Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mokerslag onder de gordel

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:25:37

(Deze bijdrage verscheen maandag 3 juni in De Standaard.)

Delfine Persoon is haar wereldtitel bij de lichtgewichten kwijt, maar zowat de hele internationale bokswereld is het erover eens dat haar nederlaag op punten tegen de Ierse Katie Taylor onterecht is. De reacties liegen er niet om. 'Dit is een gitzwarte dag voor het boksen.'

Absolute bullshit. Diefstal bij klaarlichte dag. Omgekocht. Een grap. Schande. Reacties die op Twitter binnenstroomden op een triomfantelijke, door hoofdletters en uitroeptekens ondersteunde tweet ('SHE'S DONE IT!!!') van Matchroom Boxing, een van de belangrijkste bokspromotoren ter wereld en tevens het managementbureau van de Ierse Katie Taylor, die zaterdagnacht in Madison Square Garden, New York, net voordien op punten had gewonnen van onze landgenote Delfine Persoon. Twee van de drie juryleden gaven Taylor licht voordeel (96-94), het derde hield het op een draw (95-95), ook al had Persoon naarmate de kamp vorderde duidelijk overwicht en stond Taylor in de slotronde te wankelen.

Nu is Twitter zelden een toonbeeld van genuanceerde reacties, maar ook elders regende het veroordelingen van de jurybeslissing. De BBC-televisie hield het nog voorzichtig bij een 'controversiële overwinning' voor Taylor, op de Britse radio viel daarentegen het adjectief 'schandalig' te horen. Zelfs The Irish Times, krant uit het thuisland van Taylor, gaf toe dat Persoon de betere was. Sportzender ESPN pakte uit met een eigen scorekaart, die Persoon het voordeel gaf.

Maffioos

Voormalig bokser en boksmanager Freddy De Kerpel aarzelt niet. 'Ik ben er honderd procent zeker van: Delfine is de winnaar. Vooraf was ik er al van overtuigd dat Delfine de betere van de twee is, ik vind Katie Taylor overroepen. Ze had nog niemand met naam en faam geklopt. Maar ze is wel een ster in Ierland en ze is ook populair in Amerika. Voor Delfine is dit een regelrecht drama. Dit is geen spelletje petanque om de hoek, hé.'

'Maffioos', luidt de gebalde reactie van Jef Van Driessche, bokskenner en co-commentator voor Sporza. 'Ik heb de scorekaarten met elkaar vergeleken. Een van de juryleden gaf de eerste vijf ronden aan Taylor: zelfs een blinde zou gezien hebben dat dit kant noch wal raakte. Een ander gaf de negende ronde aan Taylor, ook dat hield geen steek. Slechts in vijf ronden kwamen ze onderling overeen. Natuurlijk heeft dat met de grote financiële belangen te maken. Voor die juryleden is boksen een soort Club Med: vijf dagen in een vijfsterrenhotel en ze worden er nog eens goed voor betaald ook. Ze riskeren liever niet om dat voordeel kwijt te spelen. Ik weet dat het onrealistisch klinkt, maar eigenlijk zou een jurylid na elke ronde zijn score moeten motiveren.'

Ook de Belgische referee Daniel van de Wiele — al 38 jaar scheidsrechter in het boksen, goed voor een kleine 700 gevechten, waaronder twee titelkampen bij de zwaargewichten — keek met groeiend ongeloof toe. 'Taylor heeft daar een groot geschenk gekregen', zegt hij. 'Ik heb de kamp live gezien en daarna nog eens integraal opnieuw: het was nipt, maar Persoon had moeten winnen. Dit is een gitzwarte dag voor het boksen, het Belgisch boksen op kop. Ik raad Delfine trouwens aan om klacht neer te leggen bij haar wereldbond, de WBC. De kans dat ze gelijk krijgt, is bijzonder klein, maar ze kan het proberen. En misschien kan ze zo wel een herkansing afdwingen.'

'Er is een precedent', stelt Van Driessche. 'Twintig jaar geleden eindigde de kamp om de wereldtitel bij de zwaargewichten tussen Evander Holyfield en Lennox Lewis, ook in Madison Square Garden, na jurybeslissing gelijk, hoewel Lewis veruit de beste was. Daar is zodanig veel controverse rond ontstaan, dat er een re-match is gekomen.'

1.000.000 dollar

Hoewel Katie Taylor niet de Amerikaanse nationaliteit heeft, was het duidelijk dat het publiek achter haar stond. De Ierse gemeenschap is in New York manifest aanwezig en haar management, het reeds genoemde Matchroom Boxing, heeft een kantoor in New York. Thuisboksers, dat is geweten in de bokswereld, zijn meestal in het voordeel. Bezoekende boksers worden gepest, ook dat is gebruikelijk. Persoon vormde hierop geen uitzondering. Ze moest bij aankomst van hotel veranderen, onderging een nodeloze extra bloedcontrole, diende aan te tonen waarom ze een puffer mag gebruiken voor haar inspanningsastma, hoewel dat niet op de verboden lijst staat van het Werelddopingagentschap WADA.

Er stond dan ook best wel wat op het spel in New York. Delfine Persoon (34), Sportvrouw van het Jaar 2015, zette haar wereldtitel in de WBC op het spel. Ze had tot eergisteren slechts één nederlaag geleden in 44 kampen. Katie Taylor (32), ex-voetbalster en Olympisch kampioene in 2012, begon aan de kamp met alleen maar zeges op haar erelijst, dertien in totaal. Zij verdedigde haar gordels in de WBA, WIBF en WIBA. Dat de titel in vier (!) bonden op het spel stond, zegt meteen alles over de versnippering binnen de internationale bokswereld, en de ongeloofwaardigheid die eraan vastkleeft. 'Vier wereldtitels die op het spel staan in één kamp, dat is een contradictio in terminis', stelt Jef Van Driessche.

Al was iedereen het er vooraf over eens dat Persoon en Taylor momenteel de besten van de wereld zijn. De kamp zelf was ook hoogstaand. Alleen was er dus die uitslag. Je zag het al toen de ringomroeper aankondigde dat één jurylid het op onbeslist hield. Het nee schudden van Delfine Persoon zei genoeg: hier klopt iets niet. Na het bekendmaken van de scores van de andere juryleden, gevolgd door de mededeling dat Katie Taylor nu de 'onbetwiste kampioene van de wereld' was, kraakte Persoon. Ze schudde het hoofd, dan volgden de tranen. De kamp waar ze zo naar had toegeleefd en die haar had moeten bevestigen als wereldtopper, draaide uit op een onverdiend verlies. De hardste van alle nederlagen. 'Het lag heel dicht bij elkaar', gaf Taylor achteraf toe. 'Maar ik denk dat ik toch genoeg gedaan heb om te winnen.'

'Taylor kreeg een miljoen dollar voor deze kamp, dat is ongezien in het vrouwenboksen', weet Freddy De Kerpel. 'En Delfine ontving 200.000 dollar, voor haar doen een fantastische beurs. Stel dat ze had gewonnen, dan had zij de volgende titelkamp voor minstens een half miljoen mogen vechten, wie weet zelfs een miljoen. Dan zou ze wellicht de bestbetaalde atlete van België zijn geworden. Nu zal ze voor haar volgende kamp misschien 10.000 euro kunnen vragen. Delfine is dus letterlijk bestolen.'

Rematch

'Boksen is een vreemde sport', geeft Freddy De Kerpel toe. 'Een thuisbokser zal veel makkelijker een ronde toegewezen krijgen, een bezoekende bokser moet er veel meer voor doen. Als een voetbalmatch op 0-1 eindigt, weet je dat ze er geen 1-0 van zullen maken. In het boksen doen ze dat wel.'

Jef Van Driessche bevestigt. 'Kun je je voorstellen dat een wielrenner die op de streep vijf meter achterstand heeft, tot winnaar wordt uitgeroepen? Er zijn honderden voorbeelden van manipulatie. De corruptie krijg je er nooit meer uit. In de jaren 50 waren er acht wereldkampioenen in evenveel gewichtscategorieën. Vandaag zijn er honderden in 18 categorieën. Dat is absurd.'

De vraag is: wat nu? In een korte reactie in Sportweekend liet een geëmotioneerde Persoon weten dat ze bijzonder teleurgesteld is. 'Ik wist dat ik het had moeten afmaken voor de limiet en ik heb het niet gedaan.' Ze staat alleszins open voor een rematch. Onmiddellijk na de kamp sloot Katie Taylor die mogelijkheid evenmin uit. Topreferee Daniel Van de Wiele denkt niet dat het zover zal komen. 'Taylor zal daar niet warm voor lopen, ik denk dat ze liever een straatje om loopt.'

De Kerpel: 'In het contract van Taylor stond dat er in het geval van een nederlaag een rematch móest komen, in het contract van Persoon stond die clausule niet. Katie Taylor heeft er geen enkel belang bij om haar een herkansing te gunnen.'

