Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Kroniek van een aangekondigde degradatie

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 10, 2019 12:41:32

(Deze bijdrage verscheen op maandag 4 maart als 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Het staat nu mathematisch vast: Lokeren speelt volgend seizoen een niveau lager. Wie de Waaslanders vervangt is nog niet geweten: KV Mechelen en Beerschot Wilrijk moeten eerst een dubbel duel afwerken. En dan is er nog het 'dossier matchfixing' dat als een duistere schaduw over de ontknoping hangt.

Eén-twee. Sporting Lokeren kon aanvallend alweer nauwelijks een vuist maken, de degradatie is een logisch gevolg van de onmacht die nu al achtentwintig speeldagen geëtaleerd wordt. Voor Anderlecht betekent deze magere zege dat het weer wat dichter bij STVV sluipt. Ook AA Gent deed een goede zaak in Waregem. STVV-Gent op de slotspeeldag zou weleens de sleutelmatch kunnen worden voor de samenstelling van play-off 1.

Trainer Glen De Boeck heeft het tij dus niet kunnen keren. Drie op achttien is een negatief rapport (16,7%), dat nog slechter is dan dat van zijn voorganger Trond Sollied (8 op 30, 26,7%) en even slecht als dat van Peter Maes (6 op 36, 16,7%), die aan het seizoen begonnen was in een club waar trainers al een kwarteeuw als wegwerpproducten worden behandeld. Dan is de simpele waarheid dat het niet aan de trainers ligt, maar aan de onevenwichtig samengestelde kern. Dat kan mede de schuld van voormalig sportief directeur Willy Reynders geweest zijn, maar door hem eind augustus te ontslaan, stuurde voorzitter Lambrecht wel het laatste greintje voetbalverstand wandelen op Daknam.

Club in nood te koop

Het overnamedossier van de club raakt maar niet in een stroomversnelling. Nadat een groep rond ondernemer Ronny Deschacht, zaakvoerder van DS Plastics en vader van speler Olivier, had afgehaakt, gaf Joris Van der Gucht, ceo van het fintechbedrijf Silverfin, eind januari aan interesse te hebben in de (toekomstige) tweedeklasser. De club reageerde met de laconieke mededeling dat de afscheidnemende voorzitter 'meer dan ooit bereid is om mee te werken aan eender welk project dat een nieuw elan bezorgt aan de club.'

Vraag is of Roger Lambrecht intussen beseft dat de club na gisteravond nóg minder waard is geworden. Als hij vijf miljoen euro krijgt voor de club die hij vijfentwintig jaar geleden in handen kreeg, kan hij maar beter toehappen. Nieuwe overnemers zullen zich niet aandienen voor een club in hoge nood. En om nog wat zout in de diepe wonde te strooien, is het seizoen over twee speeldagen al definitief voorbij voor Lokeren. Dan wacht het Grote Niets. Fijne competitieformule is dat, waarin een voetbalbedrijf wel zijn personeel mag blijven betalen, maar geen inkomsten meer kan verwerven, behalve dan een miljoentje aan tv-gelden als afscheidspremie.

Traditieclub

In de voorbeschouwingen op het seizoen kwamen slechts twee namen naar voor van potentiële degradatiekandidaten: Eupen en Excel Moeskroen, in die volgorde. Was dat wishful thinking van trainers, analisten en voetbaljournalisten? Wilden ze de clubs die vorig seizoen op zo'n lelijke manier geëindigd waren, liefst zo snel mogelijk kwijt? Feit is dat beide clubs al een tijdje veilig zijn.

Net als vorig seizoen degradeert er een traditieclub. Toen heel verrassend KV Mechelen, nu iets minder verrassend Sporting Lokeren. De supporters van KV bleven trouw aan hun geel-rood: zij hebben de club vijftien jaar geleden gered, die band kan niet verbroken worden, zelfs niet door tegenvallende resultaten. KV investeerde in een nieuwe hoofdtribune en ontving dit seizoen gemiddeld zelfs meer toeschouwers dan vorig jaar: zo'n 13.500. In 1A zou het daarmee tien clubs achter zich laten.

Op dat effect moet Lokeren niet hopen. Geen nieuwe tribune op komst op Daknam, geen supporters die het beleid mee mogen uittekenen, geen bv's die als uithangbord fungeren. Vergeleken met vijf jaar geleden is het aantal toeschouwers bijna gehalveerd tot net iets meer dan vierduizend. In 1B wordt dat ongetwijfeld nog een pak minder.

Zonde, want de erelijst oogt fraai. In de zomer van 1974, vier jaar na de fusie van Standaard Lokeren en Racing Club Lokeren, promoveerde Koninklijke Sporting Club Lokeren naar de hoogste afdeling. Daar bracht het eenenveertig van de voorbije vierenveertig seizoenen door. De club werd één keer vicekampioen (1981), won twee bekers (2012, 2014), leverde twee keer de topschutter (Jan Koller en Hamdi Harbaoui) en slaagde erin toppers als Lubanski, Lato en Larsen naar het Waasland te laten afzakken. Dat is zonder meer knap voor een provincieclub, al doet Wase rivaal (Waasland-)Beveren nog beter.

Wie wil er kampioen worden?

Wie de plaats van Lokeren mag innemen, weten we pas over twee weken. KV Mechelen verzuimde het op het veld van Lommel de tweede periode te winnen en bijgevolg ook de kampioenstitel te pakken. In de slotfase veegde de thuisploeg een kleine achterstand weg: 1-1. Omdat ook OH Leuven-Beerschot Wilrijk op een gelijkspel eindigde (2-2), is Beerschot Wilrijk periodekampioen. In een normaal voetballand zou KV Mechelen nu kampioen zijn, omdat het na achtentwintig speeldagen vijf punten meer telt dan de eerste achtervolger. In België niet. Hier wordt nog een finale over twee wedstrijden betwist: volgend weekend Beerschot Wilrijk-KV Mechelen, het weekend van 16 en 17 maart wordt die affiche omgedraaid.

Tenzij... de voetbalbond eerstdaags beslist op basis van de beschikbare informatie KV Mechelen wegens poging tot matchfixing (in het vorige seizoen) te veroordelen tot degradatie naar de Eerste Amateurliga. En als de bond die veroordeling doortrekt naar Waasland-Beveren — 'De keuken is besteld', weet u nog — zou zelfs Lokeren alsnog profiteren en volgend seizoen gewoon in 1A voetballen, samen met Beerschot Wilrijk. Spanning op én naast het veld.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post870

Vloek van het Astridpark blijft overeind

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, februari 27, 2019 10:21:33

(Deze bijdrage verscheen maandag 25 februari in de wekelijkse reeks 'De bankzitter' in De Standaard.)

Een zinderende slotfase maskeerde enigszins dat Anderlecht-Club al te lang een kabbelende topper was geweest. De 2-2 was een correcte uitslag, maar geen van beide ploegen schiet daar veel mee op. Club staat weer op tien punten van Genk, Anderlecht moet nog altijd knokken voor plek zes.

Twintig jaar, vijf maanden en vijftien dagen. Zo lang was het al geleden dat Club Brugge nog eens had gewonnen in het Astridpark. Was? Is! 9 september 1998, dat zal nog een tijdje het 9/9-moment van Club blijven, drie jaar vóór 9/11. De twee uitblinkers van gisterennamiddag, Yari Verschaeren en Krépin Diatta, waren toen niet eens geboren. Het internetbedrijfje Google werd vijf dagen eerder opgericht en van virtueel verbroederen op Facebook was nog lang geen sprake. Kranten lazen we enkel op papier. Georges Leekens was voor het eerst bondscoach. De vorige eeuw, quoi.

