Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

De terugkeer van het saaie gelijkspel

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 25, 2019 10:15:05

(Deze bijdrage verscheen eergisteren als 'De Bankzitter' in De Standaard.)
Antwerp en Club Brugge maakten er op de Bosuil allesbehalve een spektakel van. 0-0 was een logisch resultaat. Vrijdagavond al had Genk de moeilijke klip naar Sclessin omzeild. Genk telt zo weer 6 punten voorsprong op Club. Op Paaszondag bleef de verrijzenis van Anderlecht of AA Gent uit.

De Bosuil kolkt als nooit tevoren. Dat mag u letterlijk nemen. Tegen Club Brugge was het stadion van Antwerp – vier losstaande tribunes die architecturaal niets met elkaar te maken hebben - nagenoeg volgepakt. Gemiddeld volgen er bijna 13.000 mensen de thuiswedstrijden in Deurne-Noord. Dat zijn er maar net iets minder dan in de jaren waarin de club vicekampioen werd (1974 en 1975) of in het seizoen 1987/1988, waarin Antwerp heel lang leek af te stevenen op een vijfde landstitel. Toen had de Bosuil wel nog een capaciteit van zestigduizend.

Tribune 2, die unieke combinatie van een archeologische site en een onbewoonbare ruïne, met die oncomfortabele lange houten banken, zit voller dan ooit. Antwerp profiteerde volop van de terugkeer naar de Jupiler Pro League, nu bijna twee jaar geleden, in combinatie met het voorlopig (?) uitblijven van een comeback van de stadsrivaal, Beerschot Wilrijk. Tel daarbovenop de meer dan degelijke prestaties en je weet: de Great Old is na 139 jaar hot en springlevend.

Ploeg van ‘t stad

Al die willen te kaap’ren varen, moeten mannen met baarden zijn. Jelle Van Damme heeft een imposante baard. De 35-jarige centrale verdediger heeft aan snelheid ingeboet, maar maakt dat goed met métier en présence. En met de occasionele fysieke intimidatie. Altijd voorop in de strijd. Dat ondervond Openda - in de basis ten koste van Siebe Schrijvers – al heel snel aan den lijve. Hij kreeg een onnodige beuk van Van Damme. Met een strenge videoscheidsrechter had dat een strafschop kunnen opleveren. Openda versus Van Damme, dat was een hele eerste helft een strijd tussen een jongetje en een man. De jonge Luikenaar werd dan ook bij de rust vervangen.

Antwerp koos voor de bekende aanpak: veel duelkracht, meestal op het randje, soms erover. Mbokani nam een bal in dropkick, Horvath plukte hem uit de bovenhoek. Fotografenbal, in vakjargon. Aan de overzijde schoot Openda voorlangs. Yatabaré werd in het straatje gestuurd, maar hij besloot knullig. Vanaken knalde naast. Meer bood die eerste helft niet.

De eerste twintig minuten na de pauze brachten meer voetbal en betere kansen. Bolat hield de vrijgespeelde Vormer van een goal, Horvath deed hetzelfde op een harde kopbal van dichtbij van Mbokani. Invaller Amrabat schoot hard naast. Maar toen viel het weer stil. Helemaal op het eind probeerde Leko het opnieuw met twee spitsen, zoals bij de aftrap. Jelle Vossen botste echter al snel op tegen die andere Jelle, Van Damme. Waar is het swingende Club Brugge van de eerste drie speeldagen?

‘Rechtstaan en zingen’ beval een spandoek op de tribune. Minutenlang bleven de Antwerpsupporters, blij met het punt, ‘Wij zijn de ploeg van ’t stad’ scanderen. Historisch gezien kan je over die status redetwisten, maar tot spijt van wie ’t benijdt is het anno 2019 een correcte observatie. De derde plaats blijft haalbaar.

Club heeft nog vijf wedstrijden om een kloof van zes punten te overbruggen.

Tiki-taka

Vrijdagavond al had KRC Genk puntjes op de i's van het onuitgesproken woord 'titelambitie' gezet. Welgeteld drie, dus. Standard leverde verdienstelijk weerwerk, maar wekte nooit de indruk de Limburgers te kunnen verslaan. Het had ook nog eens de pech dat het tijdens zijn sterkste periodes in de wedstrijd tegendoelpunten om de oren kreeg. In de 41ste minuut rondde Bryan Heynen een aanval over zeven stationnetjes van dichtbij af. Wat zelden wordt vermeld, is dat spits Samatta weer heel slim het gat had gelaten. Goed uitgevoerd zijn die snelle combinaties van Genk dodelijk.

Acht minuten na de rust zette Malinovski met een haast achteloze pass tussen vier Standardspelers Aly Samatta op weg naar zijn tweeëntwintigste doelpunt van het seizoen en de 0-2. Uit een Genks supportersvak werd provocerend één vuurpijl geworpen. Dom en misplaatst. Aan de overzijde stond Danny Vukovic een paar keer pal op Luikse pogingen. De Australische international straalt veel meer autoriteit uit dan vorig seizoen.

Ito miste enkele wenkende kansen (in geval van een doelpunt zou de videoscheidsrechter ongetwijfeld de buitenspelposities van de Japanner hebben opgemerkt), Trossard knalde nog op de lat, nooit leek de Genkse zege in gevaar. Het was wachten op het orgelpunt. In de 79ste minuut rondde Trossard een lang uitgesponnen aanval van de bezoekers af. Die was begonnen met een onderschepping met het hoofd door Lucumi. Op de klok stond toen 77:55. Vijftig seconden en 23 baltoetsen door tien spelers later lag de bal in het net. Alleen Samatta had het leer niet beroerd in dat imposante tiki-takamoment.

Dat Razvan Marin, de beste speler van de Rouches, nog milderde tot 1-3 had alleen een statistische waarde. Standard kon geen spannend slot forceren. Daarvoor waren de mooiweervoetballers te veel met zichzelf en te weinig met het elftal bezig. Carcela, Djenepo en Mpoku staken schril af bij het trio Malinovski-Ito-Trossard. Getalenteerde voetballers die ook kunnen bikkelen. Alleen de Roemeen Marin staat er elke match: hij vertoont zijn kunstjes volgend seizoen in de Johan Cruijff ArenA. Het gemis zal groot zijn.

Koele kikker

De beste bezoeker in Luik was Bryan Heynen. Mét Pozuelo zou de 22-jarige middenvelder misschien wel op de bank zitten, als back-up. Zónder de Spanjaard is Heynen een volwaardig lid van het would-be kampioenenelftal. Oorspronkelijk louter controlerend ingezet wordt het Genkse jeugdproduct nu als infiltrerende middenvelder uitgespeeld.

Naast de lijn gaf Philippe Clement voortdurend instructies. Na elk doelpunt riep hij Dewaest bij zich om tactisch bij te sturen. Een coach die zijn hoofd niet op hol laat brengen en voor wie elk detail telt. Belangrijk in de titelstrijd, zo'n koele kikker. 'Het is toch niet aan mij om hier als een gorilla op de borst beginnen te kloppen, terwijl ik roep dat we de beste ploeg van het land zijn en niemand ons iets kan maken?', haalde hij achteraf uit naar Clubtrainer Leko, die zijn opponent verbale lafheid had verweten.

Ivan Leko had natuurlijk een beetje gelijk: het zou gek zijn mocht Genk halfweg Play-off 1 niet openlijk het allerhoogste ambiëren.

Duel der kneusjes

Het voortijdige vertrek van Fred Rutten — ontslag heet tegenwoordig 'in onderling overleg' — was goed nieuws voor de jonkies van Anderlecht. Interimtrainer Belhocine liet Amuzu, Bornauw en Saelemaekers meteen weer in de basis beginnen, waar Verschaeren al een tijdje incontournable is. 'Jeunesse Anderlechtoise, l'avenir est à vous', stond er op een spandoek achter de spionkop te lezen. Toch iets om tevreden over te zijn als thuisfan. Bij AA Gent mocht Giorgi Tsjakvetadze nog eens starten: de jonge Georgiër bedankte met een bleke prestatie en werd nog voor het uur naar de kant gehaald.

Voormalige paars-witte coryfeeën Alex Czerniatynski en Michel De Wolf mochten de aftrap geven. Symbolisch was dat, twee ex-spelers die meer knokker dan rasvoetballer waren, maar die toch mooie jaren beleefden in het Astridpark. Was het een signaaltje naar de huidige spelerskern: ook als je niet helemaal het Anderlecht-DNA bezit, kan je hier uitblinken? Als het zo was, hadden de spelers het in elk geval niet echt begrepen. Veel goede wil, dat wel, maar weinig voetbaltechnische vrolijkheid. Op de eerste doelpoging tussen de palen was het 56 minuten wachten. Een eindeseizoenswedstrijd halfweg de play-offs, veel dichter bij Play-off 2 kom je niet in deze fase van de competitie. Op de eretribune zaten de notabelen meer op hun smartphone te tokkelen dan dat ze opkeken naar het duel der kneusjes.