'Ik denk niet dat ze dat risico gaat nemen', beseft ook Delfine Persoon.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post898

Zure kers op een heerlijke taart

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:22:01

(De laatste 'Bankzitter' van het seizoen, over het Champions League-seizoen, verschenen in De Standaard van 3 juni.)

De eindstrijd tussen Liverpool en Tottenham Hotspur stond haaks op de kwaliteit van het voetbal dat er in de vorige rondes van de Champions League te zien was. Liverpool was zaterdag een verdiende maar magere winnaar in een finale die na een vroeg strafschopdoelpunt nooit op gang kwam.

Wat een sof! Het had de apotheose moeten worden van een wonderbaarlijk verlopen Champions League-campagne, met halve en hele voetbalmirakels, met hartverwarmend offensief voetbal, met hitchcockiaanse wendingen. Maar het tegendeel was waar. Liverpool begon eigenlijk met een voorsprong aan de wedstrijd en speelde daarna met de handrem op. Tottenham was ontiegelijk zwak, een ideeënarm gezelschap.

Alleen in de slotfase waren de Spurs een paar keer gevaarlijk, maar Liverpooldoelman Alisson Becker stond pal. Wat een contrast met vorig jaar toen Beckers voorganger, de Duitser Loris Karius, Real Madrid met twee gigantische blunders aan de zege hielp. Opnieuw keek Simon Mignolet negentig minuten vanaf de bank toe, al zal hij nu wel toegeven dat hij daar op zijn plek zit bij dit Liverpool. Alisson is een van de beste keepers van de wereld.

Doelloos voetbal

Binnen de minuut had de Sloveense scheidsrechter Skomina de finale kapot gefloten. Dat lag niet aan hem, maar aan de nieuwe handsregel. Bal tegen de hand of arm die loshangt van het lichaam is strafschop. Moussa Sissoko was de ongelukkige met de zwaaiarm. Mo Salah trapte niet zo best, maar Lloris lag al plat. Liverpool liet het initiatief aan Tottenham, dat daar geen raad mee wist. Het aanvallende kwartet Kane-Son-Alli-Eriksen was nergens. Opvallend was ook hoe mak de Spurs deze wedstrijd afhaspelden, alsof ze er zelf nooit in geloofden. Er viel geen enkele gele kaart. Je zou het een toonbeeld van sportiviteit kunnen noemen, maar net zo goed van een gebrek aan grinta. Alderweireld en Vertonghen schoven de bal de hele tijd naar elkaar toe, waarna een van beiden het dan maar probeerde met een lange pas. Doelloos voetbal. Het deed terugdenken aan de onzalige, saaie finales uit de jaren 70 en 80.

Op het eind mocht Divock Origi, net voor het uur ingevallen voor de half fitte Firmino, de definitieve doodsteek geven met een schuiver in de hoek. Origi was de laatste maanden een 'supersub' voor Liverpool. Of dat op z'n 24ste een bevredigend statuut is, is nog maar de vraag. Daarmee is Origi de tweede landgenoot die scoorde in een Champions League-finale, na Yannick Carrasco voor Atlético drie jaar geleden. Die stond toen wel in het verliezende kamp.

Juichen voor Ajax

Na de zoals gebruikelijk voorspelbare groepsfase — eind augustus bij de loting weet je al voor 90 procent zeker wie zich zal kwalificeren — waren de rondes met rechtstreekse uitschakeling dit seizoen een rollercoaster. In de achtste finales haalde Juventus een 2-0 op tegen Atlético, Liverpool versloeg Bayern in München, Manchester United verloor thuis tegen PSG en ging daarna winnen in Parijs, en Ajax vernederde Real in Bernabéu. In de kwartfinales ging topfavoriet Manchester City eruit tegen Tottenham na een spektakelmatch en twee cruciale ingrepen van de videoreferee, terwijl Ajax het Juventus van Cristiano Ronaldo wegspeelde. De halve finales verliepen al helemaal volgens een ongekend scenario. Tottenham scoorde in de ultieme seconden van de toegevoegde tijd de beslissende treffer in Amsterdam, Liverpool werkte de 3-0 uit de heenwedstrijd tegen Barcelona weg op Anfield: 4-0. Voetballiefhebbers verzoenden zich opnieuw met deze centencompetitie.

Dat een club met een budgetje van godbetert 90 miljoen euro op een zucht van de finale geraakte, werd op gejuich onthaald. Ajax speelde met veel respect voor de voetbalvoorvaderen: aanvallend, arrogant, agressief. En het deed dat met een stel zelfopgeleide jonkies, aangevuld met slimme aankopen en hongerige routiniers. Zelfs de finale kleurde een klein beetje Amsterdams rood-wit, met drie op Sportpark De Toekomst gevormde spelers: Toby Alderweireld, Jan Vertonghen en Christian Eriksen.

Terwijl de romantische voetballiefhebber zich verkneukelde om zoveel onbezonnen voetbalpret, zullen zij die niet langer stiekem dromen van een Europese topcompetitie zonder al die vervelende ploegjes uit kleine en middelgrote voetballanden luidop gevloekt hebben. In het topvoetbal woedt een hevige strijd tussen zij die een spannende en eerlijke competitie voorstaan, en zij die een zo voorspelbaar eindresultaat wensen. Die laatsten hebben de meeste invloed. Voor hen horen dreumesen als Ajax en ook Tottenham (budget: 360 miljoen) er niet bij. Qua omzet prijkt Tottenham in de rangschikking die zakelijk dienstverlener Deloitte ieder jaar opmaakt ocharme op de tiende plek, Ajax staat niet eens in de top 30 van een lijst die wordt aangevoerd door Real Madrid, Barcelona en Manchester United en die gezamenlijk tien miljard euro omzet genereren. De komende weken zal de Nederlandse kampioen worden leeggekocht door topclubs uit de grote vijf landen.

In de 'Deloitte Football Money League' staan er zes Engelse teams bij de eerste tien. Dat de Europese finales door vier Engelse teams betwist werden is minder verwonderlijk dan dat dat de voorbije jaren niet gebeurde.

Voorspelbaarheid

Typisch voor wat er misloopt met het concept 'Champions League' is dat geen van beide finalisten vorig seizoen kampioen van Engeland was geworden. Ze waren slechts derde en vierde. In de vroegere formule van de Europabeker voor Landskampioenen hadden Liverpool en Tottenham niet eens mogen deelnemen. Sterker nog: bij de tien laatste winnaars van de Champions League zaten welgeteld drie landskampioenen.

Voorspelbaarheid is de doodsteek van de sport en toch volharden de grote competities en de internationale voetbalbonden in die boosheid: de kampioenen van Engeland, Spanje, Duitsland, Italië en Frankrijk verlengden, zoals voorspeld, hun titel. Bayern en Juventus voor de zevende keer op een rij, PSG voor de zesde keer in zeven jaar, Man. City zit aan een gemiddelde van een op twee in de laatste acht seizoenen, Barcelona aan acht op elf.

Tenzij de regels van de Financial Fair Play eindelijk worden toegepast en kunstmatige topclubs als Man. City en PSG tijdelijk worden uitgesloten, zal de beker met de grote oren een van de komende jaren in een vitrinekast in de Verenigde Arabische Emiraten of Qatar belanden, als pronkstuk voor de plaatselijke mecenas. De UEFA lonkt steeds openlijker naar het Verre Oosten, waar ook veel voetballiefhebbers-mét-geld wonen. De Europa League-finale werd gespeeld in Bakoe, Azerbeidzjan, veel oostelijker kan je niet gaan. Volgend jaar wordt dat Gdansk. Voor de Champions League-finale was het Wanda Metropolitano in Madrid uitverkoren, genoemd naar een Chinese projectontwikkelaar. Volgend jaar trekt het circus naar Istanboel, daarna mogelijk naar Sint-Petersburg. De wereldbeker 2022 wordt in de voetbalwoestijn Qatar georganiseerd. 'Money makes the football world go around', zou Liza Minnelli zingen.

('De Bankzitter' is er even tussenuit. Rust, vakantie, batterijen opladen, trainingskamp, oefenartikels schrijven: terug op maandag 29 juli bij de start van het nieuwe voetbalseizoen. Benieuwd welke clubs dan in 1A zullen uitkomen.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post897

Anderlecht heeft nu ook z'n Verlosser

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 22, 2019 11:54:02

(In de laatste 'Bankzitter' van dit seizoen had ik het eergisteren in De Standaard over de terugkeer van Vincent Kompany.)

Standard finisht dan toch als derde in Play-off 1, AA Gent troefde Anderlecht af voor de vijfde plaats. Maar wie ligt daar nog wakker van? Hét nieuws kwam gisteren uit Manchester en Brussel. The prince is back. Wat mogen we verwachten van de terugkeer van Vincent Kompany op de Belgische velden?

'Als het kasteel belegerd wordt, heb je een echte krijger nodig, met een dapper hart en paars bloed, die achter zijn volk staat.' Zo kondigde Anderlecht zondagochtend de komst van Vincent Kompany aan, maar dan in het Engels. Een grotere stunt was niet denkbaar. Plannen voor sportpagina's werden op alle redacties overboord gesmeten, zelfs deze Bankzitter gaat daardoor nauwelijks over de laatste speeldag in Play-off 1.

