Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Axel Witsel is nu ook in Dortmund incontournable

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 28, 2018 09:53:53

(Uit de reeks 'De Bankzitter', verscheen eerder op maandag 26 november in De Standaard.)

Borussia Dortmund domineert de Bundesliga. 28-voudig landskampioen Bayern, zes titels op een rij, staat na 12 speeldagen al op negen punten. Draaischijf bij Borussia is een Belg: Axel Witsel. Na een financieel lucratief avontuur in China opnieuw topvoetballer.

De commentator van de Sportschau had het zaterdag consequent over 'Witsel', zonder accent op de e. Dat je de naam van de Belgische international uitspreekt als 'Witsèle' is blijkbaar nog niet tot in Duitsland doorgedrongen. Wat ze er wel al beseffen: de controlerende middenvelder is er even onmisbaar als in de nationale ploeg. Slechts vier spelers bij Borussia Dortmund hebben een hogere transferwaarde dan de Belg.

In de uitwedstrijd bij middenmoter Mainz speelde Borussia de eerste helft als een waardige leider: dominant, hoog, een tikkeltje arrogant. Witsel ging voorop in de strijd, was bij zowat elke aanval betrokken. Een poging van dichtbij van hem werd afgeblokt en zijn afstandsschot met links door de doelman van Mainz onder de dwarslat weggetikt. Na de rust was Mainz sterker en werd Witsel samen met z'n ploegmaats achteruitgeduwd. Typisch Witsel mag je stellen: uitblinkend in een goed draaiend elftal, nogal onzichtbaar als het iets moeilijker gaat. Zie ook de interland in Zwitserland, waar hij kansloos mee ten onder ging.

Vaderlijke trainer

Borussia won zaterdagnamiddag uiteindelijk wel: 1-2. Onder meer dankzij een doelpunt van supersub Paco Alcacer, al negen keer trefzeker als invaller. De Spanjaard - doorgebroken bij Valencia, weggedeemsterd bij Barcelona - wordt na een huurperiode van een paar maanden definitief overgenomen van de Catalanen.

Ondertussen is Borussia stilaan topfavoriet in de Bundesliga: 9 overwinningen, 3 gelijke spelen, 0 nederlagen. 35 doelpunten gemaakt, 13 tegen. De beste aanval en op de een na beste verdediging. De eerste achtervolger, dat andere Borussia uit Mönchengladbach, waar uitblinker Thorgan Hazard gisteren opnieuw scoorde en liet scoren, volgt op vier punten, Eintracht Frankfurt op zeven. Bayern München staat heel verrassend pas vijfde en telt negen punten minder dan Dortmund. Zaterdag verspeelde het punten tegen Fortuna Düsseldorf (3-3), waar de Belgische Watford-huurling Dodi Lukebakio drie keer scoorde.

Dat Borussia na een paar tegenvallende seizoenen deze zomer met de grove bezem door de spelerskern ging, loont dus. Acht spelers kwamen, elf vertrokken er. En er werd een nieuwe trainer aangesteld: de 61-jarige Zwitser Lucien Favre. Vaderlijk én Franstalig, belangrijk voor een gevoelige jongen als Witsel. Dat was al gebleken bij Standard, waar hij open bloeide onder Michel Preud'homme, Laszlo Bölöni en Dominique D'Onofrio.

'Moeilijke keuze'

Flashback naar zondag 17 september 2006. Een 17-jarige frêle jongeman vervangt in de 89ste minuut van de wedstrijd Standard-FC Brussels Steven Defour. Zijn debuut bij de Rouches, waar hij al sinds z'n tiende rondloopt. Meteen het begin van het wonderbaarlijke jeugdtrio Defour-Fellaini-Witsel. Ze mogen in mei 2008 en 2009 de landstitel vieren. Axel Witsel ontvangt de Gouden Schoen en de trofee voor Jonge Profvoetballer van het Jaar, hij is niet eens twintig. De box-to-box-speler charmeert alle voetballiefhebbers. Tot die vermaledijde 30ste augustus 2009, wanneer hij het rechterbeen van Marcin Wasilewski in flarden trapt. Twee seizoenen lang wordt hij op alle Belgische velden uitgefloten. Een transfer is half juli 2011 de oplossing om de haat te ontvluchten: het wordt de Portugese grootmacht Benfica.

Een zomer later reeds vertrekt hij naar Zenit Sint-Petersburg. Hij arriveert er samen met de Braziliaan Hulk. Ook daar is er kritiek: op de hoge salarissen van de nieuwkomers en op hun gegarandeerde basisplaats. Maar vooral: op hun huidskleur. Fans van Zenit ondertekenen zelfs een manifest waarin ze het bestuur oproepen geen niet-blanken meer aan te werven. De Russische voorzitter weigert mee te werken aan dit racistisch opzet.

Begin 2017 verbaast Witsel de voetbalwereld. Hij kan naar Juventus, maar ondertekent een contract bij Tianjin Quanjian in de Chinese Super League. Daar zal hij 18 miljoen euro per seizoen verdienen, plus 2 miljoen bonussen. 'Een moeilijke keuze', noemt hij het zelf. 'Maar met mijn familie in het achterhoofd kon ik niet weigeren.'

Racewagen in Zone 30

Anderhalf jaar begraaft Witsel zich in de onbeduidende Chinese voetbalcompetitie. Hij zal er een kleine 30 miljoen euro verdiend hebben, wanneer hij in augustus voor Borussia Dortmund kiest. Topclub in Duitsland, subtopper in Europa. Trouwste aanhang ter wereld, met gemiddeld bijna 80.000 toeschouwers bij thuiswedstrijden, in goede en kwade dagen. 'Die gelbe Wand', de steile tribune achter een van de doelen waar de fanatiekste fans plaatsnemen, is een begrip. Een 'gele muur' die Witsel niet kende in Tianjin, een stad met veertien miljoen inwoners waar hij voor zo'n 20.000 fans speelde.

Hij scoort in Dortmund bij zijn debuut en is sindsdien niet meer weg te denken uit de basiself. Bij de nationale ploeg is hij al even incontournable. Zijn naam staat bij de eersten op het wedstrijdblad, ondanks jarenlang gemor bij commentatoren, analisten, journalisten en fans. Hun kritiek: hij speelt te lateraal, vertraagt het spel, denkt louter defensief. Na een uitstekend WK in Rusland heeft hij zowat alle voetbalharten weer voor zich gewonnen. De vertragende Witsel bleek een uitvinding van de vorige bondscoach.

Onder Wilmots was Witsel een racewagen van wie de actieradius beperkt werd tot toertjes maken in Zone 30. Onder Martínez mag hij zich uitleven. Het verschil zit 'm in de intentie van beide bondscoaches: absoluut op veilig spelen (Wilmots) versus offensief denken (Martínez). Nu komt Witsels polyvalentie beter tot zijn recht.