De tweede helft had net iets meer om het lijf — of was net iets minder slecht —, maar een verrijzenis bleef uit. David knalde net naast, Verschaeren schoot van dichtbij op de lat, Bezus trof de paal, Kaminski zweefde op het eind een draaibal van Verschaeren uit de hoek. Meer viel er niet te noteren. Behalve dan dat er voor het eerst werd gelijkgespeeld in Play-off 1. En dat er voor het eerst ook niet gescoord werd. Zo hebben Anderlecht en AA Gent toch iets speciaals gedaan op deze gezapige Paaszondag. En ze hebben nu tenminste toch een puntje behaald.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post885

Genk deelt stevige tik uit

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 17, 2019 10:58:36

(Deze bijdrage verscheen maandag 15 april als ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

KRC Genk behaalde een belangrijke zege in de titelstrijd, Club lag op alle vlakken onder in de topper: 3-1. Met Anderlecht gaat het van kwaad naar erger: het vuurwerk komt daar niet van de spelers. De wedstrijd op Sclessin diende zelfs te worden stopgezet. En Antwerp blijft positief verbazen.

Voetbal blijft een vreemd spelletje. Club Brugge was 34 minuten nergens in de Luminus Arena. Net wanneer je je begon af te vragen of er sprake was van een collectieve offday, dan wel van een tactisch en technisch superieur KRC Genk, klonk er een kordaat fluitsignaal. Scheidsrechter Boucaut wees naar de stip, nadat Heynen en Uronen met vereende krachten Vormer ten val hadden gebracht. Hans Vanaken trapte de strafschop hard over de grond binnen.

Tot dan waren de bezoekers — negen op negen, al tien doelpunten gemaakt — een schim van de dominante kandidaat-kampioen van de voorbije weken. Denswil speelde in de 13de minuut knullig in op Vormer, Trossard zat er goed tussen en knalde netjes naast de paal: 1-0. Tien minuten later vergat Samatta af te leggen op Trossard, Horvath redde met de hak. Minder dan zestig tellen daarna gebeurde het omgekeerde: Trossard schoot zelf in plaats van een voorzet te geven op Samatta, Horvath redde alweer met de voet. Genk zat boordevol vertrouwen. De fratsen van de bondsprocureur hadden de spelers blijkbaar eerder gestimuleerd dan afgeremd: Kris Wagner, beste motivational coach uit de clubgeschiedenis. Philippe Clement liet doelman Vukovic voortdurend lange ballen trappen richting Malinovski, iets waar Club tactisch geen antwoord op had. Trossard was een voorbeeldige aanvoerder, ging voorop in de strijd.

In de toegevoegde tijd van de eerste helft kopte Dewaest een vrije trap van Malinovski voorbij Horvath, maar videoscheidsrechter Tim Pots was wakker, in tegenstelling tot zijn collega van vorige week in Genk. Met de 1-1 bij de rust werd Club rijkelijk bedeeld.

Flinke tik

Voetbal blijft een vreemd spelletje, bis. Recent werden de regels voor handspel aangepast. Onvrijwillig bestaat niet langer. Is de arm tegen het lichaam, dan is het geen hands. Arm weg van het lichaam, altijd hands. En dus kon Boucaut niet anders dan in de 54ste minuut op vraag van de videoref te gaan kijken naar de beelden van een bal die onschuldig, want ongevaarlijk, tegen de elleboog van Mechele was gebotst zonder dat die het zelf besefte. Domme regel, domme penalty. Die uitgerekend Roeslan Malinovski vlekkeloos binnen knalde. Natúúrlijk Malinovski. We blijven zijn uitsluiting tegen Gent ook nu nog begrijpelijk vinden, maar de Oekraïner verdiende het niet om vier dagen lang als een voetbalmoordenaar behandeld te worden.

De wedstrijd bleef intens. Knokken voor elke morzel grond, boeiend om volgen, maar weinig doelgevaar. Tot Junya Ito zijn duivels ontbond. Eerst schoot de kwieke Japanner nog naast, tien minuten voor tijd zette hij gemeten voor tot op het hoofd van Samatta, die eindelijk zijn eerste van Play-off 1 scoorde, 3-1.

KRC Genk deelde een flinke tik uit. De thuisploeg was beter dan Club, Philippe Clement toonde zich tactisch superieur ten opzichte van Ivan Leko. Het verschil bedraagt weer vier punten. Volgend weekend volgen met Standard-Genk en Antwerp-Club Brugge nieuwe sleutelwedstrijden. Vier teams die al negen punten op twaalf hebben behaald.

Schanderlecht

31:05. Die cijfers bleven vrijdagavond minutenlang op het scorebord van Sclessin blinken. Alsof het om een klok ging die na een harde klap was stilgevallen. Vanuit het perspectief van de succesvolste club uit de Belgische voetbalgeschiedenis was het dan ook een bijzonder harde klap. In werkelijkheid had er trouwens '30:52' moeten staan. Scheidsrechter Lambrechts had namelijk dertien seconden eerder een tweede en nu definitief einde gemaakt aan Standard-Anderlecht, bij een tussenstand van 2-0.

Wordt dat straks 5-0 forfait? Het is ondenkbaar dat Anderlecht niet zwaar gestraft zal worden voor het gooien van vuurpijlen en rookbommen door de eigen fans. Te beginnen met de standaard vastgelegde 50.000 euro boete omdat de wedstrijd moest worden stopgezet. Er bestaat ook geen enkele twijfel over de schuldigen: de daders bevonden zich allemaal in die twee bezoekende vakken.

Als de rook om de hoofden is verdwenen, blijft alleen de vaststelling dat de sowieso al pijnlijke jaargang 2018/2019 nog dramatischer is geworden voor Royal Sporting Club Anderlecht. Dit was geen pech of toeval. Dit was een eremoord met voorbedachten rade binnen de paars-witte familie. Dit waren fans die bewust amok wilden maken, tenzij hun club het tegen alle verwachtingen in goed zou hebben gedaan. Quod non. Anderlecht speelde belabberd, zoals het dat al een heel seizoen doet, wat in Play-off 1 — met alleen maar sterke tegenstanders — nog meer opvalt dan tijdens de reguliere competitie. In het halfuur dat de wedstrijd duurde, viel er welgeteld één doelpoging te noteren: Bolasie die met een ouderwets puntertje Ochoa probeerde te verschalken in een strafschopgebied dat opvallend veel mini-kraters telde. Daar zette Standard een afgekeurde goal van Halilovic en doelpunten op stilliggende ballen — een vrije trap van Marin en een strafschop van Mpoku — tegenover. Standard was goed, zéér goed. De ereronde van de thuisspelers was verdiend, maar deed vreemd aan, na amper een derde van de normale speelduur.

De ontevredenheid van vorige week na de thuisnederlaag tegen Antwerp bleek dus slechts een voorbode voor Anderlecht. Of een aanzet. Wie niets meer te verliezen heeft, wordt gevaarlijk, dat weten we al sinds het ontstaan van dat spreekwoord over die kat die in het nauw wordt gedreven. Buitenshuis vallen wel vaker remmingen weg en liggen fans die nauwelijks die naam verdienen minder wakker van vernielingen. Het deed sterk denken aan het hooliganisme van de jaren 70 en 80, met dat verschil dat het niet tegen de tegenstander gericht was, maar tegen het eigen team. Wie de beelden na het affluiten van de partij bleef bekijken, zag een stel kerels die zich kostelijk amuseerden. Kan je langdurige stadionverboden uitvaardigen tegen een volledig supportersvak?

Waar blijft de voorzitter?

Dat Marc Coucke net in deze play-offperiode vakantie plande, was al onbegrijpelijk. Het is nú dat de competitie in een beslissende plooi wordt gelegd. Nog onbegrijpelijker is dat de Anderlechtvoorzitter na de opstootjes en de verbale opstand van vorige week niet inzag dat hij zijn vakantie dringend moest onderbreken. Hij liet het aan Michael Verschueren over om zich aan de volkswoede bloot te stellen. De polonaise dansen en 'Het is weer Couckenbak!' zingen in vrolijke tijden is net iets makkelijker dan brandjes blussen als het moeilijk gaat. Het instituut Anderlecht is een kaartenhuisje geworden. Miserie troef.