Dat zegt alles over wie Kompany nog altijd is. Wereldsportnieuws. Voor de voorbije seizoenen fel geplaagde Anderlechtsupporters klinkt zijn terugkeer als de aankomst van Johan Cruijff in Barcelona, in de zomer van 1973. Cruijff werd 'El Salvador' genoemd, de Verlosser, een koosnaam die alleen maar luider weerklonk nadat FC Barcelona voor het eerst in veertien jaar weer kampioen van Spanje werd. Ook Kompany moet in het Astridpark de Verlosser worden. Hij moet de club verlossen van alle negativisme van de afgelopen jaren: de lelijke laatste titel onder Weiler, de wanprestaties onder de nieuwe grote baas, de onbeantwoorde zucht naar het herbeleven van oude gloriedagen bij de fans.

Zonde

Naar eigen zeggen werd de terugkeer van Kompany ingeleid toen hij maanden geleden eens goedendag kwam zeggen in het trainingscentrum in Neerpede. In gesprekken met Marc Coucke, Michael Verschueren en Frank Arnesen werd gepingpongd over wat er moest gebeuren bij de recordkampioen. Dat Kompany daarbij overtuigend overkwam, hoeft niet te verbazen. De man heeft de gave van het woord, is slim en gevat, heeft de voorbije drie seizoenen getraind onder Pep Guardiola, een coach die niets aan het toeval overlaat. Guardiola is de hoogst aangeschreven professor aan de internationale voetbaluniversiteit, Kompany een vlijtige leerling.

Toch is het onbegrijpelijk dat 'the prince' net nu het druilerige Manchester inruilt voor het druilerige Brussel. De voorbije weken was hij eindelijk blessurevrij en stond hij zonder discussie in de basis bij City, waarmee hij titel en beker won, plus het doelpunt van het jaar scoorde. Deze Kompany leunt in topvorm nog altijd dicht aan bij de wereldtop op zijn positie. Harde tackle, zuivere inspeelpas, rust aan de bal, alleen de snelheid is een beetje minder. De leeftijd, drieëndertig, is een nadeel, maar hoeft voor een centrale verdediger nog lang niet het einde te betekenen. En als City, met zijn drukke programma en dwingende sportieve eisen, te hoog gegrepen lijkt, zou Kompany nog altijd meekunnen bij elke subtopclub uit een grote Europese competitie.

In die zin is het zonde dat het topvoetbal hem kwijt is. Kompany die de Premier League op een persoonlijk hoogtepunt inruilt voor de Jupiler Pro League, dat is alsof Hans Vanaken terug bij Lommel zou gaan voetballen. Sportieve degradatie. Het hart haalde het van het verstand.

Rolmodel

Het nieuws moet voor Anderlechtfans hebben geklonken als een droom die je niet durft na te vertellen omdat ie zo onrealistisch is. De Vincent Kompany van de voorbije weken steekt er over een paar maanden met kop en schouders bovenuit in België. Als hij gespaard blijft van blessures, komen er nog twee of drie Gouden Schoenen in zijn vitrinekast te staan, naast die ene uit 2004. Wie van de vandaag in de Belgische competitie actieve spelers zit op zijn niveau?

Marc Coucke wrijft zich ongetwijfeld in de handen, voor één keer mag hij dat. Sponsors aantrekken wordt weer net iets makkelijker met zo'n ambassadeur. Plots lijkt het instituut Anderlecht weer geloofwaardig. Mocht de club beursgenoteerd zijn, dan zou de waarde van de aandelen tegen deze avond een recordhoogte bereiken. En niet alleen paars-wit zal hiervan profiteren. Ook de uitstraling van de Jupiler Pro League krijgt een serieuze boost. Buitenlandse voetbalanalisten zullen weer weten waar België ligt. Misschien zorgt zijn komst er wel voor dat de tv-rechten toch nog kunnen stijgen. Wees maar zeker dat ze glunderen binnen de Pro League. Dit rolmodel zal je nooit kunnen betrappen op het roepen van dommigheden als 'Alle boeren zijn homo's'.

Voor de jonge spelers van Anderlecht moet de naam van de nieuwe sportieve baas dan weer als muziek in de oren klinken. Hij was ooit een van hen, een ketje, heeft het helemaal gemaakt, straalt onoverwinnelijkheid uit. Hij weet dat je jonge talenten moet koesteren. Hij heeft vanop afstand gezien dat zijn maatje Anthony Vanden Borre niet de juiste omkadering kreeg, met alle gevolgen van dien. Een man met zoveel empathisch vermogen zal die fout niet maken.

Kwetsbaar

Toch is succes niet gegarandeerd. Het kan ook mislukken. Eén Kompany maakt de lente niet voor dit Anderlecht. En elf Kompany's kan de club zich niet permitteren. Sportieve garanties zal hij ongetwijfeld wel geëist hebben, maar zijn de zakken van Coucke zó diep dat hij spelers van internationaal niveau kan halen? Die complete make-over moet er hoe dan ook komen, met een prestigieuze naam als nieuw boegbeeld zal het kostenplaatje alleen maar groter worden. Geld moet rollen, weet Coucke, als hij opnieuw wat krediet wil opbouwen bij de strenge aanhang.

Nog een nadeel: Kompany heeft geen enkele ervaring als trainer. Er is ook de vraag hoe hij spelen én trainen zal combineren. Hoe ouder hij wordt, hoe meer de geteisterde spieren zullen opspelen bij de man die de bijnaam 'de man van glas' al kreeg in zijn HSV-periode, meer dan een decennium geleden. Hij zal topfit moeten zijn, terwijl hij zich ook moet bekommeren om de tactiek en de wedstrijdvoorbereiding. Kompany, de intelligente en zeer aanwezige aanvoerder, moet straks ook psycholoog zijn, én strenge huisvader, én kritisch voor zichzelf.

Voorbeelden van speler-trainers zijn er veel op lager niveau, maar nauwelijks aan de top. Ruud Gullit deed het bijna twee seizoenen bij Chelsea, Ryan Giggs anderhalve maand bij Manchester United, maar in Engeland is een 'player-manager' toch vooral iemand die het trainen uitbesteed aan een collega. Bij ons deden onder anderen Johan Boskamp, Pier Janssen en Gunter Jacob het, maar dat waren, in tegenstelling tot de fitte Kompany van deze lente, toch vooral voetballers op hun retour.

En wat met de Rode Duivels? Eerder had Kompany aangegeven dat hij nog Euro 2020 wilde meemaken, als bekroning van zijn internationale loopbaan, maar kan dat wel in deze context, waarin Anderlecht alle aandacht zal opeisen met alweer een volledig vertimmerde kern? In theorie is het mogelijk wanneer er sterke veldtrainers worden aangetrokken, die zijn rol kunnen overnemen. Dan nog is de vraag hoe Kompany-de-trainer zich moet gedragen onder de spelers. Vreemd trouwens dat bondscoach Roberto Martínez helemaal uit de lucht kwam vallen toen iemand hem met het nieuws over Kompany confronteerde.

'Orgelpunt'

Vincent Kompany verdrong de rest van het sportnieuws naar de binnenpagina's. Zelfs in Gent, waar Anderlecht moest winnen om vijfde te kunnen worden in de eindstand, wat mogelijk nog resulteert in Europees voetbal, werd nauwelijks over voetbal gepraat. Anderlecht toonde zich defensief weer bijzonder kwetsbaar in die wedstrijd, Gent profiteerde: 2-1. Kompany hoeft zich geen zorgen te maken, hij heeft dadelijk een basisplaats in deze wankele verdediging. AA Gent moet nu hopen dat KV Mechelen veroordeeld wordt.

Een zesde plaats is het slechtste eindresultaat sinds het seizoen 1972/1973 voor Anderlecht. Voor het eerst in 55 jaar ook geen Europees voetbal in het Astridpark. Een passend 'orgelpunt' na een verschrikkelijk seizoen. Maar misschien is dat wel goed nieuws voor Kompany: slechter dan dit is haast onmogelijk, hij kan beginnen te bouwen, zal deze zomer ook nog steviger op tafel kunnen kloppen. En bovendien: een nieuwe coach wil automatismen kweken, zijn visie overdragen, een team kneden. Dat lukt veel minder als je al in juli verre Europese verplaatsingen moet maken.

Aartsrivaal Standard mag als derde wel de Europa League in, na een 0-0 bij kampioen Genk. Antwerp — 3-2 onderuit bij Club — moet het volgend weekend nog opnemen tegen Kortrijk of Charleroi, poulewinnaars in Play-off 2. Ach ja, er zijn belangrijkere dingen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post894

Op alle vlakken de beste

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, mei 19, 2019 12:16:58

(Ik mocht voor De Standaard een analyse schrijven waarom Genk de terechte kampioen is. De tekst verscheen vrijdag 17 mei in de krant.)