101 interlands telt hij, sinds die desastreuze Nations Leaguewedstrijd in Luzern. Dan kun je onmogelijk een prutser zijn. In januari wordt Axel Witsel pas dertig, er kunnen gerust nog 20 of 30 interlands bij. Woensdagavond kijkt hij in de Champions League de spelers van Club Brugge in de ogen. Die zijn gewaarschuwd: Borussia Dortmund is momenteel een voetbalmachine, met een Belg als draaischijf. Alleen moeten de Duitsers zijn naam nog correct leren uitspreken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post841

Wat willen we: Propere Handen of Lege Handen?

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 21, 2018 12:05:54

(Deze bijdrage verscheen maandag 19 november in mijn wekelijkse bijdrage 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Vanuit het oogpunt van kritische observators davert het voetbal dankzij Propere Handen en Football Leaks al meer dan een maand op zijn grondvesten. Maar de voetbalbonzen zelf, die kijken de andere kant op, net als de fans. De winkel blijft gewoon open, hooguit wordt binnenkort de etalage herschikt.

Gewenning. Als er één woord voor de geest springt, precies veertig dagen na de nachtelijke arrestaties in Operatie Propere Handen en zeventien dagen na de eerste publicaties in de tweede golf van Football Leaks, is het dat wel. Klinkt cynisch — en is het ook.

Er werd verontwaardigd gereageerd toen bleek dat Gianni Infantino, de grote baas van het wereldvoetbal, in zijn vorige job bij de Europese voetbalbond actief had meegewerkt aan doofpotoperaties ter wille van de nouveaux riches van PSG en Manchester City. Topclubs doen ongestoord aan mensenhandel, ook dat lokte nog een boze reactie uit bij sommigen.

‘Een poging om het nieuwe leiderschap en, in het bijzonder, de voorzitter te ondermijnen’, zo reageerde de Fifa in een uitvoerig statement op 2 november, dezelfde dag dat de eerste bijdragen in een nieuwe reeks Football Leaks op vele websites tegelijk werden gepubliceerd. Het leek wel alsof de tekst klaarstond en er alleen nog een persmedewerker op ‘send’ moest drukken. De wereldvoetbalbond toog zelfs in de tegenaanval. ‘Ondanks het feit dat we alle ons gestelde vragen rechtuit en eerlijk beantwoord hebben, hebben sommige media beslist de meeste van onze antwoorden te negeren en zowel de feiten als de waarheid te verdraaien in een opzettelijke poging om de Fifa in diskrediet te brengen en hun lezers te misleiden.’

Hier te lande was er kritiek op de dubbelrol die Pierre François, ceo van de Pro League, speelde om een puissant rijke Rus en een machtige Israëlische makelaar tot bij een gedweeë satellietclub te voeren. Bij Operatie Propere Handen werd de onderzoeksrechter gewraakt, het onderzoek vooralsnog niet. En scheidsrechter Vertenten wil gewoon terug aan de slag, als fluitenier op het hoogste niveau. Alle realiteitszin is weg.

Achilleshiel

Pierre François op 2 november: ‘Als u me vroeg of ik wist dat er illegale praktijken in het voetbal bestaan, had ik u waarschijnlijk geantwoord: ja.’ Een paar dagen later kwam hij zelf in opspraak. Daarover wilden de 24 leden van de profliga een hartig woordje praten, maar toen werd voorzitter Marc Coucke ziek en een etmaal later viel het gerecht binnen bij Royal Excel Mouscron. Eindelijk, zou je kunnen stellen.

Vandaag staat er een raad van bestuur van de Pro League op de agenda. De clubs uit 1B willen duidelijkheid over het verdere verloop van de competitie, gezien de betrokkenheid van KV Mechelen-bestuurders bij pogingen tot matchfixing. En álle clubs willen weten hoe het nu verder moet met Moeskroen en hun eigen ceo. Dat wordt nachtwerk.

Professor fiscaal recht Michel Maus en Uefa-medewerker Karl Dhont, expert matchfixing, kwamen intussen op de proppen met een rapport van acht pagina’s om het voetbal te hervormen (DS 14 november). Waarmee ze meteen de achilleshiel van het voetbal raken. De voetbalbonzen willen desnoods wel kleine aanpassingen van binnenuit aanvaarden, denk aan het driekoppig expertencomité (mét Pierre François!) dat tegen eind dit jaar voorstellen moet formuleren. Terwijl de enige oplossing van buitenaf kan komen: internationale politici, onafhankelijke experten en andere mensen met kennis van voetbalzaken (maar zonder professionele banden met clubs en bonden), die de vrijheid krijgen om drastische hervormingen uit te werken.

Ik beschuldig!

Tijd voor een J’accuse-momentje. Vrij naar Zola: niet Gianfranco, begenadigd stilist binnen de groene rechthoek, maar Émile, begenadigd stilist op een leeg wit papier.

Ik beschuldig de machtige makelaars van het kapotmaken van wat de vorige Fifa-baas, Sepp Blatter, ooit ‘the beautiful game’ noemde. Hij zei dit druk gesticulerend met de ene hand, terwijl de andere envelopjes met dollarbriefjes uitdeelde aan bobo’s uit arme voetballanden die hem als wederdienst hielpen herkiezen. Hebzucht.

Ik beschuldig de koosjere spelersmakelaars, die het allemaal hebben laten gebeuren zonder al te veel weerwerk. Omerta.

Ik beschuldig de voetbalbestuurders, hoog en laag, omdat ze dit al enkele decennia faciliteren, in ruil voor het vrijwaren van hun posities. Machtsmisbruik.

Ik beschuldig al wie op de hoogte was van malversaties en daar nooit mee naar buiten kwam, inclusief voetbaljournalisten die vrolijk meedraaiden op de carrousel van het Grote Geld. Ik beweer niet dat ze er zelf rijker van werden, maar ze zwegen. Als er al eens over excessen in het voetbal wordt geschreven, gebeurt dat negen op de tien keer door collega’s uit andere sectoren. Schuldig verzuim.

Ik beschuldig, tenslotte, de supporter. Die blijft naar het stadion gaan, ook al weet hij dat er heel wat stront aan de knikker is. Lafheid.

#LegeHanden

We zijn amorf geworden. Voetballiefhebbers laten betijen wanneer hun favoriete sport gekidnapt blijkt door duistere figuren met dollartekens in hun ogen en dure horloges om hun polsen. Zoals wielerfans het pikten dat zowat het hele peloton aan het spul bleek te zitten. Er kwam geen witte mars tegen graaiende bankiers, die de hele wereld in het financiële verderf stortten. Fiscale incivieken kwamen zonder kleerscheuren uit LuxLeaks, SwissLeaks, PanamaPapers, ParadisePapers en welke andere exotische benamingen die witwasconstructies ook kregen. Op een hashtag meer of minder kijken we niet.

Cynisch gezegd: alleen als er kinderen het slachtoffer zijn, liggen we er nog wakker van. We zijn bozer op Roger ‘Dat was zo een relatietje’ Vangheluwe dan op Maurice ‘Investeer zo snel als u kunt’ Lippens, ook al wogen de maatschappelijke gevolgen van de relatietjes van die laatste zwaarder door. Child Focus, oké, ‘Money Focus’, neen, dank u. Toch zijn we benieuwd welke smeuïge hapjes deze krant deze week weer zal opdienen. Verdienstelijk onderzoek, maar zal het iets ten gronde veranderen?