Als er in de voorbije twee decennia ooit sprake was van een momentum, was het wel nú: Anderlecht speelt een bleek seizoen, moet knokken om play-off 1 te halen. Club deed vorige zondag vertrouwen op tegen Genk, al kreeg het vier paar dagen later wel een Europese tik in Salzburg. Het vroege doelpunt van Wesley leek dat scenario van een eerste uitzege sinds mensenheugenis alleen maar te bevestigen. Trainer Fred Rutten keek met gekruiste armen toe, als een machteloze leraar die voor een lege klas staand vaststelt dat iedereen spijbelt.

Jonkies als lichtpunt

'Beste supporters, gelieve geen voorwerpen op het veld te gooien', vroeg de stadionomroeper. Voorwerpen, dat was zeer ongepast; een paar spelers, dat had op dat ogenblik wel gemogen. Scheidsrechter en videoref waren dan nog zeer lankmoedig voor twee opzichtige elleboogstoten van Ivan Santini. Vreemd dat die zomaar passeerden. Anderlecht gaf niet thuis, het was wachten op een tweede Brugs doelpunt. Tot Bolasie vanuit het niets de gelijkmaker scoorde. Zo gaat dat in voetbal.

Na de rust wachtte Anderlecht voornamelijk af, het probeerde niet eens te profiteren van het feit dat Club minder dan drie dagen voordien nog gespeeld had en een mentale opdoffer had moeten incasseren. Tot tien minuten voor tijd kabbelde de topper voort: veel inzet en goeie wil, weinig overleg of doelgevaar, en een iets te gezapig tempo. Lichtpunten waren de jonkies. Yari Verschaeren (17) is nog eens zo'n Anderlechtproduct pur sang: technisch sterk, slim, veel lef. Aan de overzijde teisterde Krépin Diatta (die vandaag 20 wordt) de rechterflank van paarswit. Nauwelijks bij te houden op volle snelheid, nog iets te onbesuisd bij het voorzetten. Het soort spelers die niet hun hele carrière in België zullen voetballen.

En toen werd er plots gescoord. Opnieuw Bolasie. En wéér gescoord: invaller Vlietinck. Twee keer na een grote dekkingsfout. Beide ploegen gingen nu voluit voor de winst, er hadden best nog wat goals kunnen vallen in een zinderende slotfase, waardoor het heel even leek alsof we naar een geweldige topper zaten te kijken. Maar dat was het absoluut niet. Hooguit een driesterrenfilm: interessant zonder meer. De vraag die al een jaar of tien de voor- en nabeschouwingen van dit duel beheerst, zal ook bij de volgende Anderlecht-Club luidop gesteld kunnen worden: wanneer wordt de vloek van het Astridpark eindelijk gebroken?

Union, de ploeg van Brussel

Het blijft intussen een pijnlijke vaststelling dat dit Royal Sporting Club Anderlecht op eigen veld blij moet zijn met een felbevochten punt. Net zoals het pijnlijk is dat dé Brusselse club van het seizoen niet Anderlecht maar Union is: halvefinalist in de beker en zaterdag in 1B nog 0-5 winst bij titelkandidaat KV Mechelen. Dat steekt ongetwijfeld in het Constant Vanden Stockstadion. We vallen in herhaling wat de paars-witte mankementen betreft: te weinig spelers met Anderlecht-DNA, te veel weireldploegsje en lang geen wereldploeg, een faliekant transferbeleid in de zomer. De Congolese huurling Yannick Bolasie, die in januari kwam, blijkt wel degelijk een versterking. Wat de Oostenrijker Peter Zulj voor de recordkampioen kan betekenen, valt nog af te wachten.

Play-off 1 zou op papier nochtans geen probleem mogen zijn voor Anderlecht: het moet nog naar Lokeren en Oostende en ontvangt tussendoor Kortrijk, uitgetelde tegenstanders. Na de halvering van de punten kan er dan plots weer heel veel. Verklaart dat de gelatenheid van de fans? Hopen ze tegen beter weten in op een verrijzenis in de lente?

Zonnekoning Veljkovic

Genietend in het zonnetje gisteren: Dejan Veljkovic en Kris Luyckx. Een spijtoptant en zijn advocaat. Beetje schaamteloos van de corrupte makelaar om zich zo opzichtig, als een onaantastbare zonnekoning, te vertonen na een week waarin een door hem blootgelegd zwartgeldcircuit rond trainer Peter Maes de media domineerde. Iets meer terughoudendheid had gepast.

Of was het zijn manier om solidariteit te tonen met de collega-makelaars die op hun centen zitten te wachten? De advocaat van Mogi Bayat, tot een dik jaar geleden huismakelaar in het Astridpark, insinueerde zelfs dat de club zware financiële problemen heeft. Als dat zo is, zou het mislopen van Europees voetbal volgend seizoen een financiële ramp zijn voor de club. Ook de in december weggestuurde trainer Hein Vanhaezebrouck, cliënt van Bayat, heeft zijn ontslagvergoeding — anderhalf miljoen euro, zo wordt gezegd — nog niet ontvangen. Dat laatste is op zijn minst gezegd niet netjes van voorzitter Coucke, die gisteren overigens ontkende dat de club het naast het veld even moeilijk heeft als erop. Daar moet een kapitaalverhoging van dertig miljoen euro mede voor zorgen.

Een suggestie tot slot: voetbalclubs die er niet voor terugdeinzen trainers of spelers in het zwart te betalen, krijgen een boete ter waarde van twee keer dat 'zwarte' bedrag en verliezen gedurende vijf jaar hun sociale en fiscale voordelen, die sowieso al een scheeftrekking zijn in de miljoenenbusiness die de Jupiler Pro League is. Wie dacht dat zwartgeld uit ons voetbal verdwenen was na de zaak-Bellemans uit 1984, is wel heel naïef geweest. Financieel valsspelen zit in de Belgische natuur. De bedrijfssector Voetbal vormt daarop geen uitzondering.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post867

Club Brugge en Pozuelo brengen er de spanning weer in

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, februari 20, 2019 11:22:20

(Deze bijdrage verscheen maandag 18 februari in De Standaard in de reeks 'De Bankzitter').

Ruim verdiende zege van Club Brugge in de topper tegen KRC Genk. De kloof bedraagt weliswaar nog altijd acht punten, maar zoals bekend kan zo ongeveer alles met het Belgische play-offsysteem. Veel zal de komende maanden afhangen van de aan- of afwezigheid van Alejandro Pozuelo in Genk.

'Wie zondag wint, is de beste ploeg van het land.' Het was een boude uitspraak van Club-trainer Ivan Leko in de aanloop naar de topper van gisteren. En vooral: ze sloeg nergens op. We wisten na vijfentwintig speeldagen al wie de beste ploeg is: KRC Genk, zonder enige twijfel. Over de beste keeper en verdediger kan nog geredetwist worden, maar de beste flankspeler (Maehle), de beste middenvelder (Pozuelo), de beste aanvaller (Samatta) en de beste trainer (Clement) zijn kort voor het einde van de reguliere competitie al bekend.

Meer dan wat peptalk spuwen kan het niet geweest zijn, wat Leko deed. Je moet al een diehard-Clubsupporter zijn om niet in te zien dat Genk er tot nog toe ver bovenuit stak. Beste aanval, beste verdediging, leukste voetbal, positiefste ingesteldheid, ga zo maar door.