KRC Genk is dan toch de nieuwe landskampioen. Na de nederlaag in Brugge leek de spanning weer helemaal terug, maar op de voorlaatste speeldag van Play-off 1 zetten de Limburgers orde op zaken. Vijf objectieve en vijf subjectieve redenen waarom de vierde titel uit de clubgeschiedenis verdiend is.

Volgens de eigen clublogica had KRC Genk al in 2014 of 2015 kampioen moeten worden, een of twee jaar nadat het de beker van België had gewonnen. Zo gebeurde het eerder in 1999 (bekerwinst in 1998), 2002 (beker 2000) en 2011 (2009), maar na de vierde bekerzege, in 2013, was het zes jaar wachten op de ultieme bekroning. De laatste landstitel dateert al uit 2011, toen nog met de jonkies Thibaut Courtois (19) en Kevin De Bruyne (bijna 20) in de rangen, toekomstige wereldsterren. Vraag is of die er nu ook rondlopen in een blauw shirt. Sander Berge, misschien? Of toch de relatieve laatbloeier Leandro Trossard (24)?

Als Racing Genk de juiste dingen doet, heeft het alles in zich om een stabiele topclub in België te worden. Dat lukte vreemd genoeg niet na die vorige titels. Er werd toen flink veel geld verdiend op de transfermarkt, dat wel, maar de vervangers van de vertrokken sterren-in-spe rendeerden niet altijd. Bestuurlijk lijkt de club nu beter gewapend om voor continuïteit te zorgen. Al zullen er opnieuw sterkhouders vertrekken: wellicht Berge en Trossard. Tijdens de wintertransferperiode werd daarop geanticipeerd door de kern in de breedte te versterken. Slim gezien.

Waarom verdient Genk de titel in het seizoen 2018/2019?

Vijf objectieve redenen

• Meeste punten

De meest logische maatstaf van allemaal. Genk behaalde het hoogste aantal punten, domineerde de reguliere competitie en was ook in Play-off 1 in staat om de tegenstand van zich af te schudden. Alleen Club Brugge kwam nog enigszins in de buurt, maar dat had vooral te maken met de halvering van de punten na dertig speeldagen. Opmerkelijk detail: Genk is voorstander van de huidige play-off-formule, Club is ertegen. Net die veelbesproken en — laten we wel wezen — fundamenteel oneerlijke formule zorgde ervoor dat Genk de titel nog had kunnen mislopen.

Nog opmerkelijk: de poging om de competitie kunstmatig spannend te maken via Play-off 1 heeft in tien seizoenen nog maar drie keer een kampioen opgeleverd die niet op kop stond na dertig speeldagen: AA Gent in 2015 (ten koste van Club), Anderlecht in 2014 (Standard) en... Genk in 2011 (Anderlecht).

• Beste aanval

82 keer scoorde Genk dit seizoen. Topschutter Aly Samatta maakte 23 doelpunten. Genk schiet per wedstrijd gemiddeld 7 keer tussen de palen, dat is maar net iets minder dan Manchester City (7,1) en Barcelona (7,3), maar beter dan Club (6,7). Gemiddeld worden er door spelers in Limburgse loondienst 140,4 passen diep op de helft van de tegenstander gegeven, 8 meer dan Club, 18 meer dan Gent.

• Beste verdediging

39 doelpunten incasseerde Genk tot nog toe, gemiddeld één tegendoelpunt per wedstrijd. Goed voor een doelsaldo van +43.

• Hele competitie op kop

Op speeldag 5 claimde Genk voor het eerst de koppositie, sinds speeldag 10 (1-5 winst in de Ghelamco Arena) gaf het de leidersplaats niet meer weg. 31 speeldagen lang, dat is een hele competitie, zeg maar.

Sportiefste ploeg

49 gele kaarten en 2 rode incasseerde Genk. Daarmee is het veruit de sportiefste ploeg uit de Jupiler Pro League. Ter vergelijking: Club Brugge (69 geel-4 rood), Antwerp (107-4), Standard (81-4), Anderlecht (76-5), Gent (70-8). Hoe minder gele kaarten je krijgt, hoe minder je moet afrekenen met geschorste spelers. Maar lees voor alle zekerheid toch ook even 'Niet geschorst' iets verderop.

Vijf subjectieve redenen

• Beste trainer

Als speler was Philippe Clement (45) een nuttige werkkracht: intelligente jongen die zich ten dienste stelde van de sterren van het team, bij Beerschot (in tweede klasse), Genk, Coventry, Club Brugge en Germinal Beerschot. Assistent-trainer leek dan ook het hoogst haalbare voor een man die tot z'n 37ste actief bleef voetballen. Hij begon als beloftentrainer bij 'zijn' Club, waar hij voordien tien seizoenen had gespeeld, mocht er twee keer proeven als interimtrainer, en was vijf seizoenen assistent: eerst van Juan Carlos Garrido, daarna van Michel Preud'homme. Tot hij in de zomer van 2017 de sprong waagde. Als hoofdtrainer van Waasland-Beveren liet Clement zijn bescheiden elftal vrank en vrij voetballen, wat al na een half jaar een lucratieve transfer opleverde naar een G5-club. In Genk zorgde de Antwerpenaar tegelijk voor stabiliteit én een complete ommezwaai.

• Positiefste voetbal

Wie had ooit gedacht dat een verdedigende middenvelder, die later afzakte naar een centrale plek in de verdediging, zoveel aanvalslust op het tactisch bord zou durven te tekenen? Op een paar wedstrijden na liet Philippe Clement zijn elftal positief, aanvallend voetballen. Mét Pozuelo was balbezit cruciaal (gemiddeld 59,4% tot eind januari), zónder de Spanjaard werd er directer gevoetbald (56,6% balbezit nu).

• Mentaal top

Vijf weken lang hield Alejandro Pozuelo Genk en zijn aanhang gegijzeld. In januari liet de Spanjaard weten dat hij pas na afloop van het seizoen zou vertrekken, tot plots Toronto FC met dollars begon te zwaaien. 'Pozo' was de draaischijf, begrijpelijk dat het bestuur hem niet wilde laten gaan. Al had dit achteraf bekeken de beste oplossing geweest. Geen gedoe, de vervanger (Bryan Heynen) bleek toch al klaar te staan. Staf en spelers bewezen mentaal top te zijn in die bewogen periode.

• Niet geschorst

Zeven speeldagen werden er geëist tegen Roeslan Malinovski, na zijn al dan niet bewuste trapbeweging naar het hoofd van Birger Verstraete (AA Gent). Zelfs als het er nog maar twee zouden zijn geweest, had Genk hem moeten missen in de cruciale duels tegen Club en op Standard. Nu miste de Oekraïner geen enkele wedstrijd. Zonder Pozuelo én Malinovski, dat zou wellicht van het goede te veel geweest zijn. Soms moet het meezitten.

• Beste omkadering

Voorzitter Peter Croonen straalt rust uit, is geen tafelspringer zoals sommige van zijn collega's. Algemeen directeur Erik Gerits is een trouwe clubman met een visie. Technisch directeur Dimitri De Condé heeft het sportieve plaatje uitstekend gemanaged. En dan is er nog Philippe Clement met zijn staf. Mannen met verstand van voetbal en een hart voor de club, een ideale combinatie.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post893

De spanning is zowaar helemaal terug

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 15, 2019 10:29:40

(Deze bijdrage verscheen maandag 13 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Waren de zenuwen de eerste helft nog te strak gespannen, dan bood de topper tussen Club Brugge en KRC Genk vooral na de rust spanning en sensatie. Club haalde een vroege achterstand op en deed wat het moest doen: winnen. De 3-2 was verdiend. Het wordt een bijzonder intense week in Play-off 1.


Op de 26ste speeldag van de reguliere competitie koos Philippe Clement voor een tactisch plannetje dat volledig in functie stond van de tegenstander die dag, Club Brugge. Het brak KRC Genk, tot dan toe zeer soeverein, zuur op. Zondag 17 februari was een les voor de coach van de Limburgers: wees niet te nederig, als je zelf goed genoeg of beter bent. Ga altijd uit van eigen kracht.

De 3-1 toen was voor veel zogeheten kenners het signaal om rond te bazuinen dat Club Brugge favoriet was voor de titel, ook al stond Genk na die speeldag nog altijd acht punten voor. Die halvering vóór de play-offs, weet je wel, die zou het 'm doen. Daar kwam nog de affaire-Pozuelo bovenop: het nakende vertrek van de Spanjaard zorgde voor meer commotie dan gewenst tussen het bronsgroen eikenhout.

Ook na de tweede speeldag in Play-off 1, nadat Genk was uitgegleden op de Bosuil, klonk het dat de ineenstorting nabij was. Diezelfde kenners riepen dat. En Club-trainer Ivan Leko, maar die had er alle belang bij om de opponent zenuwachtig te maken.