Toen ik een week na het losbarsten van het Belgische schandaal in een column pleitte voor een witte voetbalmars ontving ik één enkele steunbetuiging, hoorde ik een beetje hoongelach en nam ik vooral grote stilte waar. We dronken nog een glas, we deden nog een plas en alles blijft zoals het was. #LegeHanden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post839

Le nouveau Standard est arrivé

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 14, 2018 11:52:11

(Deze bijdrage verscheen maandag 12 november in de reeks 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Royal Antwerp Football Club is 138 jaar oud, maar springlevend. De club met stamnummer 1 staat na de helft van de reguliere competitie op een gedeelde tweede plaats met Club Brugge. Dat is zonder meer knap. Dankzij een gulle geldschieter, een stevig netwerk en een realistische sportieve aanpak.

Met 'alsen' en 'indiens' mag je een voetbalwedstrijd niet analyseren. Toch zat Antwerp-KV Oostende van vrijdagavond vol met voorwaardelijke matchfasen (zie DS 10 november). Als scheidsrechter Bram Van Driessche en videoref Christophe Delacour in de vijfde minuut bewust handspel van Rodrigues juist hadden beoordeeld, kreeg Oostende een vroege strafschop en werd het misschien wel 0-1. En als er geen cascade van vreemde beslissingen was geweest tussen minuut 37 en 40, zou de tweede helft er anders hebben uitgezien. Dan had Mbokani op het eind niet de 2-0 kunnen scoren, omdat hij rood zou hebben gekregen wegens natrappen. Scheids noch VAR zagen er graten in. Nkaka werd uitgesloten voor een overtreding die zeer vergelijkbaar was met die van Bolingi twee minuten eerder. Meer nog: als Bolingi rood had gekregen, zou Nkaka wellicht zijn overtreding niet hebben gemaakt.

Nu werd de tweede helft met elf tegen tien gespeeld, maar het had negen tegen elf kunnen zijn. De woede van KVO-trainer Gert Verheyen was begrijpelijk. Zeker als hij gisteren naar Anderlecht-AA Gent heeft gekeken: Birger Verstraete kreeg voor krek dezelfde overtreding als Bolingi wel rood na tussenkomst van de VAR. De ene 'clear error' is de andere niet.

Beste verdediging

Die ene fortuinlijke avond met volle medewerking van de wedstrijdleiding mag de goede prestaties van Antwerp niet ondersneeuwen. Vorig seizoen liep de Great Old maar net Play-off 1 mis, al zat er toen heel wat negativisme in de ploeg: consequente mandekking over het hele veld, veel geniepige fouten, een karrevracht gele kaarten, puur reactievoetbal. Met de inbreng van aanwinst Lior Refaelov is er nu ook frivoliteit in het spel geslopen en speelt Antwerp vooral op eigen veld heel dominant. Alleen KRC Genk kwam winnen op de Bosuil.

Discipline blijft nochtans het ordewoord van de Roemeen Laszlo Bölöni, 65, oudste trainer in de eerste klasse. Wie niet hard werkt, komt er bij hem niet in. Realisme boven romantiek. Dat Antwerp de beste verdediging heeft (amper 13 tegendoelpunten), is dan ook geen toeval.

Het is eenendertig jaar geleden dat Antwerp nog zo hoog geklasseerd stond. In het seizoen 1987-1988 stond het na de heenronde (17 speeldagen) op de eerste plaats. In een tweepuntensysteem telde het toen drie punten meer dan Club Brugge, dat uiteindelijk wel kampioen zou worden. Antwerp eindigde derde. Halfweg de jaren 70 was het ook twee keer na elkaar tweede geworden, met Guy Thys als trainer. De huidige hausse is dus behoorlijk uitzonderlijk voor een club die in 1957 voor het laatst landskampioen werd en die nog wel een paar opmerkelijke Europese campagnes beleefde (Vitosja! Wembley!).

Bekend volk

Dertien seizoenen vertoefde Antwerp in tweede klasse, tussen 2004 en 2017. Twaalf plus één, zeggen de roodwitte supporters zelf, want 13 is het oude stamnummer van stadsrivaal Beerschot en dat nemen ze niet in de mond. Een periode waarin de club geregeld ten dode leek opgeschreven. Wanbeleid, schuldenlast, sportieve wanprestaties, wegblijvende fans. De hashtag #thisisouryear verdween elk jaar even snel als dat ie was opgedoken. De club kwam in handen van ex-Germinalvoorzitter Jos Verhaegen, die was weggepest op het Kiel en die op zijn beurt Eddy Wauters, 42 jaar voorzitter, buiten werkte. Daarna kwam Saïf Rubie, een spelersmakelaar. Officieel mogen makelaars geen club bezitten, maar soms wordt er de andere kant op gekeken in dit land. Begin 2015 verwierf Patrick Decuyper, voormalig ceo bij Zulte Waregem, de meerderheid van de aandelen, met centen van bouwpromotor Paul Gheysens (Ghelamco) weten we intussen. De eerste twee jaar knoeide Decuyper even erg als zijn voorgangers: denk aan de kortstondige aanstelling van de gecontesteerde ex-makelaar John Bico als sportief manager. Toch slaagde Antwerp er ondanks dat bestuurlijk geknoei in om te promoveren.

In de zomer van 2017 werd Luciano D'Onofrio aangesteld tot sportief directeur. Een man met een hele dikke Rolodex, maar ook drie keer veroordeeld voor frauduleuze praktijken als... spelersmakelaar. In het Belgisch voetbal kan dat zomaar, met zulk verleden sportieve baas bij een club worden. D'Onofrio stelde oude bekende Bölöni aan als nieuwe trainer, hij had eerder succesvol met hem samengewerkt. En hij haalde ook spelers met een verleden uit zijn Standardtijd: Sinan Bolat, Jelle Van Damme, Daniel Opare, Dieumerci Mbokani. D'Onofrio gaat niet vreemd, hij kiest voor bekend volk. Le nouveau Standard est arrivé.

Successupporters

Dat Antwerp nog leeft, heeft het in niet geringe mate te danken aan zijn aanhang. Gemiddeld komen er 12.651 toeschouwers naar de Bosuil, dat zijn er ruim vierhonderd meer dan vorig seizoen. Een ticket voor de haast mythische Tribune 2, een 95 jaar oude archeologische site met lange houten banken, is een begeerd kleinood, al vertekent het ook de realiteit. In de duistere jaren in tweede klasse speelde Antwerp voor minder dan vijfduizend fans. Pas in het kampioenenjaar 2016/2017 zaten er weer meer dan 11.000 fanatieke aanhangers. Zelfs in dat net-nietseizoen van dertig jaar geleden bleef het toeschouwersaantal hangen op 14.088 en toen had de Bosuil nog een capaciteit van 60.000.