De interessante vraag blijft wel: wie wordt er over precies drie maanden landskampioen? Want 'de beste' zijn betekent in een spelletje waarin geluk en toeval een grote rol spelen niet automatisch 'de eerste' zijn. Ook het mentale aspect is belangrijk: na een goede tweede helft tegen Salzburg en een zeer degelijke wedstrijd tegen Genk is het geloof bij Club helemaal terug, terwijl de competitieleider Een Probleem heeft.

Gegokt en verloren

Philippe Clement startte met elf apostelen, Judas Pozuelo begon op de bank. Keuze van de trainer of gaf de spelmaker vooraf aan dat hij niet helemaal fit is? Veel onbegrijpelijker was de tactische keuze van de Genkse trainer. Hij opteerde voor een 3-5-2, het spiegelbeeld van de tactiek van Ivan Leko, hoewel Genk met een soepele 4-3-3 furore had gemaakt. Dat je je tegen Barcelona of Manchester City aanpast is normaal; tegen een hooguit evenwaardige tegenstander was het vreemd.

Club had moed geput uit de metamorfose tegen Salzburg. Het voetbalde gretig, gemotiveerd, alert, nam vanaf het eerste fluitsignaal het initiatief. Genk zette daar helemaal niets tegenover. De eerste vijftien minuten werden de bezoekers weggedrukt, al vielen de doelpunten pas in het tweede en derde kwartier. Twee-nul bij de rust was een juiste weergave van de verhoudingen.

Gegokt en verloren, moet Clement tijdens de rust gedacht hebben, terwijl onderaan het tv-scherm geregeld de boodschap liep dat één euro inzetten op een uitzege, negen euro kon opbrengen. Ondanks alle kritiek op de verwevenheid van het profvoetbal met de gokindustrie, liggen gokbedrijven en tv-zenders nog altijd niet wakker van ethische dilemma's die verbonden zijn aan gokken en de menselijke drama's die er het gevolg van zijn.

Valse kapitein

Alejandro Pozuelo mocht na de pauze alsnog opdraven. De Genkse supporters klapten in de handen, maar pakten ook uit met een waarschuwende tekst: 'In Genk geen plaats voor valse kapiteinen, glorie voor zij die strijden tot het einde'. Rijmen deed het niet echt en poëzieprijzen win je er niet mee, maar het illustreerde perfect de gemoedsgesteldheid bij de Limburgse fans. Tegen Slavia Praag had Pozuelo al bewezen dat hij het verschil kan maken, dat wil dus nog niet zeggen dat hij zich alles kan permitteren.

Genk was meer aanwezig in die tweede helft, al behield Club de controle en reageerde het prompt op een tegengoal die een kwartier voor tijd letterlijk uit de lucht kwam vallen. 3-1, een correcte weergave van het spelverloop in deze topper. Doelpuntenmaker Vormer omarmde zijn trainer, het publiek omarmde het elftal. Het komt wel goed met die contractverlenging voor Ivan Leko, zou je geneigd zijn te denken.

Een van de uitblinkers was scheidsrechter Eric Lambrechts. Hij had de wedstrijd uitstekend in de hand, greep in waar nodig. De videoref zat werkloos toe te kijken in zijn busje. Wat een contrast met zaterdag, toen Hannes Van der Bruggen er na Kortrijk-Charleroi zelfs voor pleitte om Vertenten en Delferière terug te laten fluiten. Ethisch besef en respect voor de rechtsstaat zijn niet de sterkste punten van profvoetballers. Hoeft ook niet, maar laat hen dan best zwijgen.

Toronto

Het bestuur van KRC Genk staat voor een onmogelijke keuze. Pozuelo zijn zin geven en een transfer naar Toronto FC gunnen, komt neer op toegeven aan chantage: het zou andere spelers op ideeën kunnen brengen, nu en in de toekomst. Hem naar de B-kern verwijzen — waar hij, laten we wel wezen, na zijn fratsen thuishoort — komt neer op kapitaalvernietiging. Dan is hij straks geen acht miljoen euro waard, maar misschien nog een kwart van dat bedrag. Noch Pozuelo, noch de Genkse fans zouden dat aanvaarden. Die zijn opportunistisch genoeg om hun sterspeler tijdelijk vergiffenis te schenken, als hij opnieuw een beslissende rol zou spelen.

Dit is een situatie waar — behalve mogelijk de bankrekeningen van de heer Pozuelo, zijn makelaar en nog wat tussenpersonen — geen winnaars zijn. Genk zit met een ontevreden werknemer. Dat weegt op de sfeer, die maar beter sereen kan zijn de komende maanden. De trainer moet keuzes maken: kiest hij voor de betere voetballer die een Judas is, of voor een trouwe kernspeler die net iets minder goed is. Pozuelo zelf zit met zijn hoofd duidelijk elders. In een competitie waar hij veel meer zal verdienen, maar nooit meer de sportieve waardering zal genieten die hij hier krijgt. Zou hij weten dat Toronto in Canada ligt? Technisch directeur De Condé hoopt nu Toronto FC ervan te overtuigen om de speler pas op 20 mei aan te trekken, na het einde van play-off 1. Dat zou een gewiekst compromis zijn.

Ergens stond te lezen dat Pozuelo naar een competitie met weinig aanzien zal vertrekken, als hij een contract ondertekent voor een club in de Amerikaanse MLS of — als eventueel alternatief — de Chinese Super League. Euh, en de Jupiler Pro League geniet wel internationaal aanzien dan? Kijk gerust even rond: hier loopt geen Renato Augusto, Hulk, Oscar, Dembélé of Fellaini rond (China), of een Van der Wiel, Vela, Rooney of Ibrahimovic (Amerika).

Neen, je mag de Major League Soccer niet verwarren met een échte topliga. Het is veelzeggend dat de beste speler uit onze competitie zich daar onder een pak dollars wil begraven.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post865

De groen-zwarte vlag dekte de lading niet

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, februari 13, 2019 10:11:09

(Deze bijdrage verscheen maandag 11 februari in De Standaard, in de wekelijkse reeks 'De Bankzitter').

Geen winnaar in de Brugse derby. Man van de match was de Franse Monaco-huurling Irvin Cardona. Niet omdat hij de 2-2 maakte, maar omdat hij na afloop een groenzwarte vlag plantte op de middenstip. Een misplaatst gebaar dat tot relletjes leidde.

De ene stadsderby is de andere niet. Zaterdag won Real Madrid verdiend met 1-3 bij lokale rivaal Atlético. Thibaut Courtois kreeg al bij al weinig werk op te knappen: in de tweede helft bokste hij een onverwacht schot vanonder de lat weg op een ogenblik dat Atlético de match in handen had. Vooral in de eerste helft was Atlético-Real een beklijvende topper: technisch en tactisch sterk, van een ongeziene intensiteit, een vol stadion, het soort spektakel waar we hier slechts van kunnen dromen.

Al was er zondagnamiddag in de Brugse derby toch een punt van overeenkomst met de Madrileense strijd: er werd stevig gebikkeld. Tien gele kaarten (waarvan één dubbele) in Madrid, acht (één dubbele) in Brugge. Club begon dominant op de abominabele grasmat van het Jan Breydelstadion en kwam twee keer op voorsprong met uitermate knappe doelpunten: Wesley opende de score met een subtiel hakje, Schrijvers rondde een wervelende combinatie Vanaken-Vormer rustig af. Dankzij een owngoal van Amrabat en een treffer van Cardona halfweg de tweede helft werd het toch nog 2-2. Het slotoffensief van Club leverde niets meer op.