Geen sprake van aanpassing aan de tegenstander in de topper van gisteren. Clement koos voor de elf van de voorbije weken. Leko gaf op de flanken de voorkeur aan Dennis en Diatta, Danjuma zat op de bank. Daar zat ook Amrabat, vorige week nog titularis en aan de aftrap verwacht om het middenveld steviger te stofferen, maar de Kroatische coach koos voor aanvallende kracht. Alles op alles, zoals het hoorde in deze omstandigheden.

De zon scheen over Jan Breydel. Het blauw-zwarte publiek produceerde decibels.


Vreemd spelletje

Na precies drie minuten werd het plots heel stil. Sébastien Dewaest devieerde vrijstaand een vrije trap van Trossard keurig in de bovenhoek. Beter/slechter (schrappen wat niet past) kan je een beslissend duel niet beginnen. Het was de enige kans voor de bezoekers in die eerste helft. Club creëerde weinig doelgevaar tijdens het eenrichtingsvoetbal dat volgde. Steriel overwicht. De creatieve spelers kwamen niet aan de bal en de snelle flanken werden geneutraliseerd. Het verhaal van de voorbije weken. De zenuwen speelden ook een rol, want de Limburgers konden geen volwaardige counters in elkaar knutselen.

Genk startte beter aan de tweede helft, had controle, maar dan blijkt weer wat voor vreemd spelletje voetbal is. Het duo Vormer-Vanaken zorgde voor de 1-1. De Profvoetballer van het Jaar kopte een hoekschop van de gewezen Gouden Schoen binnen. De decibels waren terug. Invaller Openda maakte kort na het uur de 2-1. De videoreferee was coulant voor Club en zag geen voorafgaande overtreding van Wesley. Mag ook wel na een drietal dubieuze beslissingen tegen ons, zullen ze in Brugge aanvoeren. Diatta maakte er zelfs 3-1 van. En dan zag de VAR een overtreding van Dewaest op Openda: Vanaken knalde tegen de lat, een zeldzame misser vanop elf meter.

Wedstrijd gespeeld, dachten 27.000 mensen in het stadion en vele tienduizenden thuis. Maar — vreemd spelletje, bis — dan scoorde Gano tegen en diep in de toegevoegde tijd kopte Samatta tegen de paal. Het had een passend einde van een knotsgekke voetbalweek geweest. Het bleef bij 3-2. Club nadert tot op drie punten van Genk. Dat werd gevierd met nog meer decibels.


Genadeloos spel

Genk kan het nog gewoon zelf waarmaken. Vier op zes volstaat, uit bij Anderlecht en thuis tegen Standard. Minder halen is risicovol. Als Club twee keer wint — uit bij Standard, thuis tegen Antwerp —, is het dan alsnog kampioen, omdat Genk bij de halvering van de punten een half puntje cadeau heeft gekregen. Voor wat het waard is: in de reguliere competitie behaalden Genk en Club in diezelfde duels beide zes op zes.

Mentaal is dit hoe dan ook een stevige tik voor de Genkenaars. Kopt Aly Samatta op het eind tien centimeter naar links, dan praat er niemand nog over de titelkansen van Club. Grijpt de videoref in bij die tweede goal van Club, waarschijnlijk ook. Voetbal is een genadeloos spel, dat weten ze in Barcelona en Amsterdam.

Het onderlinge duel der trainers verliep gisteren in het voordeel van Ivan Leko. Hij verving vlak voor het uur Schrijvers door Openda, een tweede spits, een gedurfde ingreep die bijna onmiddellijk rendeerde. Philippe Clement greep pas helemaal op het eind in. De trainer van Genk bleef verrassend passief toekijken hoe zijn elftal met zichzelf worstelde en niets voor mekaar kreeg. Paintsil en Gano, die direct de aansluitingstreffer scoorde, werden er pas in de 84ste en 85ste minuut ingegooid. Samatta, Ito en Heynen waren nooit in de wedstrijd, Trossard en Malinovski konden onvoldoende op tegen de Brugse power.

Clement beweerde achteraf, ten onrechte, dat een gelijkspel een betere weergave van het spelbeeld zou geweest zijn. 'Wij blijven de ploeg die alles in handen heeft', zei hij ook. Eindelijk laat ie in z'n kaarten kijken. Wat zouden de kenners zeggen?


Holderdebolder

Wie op de Bosuil bij het begin van beide helften stond aan te schuiven voor een consumptie, heeft de schaarse hoogtepunten gemist: vroege doelpunten van Ivan Santini en Didier Lamkel Zé. Antwerp-Anderlecht was niet bepaald een lust voor het romantische voetbaloog. De bezoekers kunnen dit seizoen niet beter, de thuisploeg moet het veel meer hebben van inzet dan van technisch vernuft. Gevolg: holderdeboldervoetbal. De 1-1 op het scorebord is wat je met een cliché 'billijk' mag noemen. Geen van beide ploegen verdiende meer.

Pal op het laatste fluitsignaal demonstreerde Jelle Van Damme nog eens dat vechtvoetbal een ranzig kantje heeft: hij schoffelde op schofterige wijze Saelemaekers omver. Dat was letterlijk een tegenstander omhoog trappen. Intimidatie. Gelukkig werd dat hooligangedrag gecompenseerd door de respectvolle minuut stilte vooraf voor Julie Van Espen, en de minuut applaus die aanzwol na minuut drieëntwintig, haar leeftijd, een welgemeende 'You'll never walk alone' erbovenop. Tragedie verbindt.

Antwerp schiet nog het meeste op met dit gelijkspel. Het loopt een puntje verder uit op Standard, als we de drie punten uit de stopgezette wedstrijd tegen Anderlecht gemakshalve toevoegen aan het puntentotaal van de Rouches. Donderdag ontvang Antwerp Gent, op de slotspeeldag moet het naar Brugge. Standard speelt eerst thuis tegen Club, daarna uit bij Genk. Antwerp heeft zijn lot in eigen handen.

Anderlecht voelt voor de vijfde plek de adem van AA Gent in de nek. Op de slotspeeldag moeten de Brusselaars naar de Ghelamco Arena. Dat kan een sleutelwedstrijd worden voor de vijfde plaats, die zoals bekend mogelijk een voorrondeticket voor de Europa League kan opleveren, tenminste... als KV Mechelen niet mag promoveren uit 1B. Heel mager toch dat Anderlecht of Gent moet rekenen op een juridische uitspraak.


Bayat is terug

Standard begon met een flinke 9 op 12 aan Play-off 1. Daarna volgde een beschamende 0 op 12. Tegen AA Gent, vóór vrijdagavond nog zonder zege, moest Michel Preud'homme een handvol basisspelers missen. Bij het eerste en het derde tegendoelpunt leken de Rouches inderdaad slechts met zes op het veld te staan. Slapende verdedigers, hun verdedigende taak verwaarlozende middenvelders: Preud'homme is het hartsgrondig beu. Hij trapte na de 2-3, diep in de toegevoegde tijd, woedend tegen zijn stoeltje in de dug-out. Het enige vuurwerk dat er de voorbije weken te zien was op Sclessin, was afkomstig uit het bezoekende supportersvak.

De eerste Luikse gelijkmaker kwam er dan weer omdat AA Gent met z'n tienen stond te voetballen. Invaller Plastoen moest namelijk zijn veters nog strikken. Profvoetballers: de cijfertjes op hun contract en de stand van hun bankrekening kunnen niet verdoezelen dat het soms net kleine kinderen zijn.

Hoe moedelozer Michel Preud'homme oogt, hoe meer je ervan op aan kunt dat Standard, net als aartsrivaal Anderlecht, deze zomer een complete make-over te wachten staat. Daarvoor zal het wellicht een beroep doen op Mogi Bayat, naar het schijnt een goede copain van voorzitter Venanzi. Voor Bayat zou het de rehabilitatie betekenen. Voor Standard afhankelijkheid van een makelaar die eigenbelang vooropstelt. Une liaison dangereuse.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post892

Alleen werkkracht houdt Club Brugge nog in de titelrace

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 08, 2019 10:31:54

(Deze bijdrage verscheen maandag 6 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Club won wel maar imponeerde niet in Gent: 0-1. Het contrast met Genk is groot. De Limburgers hadden vrijdagavond al een uitroepteken geplaatst achter de term 'titelkandidaat'. Anderlecht won voor het eerst in Play-off 1, met 10 tegen 11 van een zwak Standard, en met de hulp van de hand van Yari.

Niet elke tactische ingreep is geslaagd. Na de verloren bekerfinale had Gent-trainer Jess Thorup Sigurd Rosted rechts achteraan geposteerd. De Noor werd veertig minuten lang voorbijgelopen door de aalvlugge Diatta en kon de Senegalees alleen met overtredingen afstoppen. Thorup haalde hem nog voor de pauze naar de kant, uit vrees voor een tweede gele kaart en een mannetje minder, maar gaf daarmee ook zijn foute keuze toe.

Ivan Leko had dan weer Siebe Schrijvers opgeofferd voor een verdedigende middenvelder, Sofyan Amrabat, die al heel snel tegen geel aanliep en een hele eerste helft flirtte met de uitsluiting. Vroeg rood had gekund. Ook dat was niet de meest geniale ingeving.