De verklaring? De Antwerpenaar is een successupporter. Dat ondervonden Antwerp én Beerschot in de loop van de jaren. Bij een reeks goede resultaten komt er veel volk kijken, valt het een tijdje tegen dan blijft de helft thuis. Al zal er in het Olympisch Stadion aan de andere kant van de stad wel tandengeknars te horen zijn, want noch het oorspronkelijke Beerschot, noch Germinal Beerschot, noch Beerschot AC, noch Beerschot Wilrijk kwamen ooit in de buurt van die 12.651 gemiddeld. Eén keer in de laatste veertig jaar werd daar de kaap van de tienduizend nipt gerond, in het seizoen 2008/2009. Antwerp neemt momenteel commercieel een flinke voorsprong op de aartsrivaal. Als het ook sportief blijft scoren, zou die afstand weleens onoverbrugbaar kunnen worden.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post837

Supporters willen niet weten waarom

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 07, 2018 16:21:23

('De Bankzitter', aflevering 15, eerder verschenen in De Standaard op maandag 5 november.)

De topper tussen KRC Genk en Club Brugge eindigde op een billijk gelijkspel, 1-1. Maar een nieuwe oprisping van de 'Football Leaks' overschaduwde de sportieve gebeurtenissen in het voetbal. De Fifa-baas blijkt even corrupt als zijn voorganger en de grootste clubs in Europa plannen een coup.

Er was geen ontkomen aan dit weekend. Een halve voorpagina, gevolgd door negen pagina's binnenin. De lezer van deze krant zal geweten hebben dat de redactie deel uitmaakt van het internationaal journalistenconsortium EIC, wat staat voor European Investigative Collaborations. Een netwerk van onderzoeksjournalisten dat zich sinds najaar 2017 ook toespitst op het topvoetbal, dankzij de 'Football Leaks': miljoenen documenten die werden gelekt door ene 'John', een mysterieuze man (of een groep mensen?) die duidelijk thuis is in de wereld van het Grote Geld, corrupte cenakels en machtige makelaars.

Lag de nadruk vorig jaar op dure contracten (de salarissen van Cristiano Ronaldo en Zlatan Ibrahimovic, de makelaarsvergoedingen van Mino Raiola en Jorge Mendes) dan ging het de voorbije weken over de door Ronaldo afgekochte verkrachtingszaak en nu over de rol die Fifa-baas Infantino in zijn vorig bestuurdersleven speelde bij het beschermen van clubs die de regels van Financial Fairplay met voeten traden, Paris Saint-Germain voorop.

Parvenus Sans Gêne

Gianni Infantino was van 2009 tot 2016 secretaris-generaal van de Uefa, en in die hoedanigheid rechterhand van Michel Platini. Nadat het zoveelste schandaal eindelijk de kop had gekost van de tot op het bot gecorrumpeerde Fifa-baas Sepp Blatter stelde de ambitieuze Infantino zich kandidaat voor het allerhoogste voetbalambt en zo werd in het Zwitserse Genève een Zwitser opgevolgd door een Zwitser, iemand die zich profileerde als 'zuiver' en die stemmen ronselde met de belofte dat het WK Voetbal zou worden uitgebreid van 32 naar 48 landen.

Uit de gelekte documenten moet nu blijken dat Infantino is tussenbeide gekomen om PSG ter wille te zijn. De Parijse club - in mijn drie jaar geleden verschenen boek £X€£$$ UNITED. Het geld van het voetbal verwerkte ik het acroniem tot 'Parvenus Sans Gêne' - is al acht jaar in handen van de emir van Qatar. Aan die deal gingen persoonlijke gesprekken met toenmalig Frans president Sarkozy en Uefa-voorzitter Platini vooraf. In ruil ondersteunde die laatste de kandidatuur van Qatar om het WK van 2022 te mogen organiseren. Het lukte in beide richtingen: PSG werd financieel gered en Qatar kreeg de organisatie toegewezen.

Onder de nieuwe eigenaars probeerde PSG de wereldtop naar de Franse hoofdstad te halen: Ibrahimovic, Cavani, Di María, Neymar, Mbappé. Het mocht wat kosten, ook al bestond er intussen zoiets als Financial Fairplay, FFP, in 2010 in het leven geroepen door... Platini en Infantino om de 'financiële doping' (hun woorden) in het voetbal aan banden te leggen. In een eerste fase mochten clubs nog 45 miljoen euro verlies draaien, tegenwoordig zitten we in fase 4: het verlies moet nu beperkt worden tot 5 miljoen euro over drie seizoenen. PSG negeerde zelfs die aanvankelijk nog heel soepele regels en kon rekenen op Infantino om te vermijden dat het zou uitgesloten worden van Europees voetbal, de ultieme straf voor wie FFP niet naleeft. Eerst was er wel een monsterboete van 60 miljoen, die na protest van PSG werd teruggebracht tot 20 miljoen, een som die ook Manchester City, die andere artificiële topclub, had betaald. Een habbekrats voor een emir of een sjeik. Clubs uit pakweg Roemenië en Turkije werden wel uitgesloten. Niet iedereen is gelijk voor de Europese voetbalwet.

In de zomer van 2017 was er de ruchtmakende transfer van Neymar, kostprijs: 222 miljoen euro. Een commissie onder leiding van de Belgische ex-premier Yves Leterme onderzocht de zaak, leek eerst openlijk tot de conclusie te komen dat PSG de FFP-regels met voeten had getreden, maar zette de officiële procedure alsnog stil. Wie gelooft die mensen nog? Terwijl vijf minuten sportieve moed hadden volstaan. Er zal nog eerder een vrouw in het toekomstige directiecomité van de Nationale Bank zetelen, dan dat het internationale topvoetbal zal worden gesaneerd.

Benieuwd of Gianni Infantino zijn conclusies zal trekken. In een eerste reactie noemde de Fifa de publicaties van 'Football Leaks' een lastercampagne. Dat zegt alles.

'Bedrieg ons!'

Nog opzienbarend in 'Football Leaks' zijn de concrete plannen van zestien profclubs om een eigen competitie op te richten, los van de nationale liga's en de Champions League. Een 'Super League' met de rijkere clubs uit Engeland (5 stuks), Italië (4), Spanje (3), Duitsland (2) en Frankrijk (2), alleen deelnemers uit de vijf grootste Europese competities. Bedoeling is om in 2021 van start te gaan met deze gesloten competitie.

De Super League zou de ultieme middelvinger richting Uefa zijn, terwijl de Europese voetbalbond de voorbije decennia al plat op de buik ging voor die topclubs. Eerst door de Europabeker voor Landskampioenen in 1992 om te vormen tot de veel lucratievere Champions League, daarna door meerdere clubs uit de toplanden toe te laten tot een competitie die cynisch genoeg wel 'kampioenenliga' bleef heten. Europese middenmoters als België mogen nog een rondje meedraaien, kampioenen uit kleinere voetballanden zijn enkel welkom in de opwarmfase in juli en augustus.

Als er ooit zo'n Super League komt, valt het te hopen dat tv-zenders de ballen zullen hebben om niet te bieden op de uitzendrechten. Een naïeve gedachte, maar ooit moet die 'Money makes the world go around'-spiraal toch doorbroken worden? Het zou helpen mochten supporters internationaal in opstand komen tegen deze gang van zaken. Ook dat is naïef, want fans lopen nog net niet met het opschrift 'Bedrieg ons!' op hun voorhoofd rond. En kijken vervolgens naar een wedstrijd van PSG of Manchester City. Om de slogan van de sponsor van onze eigen eerste klasse te parafraseren: supporters willen niet weten waarom.