Ziekelijke provocatie

Twee-twee geeft normaal voldoende stof tot napraten over het sportieve verloop van een wedstrijd, maar de gesprekken achteraf gingen ongetwijfeld vooral over de turbulente slotfase. Vier gele kaarten, waarvan een tweede voor Cercle-middenvelder Johanna Omolo, antivoetbal van de thuisploeg dat een puntje wilde overhouden aan de derby, een vervelende sfeer op het veld en in de tribunes. Scheidsrechter Visser liet precies vierenveertig seconden naspelen na de voorziene vier minuten extra tijd, ook al lag het spel veel langere tijd stil.

Het dieptepunt moest dan nog volgen. Irvin Cardona plantte een Cercle-vlag op de middenstip, tot grote ergernis van de Clubspelers. Massaal duw- en trekwerk volgde. Cardona werd breed grijnzend afgevoerd door zijn eigen trainer, als een kwajongen die nog een beetje glimt van misplaatste trots, tot groot jolijt van het groenzwarte volk op de tribunes. Als de Reviewcommissie vandaag de beelden bekijkt, past er maar één sanctie: deze Cardona mag niet meer in actie komen in de reguliere competitie. Vijf schorsingsdagen voor deze vorm van ziekelijke provocatie is een minimum.

Het planten van de vlag met de eigen clubkleuren is overigens niet nieuw in de Brugse derby. Het is een vast ritueel geworden na een zege. Bijna zes jaar geleden diende Cercle nog een klacht in tegen Club, toen Clubspeler Ryan Donk na de 0-3 overwinning een blauw-zwarte vlag op de middenstip wilde neerpoten. Dat werd als extra pijnlijk ervaren omdat Cercle door die nederlaag barrages moest spelen om degradatie te voorkomen. Eerder dit seizoen deed Ruud Vormer het nog, na de 4-0 thuiszege. En Leandro Trossard waagde het namens KRC Genk na de derby-uitzege in Sint-Truiden. Cardona plantte zijn vlag echter na een gelijkspel, niet na een zege. Zijn gebaar wordt er alleen maar fouter door.

Filiaal van Monaco

De 'Vereniging' — zoals Cercle zich graag laat noemen bij wijze van contrast met de 'club' die in hetzelfde stadion speelt — is niet meer het sympathieke, kleine en ietwat lelijke eendje van weleer. De drie landstitels uit de geschiedenis van de vereniging zijn allang vergeten, de laatste dateert van 1930. Ver weg is ook de periode van clubspeler par excellence Jules Verriest. Of de drie seizoenen dat Cercle in de middenmoot eindigde, maar wel de topschutter van de eerste klasse in de rangen had, Josip Weber. Onder Glen De Boeck behaalde Cercle elf jaar geleden een vierde plek, de hoogste positie na de Tweede Wereldoorlog.

Als Cercle in de hoogste afdeling speelde, vonden supporters van andere clubs dat wel prettig. Speelde het in tweede, dan werd het niet gemist. Club was alomtegenwoordig, met fans uit heel Vlaanderen, Cercle bleef onzichtbaar, de stille buur, maar toch wel een beetje de ploeg van de stad Brugge.

Veel is veranderd door de nauwe samenwerking met AS Monaco, twee zomers geleden. De Monegaskische club wordt geleid door een rijke Rus, Dmitri Rybolovlev, een man met een kwalijke reputatie. Toen Club in november een Champions League-duel speelde in Monaco, kon Rybolovlev dat niet bijwonen: hij zat in voorhechtenis vanwege een zoveelste corruptiezaak. Cercle is een filiaal van Monaco geworden. In de kern zitten maar liefst negen spelers die van de moederclub worden gehuurd. Ook trainer Laurent Guyot is een Fransman. In de kleedkamer is Frans de voertaal. Cercle vervreemdt. En afgelopen week liet het als vijftiende van de zestien eersteklassers — alleen Eupen doet niet mee — shirtsponsoring door een gokbedrijf toe, Napoleon Sports & Casino. De vereniging is een bedrijfje geworden. De sympathie is weg.

Eén constante toch: de publieke belangstelling blijft pover. Cercle komt net boven de zesduizend toeschouwers per thuiswedstrijd uit, niet eens vijfhonderd meer dan vorig jaar, toen het kampioen werd in de Proximus League. Tegen Club zat het stadion voor een keer halfvol: weinig volk naar blauw-zwarte normen, in Monaco — gemiddeld 8.537 toeschouwers in dit kwakkelseizoen waarin het voor het behoud vecht — zouden ze er heel tevreden mee zijn.

'Vzw'

Sinds 16 december en de thuisoverwinning tegen Anderlecht blijkt Cercle een vereniging zonder winstoogmerk geworden. Zes wedstrijden, amper twee punten behaald. Goed dat er een stevige buffer was opgebouwd in het najaar of er werd nu degradatievoetbal gespeeld. Maar ook Club won na nieuwjaar slechts één keer. Het puntenverlies tegen de stadsgenoot komt een week voor de topper tegen KRC Genk bijzonder ongelegen. Voor Club wordt dat een alles-of-niets-wedstrijd. Winnen is een must. Beide teams moeten donderdagavond eerst nog Europees aan de bak in de Europa League: Club tegen Salzburg, Genk tegen Slavia Praag. Benieuwd of de akker van Jan Breydel tegen dan iets meer op een voetbalveld lijkt.

Slotsom van een bewogen zondagnamiddag: Club telt elf punten minder dan Genk, Cercle heeft tien punten meer dan Lokeren.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post863

Duivelse kroonprinsen staan op

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, februari 06, 2019 18:55:47

(Deze bijdrage verscheen maandag 4 februari in de reeks 'De bankzitter' in De Standaard.)

Terwijl twee Rode Duivels de voorbije weken richting China trokken, staat hun opvolging al klaar. Leander Dendoncker en Thorgan Hazard blonken dit weekend uit in de Premier League en de Bundesliga, en lijken helemaal klaar om een belangrijkere rol bij de nationale ploeg op te eisen.

Eden Hazard wervelde zaterdag als vanouds. Chelsea won met 5-0 van rode lantaarn Huddersfield, de Belgische vleugelaanvaller mocht opnieuw van zijn geliefde linkerflank voor dreiging zorgen en dankte zijn trainer met twee doelpunten. Met de gehuurde Argentijn Gonzalo Higuaín — twee keer aan het kanon — lijkt Chelsea weer een volwaardige spits in huis te hebben, waardoor Hazard niet meer als valse nummer negen hoeft op te draven. Dat is goed voor hem én voor zijn club, dat de voorbije weken zeer wisselvallig presteerde: enkele pijnlijke uitnederlagen in de competitie, maar wel gekwalificeerd voor de finale van de League Cup. Coach Maurizio Sarri hekelde al verschillende keren de mentaliteit van zijn spelers.

Hazard zit aan twaalf goals en tien assists in de Premier League. In het vorige (rot)seizoen van Chelsea kwam hij aan respectievelijk twaalf en zes, hij doet dus nu al beter. In de seizoenen 2012/2013 en 2016/2017 was hij betrokken bij vijfentwintig doelpunten, ook dat aantal is begin februari reeds in zicht.

Jonge Hazard

Met zes wedstrijden minder op de teller benadert Thorgan Hazard zijn oudere broer Eden: hij scoorde tot nog toe negen keer en gaf acht beslissende passes. Zaterdag was hij nog verantwoordelijk voor twee assists in de moeilijke uitwedstrijd van Borussia Mönchengladbach bij Schalke 04, waardoor zijn team de tweede plaats heroverde ten koste van Bayern. In zijn vijfde seizoen Bundesliga blijft de 25-jarige Thorgan groeien. Zijn statistieken zijn na iets meer dan een halve jaargang beter dan ooit tevoren. Eén werkpuntje: tegen de andere ploegen uit de Top 4 — Borussia Dortmund, Bayern München en RB Leipzig — speelde hij geen rol van betekenis. Een topspeler staat er ook tegen sterke tegenstanders.