Portie pech

'Fight for us like we fight for you', hadden de thuissupporters op een spandoek geschreven. De ontevredenheid spatte ervan af. Ternauwernood in Play-off 1 geraakt, daarin tot gisteren 1 op 18 behaald, de bekerfinale verloren van een tweedeklasser: er wordt tegenwoordig weinig gelachen in de Ghelamco Arena. Er zijn twijfels rond Jess Thorup, een man die charmeert door zijn kalmte en ongedwongenheid, maar die de voorbije weken geen blijk gaf van tactisch vernuft. De Deen moet het doen met het spelersmateriaal dat voorhanden is: resultaat van een eenzijdig transferbeleid. Goed voor de clubkas, want er kwam veel transfergeld binnen. Minder goed voor de uitbouw van een competitieve spelerskern, want het kwaliteitsverlies werd niet opgevangen.

Vechten deden de Buffalo's wel, in de goede zin van dat woord. Aan inzet ontbrak het niet, aan inspiratie des te meer. Ook Club Brugge moest het hebben van werkkracht. Het doelpunt van Mats Rits kort voorbij het halfuur was een zeldzaam hoogtepunt in een matige eerste helft.

En dan had AA Gent nog een portie pech. Een doelpunt van Odjidja werd afgekeurd vanwege hinderlijk buitenspel van Dejaegere, die het zicht van een grabbelende Horvath zou hebben belemmerd. Verstraete knalde op de lat, op de tegenaanval scoorde Vanaken, maar ook dat doelpunt werd geannuleerd omdat Wesley een dikke teen offside stond voor de neus van Kaminski. Clear errors? Wie durft het nog te zeggen? Dat videorefs zo vaak en zo hard opvallen kan ook niet de bedoeling zijn.

Titelkandidaat!

KRC Genk had vrijdagavond al vlotjes de maat genomen van de revelatie van Play-off 1, Antwerp. Vier-nul zijn duidelijke cijfers, al had het helemaal anders kunnen lopen mocht Dieumerci Mbokani vroeg in de match een wenkende kopkans niet de nek hebben omgewrongen. In de eerste helft was Mbokani een voortdurende gesel voor de Genkse defensie, maar hij liep ook domweg tegen een gele kaart aan, waardoor hij het prestigieuze treffen tegen Anderlecht mist.

Genk scoorde twee keer op strafschop (Malinovski, Heynen), één keer na een flater van Simao (Samatta profiteerde) en één keer via Ito, assist van Trossard. Vooral na de rust speelde de thuisploeg als een titelkandidaat, mét uitroepteken. Tegelijk maakten we kennis met de keerzijde van de krijgersmedaille bij Antwerp. Op het eind van de eerste helft probeerden ze door intimidatie de match kapot te knijpen. Ergerlijk. En na de 3-0 net voor het uur werden er nog vier gele kaarten geïncasseerd voor overtredingen uit pure frustratie. Niet zo slim, met nog drie belangrijke wedstrijden voor de boeg. Deze wedstrijd was toch al verloren. Dat Dino Arslanagic de 90 minuten mocht volmaken, heeft hij louter te danken aan de laksheid van scheidsrechter Boucaut, die hem wel terecht met geel bestrafte voor een stevige overtreding aan de middenlijn, maar verzuimde hem een kartonnetje onder de neus te schuiven voor twee strafschopovertredingen: de eerste was zelfs een volleerde volleybalsmash.

Het contrast tussen Club Brugge en KRC Genk is heel groot momenteel. Genk voetbalt fris en geïnspireerd, Club heeft wel heel veel 'sweat' nodig om nog te mogen hopen op 'glory'. Als Genk zondag in Brugge wint is, het voor de vierde keer in de korte clubgeschiedenis landskampioen. Voor Club is het de wedstrijd van de laatste kans.

Dure vogels met kapsones

Anderlecht moest het tegen Standard meer dan 80 minuten met een mannetje minder stellen. Sebastiaan Bornauw werd in de elfde minuut uitgesloten na een foute inspeelbal van Adrien Trebel. De symboliek van dat moment was groot voor wat er dit seizoen allemaal fout loopt bij paars-wit: de bestbetaalde voetballer van het land — met dank aan zijn stevig onderhandelende zaakwaarnemer Mogi Bayat — bracht een jonge ploeggenoot met een nonchalante pas in de problemen.

Ook videoscheidsrechter Tim Pots demonstreerde zijn belabberde vorm in Play-off 1. Hij zag handsspel van Yari Verschaeren over het hoofd, waardoor de jongeling een doelpunt kon vieren. Niet de eerste keer de voorbije weken dat Pots een situatie verkeerd inschatte. Een weekend niet in een claustrofobisch busje vertoeven, zou de brave man wellicht goed doen.

Zelfs de verguisde Santini scoorde zowaar nog eens, zijn vijftiende van het seizoen, wel pas zijn eerste in de play-offs. 2-1: het was geleden van 17 maart dat Anderlecht nog eens had gewonnen. De thuiszege werd gevierd alsof de landstitel nabij is, luid toegejuichte ereronde erbovenop. De spelers hadden tijd, ze mochten toch geen interviews geven aan rechtenhouder Play Sports vanwege een kritische studio-opmerking een paar weken geleden. Dan viel er al eens iets positiefs te zeggen, mocht het niet.

Het tegendoelpunt van Carcela was een schaarse opflakkering van een lusteloos Standard. Weer eens gaven de halftijdse voetballers niet thuis. De lichaamstaal van Michel Preud'homme sprak boekdelen. Hij ergerde zich openlijk aan Mehdi Carcela — nog zo'n naar Belgische normen dure vogel met kapsones — toen die een vrije trap slapjes in de handen van Didillon deponeerde. Hoe meer de wedstrijd vorderde, hoe opvallender de gelatenheid van de Luikse hoofdcoach-ondervoorzitter-technisch directeur. Hij probeerde al alles dit seizoen. Maakte zich boos, legde een vaderlijke hand op een schouder, stuurde bij, gesticuleerde, vloekte luidop, stuurde nog eens bij, smeet flesjes water op de grond, zette zogeheten sterkhouders op de bank, maar niets hielp: voor een controlefreak als Preud'homme moeten dit barre tijden zijn.

Make-over

Zoals deze krant vrijdag al schreef is Anderlecht koploper in het betalen van makelaarsfees. 12,8 miljoen euro spendeerde de club alleen al in het Marc Coucke-tijdperk, vorige lente begonnen, aan interventies bij transfers. Het resultaat is niet te merken op het veld. In totaal hebben onze clubs de voorbije vier jaar 152,4 miljoen betaald aan spelersmakelaars, dat is gemiddeld 38 miljoen per seizoen. Onze professionele voetbalwereld is een bijzonder cynische omgeving: terwijl de rechterhand in dank sociale en fiscale cadeaus van Vadertje Staat aanvaardt, geeft de linkerhand de centen uit aan makelaars die met middelmatige spelers komen aandraven.

Om ons tot Anderlecht te beperken: is Wout Faes, vorige zomer voor 300.000 euro verkocht aan KV Oostende, minder goed dan Antonio Milic, James Lawrence, Ognjen Vranjes of 'de man van 8 miljoen', Boubacar Sanneh? Is Aaron Leya Iseka, vertrokken naar Toulouse, de mindere van Knowledge Musona? Had men niet meer geduld moeten hebben met de wispelturige en weinig gedisciplineerde Dodi Lukebakio, als je ziet dat de 21-jarige aanvaller het dit seizoen goed doet bij Fortuna Düsseldorf in de Bundesliga, toch een iets hoger aangeslagen competitie dan de Jupiler Pro League? Past Zakaria Bakkali dan beter in deze kern? Waarom kreeg de Zweed Isaac Kiese Thelin, vorig seizoen als huurling goed voor 19 goals bij Waasland-Beveren, geen volwaardige kans en werd de hoekige Ivan Santini gehaald? Is Thomas Didillon zoveel beter dan Davy Roef? Loopt er in de jeugd niemand rond die evenwaardig is aan Peter Zulj of Yevhen Makarenko?

Technisch directeur Frank Arnesen sprak in een krant dit weekend over misschien wel 25 nieuwe namen komende zomer. Dat zou betekenen dat de toekomstige nieuwe trainer weer van nul mag beginnen. Hoeveel make-overs kan een club verdragen?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post890

'Alles draait om geduld. Véél geduld'

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, mei 02, 2019 09:14:02

(Deze bijdrage verscheen dinsdag 30 april in De Standaard.)

Blijft Ajax de voetbalwereld verbazen? De Amsterdammers overbluften Real en Juventus, en spelen vanavond uit bij Tottenham Hotspur hun heenwedstrijd in de halve finales van de Champions League. Basisingrediënten van dat succes: performante jeugdopleiding, gerichte aankopen, aangevuld met routiniers.