Twee tweets slechts, met dezelfde inhoud dan nog, stuurde de serietwitteraar van weleer de afgelopen week, een in het Nederlands en een in het Frans. Coucke deed dat vrijdagavond om 21u38 vanuit zijn vakantieoord in Ninh Thuan, Vietnam. 'Hoezeer ik onvrede om slecht spel & resultaten begrijp, hoezeer ik dit gedrag extreem veroordeel.' En hij bood zijn verontschuldigingen aan 'alle voetbalsupporters en aan de vredevolle Rsca-fans in het bijzonder' aan.

Te weinig, te laat, te gemakkelijk.

Great Old

We zouden haast vergeten te melden dat Antwerp de revelatie is van deze play-offs. Negen op negen, na zeges tegen Genk, Anderlecht en zaterdag in Gent (1-2), dat is zonder meer knap. Antwerp begon als het lelijke eendje aan Play-off 1. Zo speelde het vorig seizoen ook. Dit jaar wordt er beter gevoetbald, al gebruikt het elftal nog altijd alle truken van de voetbalfoor: kleine, vervelende foutjes wanneer er gevaar dreigt, treiterend tijdrekken, spelers die levensgevaarlijke blessures veinzen na een simpel contact. En dan dodelijk toeslaan, zoals Baby en Refaelov demonstreerden. De Israëliër introduceerde iets nieuws in ons voetbal: uitgesteld juichen. Even wachten op het oordeel van de videoscheidsrechter en dan pas een vreugdedansje plegen. 'Het neemt het plezier van een doelpunt vieren weg', zei hij daar achteraf over.

Onderschat het voetballend vermogen van Refaelov, Mbokani, Lamkel Zé en Baby niet, stuk voor stuk goeie voetballers in een elftal dat vakkundig gekneed werd door László Bölöni. De 66-jarige Roemeen staat niet voor voetbalromantiek, maar is wel een vakman.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post882

'Uefa en EU moeten samen de ongelijkheid aanpakken'

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, april 11, 2019 10:31:03

Een rapport van het Football Observatory toont aan dat de Champions League de voorbije 15 jaar steeds voorspelbaarder is geworden. Een verrassing is dat niet, maar de cijfers zijn wel opmerkelijk. In de groepsfase wint de favoriet in 8 van de 10 gevallen, doorgaans met minstens 2 goals verschil.

Vanavond worden de eerste heenwedstrijden in de kwartfinales van de Champions League gespeeld: Tottenham ontvangt Manchester City, Liverpool neemt het op tegen FC Porto. Morgenavond zijn er dan nog Ajax-Juventus en Manchester United-Barcelona. Vier Engelse teams en voorts eenzaten uit Portugal, Nederland, Italië en Spanje.

Dat Ajax en FC Porto tot dit stadium van de competitie konden doordringen, is behoorlijk uitzonderlijk, maar wellicht ook hun eindstation. De kampioenenliga is voornamelijk een geldliga geworden, waarin de rijke clubs het halen van de Europese middenklasse. Het was al drie jaar geleden dat een club uit een land dat niet tot de top 5 (Engeland, Spanje, Duitsland, Italië, Frankrijk) behoort, kon doordringen tot de kwartfinales. In 2016 was dat Benfica. De laatste keer dat een club uit een kleiner land tot in de halve finales geraakte, dateert al van 2005: PSV Eindhoven. Sinds de Champions League in het seizoen 1992/1993 werd geïntroduceerd, zevenentwintig jaar geleden, waren er slechts twee winnaars die niet uit een top 5-land kwamen: jawel... Ajax (1995) en Porto (2004).

Vooral de groepsfase tussen september en december wordt steeds eentoniger en voorspelbaarder. Dat is niet alleen een aanvoelen bij veel voetballiefhebbers — die de Champions League om die reden steeds vaker links laten liggen —, het wordt nu ook gestaafd door studiemateriaal.

Favoriet wint 8 keer op 10

Dat er maar liefst vier Engelse clubs in de kwartfinales zitten van een competitie die nog altijd een opvolger is van de vroegere Europabeker der Landskampioenen werd twintig jaar geleden beslist. Vanaf toen mochten de top 6-landen twee deelnemers afvaardigen, eventueel aangevuld met een of twee clubs die een voorronde moesten spelen. Sinds het seizoen 2003/2004 is de top 3 uit Engeland, Spanje, Duitsland en Italië zeker van kwalificatie; daar kan na play-offs in augustus een vierde club aan toegevoegd worden.

Het is niet toevallig dat het Football Observatory van het Zwitserse CIES, een door de FIFA gesponsord studiebureau, dat seizoen als startmoment nam om een analyse te maken van de groepsfase van de Champions League. Daaruit blijkt dat de voorspelbaarheid de voorbije vijftien seizoenen alleen maar is toegenomen. Behaalde de groepswinnaar die eerste drie bestudeerde seizoenen gemiddeld 2,11 punten per wedstrijd, dan was dat de afgelopen drie jaar al opgelopen tot 2,26. Het doelsaldo liep op van 6,38 (2003-2006) tot 8,91 (2015-2018). Uiteraard geldt dat ook in omgekeerde richting: de club die laatste eindigt in haar groep, behaalt steeds minder punten. Dat ging van 0,59 naar 0,45 punten, met een negatief doelsaldo dat opliep van -6,72 tot -9,06.

In de periode 2003-2006 eindigde 17 procent van de matchen met drie goals verschil. De voorbije seizoenen was dat al 23 procent geworden, bijna een op vier wedstrijden dus. Wie op papier favoriet is, wint steeds makkelijker. Die premisse geldt voor 79,5 procent van de wedstrijden, acht op tien. Tien jaar geleden was dat nog 'maar' 74,6 procent.

Eigenlijk is dat dodelijk voor competitiesport als kijkspektakel, omdat spanning — en dus onvoorspelbaarheid — daarbij onmisbare ingrediënten zijn. Nog zo'n anomalie is dat er in de kwartfinales slechts een op de twee deelnemers het seizoen voordien kampioen zijn geworden in hun eigen land. Waarom heet dit dan nog 'Champions' League?

Euromillions

'De resultaten verbazen me niets,' zegt professor Stefan Kesenne, sporteconoom aan de KU Leuven en de UAntwerpen. 'Ik heb vijftien jaar geleden op een congres al gewaarschuwd voor de groeiende ongelijkheid in het Europese voetbal. Na het Bosman-arrest van eind 1995 kon je al zien wat er stond te gebeuren. Omdat de beperking op het aantal buitenlandse spelers wegviel, konden clubs uit grote voetballanden onbeperkt spelers kopen. Daardoor vertrokken de beste Portugese, Nederlandse en Belgische voetballers naar het buitenland.'

Verkijk u niet op de aanwezigheid van een outsider als Ajax, ooit een Europese grootmacht, bij de laatste acht. Dat is knap, maar het blijft een uitzondering. De kans dat de Amsterdammers de Champions League winnen is nagenoeg onbestaande. De kans dat een Belgische club ooit nog de 'beker met de grote oren' wint is haast even klein als dat u morgen de grote pot wint in Euromillions. 'Win for life' geldt in de Champions League alleen voor clubs uit de grote voetballanden. En komende zomer wordt Ajax gewoon leeggekocht door de grootmachten en kan het opnieuw beginnen te bouwen.

'De huidige ongelijkheid hangt ook nauw samen met de explosie van de tv-rechten, die ervoor heeft gezorgd dat clubs uit grote landen nóg meer geld ter beschikking krijgen', stelt professor Kesenne vast. 'De Champions League is in hoge mate verantwoordelijk voor het groeiende onevenwicht. Het verdelings- en prijzensysteem maakt rijke clubs rijker en vergroot de kloof tussen de top 5-landen en de rest. Maar ook binnen de eigen competities groeit de ongelijkheid. Als Anderlecht of Club Brugge een paar jaar na elkaar kunnen deelnemen aan de Champions League, wordt de kloof met de andere Belgische clubs steeds groter. Daarom moeten de tv-rechten herverdeeld worden. Kijk naar wat er in de Verenigde Staten gebeurt, toch niet meteen een communistisch land: de clubs in de American Football-competitie, NFL, krijgen allemaal ongeveer evenveel geld uit de tv-rechtenpot. Zo krijg je vanzelf een competitie waar minder voorspelbaarheid heerst.'

Europese competitie

'Het transfersysteem werkt de ongelijkheid nog meer in de hand', vervolgt Stefan Kesenne. 'De combinatie van hoge lonen en hoge transfersommen maakt het voor subtopclubs onmogelijk om een topspeler aan te werven. Eventueel zouden ze op korte termijn nog de hoge lonen kunnen betalen, maar als daar bovenop ook transfersommen komen, die door handige en corrupte spelersmakelaars kunstmatig de hoogte worden ingejaagd, wordt het competitief evenwicht geschaad. Schaf dit af!'

