Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Hé, er is een bal op de tv

SportGeplaatst door Frank Van Laeken ma, juni 25, 2018 11:59:02

Referentiematch. Zo omschreef ik België-Tunesië zaterdag iets voor vieren op Twitter. Het leverde tachtig likes op, we zijn nu eenmaal een land van successupporters. Sommigen waren, terecht, kritisch en vroegen: 'referentie' tot wat? Een goede vraag. Ik bedoelde zeer nadrukkelijk níet dat dit de beste prestatie ooit was - daarvoor was Tunesië een te naïeve tegenstander. Ik bedoelde evenmin dat we nu favoriet zijn voor de wereldtitel - dat valt af te wachten en op een groot toernooi spelen blessure- en schorsingslast, toeval en geluk een belangrijke rol. Ik bedoelde ook niet dat dit de maatstaf is voor de toekomst - aanvallend waren we geweldig, maar verdedigend toch weer kwetsbaar. Maar als je de Belgische prestatie vergelijkt met de favorieten en de (andere) schaduwfavorieten was het wel een referentie. Tegenover de tegenvallende Argentijnen, Brazilianen, Duitsers, Fransen en (toch ook wel een beetje) Spanjaarden - die ook al tegen op papier veel zwakkere landen hadden gespeeld én gestunteld - hebben we een signaaltje uitgestuurd. Hé, wij zijn hier ook en we kunnen iets. Meer moest u achter die 'referentiematch' niet zoeken, want dat is hoe dan ook een momentopname, weten we van twee jaar geleden na eerst Hongarije en daarna Wales. We kúnnen wereldkampioen worden, maar de kans dat we het niet worden is nog altijd een pak groter.

***

Het speculeren is begonnen. Worden we best eerste of tweede in de groep? En tegen wie spelen we dan in de kwartfinales (alsof er geen achtste finale-wedstrijd meer moet gespeeld worden!)? Moeten we Engeland op volle kracht tegemoet treden of toch een beetje terughoudend? Ik hou niet van rekenen en speculeren op een voetbaltoernooi. Het leidt de aandacht af van de essentie van het spelletje: winnen, minstens één doelpunt meer maken dan de tegenpartij. Dat kunnen we, laten we dat ook doen. Al zijn die Engelsen stevig bezig. We zitten in de op één na zwakste groep (na die van Rusland), maar de twee best spelende elftallen tot nog toe maken er wel deel van uit.

De Rode Duivels zullen een zestal invallers opstellen, lees ik. De lichtgeblesseerden Lukaku, Hazard en Mertens mogen extra rust nemen. En Meunier, Vertonghen en De Bruyne zullen gespaard worden om een tweede gele kaart te ontlopen. Wat ik niet begrijp in deze context: waarom pakte dat drietal dan geen domme gele kaart in de slotfase tegen Tunesië? Dat zou een gegarandeerde schorsing hebben opgeleverd tegen Engeland - als we dan toch niet wakker liggen van groepswinst, who cares? - én zonder het risico op een toekomstige schorsing starten in de achtste finales. Nu riskeer je een of meerdere van die spelers te missen in de kwartfinales. Misrekeningetje?

***

Voor wie graag rekent, één datum: 1 juli 2016. De weg naar de finale lag open. Dachten we.

***

Wat me opvalt na 32 wedstrijden, twee speeldagen in elke groep, is het aantal keren dat de videoref is moeten tussenkomen. Angstaanjagend veel, eigenlijk. En dan bleven sommige duidelijke overtredingen (Aleksandar Mitrovic die door twee Zwitsers op de grond wordt getrokken! Boateng die het steunbeen van Berg betokkelt!) alsnog onbestraft. Foeteren op de 'video assistant referee' - 'VAR' in de volksmond - is dan toch niet typisch Belgisch. En het is af en toe ook zeer terecht. Maar dan nog blijft de videoref een meerwaarde, omdat de meeste scheidsrechterlijke fouten toch nog worden rechtgetrokken.

Vergisten internationale topscheidsrechters zich in het verleden ook al zo vaak, of zijn ze nu minder gedecideerd omdat Big Brother in Moskou bij twijfelgevallen toch de knoop doorhakt? Op welke vraag je ook met 'Ja' antwoordt, in beide gevallen blijkt de videoref een onmisbare noodzaak in het hedendaagse voetbal. En in elk geval te prefereren boven een extra assistent-scheidsrechter achter de doellijn, want die staat daar meestal toch maar wat toe te kijken en durft zelden in te grijpen, omdat hij dan zijn verantwoordelijkheid moet nemen en tegen de hiërarchie van de hoofdreferee ingaan. Daar heeft de onzichtbare man (?) in Moskou minder last van. Nu nog eenvormigheid in het nemen van beslissingen en voetbal wordt weer iets rechtvaardiger. Alleen voor de tooggesprekken achteraf is dat jammer.