Vierentwintig jaar geleden won Ajax voor het laatst de Champions League, de vierde keer in de clubgeschiedenis dat de 'beker met de grote oren' naar Amsterdam verhuisde. Tiener Patrick Kluivert, net geen 19, maakte het enige doelpunt tegen Milan, in een elftal vol prille twintigers. Een jaar later werd opnieuw de finale bereikt: tegen Juventus werd verloren na strafschoppen. Daarna zwermden de talenten in de nasleep van het Bosman-arrest uit naar de topclubs van Europa.

Ajax moest weer vanaf nul beginnen te bouwen. Dat ging met horten en stoten. Niet elk jaar stootten er beloften door naar het eerste elftal. Het transferbeleid was niet altijd even geslaagd. De filosofie van de club werd af en toe verloochend, tot Johan Cruijff er zich mee ging bemoeien. Vandaag ligt de nadruk opnieuw op een performante jeugdopleiding, die voor een regelmatige doorstroming van jong talent zorgt, gerichte aankopen van jonge spelers, aangevuld met routiniers mét honger.

TIPS voor De Toekomst

Techniek, Inzicht, Persoonlijkheid en Snelheid, daarrond draait het allemaal in Sportpark De Toekomst, waar de jeugdopleiding van Ajax haar thuisbasis heeft. Het acroniem TIPS wordt door alle geledingen van de club gedragen. Het 4-3-3-systeem is heilig: aanvallend, mét vleugelspelers, gebaseerd op zuivere baltoetsen, teamwerk waarin individuen kunnen uitblinken.

Elk jaar wordt de beste speler van De Toekomst verkozen. Daartussen staan namen als Rafaël Van der Vaart, Wesley Sneijder, Daley Blind en Christian Eriksen (nu bij Tottenham), maar ook de huidige sterkhouders Donny van de Beek (beste jeugdspeler 2015) en Matthijs de Ligt (2016). De jonkies worden opgeleid door sterkhouders uit het verleden. Edwin van der Sar en Marc Overmars, die op het veld stonden in 1995, zijn respectievelijk algemeen directeur en directeur Voetbalzaken. Onder de trainers vinden we namen als Michael Reiziger, Winston Bogarde en John Heitinga.

Urbain Haesaert werkte begin deze eeuw als directeur opleidingen bij fusieclub Germinal Beerschot een constructie uit om samen te werken met Ajax. Hij zag er Jan Vertonghen, Toby Alderweireld (beiden straks actief tégen Ajax), Thomas Vermaelen, Tom De Mul, Radja Nainggolan en Mousa Dembélé ontluiken. Sinds vorige zomer is hij hoofdscout België voor de Amsterdamse club. Hij gaat in ons land op zoek naar jong talent vanaf de U13. 'Ajax staat model voor haar jeugdopleiding. Een talentenfabriek, met een eigen cultuur en een heldere visie. Iedereen wil dat kopiëren, maar weinig clubs hebben zoveel geduld.'

'Dit is het resultaat van een opleidingstraditie die gestart is bij Johan Cruijff en in de loop van de jaren doorontwikkeld is door onder anderen Louis van Gaal en nu ook Erik ten Hag', stelt Henk Mariman, de kersverse academy manager van OH Leuven, die tussen 2000 en 2010 jeugdtrainer en hoofd Opleidingen was bij Germinal Beerschot. 'De opleiding is geen geïsoleerd onderdeel — wat je vaak ziet met jeugdacademies —, maar is helemaal verankerd in de clubvisie. Ook het achterland is heel erg bepalend. Ajax ligt in een van de meest dichtbevolkte gebieden van Nederland, ze kunnen er spelers rekruteren met verschillende achtergronden. Dat zorgt voor een creatieve mengelmoes van talenten. En dan is er nog de Amsterdamse mentaliteit die helemaal geconnecteerd is met de club en de manier van spelen. Een heel directe en dominante omgeving. Je moet als jeugdvoetballer echt sterk op je benen staan om in die cultuur overeind te blijven.'

Niet-afgewerkte producten

'Als Ajax op zoek gaat naar een speler voor positie 2, maar niemand vindt die een meerwaarde biedt, zal het altijd voor een eigen jeugdproduct kiezen', weet Urbain Haesaert. 'Bij Ajax laat men talenten groeien. Jonge spelers krijgen kansen en mogen fouten maken. Daar leren ze uit. Je hebt dan wel psychologisch sterke trainers nodig, die hen kunnen bijsturen. Kijk rond in Europa: er lopen wel vijftig spelers rond die in Amsterdam zijn opgeleid. Alles draait om geduld. Véél geduld. Men vergeet vaak dat het om niet-afgewerkte producten gaat. In België worden ouders door makelaars goud in de oren geblazen, terwijl zo'n jongen nog een grote weg moet afleggen. Als Yari Verschaeren één slechte pas geeft, is het de schuld van de jeugd.'

Henk Mariman beaamt. 'Geloof in een jeugdopleiding moet ook verderlopen als het even wat minder gaat. De connectie naar het eerste elftal moet duurzaam zijn. Ajax heeft altijd verder geïnvesteerd in de opleidingen, ook op momenten dat er tonnen kritiek waren. Wil je in de Lage landen succesvol zijn met je club, dan is een gedegen jeugdopleiding een van de fundamenten. Dat ziet men hier nog steeds te weinig. De korte termijn heerst.'

'De Ajax-cultuur wordt van boven naar beneden uitgedragen', stelt Haesaert vast. 'Bestuurders gaan in het weekend spontaan kijken naar jeugdwedstrijden, ze kennen al die spelertjes bij naam. Ik heb het meegemaakt dat de financieel directeur op zaterdag vol lof was over een jongen uit de U14. Dat is uniek in het voetbal.'

Mirakel mogelijk?

Is een herhaling van de stunt van 1995 haalbaar met een kern waarin de spelers gemiddeld 23,4 jaar jong zijn? Ter vergelijking: Tottenham zit aan 26,3 jaar. Haesaert: 'Alles is mogelijk nu. Tegen Bayern, Real en Juventus liet trainer Ten Hag de tegenstander hoog opsluiten. Dat zijn die topclubs niet gewend.'

'Het lef en de dominantie vind je in alle geledingen van de club terug in hun manier van spelen', benadrukt Mariman. 'Ze willen de bal en ze willen de bal ook zo snel mogelijk terug. Ze willen bepalen wat er in een wedstrijd gebeurt. Ze durven risico's te nemen en willen creativiteit én initiatief in elke linie. Elke speler wordt gestimuleerd om actie te ondernemen en moet in staat zijn z'n directe tegenstander uit te schakelen, ongeacht zijn positie. Er zijn maar weinig clubs in Europa waar de stijl zo duidelijk is en de connectie met de cultuur zo diepgeworteld zit.'

Komend weekend wordt Urbain Haesaert 78. Aan stoppen denkt hij niet. 'Dit is mijn job, mijn hobby, ik voel me daar zó goed bij, ook al omdat ik in Amsterdam veel respect en waardering voel voor wat ik doe. En ik doe het ook omdat je de jongens waarmee je gewerkt hebt, ziet uitgroeien tot toppers. Als ik Jan en Toby bezig zie, krijg ik kippenvel.'

Urbain Haesaert

• 77 jaar

• Voormalig trainer (o.m. Lokeren, Waregem, Germinal)

• Trainer van het jaar 1986

• Directeur Opleidingen Germinal Beerschot (1998-2004)

• Hoofdscout België Ajax A/U21 t/m U13 (2004-2010)

• Hoofdscout Anderlecht U21 t/m U8 (2010-2018)

• Hoofdscout België Ajax (2018-)

Henk Mariman

• 48 jaar

• Jeugdtrainer Lokeren

• Jeugdtrainer Germinal Beerschot (2000-2004)

• Hoofd opleidingen Germinal Beerschot (2004-2007)

• Hoofd jeugdopleiding Club Brugge (2007-2011)

• Sportmanager Club (2011-2012)

• Auteur voetbalhandboeken

• Academy manager OH Leuven (sinds 17 april)

AFC Ajax

• Amsterdamsche Football Club Ajax

• Genoemd naar twee gelijknamige figuren uit de Griekse mythologie

• Opgericht in 1900

• 33x landskampioen

• 18x bekerwinnaar

• 4x Europacup I/Champions League

• 1x Europacup II

• 1x UEFA Cup

• 2x Wereldbeker voor clubs

• Stadion: Johan Cruijff ArenA (54.990 plaatsen)

• Budget: 90 miljoen euro (Tottenham: 340 miljoen)

ajax.nl



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post888

Genk domineert, Club ploetert

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 01, 2019 19:32:38

(Onderstaande tekst verscheen maandag 29 april als 'De bankzitter' in De Standaard.)

De titelpretendenten wonnen beide met 1-0, maar het gevoel zal bij een zakelijk dominerend KRC Genk veel beter zijn dan bij een ploeterend Club Brugge. De videoref eiste in hun wedstrijden een hoofdrol op. Antwerp is de lachende derde. En Anderlecht, ach, dat klungelt verder.