Het voetbal is ziek, doodziek. Maar de patiënt weigert elke hulp.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post835

Monotoon getrommel in de kelder

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, november 01, 2018 19:16:10

(Deze bijdrage verscheen maandag 29 oktober in De Standaard in de reeks 'De Bankzitter')

2-2. De uitslag doet vermoeden dat het bodemduel tussen Zulte Waregem en Excel Moeskroen een lekkere wedstrijd was. Het spel ging aardig op en neer, maar gescoord werd er alleen na individuele flaters. Dit zijn degradatiekandidaten.

Een eenzame trommelaar en een stuk of zeventien olé-roepende supporters, het illustreerde pijnlijk hoe voetballen voor halflege tribunes in België klinkt. Gelukkig hebben ze in het Regenboogstadion een overenthousiaste omroeper, die de sfeer van een halve finale in de Champions League probeerde op te roepen. Nu nog de spelers vinden die zijn enthousiasme oppikken.

Trainer Francky Dury probeerde het na de 0 op 24 met een 3-4-1-2. 'Dan zouden we dit soort van patroon op het veld moeten zien', zei Play Sports-commentator Philippe Crols voor aanvang bij het tonen van de tactische pancarte. In de uitspraak zaten al enige reserves ingebouwd. Best wel een gedurfde tactiek van een geplaagde coach, trouwens, want op de flanken stonden Bongonda en De Pauw, twee aanvallende spelers. En dat voor een elftal dat na speeldag 11 de slechtste verdediging had, met al dertig tegendoelpunten.

Daartegenover stond Excel Moeskroen: slechtste aanval, met nauwelijks vier doelpunten uit elf wedstrijden, waarvan slechts één goal die er niet kwam na een stilliggende fase. Magere statistieken.

Alibi-verdedigen

Terwijl we bloednerveus werden van het monotone getrommel, vijfennegentig minuten lang, illustreerde Bruno Godeau waarom Moeskroen samen met Lokeren en Zulte Waregem onderin staat. De linksvoetige centrale verdediger trapte de bal met rechts domweg in eigen doel. Iets wat je elk weekend wel ziet gebeuren in het amateurvoetbal, maar niet zou mogen verwachten van doorgewinterde profs in de Jupiler Pro League. Deed Godeau dat op de laatste speeldag, dan zouden de verdachtmakingen niet van de lucht zijn. Nu was het gewoon een lachwekkend doelpunt van een speler die werd opgeleid bij Anderlecht, omgeleid bij Zulte Waregem, afgeleid bij Oostende en weggeleid bij Moeskroen. Typisch voorbeeld van een hedendaagse doorschuifvoetballer.

Het tweede doelpunt van de thuisploeg kwam er na een knappe demonstratie eentijdsvoetbal, waarna Théo Bongonda - na twee en een half behoorlijke seizoenen in de Spaanse eerste klasse begin van het jaar weer nedergedaald in eigen land - hard binnentrapte. De bal ging zo ongeveer door de Moeskroense doelman Jean Butez heen. Die wisselt al weken geweldige saves af met amechtig gegrabbel naar een schijnbaar met bruine zeep ingesmeerde bal.

Nog voor het halfuur scoorde Frantzdy Pierrot, de Haïtiaanse spits van Moeskroen, met het hoofd tegen, tussen de ingedutte verdedigers Heylen en Baudry in. Michaël Heylen stak nog even de hand op om buitenspel te signaleren, wat het bijlange niet was. Net voor het uur leidde een slechte pass van Nill De Pauw de gelijkmaker in. Pierrot kreeg aan de overzijde veel ruimte en trapte overhoeks binnen, de eerste keer dit seizoen dat Moeskroen twee keer scoorde. Davy De fauw en Damien Marcq hadden nog zonder veel overtuiging een zuinig voetje uitgestoken om Pierrot af te stoppen: alibi-verdedigen. Niet verwonderlijk dat Zulte Waregem veruit de slechtste defensie heeft.

Vrij zonder voorwaarden

'Aangename wedstrijd om volgen, ik denk niet dat veel toeschouwers zich aan het vervelen zijn', zei de wedstrijdcommentator. Hij had gelijk, maar was gelukkig niet blind voor de afval in het spel. Positief: vier doelpunten, een resem kansen. Negatief: veel slechte inspeelpasses, technische fouten en klungelachtig verdedigen. Zo speel je dus nog achttien wedstrijden met de bibber. Na het laatste fluitsignaal viel de trommelaar eindelijk stil: boeroepers in de hoofdtribune namen het van hem over.

De 1 op 27 is geen stap voorwaarts voor Dury en zijn manschappen. Donderdag 1 november moet het proberen kerkhofvoetbal te vermijden tegen het sterke, maar in uitmatchen labiele Standard. Het is moeilijk om in Zulte Waregem, in 2013 nog vice-kampioen, anderhalf jaar geleden derde, een potentiële degradant te zien, maar dat werd vorig seizoen ook gedacht van KV Mechelen. Moeskroen mag dinsdagavond al iets proberen te rapen tegen AA Gent, dat gelanceerd lijkt onder de nieuwe Deense trainer Jess Thorup.

Bij de derde club met 6 punten, Lokeren, werd trainer Peter Maes een paar uur na de inspiratieloze 0-0 tegen KV Oostende zonder pardon ontslagen. Wat een week voor de Limburger: dinsdag vrij onder voorwaarden na een nacht in de cel op verdenking van witwaspraktijken, zaterdagnacht vrij zónder voorwaarden.

Makelaarsgedrocht

Vraag is of clubs als Moeskroen, Zulte Waregem en het eveneens nabije KV Kortrijk wel kunnen overleven als profclub. Afstand Moeskroen-Kortrijk: 13 km. Afstand Kortrijk-Waregem: 19 km. Afstand Moeskroen-Waregem: 27,5 km. Met ook nog Club en Cercle Brugge en KV Oostende binnen een straal van 70 kilometer weet je: dit valt economisch niet vol te houden. Zulte Waregem speelde tot nog toe voor gemiddeld 6.606 toeschouwers, KV Kortrijk voor 5.295 en Moeskroen 2.845. Opgeteld (14.746) zou dat allicht voldoende zijn om een volwaardige eersteklasseclub uit te bouwen. De logica der dingen is dat minstens een van de drie snel zou degraderen.