'Binnen de Europese Unie is de productmarkt vrij en de arbeidsmarkt gesloten. In het voetbal is het net omgekeerd. Anderlecht of Club Brugge kunnen niet in de Premier League of de Bundesliga gaan spelen, maar hun spelers vertrekken daar wel naartoe. UEFA en EU moeten gezamenlijk deze ongelijkheid aanpakken. Je zou dit kunnen opvangen door een volwaardige Europese competitie te creëren, bovenop de bestaande nationale competities. Geen Champions League en zeker ook geen gesloten competitie zoals de rijkere clubs graag zouden willen, maar een volwaardig kampioenschap. Wie kampioen wordt in België zou dan bijvoorbeeld kunnen stijgen naar de tweede Europese divisie, die men zou kunnen opdelen in een aantal liga's: Noord-, West-, Oost- en Zuid-Europa. En daarboven zou dan een eerste divisie kunnen bestaan die start met zestien topclubs, maar wel met een systeem met stijgers en dalers. Het zou de kloof tussen de top 5 en de rest verkleinen. En zo zouden onze clubs kans maken om, als ze het goed doen, zich een heel seizoen te meten met de echte topclubs. Vandaag is de realiteit dat we Europees niet meer meespelen.'

Solidariteit

In zijn conclusies pleit Football Observatory voor een herverdeling van de beschikbare middelen. Maar, zo concludeert het zelf, 'deze oplossing zou tot weerstand leiden bij de financieel dominante clubs.' Een ander alternatief zou er volgens Football Observatory in kunnen bestaan om het aantal deelnemers uit 'minder ontwikkelde voetbalmarkten' te reduceren, maar dan krijg je de facto een nog grotere dominantie van clubs uit de toplanden en zit je heel dicht aan bij de natte droom van die topclubs: een gesloten competitie.

Als nevenoplossing suggereert Football Observatory om een grotere solidariteit te organiseren door clubs uit kleinere competities die topspelers hebben opgeleid daarvoor ruimer te vergoeden uit de geldpot van de Champions League. 'Solidariteit vind ik een goed uitgangspunt, maar ik zou dat niet koppelen aan transfers', oordeelt professor Kesenne. 'Creëer een fonds waar alle Europese clubs geld insteken: hoe groter hun budget, hoe groter hun inbreng. En herverdeel dat over de clubs die topspelers hebben opgeleid.'

'Ik zie weinig beleving binnen de Europese Unie momenteel', besluit Kesenne. 'Maar ik ben niet pessimistisch. Toen ik er begin jaren 90 voor pleitte om het transfersysteem aan te passen, zodat spelers die einde contract waren konden vertrekken, werd dat ook weggelachen. Vijf jaar later was er het Bosman-arrest. De invoering van Financial Fair Play heeft er de voorbije jaren toch voor gezorgd dat de meeste clubs hun waanzinnige uitgaven hebben teruggeschroefd. Dat kan je alleen maar positief noemen.'



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post880

Beklijvende topper verdiende betere wedstrijdleiding

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 10, 2019 19:06:11

(Deze bijdrage verscheen maandag 8 april als 'De Bankzitter' in De Standaard.)

KRC Genk en AA Gent maakten er zaterdag een geweldige wedstrijd van, misschien wel de beste van het seizoen. Genk won nipt, 2-1. Alleen de scheidsrechters en de videoreferee bliezen uit de toon. Anderlecht verloor nogmaals op eigen veld, deze keer van Antwerp. 0 op 9, dat is ronduit beschamend.

800. 1327. 1465. 1566. 1850. Het zijn geen significante jaartallen uit de wereldgeschiedenis maar een handvol toeschouwersaantallen van de eerste drie speeldagen in Play-off 2. De supporters die Cercle Brugge gingen aanmoedigen uit bij Union (52) pasten in een gewone bus, voor wie van Eupen naar Oostende reisde (22 stuks) volstonden vijf personenwagens. Getallen zeggen niet altijd alles, maar in het geval van Play-off 2 doen ze dat wel. Je moet al een heel fanatieke fan zijn om daarvoor je vrijdag- of zaterdagavond op te offeren. En dat voor een competitieformat waarin je in het beste geval eind mei tegen de vierde uit Play-off 1 mag opdraven (tenzij die vierde AA Gent heet en op 1 mei de beker zou hebben gewonnen, maar dit nog even terzijde).

Niemand zit te wachten op een Europees karwei half juli in Albanië, Armenië of Azerbeidzjan. Niemand zit te wachten op Play-off 2.

Voetbalfeest

Veel interessanter, zowel op papier als in realiteit, is Play-off 1. Na de eerste speeldag leken KRC Genk en Club Brugge vertrokken voor een onderling duel, maar na de onverwachte nederlaag van Genk op de Bosuil en de uitzeges van Club en Standard in Anderlecht en Gent, diende zich plots een driestrijd aan. De enige juiste conclusie is dan dat het in deze formule zelden een goed idee is om snel te concluderen.

Genk moest zaterdagavond tegen Gent weer vol aan de bak om de leidersplaats te vrijwaren. In de thuiswedstrijden móet het gebeuren. De Buffalo's waren met twee nederlagen aan Play-off 1 begonnen: in Brugge werden hun aanvallende intenties gefnuikt door de vroege uitsluiting van Odjidja, tegen Standard hadden ze pech. Ook in de Luminus Arena startte Gent zonder angst. Het toog vrank en vrij ten aanval, met verzorgd voetbal. Dat ook de thuisploeg naar voren trok, was alleen maar goed voor het spektakel.

Een vroege duw in de rug van Samatta bleef onbestraft, op de tegenaanval dribbelde Sørloth Vukovic, maar die kon er toch nog een handje tussen steken. Asare profiteerde bijna van een slapende Maehle. De bal strandde op de paal, waarna Dewaest zijn voet op de enkel van Dejaegere plantte. Er kwam geen penalty, daarover zo dadelijk meer. Kaminski haalde een vrije trap van Malinovski uit de hoek en stopte kort daarna ook Trossard af. Aan de overzijde trapte Verstraete nipt naast. Het soort wedstrijd die je op het puntje van je stoel volgt.

Het slot van de eerste helft was voor Roeslan Malinovski. De Oekraïner zag eerst zijn slechte voorzet op de lat landen. Een minuutje later schoot hij tegen Bronn aan, die de bal tegen de hand kreeg. De scheidsrechter reageerde niet, de videoref wel. Malinovski trapte feilloos binnen vanaf elf meter. En in de toegevoegde tijd week zijn schot af op de onfortuinlijke Bronn: 2-0. Eigenlijk een own-goal, maar Malinovski kreeg hem op z'n conto, zijn elfde doelpunt dit seizoen.

Ook de tweede helft was een voetbalfeest. Kansen heen en weer, uitstekende saves van Vukovic en Kaminski, ultieme reddingen van verdedigers die lijf en leden riskeerden, pogingen tegen het doelhout, controversiële fasen, en op het eind nog volop spanning, na een tegendoelpunt van Timothy Derijck en een rode kaart voor Malinovski, samen met Ito toch wel de uitblinker in een blauw shirt. Na meer dan zeven extra minuten kon KRC Genk eindelijk opgelucht ademhalen. Twee-één, verdiende zege tegen een verdienstelijk AA Gent. Voetbal zoals het altijd zou moeten zijn, spelen om te winnen. Compliment voor de Gentse trainer Jess Thorup: hij heeft een ingeslapen elftal weer aan het voetballen gekregen.

Slapende VAR

Het spektakel werd enkel ontsierd door de zwakke wedstrijdleiding. Scheidsrechter Lawrence Visser en, vooral, videoref Erik Lambrechts gaven een hele wedstrijd niet thuis. Het resultaat was een festival van foute en niet-gecorrigeerde beslissingen. Over de duw in de rug van Samatta, in de vijfde minuut, kon je nog discussiëren: was het een overtreding of niet? Feit is wel dat diezelfde Samatta voor een perfect vergelijkbaar duwtje wél teruggefloten werd. Het gekende euvel: aanvallers worden sneller bestraft dan verdedigers.

Dewaest zette zijn zware rechter in het strafschopgebied op de enkel van Dejaegere. Eender waar elders op het veld zou dat worden bestraft, gele kaart voor Dewaest erbovenop. Nu bleef het bij een hoekschop (die er geen was). De VAR liet begaan.

Dat deed Lambrechts niet bij de hands van Bronn in de 40ste minuut. Strafschop, volgens hem. Hoewel de bal eerst de dij van de Gentse verdediger beroerde en van daar opsprong naar zijn hand. Zeer discutabel. Maar vooral: was dit wel een 'clear error' van Visser, die de fase had beoordeeld als 'onvrijwillige hands'? Helemaal op het einde van de match kreeg Lucumi (Genk) de bal eveneens tegen de arm, toen werd er niet ingegrepen.