Leko = dief. We do what we want. Ultras RSCA. Fraai was het niet, de graffiti die Anderlechtfans in de nacht van zaterdag op zondag hadden gespoten op de betonnen palen die het Jan Breydelstadion onderstutten. Verfrissend was wel dat het bestuur van de paars-witte club zich niet in bochten wrong, maar zich onmiddellijk distantieerde van de onfrisse daden.

Na de vuurpijlschande op Sclessin was die reactie jammer genoeg minder kordaat. Om een wedstrijd achter gesloten deuren te vermijden, voert de advocaat van de club zelfs aan dat 'je niet kan bewijzen dat de relschoppers ónze supporters waren'. Vreemde redenering, aangezien er voor Standard-Anderlecht een combiregeling gold, waardoor de identiteit van alle aanwezigen in de bezoekende vakken bekend was bij de supportersclubs. Controle over wie er wel of niet aanwezig was in Luik, was dus perfect mogelijk.

Club - VAR 0-3

'We do what we want' is niet de leuze van de Anderlechtspelers dit seizoen. Tegen Club had interimtrainer Belhocine gekozen voor een zeer voorzichtige veldbezetting met slechts één aanvaller, Yannick Bolasie. De Congolees begon prima aan zijn uitleenbeurt, maar deelt in Play-off 1 in de algemene malaise die zich meester heeft gemaakt van de hele club. De keuze voor defensieve zekerheid wees erop dat Anderlecht niet meer gelooft in Europees voetbal. Als het in de praktijk Antonio Milic is die de bal voorin moet krijgen, dan weet je dat die zelden bij een mannetje in zalmroze zal belanden.

Je kon er vooraf al donder op zeggen dat de videoreferee een cruciale rol zou spelen. In een felbevochten wedstrijd met veel duels op een beperkte ruimte moet dat haast wel. Handspel van Clinton Mata werd niet bestraft. Onvrijwillig, zo zou het ongewild toucheren van de bal nog niet zo lang geleden genoemd zijn. Maar met die nieuwe regels weet je maar nooit. Zeker niet als de powerpoint-presentatie van de Talent & Referee Manager niet volledig is.

Net wanneer een matige eerste helft op nul-nul leek te stranden, sloeg Club toe. Vormer stuurde Wesley weg en die rondde kalm af. In het busje bekeek videoref Lawrence Visser de beelden, trok een lijn en oordeelde dat Wesley buitenspel stond. Op ons scherm was niets te merken. Halve teen? De punt van de knie? Een oorlel? Millimeterwerk dat deed denken aan de afgekeurde goal van Diaby vorig jaar in het Astridpark.

Erger nog, Club Brugge had al een gecrispeerde relatie met het alziende oog van de VAR, na de penalty tegen Mechele in Genk (onvrijwillige hands, maar die uitzondering was de officials toen nog niet medegedeeld), de ongestrafte charge van Van Damme tegen Openda op Antwerp (zelfs scheidsrechtersbaas Verbist gaf die vergetelheid toe) en nu dus die vermeende buitenspelsituatie. In Brugge denken ze dan al snel Club-VAR 0-3, en vergeten ze dat geval met Mata. Maar ze hebben wel een punt. Zo hoort een titelstrijd niet beslecht te worden.

Slechte rapporten

Wat Ivan Leko vandaag in zijn analyse zeker niet mag vergeten te melden, is dat het bijzonder stroef loopt bij Club. Uitstekende start in Play-off 1, drie overtuigende zeges, tien goals. En dan drie keer heel gewoontjes. Onderliggend in Genk, hooguit evenwaardig op de Bosuil en ploeterend tegen Anderlecht. Vier op negen, 44,4 procent: dat zijn geen tussentijdse rapportcijfers van een kampioen.

Het enige doelpunt viel gisteren uit de lucht. Letterlijk. Rits knalde met links, Didillon redde knap maar half, want de bal viel loodrecht naar beneden op de knikker van Wesley. De ontlading was groot, de thuiszege mager maar verdiend.

En wat dan te zeggen over het rapport van Anderlecht: 1 op 18? Voor de paars-witte fans is het hopen dat er geen tweede zit komt voor ruim de helft van dit elftal. Van het ABC van het Voetbal beheersen de meesten enkel de A: de Auto parkeren. Weg grandeur.

Clear error

AA Gent hinkte tegen KRC Genk op twee gedachten. Een thuiswedstrijd geef je niet zomaar uit handen, maar anderzijds is er woensdag de finale van de Beker van België, de enige mogelijkheid die de Gentenaars nog hebben om een matig seizoen alsnog te beëindigen met een Europees ticket op zak. De eerste helft speelden ze fluks mee, met de uit schorsing teruggekeerde Vadis Odjidja als smaakmaker. Hij werd de afgelopen speeldagen node gemist.

Kort voor de rust scoorde Genk op de tegenaanval. Junya Ito veroverde de bal op eigen veld en legde dan drie tegenstanders in de luren. Knap gedaan. De vreugdekreten werden gesmoord door het signaal dat de videoscheidsrechter iets verdachts had opgemerkt. Volkomen terecht, want Ito had Dejaegere een beuk gegeven. Scheidsrechter Lardot, die er op enkele meter vandaan stond, liet begaan. De definitie van 'clear and obvious error' werd weer eens op de proef gesteld. Want wat telt er: de scheidsrechter die er een duidelijk zicht op had en de fase aanvankelijk beoordeelde als correct, of de videoref die juist inschatte wat er werkelijk was gebeurd? De grijze zone blijft. Zaterdag zegevierde gelukkig gerechtigheid, zondag betwijfelden we dat.

Modelaanvoerder

De grote kwaliteit van dit Genk is dat het rustig blijft onder de toch wel grote druk en dat het nu ook in staat is wedstrijden zakelijk te beslissen. Zonder Pozuelo — wie mist de Spaanse spelmaker nog? — spelen de Limburgers directer en een tikkeltje sneller dan in het 'Pozo'-tijdperk. Balbezit hoeft niet meer zo nodig. Leandro Trossard is daarbij een modelaanvoerder. Hardwerkend en op belangrijke momenten present. Zaterdag bekroonde die zijn sterke wedstrijd met een mooi doelpunt: drie subtiele baltoetsen en de bal die met een fraaie curve via de paal tegen het net ging. Trossard wordt eind dit jaar 25. Als hij zijn carrière in het buitenland wil verderzetten, mag hij niet lang meer wachten. Maar los van het financiële aspect heeft deze Trossard alles in zich om nog jaren het boegbeeld van Genk te zijn. Dat is ook iets waard. Helaas voor de Genkse fans lijkt de flankspeler zijn keuze al gemaakt te hebben.

Dat er nog enkele opgelegde kansen werden verkwanseld, kon de rust in het team niet verstoren. Zuinige zeges horen nu eenmaal bij een kampioenenjaar. Meegenomen was ook dat de thuisploeg geen vuist kon maken. Of wílde, want naarmate de wedstrijd vorderde leek de bekerfinale zich duidelijk in de hoofden te nestelen. Tenzij dit elftal echt niet beter kan?

Gent blijft, net als Anderlecht, in Play-off 1 steken op een op achttien. Die pijnlijke realiteit zal overmorgen niets meer voorstellen als de beker in de hoogte wordt gestoken. Gebeurt dat niet, dan is het seizoen 2018/2019 zonder meer een flop voor de Buffalo's.

Worstelaars

'Worstel nooit met een varken. Je zult vuil worden en bovendien zal het varken het prettig vinden', zei de Ierse toneelschrijver George Bernard Shaw ooit. Bij Standard hebben ze wellicht nog nooit van Shaw gehoord. Michel Preud'homme had de pseudovedetten Paul-José Mpoku en Mehdi Carcela voor hun matige prestaties beloond met het statuut van bankzitter. En hij had gekozen voor 'warriors'. Worstelaars, zeg maar. Die vervolgens ten onder gingen tegen de krijgers van László Bölöni, net iets meer gewend aan dit soort lijf-aan-lijfgevechten.

Zou Bölöni de uit zijn context gerukte slagzin van de Nederlandse voetbaltrainer Rinus Michels — 'Voetbal is oorlog' — in gedachten houden? Het lijkt erop. Die zeven gele en één rode kaart zullen Antwerp nauwelijks deren. Dat de wedstrijd moest onderbroken worden omdat onverlaten het nodig vonden om bekertjes en flesjes naar het hoofd van Preud'homme te smijten, zullen ze op de Bosuil ook wel 'collateral damage' noemen. O ironie, Sinan Bolat, zelf voortdurend provocerend, probeerde de gemoederen te bedaren. Dat Didier Lamkel Zé weer eens een domme rode kaart pakte na een onnodige reactie, is een bekommernis: het ongeleide Kameroense projectiel sloeg op training ook al eens ploegmaat Jelle Van Damme. Maar wat uiteindelijk telt zijn de droge cijfers die na ruim negentig minuten op het scorebord stonden: 2-1. En de stand na deze speeldag: plaats drie, mét afstand.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post887
Volgende »