Laat dat dan in eerste instantie Moeskroen zijn. Officieel eigendom van een Thaise zakenman, Pairoj Piempongsant, die al na een half jaar af zou willen van de Henegouwse club: andere hobbyclub gevonden in Griekenland, Panathinaikos. De eigenlijke grote baas van Royal Excel is Pini Zahavi, een van de belangrijkste spelersmakelaars in het internationale voetbal. Omdat een makelaar geen eigenaar mag zijn van een club, werd een scherm opgetrokken, eerst via een Maltees fonds, nu via een omwegje naar Thailand. Vier seizoenen eerste klasse, vier jaar degradatievoetbal met enkele wonderbaarlijke ontsnappingen en een paar verdachte uitslagen, vier keer ternauwernood een licentie bemachtigd, een va-et-vient van middelmatige buitenlandse spelers, nauwelijks aanhang: wie wordt er warm van dit makelaarsgedrocht?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post833

Goed herbegonnen is half gewonnen

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 28, 2018 13:02:24

(Deze bijdrage verscheen afgelopen maandag, 22 oktober, in mijn wekelijkse rubriek 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Na het uitbreken van Het Schandaal en de welgekomen interlandbreak werd er dit weekend weer gevoetbald in 1A en 1B. 'Respecteer de spelleiding' was de boodschap. Supporters hielden zich daaraan, maar wie respecteert de fans?

Anderhalve week nadat het naïeve deel van de voetbalwereld het dak op zijn hoofd had gekregen en enkele dagen nadat werd bekendgemaakt dat negen verdachten in het kader van operatie 'Propere Handen' een maand langer in de cel moeten blijven, liet de profliga niets aan het toeval over. Alle clubs ontvingen een brief met de dringende en dwingende oproep om de scheidsrechters te respecteren.

'In de huidige context is het van het allergrootste belang om zorgzaam om te gaan met de geloofwaardigheid van onze sport en vooral het scheidsrechterskorps, dat instaat voor het vlotte verloop van onze wedstrijden, alle steun te geven die het verdient', zo stond er te lezen. 'Daarom vraagt de Pro League aan alle clubs om dit weekend en volgend weekend ostentatieve en duidelijke steunbetuigingen, zoals applaus en erehagen, te leveren aan de scheidsrechters van de wedstrijden waaraan zij deelnemen.'

'Union Belge Maffia'

Erehagen waren er bij mijn weten niet, het zou ook wat overdreven geweest zijn. Stadionomroepers vroegen respect voor de spelleiding. Zelfs Hein Vanhaezebrouck had tijdens zijn persbabbel vooraf zijn collega's opgeroepen om de scheidsrechters te ontzien, wellicht geïnspireerd door die brief van de Pro League, waarvan zijn baas ook voorzitter is. Als de vos de passie preekt...

Of het een statement was, weten we niet, maar de eerste referee die een wedstrijd mocht fluiten, was Alexandre Boucaut, de man die de voorbije seizoenen tot twee keer toe wekenlangs langs de kant moest staan na een aantal foute beslissingen. Bovendien werd ie anderhalf jaar lang gewraakt door Waasland-Beveren, dat vrijdagavond op bezoek moest bij Club Brugge. Vreemde keuze, maar niemand beklaagde het zich achteraf. Trainer Ivan Leko, toch beschuldigd van witwaspraktijken, werd nog net niet op handen gedragen door de thuisaanhang.

Op Anderlecht werd er door enkelingen gefloten, elders weerklonk voorzichtig applaus. Trainers hielden zich opvallend gedeisd, sprongen niet bij elke betwiste fase uit hun vel. Opdracht volbracht, zullen ze bij de bond denken, maar eigenlijk was die oproep richting supporters behoorlijk misplaatst. Als er iemand in deze hele affaire belazerd werd, dan is het de fan. Die moest het allemaal lijdzaam ondergaan, kreeg geen respect, geen applaus, geen erehaag. Op KV Mechelen, de 1B-club die in opspraak is gekomen voor omkopingspraktijken, hing een toepasselijke spandoek: 'The only loyalty in football is between supporter & club'.

De Storm Ultras 2001 van Sporting Charleroi waren de enigen die balorig reageerden. Uit protest tegen het dreigement met strenge sancties voor sarcastische gezangen of spandoeken klonk voor de wedstrijd een stevig fluitconcert. Na vijf minuten begonnen ze unisono 'Union Belge Maffia' te roepen. Ambiance!

Geen vertrouwen in de ref

Niet dat we overdreven veel medelijden moeten hebben met de modale supporter, want net als de wielerliefhebber in het recente verleden, kan de voetbalfan veel hebben. Een beetje valsspelen moet kunnen, vinden ze, als het maar de eigen club ten goede komt. Eerst ónze mensen. Denk opnieuw aan het eerbetoon voor Ivan Leko, even begrijpelijk als voorbarig.

Dat twee topscheidsrechters, Sébastien Delferière en Bart Vertenten, in opspraak zijn gekomen - de tweede nog in veel grotere mate dan de eerste - doet ons voetbal meer kwaad dan witwaspraktijken. Fraude wordt in dit land nog net niet op een schouderklopje onthaald. Matchfixing vinden we veel erger, zeker als er refs hebben meegewerkt. Reken daar ook maar een chef voetbal van de populairste sportkrant bij, die mogelijk een makelaar zou geholpen hebben in diens relatie met clubs. Wie kan de lezer nog vertrouwen?

We weten dat we voorzichtig moeten zijn met peilingen, zeker als die geïmproviseerd en snel afgenomen zijn, maar toch: uit een poll van Het Nieuwsblad blijkt dat het vertrouwen in de scheidsrechter gekelderd is. Van 63 naar 37 procent. Een op drie fans zou nog fiducie in de wedstrijdleiding hebben. Daar helpt één speeldag zonder noemenswaardige incidenten niet tegen.

Voorbehoud

In 1B speelde Beerschot Wilrijk de uitwedstrijd bij KV Mechelen, een regionale derby, 'onder voorbehoud'. 'De club heeft deze keuze gemaakt, gelet op de onduidelijkheid die door operatie 'propere handen' is ontstaan in het voetbal', stond er in het begeleidende persbericht. Versta: Beerschot Wilrijk gaat ervan uit dat de grote favoriet alsnog zal worden gesanctioneerd voor matchfixing en hoopt natuurlijk dat het zelf daardoor kan promoveren. Vorige week werd er in 1B trouwens al een speeldag geannuleerd vanwege de onduidelijke situatie die ontstaan is.

De wedstrijdleiding werd veiligheidshalve toevertrouwd aan een Nederlands kwartet, met Sander van der Eijk als fluitenier, een 27-jarige die vooral ervaring heeft in de Jupiler League, de Nederlandse tweede klasse, niet te verwarren met onze Jupiler Pro League. Zou hij de reputatie van de Beerschot Wilrijk-fans, vaak balancerend op de grens van ludiek en volstrekt ontoelaatbaar, ingefluisterd hebben gekregen? Die hadden opgeroepen om in de dertiende minuut washandjes op het veld te gooien. Dertien, het stamnummer van het historische Beerschot. Washandjes, om de draak te steken met 'Propere Handen'.

Het bleef bij enkele washandjes, een vervelende rookbom en een spandoek met het opschrift 'KV M€CH€L€N'. Drie eurotekens die allicht de aangehouden huismakelaar Dejan Veljkovic en twee bestuursleden moesten voorstellen. Al bij al beschaafd, en gelukkig maar. Het leek wel of de spelers van Beerschot Wilrijk iets te veel onder voorbehoud speelden en dat die van Mechelen zichzelf hadden opgepept om negentig minuten lang de extrasportieve zaken te vergeten, want het werd makkelijk 3-0 voor KV, meer dan ooit titelkandidaat in 1B. Onder voorbehoud, dat spreekt voor zich.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post832

Het zit goed in het hoofd en in de benen

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, oktober 17, 2018 08:14:49

(Verscheen eerder op maandag 15 oktober in De Standaard in de wekelijkse rubriek 'De Bankzitter'.)