Halfweg de tweede helft ging Asare zwaar door op de enkel van Ito. Het bleef bij een gele kaart, terwijl alleen een directe uitsluiting op zijn plaats was. Duidelijk wel een clear error. En de scheidsrechter liet ook toe dat Dewaest hem opzij duwde en zich hoofd tegen hoofd zette tegen Bezus. Dewaest maakte daarbij een (licht) koppende beweging. Het mocht gebeuren.

Kans is groot dat de immer sussende scheidsrechtersbaas Johan Verbist vandaag weer uitpakt met een positief rapport voor het kwartet op het veld en het trio in het busje. Dat zou een vertekening van de realiteit zijn. Haal Erik Lambrechts uit dat busje, hij is een uitstekende veldscheidsrechter.

Malle Malinovski

In de slotfase probeerde Malinovski bij de bezoekende cornervlag tijd te winnen. Verstraete trok hem omver, waarna de Oekraïner de Gentse middenvelder vol in het gezicht raakte. Wie de wedstrijd integraal heeft bekeken en geen Genks petje droeg, zal gemerkt hebben dat de spel- en doelpuntenmaker altijd eerst de linkervoet omhoogsteekt wanneer hij wordt neergehaald. Het hoort blijkbaar bij zijn valritueel. Een pavloviaanse reflex. In die bewuste fase op het eind stootte hij zijn voet naar links, pardoes op het hoofd van Verstraete. Of hij zijn tegenstander precies op die plek wilde raken, is onduidelijk, maar de trappende beweging was zeer zichtbaar. Scheidsrechter Visser aarzelde niet: rood. Een verdedigbare beslissing.

De woede van Genktrainer Clement was overdreven, maar ook begrijpelijk: na het vertrek van Pozuelo en door de mindere vorm van Trossard is Roeslan Malinovski meer dan ooit de draaischijf van dit Genk. Als zijn uitsluiting bevestigd wordt, riskeert hij de volgende wedstrijden te missen, thuis tegen Club en uit bij Standard. Dat wordt weer puzzelen voor Philippe Clement.

Vanavond weten we meer na Club Brugge-Standard. Een sleutelwedstrijd. Net zoals de zeven die nog volgen.

Chaos in het Astridpark

Laatst was ik in het Kunstmuseum van Basel voor een tentoonstelling over kubisme. Wat Pablo Picasso en Georges Braque begin vorige eeuw deden, was als het samenstellen van een legpuzzel door alle stukjes op een plaats te leggen waar ze in feite niet thuishoorden. Een beetje zoals het voetbal van Anderlecht momenteel. Alleen noemen we dat bij Picasso en Braque kunst en bij Anderlecht chaos. Ook vijf letters, maar een wereld van verschil. Het ene was geniaal, het andere rommelig. Picasso en Braque wisten wat ze deden, de spelers van Anderlecht zelden of niet. In beide gevallen probeert de toeschouwer de vertoning te begrijpen.

Ze deden nochtans hun stinkende best tegen Antwerp, de Anderlechtspelers. Het doelgevaar bleef echter alweer beperkt. Kums trapte een vrije trap nog net naast, Gerkens kopte vrijstaand een voorzet van Najar binnen. Maar binnen de vijf minuten scoorde Lamkel Zé de gelijkmaker. Doelman Didillon, blunderend in vorige wedstrijden, moest vaker tussenbeide komen dan overbuur Bolat.

Net wanneer zowat iedereen uitging van een billijke puntendeling, sloeg Antwerp toe: Mbokani duwde van dichtbij binnen, nadat Lamkel Zé op de paal had geschoten. 1-2 en 0 op 9, dat is de harde realiteit voor Anderlecht. Beschamend. Het volk morde. Antwerp zit aan 6 op 9, wellicht een punt of vijf meer dan vooraf ingecalculeerd. Puik.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post879

Titelpretendenten plaatsen meteen een uitroepteken

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, april 03, 2019 21:11:12

(Deze 'Bankzitter' verscheen maandag 1 april in De Standaard.)

De openingsspeeldag van Play-off 1 leverde drie thuisoverwinningen op. Winnaars Standard, KRC Genk en Club Brugge scheiden zich af van het trio Anderlecht-Antwerp-Gent. Vooral Genk en Club demonstreerden, Anderlecht stelde alweer zwaar teleur.

Standard had vrijdagavond al gedaan wat het moest doen: winnen van Antwerp. Mbokani had de outsider in Play-off 1 op voorsprong geschoten, maar in een geanimeerde slotfase scoorden de uitstekend ingevallen Djenepo, Cavanda en Laifis voor de Luikenaars. Wellicht zal Antwerp geen rol van betekenis spelen in deze eindronde, maar het is sowieso al knap dat het in dit tweede seizoen bij de elite al mag meespelen met de grote jongens. Voor Standard blijft de vraag of er eindelijk enige regelmaat in de prestaties kan gelegd worden.

Anderlecht leed in Genk al de tiende nederlaag van het seizoen. Voor een slechtere statistiek moeten we al terug naar het seizoen 1979/1980, toen Anderlecht vijfde eindigde en na 34 speeldagen tien keer had verloren. Nu zit het al op datzelfde negatieve niveau na 31 speeldagen. En het had zich al met het laagste aantal punten sinds de invoering van de play-offs, in het seizoen 2009/2010, gekwalificeerd voor Play-off 1: 51. Vier punten minder dan vorig seizoen en drie jaar geleden, en maar liefst 18 minder dan in 2010.

Fris Genk

De eerste helft speelde Anderlecht welgeteld vijf minuten mee. Ivan Santini had dan al een eerste tik uitgedeeld. Letterlijk. Zijn directe tegenstander, Jhon Lucumi, kreeg een knokig lichaamsdeel — Van Dale: 'armgewricht tussen onder- en bovenarm' — tegen het hoofd. Opnieuw bleef de actie van de Kroaat onbestraft. In zijn vrije tijd luistert hij vast vaak naar Elbow.

Na een poging van Trossard die bovenop de lat belandde, werd paars-wit, pardon: zalmroze, helemaal weggetikt door een fris en weer met veel vertrouwen voetballend KRC Genk. Aly Samatta bewees dat hij veel meer is dan de topschutter in de Jupiler Pro League. Hij liep voortdurend weg uit de spits en trok zo gaten waarin afwisselend Trossard, Malinovski, Heynen en zelfs rechtsachter Maehle gretig doken. De centrale verdedigers van Anderlecht hadden daar geen vat op.

Het was een wonder dat we 32 minuten moesten wachten op een goal: doelman Didillon probeerde tijd te rekken en trapte stuntelig uit tot bij een Genkenaar. Samatta legde de voorzet met het hoofd af, Maehle kwam gepast ingelopen en kopte binnen. Zo eenvoudig gaat dat soms. Als voetballiefhebber kan je alleen maar hopen dat tijdrekken altijd zo zou worden afgestraft. Een minuutje na dat doelpunt trapte Samatta tegen de paal. De bezoekers zetten daar enkel een afgeweken en daardoor gevaarlijk schot van Kara — samen met Yari Verschaeren de enige Anderlechtenaar op niveau — tegenover. Bijna belachelijk dat dit team-zonder-noemenswaardige-kwaliteiten aan Play-off 1 mag deelnemen.

Respectloos

Na de rust was Anderlecht meer aanwezig: kon ook moeilijk anders. De meeste kansen waren wel nog voor de thuisploeg. De vinnige Japanner Junya Ito, die zich een minuut eerder geblesseerd had, dolde met Obradovic en krulde de bal mooi met links in de bovenhoek. Ivan Obradovic bewees in die ene fase, waarin hij twee keer belabberd ingreep, waarom Hein Vanhaezebrouck gelijk had om hem in de B-kern te droppen.

Invaller Joseph Paintsil duwde Anderlecht nog wat dieper in de miserie. Hij knalde vanuit een onmogelijke hoek tussen de benen van Didillon, die een ongelukkige avond beleefde. Helemaal op het eind trapte huurling Bolasie nog een wenkende kans onstuimig over, terwijl er twee medespelers helemaal vrij stonden en hij zelf de hoek voor het uitkiezen had. Qua illustratie van machteloosheid kon dat tellen. En dan is Yannick Bolasie niet eens de slechtste transfer van Anderlecht. Hij heeft tenminste nog een actie in huis en scoort geregeld. Dat kan van die andere winteraanwinst, Peter Zulj, niet gezegd worden. De Oostenrijker is het type slaapwandelaar-voetballer. Veel praatjes in de pers, weinig te zeggen op het veld. Nu Adrien Trebel terug is, wordt Zulj wellicht snel overbodig. Behoudens in journalistieke middens is het statuut van bankzitter geen compliment.