Thorgan Hazard solliciteert nadrukkelijk naar een basisplek bij de nationale ploeg, zeker nu Dries Mertens (Napoli) en Romelu Lukaku (Manchester United) vaker op de bank zitten dan hen lief is. Thorgan kan rechts, centraal en links uit de voeten, desnoods ook diep in de spits. Roberto Martínez probeerde hem zelfs al uit als linkervleugelback: dat deed hij gedwee en gedisciplineerd, maar je verliest als elftal dan wel zijn aanvallende impulsen. Maar het is voor de bondscoach alleszins een alternatief voor de bij Monaco helemaal weggedeemsterde Nacer Chadli en de voorlopig nog minstens een half jaar in China geparkeerde Yannick Carrasco. Jordan Lukaku is veel te onregelmatig op die positie. En Jan Vertonghen uit het centrum halen is dan weer verdedigend geen goed idee. Thorgan dan maar?

Klein Portugal

Terug naar de Premier League. Daar is promovendus Wolverhampton Wanderers een van de positieve verrassingen: het staat zevende, op respectabele afstand wel van de grote zes. In de grauwe industriestad in de West Midlands, 240.000 inwoners, leeft een groot verlangen naar het verleden: in de jaren 50 werden de Wolves, zoals ze genoemd worden, drie keer Engels landskampioen, met als boegbeeld Billy Wright, de eerste voetballer ooit die meer dan honderd interlands speelde. In 1972 bereikte Wolverhampton de allereerste finale van de UEFA Cup, die verloren werd van Tottenham. Daarna waren er een paar kleinere bekerzeges. Deze eeuw is het echter nog maar het vijfde seizoen in de Premier League voor Wolves.

In de zomer van 2016 werd Wolverhampton overgenomen door de Chinese investeringsmaatschappij Fosun International. Nóg belangrijker: de Portugees Jorge Mendes werd de grote man achter de schermen. Mendes is de machtigste man in het hedendaagse voetbal; zijn makelaarskantoor Gestifute behartigt de belangen van o.a. Cristiano Ronaldo, Radamel Falcao, Diego Costa, Ángel Di María, José Mourinho en nagenoeg de integrale Portugese nationale ploeg. Niet verwonderlijk dat er zeven Portugezen rondlopen bij de Wolves en dat de manager ook al een Portugees is. Meer nog, gewezen doelman Nuno Espirito Santo was ooit de eerste cliënt van Mendes.

In die Portugese kolonie streek vorige zomer Leander Dendoncker neer. Op zijn drieëntwintigste wilde hij hogerop, weg bij Anderlecht. Dat ging een half jaar moeizaam, alleen in de minder belangrijke League Cup zette de Portugese coach zijn naam op het wedstrijdblad. Dendoncker kreeg pas op speeldag 15 zijn eerste speelminuten (9) in de Premier League, stond op speeldag 20 voor het eerst aan de aftrap. Maar sinds half januari miste hij geen seconde, nu al vier wedstrijden op rij. Zaterdag scoorde hij op Everton zijn eerste goal in Engeland. Als controlerende middenvelder misstaat hij niet tussen de Portugezen Ruben Neves en Joao Moutinho. Ook hij is een valabele optie voor Roberto Martínez.

Les voor jonge talenten

De keuze van Leander Dendoncker blijkt een intelligente te zijn: een club met een ambitieus project, waar op korte termijn weinig druk heerst. Net zoals Eden Hazard tot zijn eenentwintigste bij Lille bleef spelen en dan pas naar het veeleisende en ongeduldige Chelsea trok. Anderen wilden sneller naar de top: hen verging het minder goed.

Iemand recent nog iets van Charly Musonda jr. gehoord? Het grootste Belgische talent van dit decennium verkommert momenteel als huurling met een zware knieblessure bij Vitesse in Arnhem. Musonda koos al op zijn vijftiende voor Chelsea, maar speelde amper acht wedstrijden voor de Blues. Spelen deed hij tijdelijk wel bij Real Betis en Celtic, en wellicht binnenkort ook voor Vitesse. Op zijn tweeëntwintigste is die voorspelde grote carrière heel ver weg.

Ook Romelu Lukaku en Kevin De Bruyne kozen aanvankelijk voor de centen van Chelsea, ook zij hadden een ambitieuze middenmoter nodig om een doorstart te kunnen maken: Lukaku bij Everton, De Bruyne bij Wolfsburg. Youri Tielemans werd uitgespuwd bij AS Monaco en mag zichzelf nu proberen heruit te vinden bij Leicester.

Het is een les voor jonge talenten. Blijf nog wat langer in eigen land, groei hier door tot je de twintig voorbij bent en vertrek dan eventueel naar een topclub, maar liefst nog een subtopper. Jonge voetballers moeten vooral voetballen. Dat grote geld komt later eventueel wel.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post861

'Wintertransfers zijn bijna nooit goeie transfers'

SportGeplaatst door Frank Van Laeken ma, februari 04, 2019 20:14:35

(Deze bijdrage verscheen zaterdag 2 februari in De Standaard.)

Het was een opvallend rustige wintertransferperiode in het voetbal, zowel internationaal als nationaal. In België werden amper veertig nieuwe spelers gehaald. In de Premier League werd 285 miljoen euro minder uitgegeven dan vorig jaar in januari. Financial Fairplay en Schone Handen spelen hun rol.

Wintermercato. Het blijft een verschrikkelijk woord, dat nog eens extra benadrukt dat er in de maand januari mensen worden verhandeld op een soort groothandelsmarkt. Al waren het er een pak minder dan de voorbije jaren. In de Jupiler Pro League werden er amper veertig inkomende transfers gerealiseerd, het laagste aantal in de afgelopen negen seizoenen. Vorig jaar werden er nog 67 nieuwkomers gehaald, in 2017 zelfs 72. Eenenveertig spelers verlieten hun club. Opgeteld zullen de Belgische eersteklassers ruim 10 miljoen euro meer hebben ontvangen dan uitgegeven.

Ook een kwartet Rode Duivels verhuisde naar een andere club en een ander land. Mousa Dembélé speelt voortaan in China, bij Guangzhou R&F, een middenmoter die niet mag verward worden met stadsgenoot en topclub Guangzhou Evergrande. Marouane Fellaini trekt eveneens naar het Verre Oosten: de 31-jarige Belg zal bij Shandong Lundeng om en bij de 14 miljoen euro netto per jaar gaan verdienen. Michy Batshuayi, eigendom van Chelsea, zat de voorbije maanden op de bank bij Valencia en wordt de rest van het seizoen verhuurd aan Crystal Palace. Youri Tielemans gaat tijdelijk voor Leicester spelen, hij wordt gehuurd van Monaco.

Voor Yannick Carrasco was er belangstelling van Arsenal en Milan, maar hij zal nog minstens een half jaar bij Dalian Yifang in China moeten blijven.

Sky is niet meer de limit

De relatieve stilte viel nog het meest op in de Premier League. Daar werd voor 205 miljoen euro spelers verhandeld, waarvan 57 miljoen op 'Deadline Day', de slotdag van de transferperiode. Vorig jaar ging het nog om respectievelijk 490 en 171 miljoen. Er werd dus 285 miljoen euro minder uitgegeven in januari, meer dan een halvering. Chelsea betaalde 66 miljoen voor de 20-jarige Amerikaanse vleugelaanvaller Christian Pulisic, maar de speler wordt onmiddellijk terug verhuurd aan Borussia Dortmund. De Argentijnse spits Gonzalo Higuaín wordt dan weer gehuurd bij Juventus, mét aankoopoptie. De andere topclubs hielden zich gedeisd.