Met 6 op 6 zijn de Rode Duivels goed weg om de halve finales van de Nations League te bereiken. De goede vorm en de tactische automatismen van het WK in Rusland hebben ze gewoon meegenomen naar het nieuwe seizoen. Ze zijn en spelen als nummer 1 van de wereld.

Eerst een bekentenis. Neen, ik heb geen luxehorloge ontvangen van een bevriende spelersmakelaar. Laten we 't hier over écht voetbal hebben, en toch weer niet. Ik heb vrijdagavond België-Zwitserland live gemist, omdat ik tickets had voor een - overigens geweldig - concert van Ry Cooder. Cultuur boven sport, moet kunnen.

Ik zag de wedstrijd pas zaterdagochtend integraal, wat op zich nogal bizar is aangezien je dan weet wat de uitslag is, wanneer er gescoord zal worden en wie er in de slotfase geblesseerd zal uitvallen. Bovendien had ik de zaterdagkranten op schoot liggen, zodat ik hun geloofwaardigheidsgehalte kon controleren. De ene krant vond de Duivels 'matig', de andere had het over 'stugge Zwitsers', de derde over 'een gezellig avondje uit'. Ook de beoordelingen van de spelers liepen uiteen, hopelijk heeft er nergens een makelaar zich bemoeid met die quoteringen.

Een beetje Nederland

2-1, dat geeft geen reden tot euforie, wel tot tevredenheid. Winst tegen het nummer acht van de wereld is geen eitje. België begon enthousiast, maar verviel in de eerste helft al snel in het bekende euvel: te weinig druk, slordig en nonchalant, altijd net niet. Soms leek het alsof er ook op voetbalniveau een afschakelplan actief was. Doel 1, 2, 3 en 4 lagen te vaak stil, of werkten slechts op halve kracht.

Zwitserland liet zich niet wegspelen, integendeel. De Zwitserse Hazard, Xherdan Shaqiri, liep handig tussen de lijnen en deed de fans af en toe bibberen. Het team is top, daar hoeven we niet langer aan te twijfelen, maar heeft wel nog een bondscoach nodig die durft bij te sturen. Groot voordeel: in tegenstelling tot zijn voorgangers kan Roberto Martínez dat.

De vleugelspelers etaleerden hun kwaliteiten (een mannetje meer voorin, dreiging langs de flank, voorzetten en schoten) en... hun gebreken. Thomas Meunier blijft een tot rechtsback omgevormde aanvaller: hij houdt de tegenstander gelukkig wel in het oog, behalve bij het Zwitserse doelpunt. Toen stond hij te slapen en ontsnapte een tegenstander in zijn rug. Die kopte simpel terug, Gavranovic scoorde. Yannick Carrasco zal nooit een verdediger worden. Hij let op z'n positie, niet z'n tegenstander, wat tot iets te veel oeps-momenten leidt. In de spits waren de looplijnen van Romelu Lukaku de eerste helft niet erg geïnspireerd.

En toch: de Rode Duivels stralen onoverwinnelijkheid uit. Gezonde arrogantie. Hazardiaans je-m'en-foutisme. Voetbal als belangrijkste bijzaak, maar wel altijd willen winnen. Daar waar in het verleden wedstrijden op details werden verloren, of: niet gewonnen, gebeurt dat nu wel. Dat is een kwaliteit die alleen de toplanden gegeven is. We zijn een beetje Nederland geworden. Het zit goed in het hoofd en de benen (en de handen, in het geval van Thibaut Courtois). Op het einde komt het allemaal goed. Romelu zal er wel eentje in frommelen.

1'31" balbezit

Lukaku frommelde er zelfs twee in, op belangrijke momenten in de tweede helft. Net voor het eerste kwartier was verstreken (1-0) en zes minuten voor tijd (2-1). Vijfenveertig interlandgoals heeft de nog altijd maar vijfentwintigjarige spits al gemaakt in 78 interlands. Van de actieve voetballers doen alleen Neymar en Edin Dzeko beter. Lionel Messi had er 96 interlands voor nodig, Cristiano Ronaldo zelfs 109. In die tweede helft liep Lukaku voortdurend slim van zijn tegenstander weg. Hij miste een reuzekans na een mooie actie van de ingevallen Chadli, maar stond wél op de goeie plek. En de fans hebben het eindelijk begrepen: deze man is onmisbaar, ook al doet hij weleens iets vreemds met een bal. Geen vervelende fluitconcerten dit keer. Een verademing.

Illustreerde het tegendoelpunt perfect waar de zwakke plekken zich bevinden in dit elftal (de flanken achterin), dan toonden de doelpunten goed aan waar de sterkte ligt (in balbezit zowat overal). Bij de eerste goal was de bal precies een minuut en eenendertig seconden in Belgisch bezit, van 55'45" tot 57'16". Achtentwintig passes - een deviatie met de rug door de in de weg lopende scheidsrechter inbegrepen - alvorens hij tegen het net belandde. Flatertje van doelman Sommer wel. Een 'zaalvoetbaldoelpunt', zei co-commentator Gilles De Bilde op VTM.

De tweede goal bewees dat het ook met een tempoversnelling lukt. Acht baltoetsen in vierentwintig seconden van Courtois tot Lukaku, via een Zwitsers been weliswaar. In de 3-4-3 van Martínez kunnen de Rode Duivels zowel dominant en op balbezit spelen, loerend op een gaatje, als snel omschakelend van achter naar voor. Dat is een dubbele kwaliteit die weinig tegenstanders bezitten: one-touch football of a-lot-of-touches football. Het kan traag en het kan snel, met als verbindende factor: het kán.

Allerhoogste

De blessures van Jan Vertonghen en nu ook Thomas Vermaelen zijn vervelend richting uitwedstrijd in Zwitserland, over een dikke maand. Dan mag er niet verloren worden, tenzij de Zwitsers vanavond onverwacht punten laten liggen in Reykjavik. Maar Courtois, Kompany en Alderweireld staan pal, Witsel heeft de goede vorm van het WK meegenomen naar Dortmund en Brussel, Tielemans trekt zijn streng als vervanger van De Bruyne, Hazard en Mertens zijn voortdurend in beweging én dreigend, Chadli is een onmiddellijk renderende invaller (en misschien wel meer dan dat), Meunier een extra aanvaller vol zelfvertrouwen en Lukaku, tja...

Morgenavond kan België, zij het vriendschappelijk, bewijzen dat het de beste van de Lage Landen is. Aan het eind van dit seizoen wacht ons land, normaal gezien, de ontknoping van de Nations League. Over een kleine twee jaar moeten we dan maar een gooi doen naar wat Oranje in 1988 presteerde: het EK winnen. Bescheidenheid is misplaatst. Dit elftal moet altijd en overal voor het allerhoogste gaan.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post828

Anderlecht is geen weireldploegsje

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 14, 2018 11:20:31

(Deze bijdrage verscheen op maandag 8 oktober in De Standaard in de wekelijkse reeks 'De Bankzitter'.)