Alsof de lamentabele prestaties nog niet genoeg zijn, liet de recordkampioen deze week weten dat het met Lotto een nieuwe hoofdsponsor heeft gevonden, die binnenkort zijn naam aan het stadion zal geven. Na 36 jaar Constant Vanden Stockstadion wordt dat straks dus Lottodrome, of zo. Kansspelbedrijven zijn steeds prominenter aanwezig in ons voetbal. Marc Coucke wil komaf maken met het verleden, terwijl meer respect voor de dynastie-Vanden Stock gepast zou zijn. Vader Constant en zoon Roger behaalden als voorzitter ieder tien landstitels, samen dus twintig. Coucke zit voorlopig nog aan — even checken — nul.

Nog een nieuwtje: Anderlecht is geïnteresseerd in de in juni transfervrije Congolese spits Dieumerci Mbokani. Die heeft een dubbel paars-wit verleden. In november wordt Mbokani 34. Het bestuur is radeloos, zoveel is duidelijk. Zou Jan Mulder nog meekunnen?

Pozuewie?

Die sportieve zorgen kennen ze in Genk niet. Malinovski deed het een rijtje hoger dan gebruikelijk prima, de terugkeer van Berge zorgde voor meer evenwicht, Samatta werkte zich de pleuris, winterkoopje Ito bleek een revelatie, Maehle toonde eens te meer wat voor geweldenaar hij is op de rechterflank, en dan heeft trainer Clement nog in alle linies uitstekende wisselmogelijkheden. De Limburgers waren even weg, maar ze lijken al na één speeldag in Play-off 1 helemaal terug.

KRC Genk schitterde zonder Alejandro Pozuelo, Pozuelo schitterde zonder Genk. In zijn debuutmatch voor Toronto FC scoorde de Spanjaard twee keer (een subtiele lob en een panenka-penalty), gaf hij één assist en mocht hij het veld onder klaterend applaus verlaten. Pozuelo is een excellente voetballer. Toch blijft het onbegrijpelijk dat Genk hem op het einde van de reguliere competitie bleef opstellen. Dat gaf anderen in de kern de indruk dat ze toch maar doublures zijn, terwijl de Spanjaard zelf niet meer voluit ging.

'Mijn toewijding aan het team is mijn grootste kwaliteit', zei Pozuelo bij zijn persvoorstelling in Toronto. Wrange woorden voor de Genkaanhangers die gelaten de transfersoap moesten ondergaan. Die uitspraak was maar net iets minder misplaatst dan de plastic opblaaspop die Genkse fans twee weken geleden in Waregem hadden opgehangen. Pozuewie?

Quo Vadis Odjidja?

Vóór het weekend liet Ivan Leko, wiens contract afloopt, weten dat hij een beslissing over zijn toekomst heeft genomen. Hij vertrekt, concludeerden de media. Dat zorgde niet voor onrust in het Jan Breydelstadion. Integendeel, Club startte furieus: Schrijvers trapte op de lat, Dennis besloot te zwak. Aan de overzijde liet AA Gent zich evenmin onbetuigd. Leuke aanvangsfase, waarin Vormer scoorde, na een heerlijke voorzet van Dennis.

Maar halfweg die eerste helft ging het licht even uit bij Vadis Odjidja, ex-Club: hij realiseerde zich blijkbaar plots dat deze confrontatie de bijnaam 'De slag om Vlaanderen' heeft gekregen en zette zijn studs op de dij van Wesley. Weinigen hadden het gezien, ook de scheidsrechter niet, maar videoref Tim Pots was wakker. Correcte ingreep, terechte uitsluiting voor Odjidja. Nauwelijks een minuut later knalde Mata staalhard via de onderkant van de lat binnen. Twee-nul, wedstrijd dan al gespeeld.

Vooral de flanken van Club bleven ook daarna een gesel voor de Buffalo's. Dennis en Diatta zijn snel, dribbelvaardig en hebben een goede voorzet in huis. Dat bewees Dennis opnieuw in de 57ste minuut: dit keer tikte Vanaken binnen. En dan houden ze Danjuma, revelatie van het seizoensbegin, nog achter de hand in Brugge. Dat het geen grotere afstraffing werd, had Gent te danken aan doelman Kaminski. De vierde plaats lijkt dan toch het hoogst haalbare voor de Gentenaars. En Leko? Die ontkende achteraf dat hij zijn vertrek had aangekondigd, maar bevestigde dat zijn beslissing genomen is. Vreemde communicatie.

Voorzichtige conclusie na speeldag 1: Genk is technisch sterker en doet het in het post-Pozuelo-tijdperk in een 4-3-3, de 3-5-1-1 van Club imponeert door de power en snelheid van handelen. Twee verschillende stijlen, twee teams met aanvallende intenties. De toekomstige kampioen mag gezien worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post877

Dominante Rode Duivels klaren vlotjes eerste routineklussen

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, maart 27, 2019 07:21:20

(Deze 'Bankzitter' verscheen maandag 25 maart in De Standaard.)

De beste Belgische voetballer aller tijden speelde in Cyprus zijn honderdste interland. Eden Hazard vierde dat met een doelpunt. België won zelfs met een handvol invallers twee keer vrij makkelijk. Het zegt evenveel over de eigen sterkte en de breedte van de kern, als over de zwakte van de groep.

Zelfs een resem afwezigen kon de Rode Duivels nauwelijks deren in de twee openingspartijen van groep J in de voorronde van Euro 2020. Zonder de geblesseerden Kompany, Meunier, Witsel, De Bruyne, Dembélé en Lukaku, en definitief zonder de afgehaakte Fellaini werd er behoorlijk eenvoudig gewonnen van Rusland — vooraf ingeschat als moeilijkste tegenstander in de poule — en Cyprus, ook al onze tegenstander in de kwalificatiefasen van Euro 2016 en het WK 2018.

De wedstrijden waren vooral interessant om de alternatieven centraal op het middenveld en op de flanken te bestuderen. Het duo Tielemans-Dendoncker deed het prima. Youri Tielemans was zeer dominant aanwezig, een combinatie van flair en lef, scoorde ook nog eens tegen de Russen. Leander Dendoncker stelde zich ten dienste van het elftal, zonder franjes. Allicht belanden ze straks opnieuw op de bank als Axel Witsel en Kevin De Bruyne terug zijn, maar zeker Tielemans solliciteerde nadrukkelijk naar een basisplek.

Meunier werd op rechts vervangen door Castagne, die het goed doet bij Atalanta: een verrassing was dat niet echt. Op links koos Roberto Martínez niet voor Chadli, bankzitter bij een sputterend Monaco, of Carrasco, tegen zijn zin nog altijd in China voetballend, maar voor Thorgan Hazard. Ook dat was niet onlogisch: we noemden hem hier eerder al een valabel alternatief voor de vleugel.

Tous ensemble

Wat opviel tegen Rusland: de vleugelbacks stonden vooral in de eerste helft heel hoog gepositioneerd. Duidelijk een opdracht van de bondscoach, want hij stuurde niet bij. Daardoor waren er minder afspeelmogelijkheden voor de centrale verdedigers Alderweireld, Vertonghen en Boyata — die toen de voorkeur genoot. Het domme tegendoelpunt had daarmee te maken. Vertonghen speelde noodgedwongen terug op z'n doelman, die de bal voor zijn zwakkere rechter duwde en in het gras bleef steken. Flater van Thibaut Courtois, ongetwijfeld, maar ook een gevolg van een te optimistische tactiek.

Tegen Cyprus één wijziging: Vermaelen verving Boyata achterin. De vleugelbacks waren bereikbaarder en de defensief ingestelde Cyprioten werden goed onder druk gezet. Eden Hazard zette zijn honderdste interland in de tiende minuut luister bij met een vroeg doelpunt. Netjes in de hoek gedeponeerd. Zijn dertigste goal voor de nationale ploeg, waarmee hij Bernard Voorhoof en Paul Van Himst bijbeent. Romelu Lukaku zit, onbereikbaar, aan 45. Michy Batshuayi rondde acht minuten later een vlotte aanval af. Wedstrijd dan al gespeeld. De Rode Duivels behielden rustig de controle, kregen nog wat kansjes voor en na de pauze, maar het hoefde niet meer zo nodig. Op het eind kopte Standardverdediger Laifis zowaar nog nipt over het Belgische doel. Het bleef dus bij een zuinige, maar correcte 0-2.