Volgens Deloitte & Touche heeft dat te maken met de sterke financiële positie van de meeste clubs, waardoor het verkopen van spelers niet noodzakelijk is om de clubkas in evenwicht te brengen. Anderzijds brengt het toekomstige tv-rechtencontract maar net iets meer op dan het vorige, waardoor Sky (Sports) niet meer de limit belooft. De dalende tendens viel overigens ook al in de zomertransferperiode op.

Gezondere situatie

'Het was geen drukke maand voor ons', bevestigt voetbalmakelaar Stijn Francis van Stirr Associates, het kantoor dat de zaken behartigt van o.a. Toby Alderweireld en Dries Mertens. 'Een paar jonge spelers die niet tevreden waren bij hun huidige club en voor wie we een oplossing hebben gezocht, dat was het zowat.'

Volgens Francis heeft dit vooral te maken met de Financial Fairplay, het door de Uefa uitgedachte systeem dat vastlegt dat clubs over drie seizoenen maximum vijf euro verlies mogen maken. 'Tegenwoordig proberen ze in de wintermercato een speler te huren met aankoopoptie, eerder dan hem dadelijk te kopen', zegt hij. 'Daardoor komt het geld niet in de markt. Neem het voorbeeld van Arsenal, waar rechtsback Héctor Bellerín de rest van het seizoen out is. In het verleden zouden ze nog snel een vervanger hebben gekocht voor vijftien miljoen, nu niet.'

'Ik denk dat dit een gezondere situatie is. Wintertransfers zijn bijna nooit goeie transfers. De spelers die je haalt in januari, zijn dat de spelers die je écht wilt? Want hoe gaat dat? Clubs zijn in paniek en geven veel te veel geld uit: de prijs-kwaliteitverhouding zit meestal niet goed. Probeer in de situatie van Lokeren maar eens een speler te overtuigen om daar te gaan voetballen. Dan moet je al meer geld bieden dan normaal. En de verkopende club weet ook dat er meer geld te rapen valt.'

Keerzijde van de medaille is dan dat makelaars minder verdienden de afgelopen weken? Niet noodzakelijk, zegt Francis. 'Als spelersmakelaar ontvangen wij in principe een percentage op wat de speler verdient: als hij van club verandert, zal zijn salaris niet zo veel verschillen en maakt dat dus voor ons niet zoveel uit. Voor de clubmakelaars van deze wereld is het natuurlijk pijnlijker. Zij verdienen vooral op transfersommen en die waren er nu nauwelijks.'

Weg met de wintertransfers?

Zou de stilte op de Belgische transfermarkt ook te maken kunnen hebben met dé affaire? Drie en een halve maand na het losbarsten van Operatie Schone Handen viel het op: Mogi Bayat tweette geen enkele deal. Stijn Francis: 'Deels zal dat wellicht een oorzaak zijn. De makelaars die alleen bezig zijn met kortetermijntransfers zijn wat rustiger, clubs zijn voorzichtiger.'

'Als je dat vergelijkt met wat er vorig jaar rond deze tijd allemaal bij KV Mechelen gebeurde: zulke zotte dingen hebben we nu niet gezien. Het gezond verstand regeerde. Misschien laten clubbestuurders hun hoofd niet meer gek maken door makelaars, maar het zou net zo goed kunnen dat onze clubs beter geleid worden dan een paar jaar geleden. Weet je wanneer je zo'n transactionele makelaar kunt gebruiken? Als je twee keepers de 31ste januari geblesseerd zijn en je dringend een oplossing nodig hebt. Dan heb je iemand nodig die zegt: "Ik regel het!"'

Het afschaffen van de wintertransfermarkt, waar sommigen voor pleiten, vindt Stijn Francis niet aangewezen. 'Vanuit spelersperspectief is dat geen goed idee. Neem Cyriel Dessers, een cliënt van ons. Die werd de voorbije maanden niet meer opgesteld bij FC Utrecht: moet je die dan nog een half jaar op de bank laten zitten, terwijl hij bij een kleinere club wél zou kunnen spelen? Vergeet niet: een jaar niet spelen, is lang. Die flexibiliteit moet je behouden, om als werknemer te kunnen opstappen.'

Wet van '78

De Europese Unie heeft voor professionele sportclubs een uitzondering toegestaan op het principe van het vrije verkeer van personen. Vandaar dat er twee transferperiodes zijn in het voetbal en dat er alleen in die maanden spelers van club kunnen veranderen. 'Beeld je in dat Anderlecht vlak voor play-off 1 nog even een topspeler zou halen: dat zou competitievervalsing zijn', stelt Stijn Francis. 'Er moet dus nog zoiets blijven bestaan als een transfermarkt. Waar ik wel een probleem mee heb, zijn de overdreven transfersommen en het feit dat clubs onredelijk een overgang van een speler beletten. Dat blijft een vorm van moderne slavernij. Oorspronkelijk waren die sommen bedoeld als schadevergoeding voor de club die een speler zag vertrekken, maar het is volledig uit de hand gelopen.'

Francis verwijst naar de wet van 24 februari 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten voor betaalde sportbeoefenaars als 'een gerechtvaardigd model'. Die biedt profs de mogelijkheid hun contract van bepaalde duur voortijdig en eenzijdig te verbreken, mits betaling aan de opgezegde club van een vergoeding die gelijk is aan het loon dat ze nog zouden verdienen tot het einde van hun contract. 'Maar ook dan is het niet de bedoeling dat een speler bij wijze van spreken elke week van club verandert. Om clubs én spelers te beschermen, kan je dan nog altijd gaan naar twee periodes per jaar om dit te regelen.'

'Het arbeidsrecht bepaalt dat je binnen een bepaalde termijn en voor een bepaalde opzegvergoeding je contract kunt beëindigen', stelt Jesse De Preter, voorzitter van de Belgian Federation of Football Agents, de vereniging van voetbalmakelaars. 'Dat werkt in twee richtingen. Voetbaltransfers wijken daarvan af. De internationale rechtsorde heeft gezegd dat het oké en verantwoord is. Als burger schaar ik mij erachter, al vind ik het niet logisch. Er zijn sporten waar transfers niet bestaan. Men aanvaardt dus dat er een markt is en een economische activiteit. Hoe wil je dan vermijden dat er in een vrijemarkteconomie, met transacties die soms tientallen of honderden miljoenen beslaan, tussenpersonen zijn die voor hun diensten vergoed willen worden?'

'Probleem is dat je een systeem moet vinden dat wereldwijd kan worden toegepast, in alle landen', werpt Stijn Francis op. 'Bovendien: schaf je de makelaars af, dan creëer je wellicht een ander probleem. En dan is de voorlopige conclusie dat we het nog wel even met de bestaande transfermarkt zullen moeten stellen. Als je dan toch een imperfect systeem moet kiezen, is dit misschien nog het minst slechte. De kunst is om de gevolgen van die imperfectie te kaderen. Dat gebeurde tot nog toe te weinig.'

Het lijkt sterk op de boutade van de Britse staatsman Winston Churchill, die democratie ooit omschreef als 'het slechtste systeem, op alle andere na'. Francis: 'Dat is een beetje mijn conclusie, ja.'

Wat is Stirr Associates?