De blinde tegen de kreupele, zo kondigde Zulte Waregem-Anderlecht zich vooraf aan. Het was de kreupele die naar een 1-2 zege strompelde. Crisis in het Astridpark bezworen? Dat valt te betwijfelen, want de pijnpunten blijven.

De supporters van Anderlecht namen pas een kwartier na aanvang van de wedstrijd plaats op de bezoekerstribune van het Regenboogstadion. Vijftien minuten uit protest tegen vijftien tegenvallende transfers. Hadden ze hun ongenoegen doorgetrokken van de voorbije maanden naar de laatste twintig jaar, dan hadden ze gewoon kunnen thuisblijven.

Deze club is jarenlang mismeesterd. Eerst door de hautaine houding van pseudo-aristocratische bestuurders. Die gedroegen zich als een kasteelheer die hardnekkig weigert om het lekkende dak en de afbladderende verf op te merken. Het ooit zo trotse Anderlecht was een club in verval, al kon dat in de eigen competitie nog verdoezeld worden door een titel om de twee jaar. Daarna werd het transferbeleid in handen gegeven van een bevriende makelaar, Mogi Bayat, die bij verschillende clubs tegelijk met zijn mannetjes mocht schuiven. Gevolg: een onophoudelijke transfercarrousel, veel middelmaat, geen visie.

Sinds 1 maart is paarswit in handen van Marc Coucke, op voetbalvlak een leerling-tovenaar die dacht dat de overstap van een weireldploegsje naar een equipeke du monde makkelijk te verteren zou zijn. Na opeenvolgende tegenvallende resultaten tegen godbetert Union, STVV en Dinamo Zagreb woei er eind vorige week een 'parfum de crise' doorheen het Constant Vanden Stockstadion. Veel Royal is er niet meer aan bij deze Sporting Club.

Crisette

Zulte Waregem-Anderlecht valt samen te vatten in twee paragrafen. De Anderlecht-spelers wilden hun nog afwezige fans niet voor de borst stuiten en speelden het eerste kwartier met de rem op. Gerkens knalde kort daarna een wenkende kans op het been van Bossut, Baudry redde een poging van Bakkali op de lijn. Aan de overzijde werd een doelpunt van Harbaoui afgekeurd voor een duwfout en miste De Pauw, al werd die stevig gehinderd door een driest tackelende Sanneh. Een strafschop had in die fase best gekund. In de slotfase van de eerste helft profiteerde Bakkali zowaar van een letterlijke uitschuiver van Heylen, ex-Anderlecht, 0-1.

Na de rust kregen we holderdebolder: veel goede wil, weinig ideeën. Het was lang wachten op pogingen van Dimata (op Bossut) en Bongonda (redding met de vingertoppen door Didillon). Het tweede doelpunt viel uit de lucht: Saelemaekers kopte tot bij Gerkens, die in een tijd kundig afwerkte. Wedstrijd gespeeld, zo leek het, tot Buffel in de 92ste minuut de 1-2 maakte. In de slotseconden viel ei zo na nog de gelijkmaker: Baudry kopte van dichtbij in het zijnet. Zevende nederlaag op rij voor Zulte Waregem. Of Francky Dury nu mag beschikken? Ach, zo groot is het verschil niet tussen 0 op 18 en 0 op 21, en met de inzet van zijn manschappen was niets mis. De verliezer zag er op het eind trouwens tevredener uit dan de winnaar. De verongelijkte en ietwat moedeloze handgebaren van Vanhaezebrouck maakten het duidelijk: Anderlecht is er nog lang niet. De crisette is misschien heel even bezworen, de crisis loert nog altijd om de hoek.

Geen enkele Rode Duivel

Dat heeft alles te maken met een spelerskern die meer gebreken dan kwaliteiten vertoont. Eind augustus hadden we op deze plek nog veel lof voor de jeugdspelers die volop kansen kregen. Daarna werden nog een paar transfers gedaan, waardoor die jongeren nu meer naast dan in de ploeg staan. Hun vervangers zijn niet beter, alleen kosten ze meer, heeft sportief directeur Luc Devroe hen persoonlijk binnengehaald en moeten ze om die reden spelen.

Welke speler van het huidige Anderlecht zou in de jaren 60 hebben mogen meespelen? Antwoord: geen enkele, er zou zelfs niemand van in de kern hebben gezeten. Op 30 september 1964 stonden er elf paarswitte spelers op het veld tijdens een interland tegen Nederland. Vierenvijftig jaar later wordt er niemand van Anderlecht nog opgeroepen voor de Rode Duivels. Hein Vanhaezebrouck zal tijdens de interlandbreak flink kunnen oefenen op automatismen, want hij moet nauwelijks spelers missen: ook onder de buitenlanders weinig internationals.

Wie van het huidige Anderlecht zou in de jaren 70 een kans hebben gemaakt? Niemand, zelfs niet om de bank op te warmen. In het Anderlecht van de jaren 80? Alweer: niemand. Toen werden er nog Europacupfinales gespeeld. Toegegeven, het zijn populistische en oneerlijke vergelijkingen, want toen ging er nog veel zwart geld om in het Belgisch voetbal, mochten buitenlandse topclubs hooguit drie buitenlanders opstellen en speelden alleen kampioenen mee in de Europabeker voor Landskampioenen, de voorloper van de Champions League. Maar ook in het Anderlecht van Aimé Anthuenis, rond de eeuwwisseling en dus ná de liberalisering van de voetbalmarkt ten gevolge van het Bosman-arrest, zien we niemand die zijn plaats zou moeten afstaan aan Kums, Trebel of Santini.

DNA

Zetterberg, Baseggio, Biglia, Boussoufa, Suárez, Praet, Tielemans: de artiesten zijn weg en nooit vervangen. Spelers met dat typische DNA - technisch sterk, tikkeltje arrogant, overlopend van bravoure en flair, soms wat nonchalant en niet altijd even gemotiveerd, maar altijd in staat om stilistische acties aan efficiëntie te koppelen - lopen wel nog rond in de Belgische competitie (Vanaken, Danjuma, Pozuelo, Trossard), maar niet bij Anderlecht.

Paarswit is Europees een meeloper geworden en riskeert met deze spelerskern dit seizoen hooguit Belgische subtop te zijn. Natuurlijk vinden de verwende supporters dat een aanfluiting. Geen enkele tegenstander reist nog met knikkende knieën naar het Astridpark. De zomertransfers waren op het niveau van het weireldploegsje aan de kust, niet van de meest succesvolle club uit de Belgische voetbalgeschiedenis.

Niet verwonderlijk dat een vakman als Hein Vanhaezebrouck theatrale handgebaren maakt. Hij kan veel, maar een tovenaar is hij niet, wat de leerling-tovenaar ook moge denken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post827
« VorigeVolgende »