Na twee groepswedstrijden staat België al alleen op kop met drie punten voorsprong. Nog meer goed nieuws: er is een systeem en er staat een team. Dit is meer dan een elftal. Tous ensemble. Alleen Eden lijkt onmisbaar. De terugkeer van Witsel, De Bruyne & co zal nog voor een extra kwaliteitsinjectie zorgen.

Meer kwantiteit = minder kwaliteit

Tevreden zijn mag, vaststellen dat deze Rode Duivels zich niet meer laten verrassen bij routineopdrachten eveneens, maar het besef moet er ook zijn dat ze het tegen veel zwakkere tegenstanders moesten opnemen. Soms is winnen de normaalste zaak van de wereld. Euforie zou fel overdreven zijn.

Want laten we wel wezen: deze voorronde is overbodig voor landen van het kaliber van België. Het nummer één op de huidige wereldranglijst móet gewoon bij de eerste twee eindigen in een groep met, godbetert, Schotland (40ste op de ranking), Rusland (50), Cyprus (87), Kazakhstan (117) en San Marino (211de en allerlaatste). Zelfs een tweede plaats in de eindstand zou een blamage zijn voor deze 'Golden Generation'.

Naast de nummers één en twee in de groepen, mogen ook de betere landen uit de poules van de Nations League nog hopen. Georgië, Kosovo of Wit-Rusland op een EK-eindronde, het zou zomaar kunnen. Dat heeft natuurlijk te maken met de uitbreiding van 16 naar 24 deelnemers aan Euro 2020. Eenenveertig jaar geleden namen er 16 landen deel aan het WK in Argentinië. Volgend jaar doen er 16 landen mee op een EK. Veel beter kan je dit kwaliteitsverlies als gevolg van een kwantitatieve obsessie — zoveel mogelijk landen laten deelnemen aan een eindronde, zodat je als FIFA- of UEFA-voorzitter makkelijker herkozen zult geraken — niet illustreren.

Als het aan FIFA-voorzitter Infantino ligt, wordt het wereldkampioenschap voetbal binnenkort uitgebreid van 32 naar 48 landen. In een niet zo verre toekomst zal dus 43,6 procent van de bij de Europese voetbalbond aangesloten landen (24 op 55) naar het EK mogen en mag 22,7 procent van de leden van de wereldvoetbalbond (48 op 211) deelnemen aan het WK. Voorrondes worden hoe langer hoe meer belachelijke bedoeningen. Puur tijdverlies. Het equivalent van oefenpartijtjes voor de toplanden. Zelfs het kunstmatige gedrocht Nations League is een betere waardemeter dan dit.

Gokje op Courtois

De voorronde- en oefenwedstrijden van de Rode Duivels worden tegenwoordig uitgezonden door de commerciële omroep. Reclameboodschappen van gokbedrijven vullen voor, tussen en na de ether, en het was al zo ergerlijk tijdens het voorbije WK op de openbare omroep. Ook op sociale media passeren de 'uitgelichte' of 'gesponsorde' bijdragen van de Unibets, de Bwins en de Bingoals tegen een hoger tempo dan dat er gevoetbald wordt. Gokverslaving wordt nog altijd onvoldoende ernstig genomen in dit land.

'We zetten ons geld op Courtois', zei de VTM-commentator donderdag bij een Russische vrije trap. De taal van de gokindustrie sijpelt nu ook door in het wedstrijdcommentaar.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post875

AA Gent laat er geen kunstgras over groeien

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, maart 20, 2019 07:53:32

(Deze bijdrage verscheen op maandag 18 maart in De Standaard, in de reeks 'De bankzitter'.)

Op de laatste speeldag van de reguliere competitie moest er nog één vraag beantwoord worden: wie mag er als zesde team naar Play-off 1? Antwoord: AA Gent. De Buffalo's waren in een rechtstreeks duel op Stayen duidelijk sterker dan STVV: 0-2. Sneu voor de Limburgers, na een knap seizoen tot nog toe.

Een van de basisregels in een alles-of-niets-wedstrijd: geen cadeautjes geven aan de tegenstander. Dat had de Nederlands-Ghanese middenvelder Elton-Ofoi Acolatse van Sint-Truiden niet te best begrepen toen hij na 17 minuten achteloos terugspeelde tussen twee ploegmaats in. Daar dook Roman Jaremtsjoek op, Oekraïense aanvaller van AA Gent, die vriendelijk dankjewel zei en de bal tussen de benen van Steppe trapte.

STVV probeerde daarna wel, maar Gent was volwassener en speelde het zakelijk uit. Een tweede goal van Jaremtsjoek na een kwartier in de tweede helft betekende de doodsteek voor de thuisploeg. Stayen was nooit een hel gisteren en het werd op het eind een stukje hemel voor de Gentenaars, die de kwalificatie voor Play-off 1 al bij al redelijk ingetogen vierden, in tegenstelling tot de luidruchtige meegereisde fans.

Scandinaven maken het verschil

Van een voormalig landskampioen, niet eens vier jaar geleden, mag je eigenlijk verwachten dat het bereiken van Play-off 1 een jaarlijks minimum is en dat het daarin geregeld ook een vooraanstaande rol speelt. De druk is groot in de Ghelamco Arena, het modernste voetbalstadion van het land.

De koopmansgeest van afscheidnemend manager Michel Louwagie liet het vorige zomer echter afweten. Financieel was het een bijzonder interessante periode voor de club, met zo'n twintig miljoen euro netto transferwinst, maar de kern begon flink verzwakt aan het seizoen. De tegenvallende resultaten in die eerste maanden kostten Yves Vanderhaeghe zijn job. In de plaats kwam de hier nagenoeg onbekende Deen Jess Thorup. Dat heeft vooral te maken met onze gebrekkige kennis van het Deense voetbal, want Thorup werd vorig seizoen wel landskampioen met FC Midtjylland.

In tegenstelling tot zijn voorganger kreeg Thorup de ploeg weer aan het voetballen, al was er ook af en toe een terugval, en bleef Play-off 1 tot vorig weekend een verre droom. Een Leuvense voetbalanalyticus berekende toen nog aan de hand van 50.000 simulaties dat AA Gent amper 48 procent kans had om dat doel te halen, tegenover 82 procent voor STVV. Tja, statistieken... Zelfs het bereiken van de bekerfinale — de Buffalo's spelen op 1 mei tegen de kampioen van 1B, KV Mechelen — bleef daardoor ietwat onderbelicht. Terwijl Gent wel als vijfde aan Play-off 1 mag beginnen, met amper drie punten minder dan Club Brugge, tweede in de stand. Plots kan er nog heel veel.

Dat is mede te danken aan de komst van een oude bekende van Thorup: de Noorse aanvaller Alexander Sørloth speelde een seizoen onder hem voor Midtjylland, vertrok vorige zomer naar Crystal Palace en wordt nu gehuurd door Gent. De balvaste en kopbalsterke Sørloth maakte mee het verschil tijdens de Gentse remonte. Gisteren was hij weer goed voor een assist. Hou hem in het oog de komende maanden.

Logische 7de plaats

Maanden geleden omschreven we het voetbal van STVV als 'kameleonvoetbal'. Dat was niet zo lang na het onverhoopte punt op bezoek bij leider en streekrivaal KRC Genk, waar de Truienaars op eigen helft met strikte mandekking uitpakten. Een aanpak die wat deed denken aan het catenaccio dat Italiaanse ploegen in de jaren 60 en 70 speelden in Europa. Marc Brys is een hardwerkende trainer, die de nadruk legt op tactische discipline en die zijn team als geen ander kan instellen op de tegenstander. In het begin van het seizoen bleven de eigen capaciteiten van het team daardoor een beetje onder de radar.

In de tweede seizoenshelft oogstte STVV steeds meer lof voor het frisse voetbal, maar dat ging soms ten koste van de verdedigende stabiliteit. Het zijn keuzes die je moet maken als trainer. De Japanner Daichi Kamada was een heel seizoen een gesel voor verdedigingen, de Ivoriaanse spits Yohan Boli ontbolsterde pas echt in de terugronde. Samen waren ze goed voor 24 doelpunten. Alleen het Anderlechtse duo Santini-Dimata (27 goals) doet beter. STVV scoorde 47 keer en liet 36 keer tegenscoren. Het heeft daarmee de zevende aanval en de zevende verdediging van het land. Het klinkt bijzonder sneu voor de Limburgers, maar misschien is die zevende plaats dan toch logisch? Neemt niet weg dat dit een knap seizoen blijft, met een hoogst vervelend einde.

Nog een positief punt: STVV vormt een uitzondering op de regel dat een buitenlandse eigenaar geen vooruitgang brengt bij een Belgische club. Het Japanse internetbedrijf DMM.com, voorheen: Digital Media Mart, pakt het voorlopig intelligent aan, met respect voor de lokale verankering van de Limburgse club. Dat belooft voor de toekomst.