• Team van specialisten (advocaten, boekhouders, fiscalisten, ex-voetballers) dat ten dienste staat van profvoetballers, met kantoor in Brussel.

• Cliënten: 35tal voetballers, o.a. Toby Alderweireld (Tottenham), Dries Mertens (Napoli), Zinho Vanheusden (Inter, uitgeleend aan Standard), Sven Kums (Anderlecht) en Denis Odoi (Fulham).

• www.stirrassociates.com



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post860

Zwarte zaterdag voor Sporting Lokeren

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, februari 03, 2019 12:04:05

(Deze bijdrage verscheen maandag 28 januari in De Standaard, in de wekelijkse reeks 'De bankzitter').

KSC Lokeren verloor zaterdagavond met 0-3 van Zulte Waregem, een zespuntenmatch die het móest winnen. Met nog zeven wedstrijden voor de boeg lijkt de degradatie onafwendbaar voor de Wase club. Daar zal zelfs een zoveelste nieuwe coach niets meer aan kunnen veranderen.

Tenzij de voetbalbond als gevolg van Operatie Schone Handen alsnog een cordon sanitaire zou leggen rond Waasland-Beveren en KV Mechelen, zullen de kleine vierduizend resterende Lokerensupporters over een paar jaar op 26 januari 2019 terugblikken als 'Zwarte Zaterdag'. Zelf thuis verloren van degradatieconcurrent Zulte Waregem, terwijl ook Moeskroen en Waasland-Beveren onverwachte puntenwinst behaalden: een doemscenario.

Dat het ook nog eens 0-3 werd, de tegendoelpunten werden gescoord door ex-Lokerenspelers (2x Harbaoui, 1x De Pauw) en de fans zich op het eind tegen de ploeg keerden, maakte de nederlaag extra pijnlijk. Nochtans waren de spelers — in tegenstelling tot vorige week in Eupen — mentaal wel aanwezig. Aan inzet geen gebrek; aan kwaliteit, voetbalintelligentie en weerbaarheid des te meer.

Deze situatie krijgt ook de nieuwe trainer, Glen De Boeck, niet meer rechtgezet. De Boeck was elf jaar geleden in zijn eerste trainersopdracht bij Cercle Brugge nog de wonderboy van het trainersgild, sindsdien heeft hij die goede start nooit kunnen bevestigen. Zijn wittebroodsweken bij Lokeren duurden amper een goed halfuur. Toen greep de videoref prima in en werd een intikker van Harbaoui toch nog gevalideerd.

Na de derde tegentreffer hield voorzitter Lambrecht het voor bekeken. Het incasseringsvermogen van een 87-jarige is niet eindeloos. Lokeren moet nu in zeven wedstrijden acht punten goedmaken op streekgenoot Waasland-Beveren. Zelfs in Mission: Impossible zijn de opdrachten haalbaarder. Dat besefte ook Kilian Overmeire — zestiende seizoen bij de club (!) — na de wedstrijd: 'Zolang dat 't niet gedaan is, is 't niet gedaan. Maar nu...' De aanvoerder hield het amper droog.

Koterij

Symbolisch beeld vlak voor de aftrap: de thuisfans hadden enthousiast gele slierten papier op het terrein gegooid en de scheidsrechter wachtte om te beginnen tot die verwijderd waren. Het duurde een eeuwigheid voor de stewards achter het doel dat begrepen hadden en dan nog maakten ze weinig haast, alsof ze heel even dat carnavalgevoel wilden vasthouden op Daknam.

Daknam: jarenlang klonk het als een omgeving die tegenstanders angst aanjoeg. Vandaag is het een typisch Vlaamse koterij: een hoofdgebouw naast een kleiner gebouw naast een aanbouw... Elke vierkante meter waar geen zitje is, werd benut om er een reclamebord neer te poten. Daknam ziet er steeds meer uit als een uitgewoond pand. Leegstaand en al.

We schreven na de Wase derby reeds dat er geen voetbaltoekomst zit in deze regio (DS 24/12). Lokeren haalt niet eens een gemiddelde van vierduizend toeschouwers, vorig seizoen waren het er nog tweeduizend meer. Eens de degradatie vastligt zal dat aantal nog verminderen en in 1B wordt het wellicht gehalveerd. Dat is ongeveer het aantal fans (1.741) dat voorzitter Lambrecht aantrof toen hij Lokeren bijna vijfentwintig jaar geleden overnam als armlastige tweedeklasser. De cirkel is rond.

Bingewatchen in de auto

Hoe is het zover kunnen komen met de club die vijf en zeven jaar geleden de beker won en vijf jaar geleden nog play-off 1 speelde? Antwoord: een 20ste-eeuws zakelijk model in een 21ste-eeuwse omgeving. De alleenheerschappij van Roger Lambrecht weegt in negatieve zin op de club. In het verleden haalde hij weliswaar toekomstige toppers als Jan Koller, Alfred Finnbogason en Hans Vanaken naar Daknam, naast een karrevracht jonge Afrikanen en Balkanboys van wie de naam op -ic eindigt. Een beetje mensenhandel moest kunnen. Altijd weer met die dubbele bedoeling: onmiddellijk rendement op het veld en financieel rendement een paar jaar later. De lange termijn telde nooit mee. Dat wreekt zich ooit.

Lambrecht runt zijn voetbalbedrijf, in omvang een kmo, als een eenmanszaak. Of als de buurtslager om de hoek die nooit tevreden is over zijn personeel, hen brutaal bejegent en geregeld in het bijzijn van de klanten uitkaffert, en die voortdurend op zoek is naar ander goedkoop werkvolk. Zo ziet deze selfmade man een bedrijf.

Bekend is het beeld van Lambrecht die de training allesbehalve discreet vanuit zijn wagen volgt, bij voorkeur met een flesje pils in de hand: het is zijn manier van bingewatchen. Vorige maandag keek Lambrecht nog met enig dedain naar zijn nieuwe coach, toen die tijdens zijn persvoorstelling met dure woorden slingerde. Je zag de voorzitter denken: 'Winnen, jongen, dat is het enige wat telt. En als dat niet lukt, zoek ik weer iemand anders.'

Voetballers mogen niet voor meer dan twee clubs spelen in één seizoen, voorzitters mogen wel zo vaak hun trainer ontslaan als dat het hen uitkomt. Een beperking tot twee trainers per seizoen zou ook hier aangewezen zijn. Lambrecht versleet er vijfentwintig op evenveel jaar tijd: gemiddeld één per jaar dus.

Het licht is uit

Roger Lambrecht houdt er na dit seizoen mee op. Hij zoekt al jaren een Vlaamse opvolger en vindt die maar niet. KPMG waardeerde KSC Lokeren optimistisch op twaalf miljoen euro; dat bedrag zou de bandenfabrikant graag vangen. In werkelijkheid zal de club minder dan de helft waard zijn, en na degradatie nóg wat minder. Vorige week liet een groep ondernemers rond Ronny Deschacht, zaakvoerder van DS Plastics en vader van Lokerenspeler Olivier, weten niet meer geïnteresseerd te zijn in een overname.

Misschien is het cruciale moment van de desastreuze jaargang 2018/2019 wel 31 augustus geweest: de dag dat sportief directeur Willy Reynders na twaalf jaar goed werk te hebben geleverd, brutaal de laan werd uitgestuurd. Hem werd de mislukte competitiestart aangewreven. Best mogelijk dat Reynders als laatste met enig voetbalinzicht het licht heeft uitgedaan op Daknam.