Of die toekomst zich op kunstgras zal afspelen, is onduidelijk, want de Pro League wil dat soort ondergrond verbieden. Vreemd, want acht jaar geleden kreeg STVV wél de toestemming van diezelfde Pro League om deze grasmat aan te leggen en zo een vorm van gelegaliseerde competitievervalsing te creëren. Voormalig STVV-eigenaar Duchâtelet heeft overschot van gelijk dat men nu niet moet terugkomen op die, weliswaar verkeerde, beslissing van toen.

Vicekampioen na de winterstop

AA Gent heeft haar plek in Play-off 1 afgedwongen na de winterstop. Dat wordt pas echt duidelijk als we enkel de negen wedstrijden sinds de herneming van de competitie in ogenschouw nemen. AA Gent eindigde daarin tweede, met 19 punten (op 27). Vier punten minder dan het verrassende Moeskroen, de onbetwiste winterkampioen, maar wel twee meer dan Anderlecht en Standard, vier meer dan Genk en Club, en acht meer dan Antwerp. Ter vergelijking: STVV behaalde in diezelfde periode 14 op 27. Onder meer die vijf punten verschil geven nu mee de doorslag. Bijkomend nadeel voor de Limburgers was het vertrek van Roman Bezoes en Casper De Norre in januari, een serieuze aderlating.

Tot slot nog een opmerkelijke vaststelling: in die negen wedstrijden tussen 18 januari en 17 maart behaalde KRC Genk ondanks de vervelende transferhistorie rond Alejandro Pozuelo en het aanvoelen bij vele waarnemers dat de Genkenaars in elkaar aan het stuiken waren, wel gewoon evenveel punten als Club.

Over twee weken begint de voetbalcompetitie. Het kan nog alle kanten op.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post873

Kwalificatie voor Play-off 1 zonder veel overschot

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, maart 14, 2019 11:20:05

(Deze bijdrage verscheen maandag 11 maart in de reeks 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Vijf van de zes deelnemers aan Play-off 1 zijn bekend. Standard en Anderlecht versierden gisteravond een ticket voor deze nacompetitie, waarvoor Genk, Club Brugge en revelatie Antwerp al geplaatst waren. Paars-wit had tot twee keer toe de hulp van de dwarslat nodig tegen Kortrijk.

Verrassend is het natuurlijk niet, dat de twee traditieclubs op één speeldag van het einde van de reguliere competitie zeker zijn van Play-off 1. Op papier horen ze daar altijd te staan. Voor Anderlecht is het vooral een opluchting, in dit kwakkelseizoen waarin de club steeds verder lijkt af te staan van het zwierige, dominante, technische sterke en licht hautaine voetbal dat de recordkampioen decennialang serveerde.

Ook tegen KV Kortrijk, dat zelf nog een waterkansje had om zich voor Play-off 1 te kwalificeren, was het voetbal allerminst geweldig. Sven Kums was de redder in nood. Hij scoorde twee keer met rechts: net voorbij het halfuur krulde hij de bal in de linkerbenedenhoek, halfweg de tweede helft draaide hij een vrije trap in de rechterbovenhoek. Vóór de goals waren er twee bibbermomenten: pogingen van de bezoekers strandden op de dwarslat of op doelman Didillon. De zege van Anderlecht was verdiend, de twee-nul eindstand geflatteerd.

Kunstmatige spanning

Opvallend is dat Marc Coucke nauwelijks nog tweet tijdens of na een wedstrijd. Alsof hij nu pas tot het besef komt dat voorzitter zijn van Anderlecht toch wel iets anders is dan KV Oostende leiden. De hashtag 'weireldploegsje' ligt al een tijdje achter ons. In het Constant Vanden Stockstadion zijn de verwachtingen altijd hooggespannen. Niet alleen moet er gewonnen worden, het moet ook nog eens op een manier gebeuren die bij het DNA van de club past. Dat de supporters zich amper nog roeren na een zoveelste middelmatige prestatie, zegt veel over de berusting die er momenteel heerst.

De opluchting in de eretribune na de doelpunten van Kums was begrijpelijk, maar ook een beetje gênant: een paar jaar geleden zou een elftal dat ternauwernood bij de eerste zes eindigde, nog weggehoond zijn. Nu niet. De paars-witte bedrijfscultuur ligt op apegapen. Over vier maanden wacht Anderlecht nogmaals een complete make-over. Winterkoopje Peter Zulj werd alweer vroegtijdig naar de kant gehaald: veel te traag, hij lag door dom balverlies zelfs bijna aan de basis van een tegendoelpunt. Het valt af te wachten of de Oostenrijker in Play-off 1 wél zijn stempel zal kunnen drukken. Paars-wit zal het eerder moeten hebben van Sven Kums en de zeventienjarige Yari Verschaeren.

Benieuwd wat trainer Rutten doet. Play-off 1 zou een ideale leerschool kunnen zijn voor de jonkies, maar de voorzitter-eigenaar zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat het verschil met Standard, derde in de stand, na halvering van de punten amper één punt bedraagt. Of we daarbij nog goed voetbal mogen verwachten in het Astridpark is zeer de vraag. Hoe krijg je deze middelmatige kern nog aan het voetballen?

Al weet je natuurlijk maar nooit met ons waanzinnige play-offsysteem. Op papier zit er nog maar zes punten verschil tussen KRC Genk en Anderlecht. Het blijft een anomalie. In geen enkel beschaafd voetballand gebeurt dit. Hooguit is er elders nog een nacompetitie voor een resterend Europees ticket. Of mag de op twee na laatste zich proberen te redden tegen de derde uit tweede klasse. Maar goed, over twee weken lezen we weer ronkende voorbeschouwingen en wordt de kunstmatig gecreëerde spanning extra opgeklopt.

11 op 30

Standard ging met 1-2 winnen op Cercle Brugge. Ook dat is nauwelijks een verrassing te noemen, al lieten de Rouches het de voorbije weken flink afweten. Na de 3-0 nederlaag op Club Brugge, begin december, schreven we hier al dat Standard te veel halftijdse voetballers in huis heeft. De ene week top, de volgende week flop. Dat was toen na de zeventiende speeldag. Twaalf wedstrijden later blijft die conclusie overeind, al heeft Michel Preud'homme er toch weer enigszins het vuur ingekregen.

Ook op Cercle toonden de Luikenaars twee gezichten. Zakelijk en geconcentreerd voor de rust, nonchalant erna. Tegen een gemotiveerdere tegenstander dan Cercle — dat niets meer te winnen of te verliezen had — had hen dat zuur kunnen opbreken. Nadeel is ook dat de wispelturige kern er in Play-off 1 iedere wedstrijd zal moeten staan. In duels tegen de vijf andere clubs die momenteel in de Top 6 staan, haalde Standard elf op dertig. In schooltermen is dat een stevige buis.

Bij Cercle werd er dit weekend trouwens meer gepraat over extra-sportieve besognes dan over prestaties op het veld. Vrijdag werd de 22-jarige Fransman Arnaud Lusamba, een van de sterkhouders dit seizoen, op staande voet ontslagen. Eerst heette het omfloerst dat 'na een gesprek met de speler, en conform de wettelijke en contractuele voorzieningen, de samenwerking onmiddellijk en definitief wordt beëindigd.' In de entourage van de huurling van OGC Nice werd er gesproken over 'een privé-probleem'. In werkelijkheid werd Lusamba betrapt op het gebruik van een verboden middel. Half oktober was er nog een onschuldig brandje uitgebroken in het appartement van de speler. In tegenstelling tot toen viel dit dopingbrandje niet meer te blussen.

Speeldag 30 = 1 match

De uitkomst van speeldag 29 is eenvoudig: KRC Genk behoudt zes punten voorsprong, Standard en Anderlecht zijn er zeker bij in Play-off 1 en volgend weekend is er nog welgeteld één wedstrijd die ertoe doet: STVV-AA Gent. Sint-Truiden liet in Moeskroen vooral in de eerste helft een karrevracht kansen liggen, na de rust was er meer evenwicht in een aangename wedstrijd. 1-1, dat zijn twee dure punten die in Moeskroen achterbleven.

Toch volstaat een zege op Stayen tegen Gent. De Buffalo's deden zelf wat ze moesten doen: winnen van KV Oostende. De negen op negen van de voorbije weken camoufleert enigszins dat Gent in de competitie te onregelmatig presteerde. Play-off 1 missen zou een sportieve en financiële opdoffer zijn voor de landskampioen van vier jaar geleden. Een bekerzege op 1 mei kan dat slechts gedeeltelijk compenseren.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post871
Volgende »