En nu? Een kijk op de kalender maakt duidelijk dat er bij wijze van spreken nog meerdere keukens besteld zullen moeten worden, wil Sporting Lokeren de redding bewerkstelligen. Uit bij Kortrijk, Standard, Moeskroen en KRC Genk, thuis tegen Antwerp, Anderlecht en Cercle: ga er maar aan staan.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post859

Het wordt nog knokken om play-off 1 te halen voor Anderlecht

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, januari 23, 2019 10:11:33

(Deze bijdrage verscheen maandag 21 januari in De Standaard, als nummer 26 in de reeks 'De Bankzitter').

Na drie weken zonder competitievoetbal, goed voor een korte vakantie en anderhalve week stage, blijken de machtsverhoudingen nog duidelijker dan voorheen. KRC Genk won een moeilijke uitwedstrijd, Club Brugge liet een stevige steek vallen en Anderlecht blijft een gevecht met zichzelf leveren.

We hadden het kunnen weten: als een speler van Club Brugge op woensdag de Gouden Schoen heeft gewonnen, speelt het hele team het daaropvolgende weekend met loden schoenen. Twee jaar geleden leidde dat na de persoonlijke triomf van José Izquierdo tot verlies in Lokeren (1-0), vorig seizoen geraakte Club na het feestje voor Ruud Vormer niet verder dan 1-1 bij Waasland-Beveren, en nu werd de collectieve triomf — beste speler, beste coach, beste jongere, mooiste goal — flink overschaduwd door de thuisnederlaag tegen Charleroi, 0-1. Er zijn nog zekerheden in het voetballeven.

Zoals daar op deze tweeëntwintigste speeldag verder ook waren: een zakelijke uitzege van Antwerp, een overwinning op wilskracht en met wat hulp van de wedstrijdleiding voor Standard, en grote paniek bij rode lantaarn Lokeren, waar nu ook Trond Sollied — amper drie maanden aan de slag — en clubicoon Arnar Vidarsson werden doorgestuurd. Voorzitter Lambrecht rekent de komende maanden op Glen De Boeck, die zelf half november ontslagen was in Kortrijk. De trainerscarrousel blijft onverminderd draaien.

Charleroi nadert intussen op kousenvoeten de Top 6. Felice Mazzu blijft daar met beperkte middelen en met het samenraapsel aan spelers dat voorzitter Bayat hem bij het begin van ieder nieuw seizoen aanreikt, halve wonderen verrichten. Tot grote ergernis van enkele spelers van Club Brugge, die uit pure frustratie zware overtredingen maakten.

Vleugelbacks

En Anderlecht? Dat begon aan de laatste negen speeldagen van de reguliere competitie met een nieuwe trainer, de Nederlander Fred Rutten, en een compleet andere tactische aanpak. Verdwenen zijn de 3-4-3 of de 3-4-1-2 van Hein Vanhaezebrouck. Rutten koos voor een minder avontuurlijke 4-5-1, die in balbezit kantelde naar 4-2-3-1. Eerste opdracht: een moeilijke verplaatsing naar Gent, die andere ex-club van Vanhaezebrouck.

Wat opviel: Rutten speelt met échte vleugelbacks, Najar op rechts en de heropgeviste Obradovic op links. Centraal achterin mocht de teruggekeerde Kara meteen starten, naast de nochtans als een miskoop beschouwde Milic. Kayembe begon door de afwezigheid van Trebel op het middenveld naast Kums. Amuzu behield het vertrouwen links voorin, de wispelturige Bakkali kreeg een nieuwe kans op rechts. Geen echte spelmaker, wel Pieter Gerkens in steun van de enige spits. Dat was opnieuw Ivan Santini, maar dat had alles te maken met de blessure van Dimata.

De jonge flankspelers Alexis Saelemaekers en Elias Cobbaut werden door de strakkere tactische keuzes naar de bank verwezen. Rutten staat dan wel bekend als een uitstekende peoplemanager, hij weet ook dat de komende weken alleen de resultaten zullen tellen. Dat zou weleens ten koste kunnen gaan van de jonkies bij Anderlecht. Al ligt de sportieve malaise zeker niet aan hen.

Anderlecht startte voorzichtig in de Ghelamco Arena en begon pas na een kwartiertje mee te voetballen. Het deed dat aarzelend, maar niet onverdienstelijk, al waren de beste kansen voor Gent. Na de rust kwam de Japanner Morioka Gerkens vervangen: dan toch een nummer tien op het veld, al raakte die nauwelijks een bal. Gent profiteerde een kwartier voor tijd onmiddellijk van de uitsluiting van Amuzu. Een minuutje later kopte Alexander Sørloth binnen: de Noor wordt gehuurd van Crystal Palace.

Gent duikt zo de Top 6 in, op gelijke hoogte van Anderlecht dat als vijfde nog één schamel punt meer telt dan Charleroi en STVV.

Gouden Handdruk

De nederlaag van Anderlecht voert ons opnieuw naar vorige woensdag. Een paar uur voor de Gouden Schoen volkomen terecht aan Hans Vanaken werd uitgereikt, ontving Luc Devroe van zijn 'goede vriend' Marc Coucke de Gouden Handdruk. Een verrassing was dat niet meer — hij was de grote favoriet voor de trofee. Dat heeft alles te maken met het brokkenparcours dat Devroe in minder dan een jaar aflegde in het Astridpark. Mocht de voetbalcompetitie een seizoen van 'De mol' zijn, we zouden wel weten wie de saboteur is.

Niet dat Devroe op z'n eentje verantwoordelijk was voor de transferrommel bij Anderlecht: iemand heeft hem op die plek gezet en diezelfde iemand had een oneindig vertrouwen in de man. Maar wat Devroe eerder al bij Club Brugge had aangetoond: er is een verschil tussen het managen van een topclub en een sympathieke outsider. Voor dat laatste volstaat veel goede wil en een voluntaristische voorzitter die af en toe diep in zijn zakken tast. Bij een topclub zijn ervaring, knowhow en een goede kennis van de markt nog veel belangrijker. Alles wat je doet, wordt onder een vergrootglas gehouden door journalisten en supporters. Met Abazajs, Adzicen en Musona's word je geen kampioen.

Bij Club en Anderlecht was Devroe zonder meer gebuisd, bij Roeselare en Oostende leverde hij puik werk. Het Peterprincipe bestaat ook in het profvoetbal.

Wintertransfers

Alle heil wordt in Brussel nu verwacht van Peter Zulj, die werd overgenomen van Sturm Graz. De feiten kunnen me de komende maanden tegenspreken, maar een 25-jarige die pas minder dan een jaar geleden debuteerde voor de Oostenrijkse nationale ploeg, die tot nog toe amper vier interlands speelde en die uitkwam voor een club die al zeven jaar wacht op een nieuwe titel in een land dat niet tot de Europese Top 10 behoort, daar zou in het verleden eens meewarig op neergekeken zijn in het Constant Vanden Stockstadion.

De voornaamste aanwinsten heten voorlopig dan ook Fred Rutten en Frank Arnesen, de nieuwe technisch directeur, en die zullen op hun gevorderde leeftijd niet meer de voetbalschoenen aanbinden. Benieuwd of er nog versterkingen op komst zijn. Wintertransfers zijn meestal niet de meest geslaagde, want wie dringend nieuwe spelers zoekt, heeft zijn huiswerk in de zomermaanden niet gemaakt. En een speler die in januari beschikbaar is, daar wil men doorgaans van af.

Voorzitter Coucke weet echter: met deze onevenwichtig samengestelde kern loop je zelfs het risico om play-off 1 te rateren. En dat zou de verwende aanhang van de recordkampioen niet accepteren.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post856
« VorigeVolgende »