***

Ronaldo of Messi? Hazard! Lionel Messi is een schim van zichzelf (en de Argentijnse bondscoach een soort pooier die per ongeluk langs de zijlijn staat en dan maar wat in het wilde weg gesticuleert). Cristiano Ronaldo scoort tegen honderd procent, maar laten we dat niet overroepen: twee strafschoppen, één flater van de Spaanse keeper en één vrije trap (wel mooi binnen geborsteld, overigens). Eden Hazard is dan veel bepalender voor het spel van zijn elftal en scoorde tegen Tunesië vlotjes (ook één penalty, toegegeven). Wat Ronaldo veel beter aanvoelt dan Messi, is de urgentie van dit toernooi. Op zijn drieëndertigste is dit allicht zijn laatste kans om te schitteren voor de ogen van de wereld. Messi lijkt dat, op zijn éénendertigste, veel minder te beseffen, sloft wat moedeloos rond tussen al die mindere goden. Van de twee belastingontduikers is Ronaldo momenteel het meest gefocust.

***

In 2026 krijgen we een WK met 48 landen. Fifa-voorzitter Gianni Infantino maakt zijn verkiezingsbelofte waar - helaas, presidenten die hun beloften waarmaken zijn doorgaans een gevaar voor de rest van de wereld... Concreet zal dat betekenen dat Europa drie extra plaatsen krijgt (13 wordt 16, vandaag zijn er veertien deelnemende landen maar dat komt omdat Rusland organisator is), Zuid-Amerika één (4 of 5 wordt 6, maar de CONMEBOL heeft slechts tien aangesloten leden), Afrika vier (5 wordt 9), Azië, inclusief Australië, drie (5 wordt 8), Noord- en Centraal-Amerika drie (3 wordt 6), en Oceanië, zonder Australië, mag voor het eerst zeker deelnemen (nu moet de winnaar van de Oceanische voorronde nog barragewedstrijden spelen tegen de vijfde uit de Zuid-Amerikaanse voorronde). Nuance: de CONCACAF, de overkoepelende voetbalbond van Noord- en Centraal-Amerika, moet over acht jaar al drie plaatsen afstaan aan de organiserende landen, Verenigde Staten, Mexico en Canada.

Zestien extra landen, dat wordt: nóg meer berekening in het spel van de favorieten de eerste ronde, nóg meer middelmatige en zwakke landen op het toernooi, nóg meer geeuwen tot aan de kwartfinales. Het klinkt democratischer, maar het devalueert de waarde van het spel. Of wordt het pas een echte wéreldbeker als pakweg San Marino, Somalië en Tonga mogen meedoen?

In de praktijk blijkt ook, jammerlijk, dat de nieuwe deelnemers niet voor een meerwaarde zorgen. Na twee groepswedstrijden hebben de Europese landen op deze wereldbeker 56 op 84 punten behaald, maar als je de onderlinge duels tussen Europese landen meerekent - waarin hooguit drie punten te verdelen vallen -, konden er maximum 75 punten gehaald worden. Dat is goed voor 74,7 procent. Zuid-Amerika haalde 14 op 30 (46,7%), Noord- en Centraal-Amerika 6 op 18 (33,3%, een redelijk resultaat dat wordt vertekend door de twee zeges van Mexico), Azië 8 op 30 (26,7%) en Afrika een bijzonder magere 7 op 30 (23,3%). Vooral de drie Noord-Afrikaanse landen stellen teleur: 0 op 18 en reeds uitgeschakeld.

Vergeleken met vier jaar geleden, in Brazilië, doet Europa het opmerkelijk beter (toen 34 op 78, maar vier onderliggende duels dus eigenlijk op 66, 51,5%), Azië ook een pak beter (in 2014 3 op 24, 12,5%) Zuid-Amerika en Noord- en Centraal-Amerika véél slechter (respectievelijk 28 op 30!, 93,3%, en 14 op 24, 58,3%) en Afrika eveneens minder goed (11 op 30, 36,7%). Te vroeg om conclusies te trekken - dat kan pas na de volgende groepswedstrijd en liefst zelfs na de kwartfinales - maar voorzichtigjes kun je toch al zeggen dat Zuid-Amerika het alweer niet goed doet op Europese bodem (nog nooit won een Zuid-Amerikaans land de wereldbeker in Europa), dat Mexico de uitschieter is en blijft in Noord- en Centraal-Amerika, dat Afrika en Azië in het beste geval stagneren, terwijl je eigenlijk zou mogen verwachten dat meer wereldbekerervaring zou moeten leiden tot betere resultaten.

Ik weet het, het hangt soms samen met uitzonderlijke individuele voetballers of goede generaties, toch lijkt het er heel sterk op dat die uitbreiding naar achtenveertig landen allerminst is ingegeven door kwalitatieve uitgangspunten en dat die electorale ingeving van Infantino het product 'Wereldbeker' misschien wel mondialer zal maken, maar zeker niet interessanter.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post798

Ploeg van 't Stad

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 14, 2018 12:59:45

Als er morgennamiddag vóór, tijdens en na Antwerp-Beerschot Wilrijk géén rellen uitbreken, waarbij minstens een paar heethoofden het ziekenhuis worden ingeklopt, een politiecombi afbrandt en wat ruiten in de omgeving van het stadion sneuvelen, zal menige eindredacteur en (voetbal)journalist teleurgesteld zijn. De veredelde oefenpot die de Antwerpse rivalen morgen op de Bosuil spelen - wie ligt er nu wakker van een wedstrijd in play-off 2? - kreeg deze week haast meer persaandacht dan Anderlecht-Club Brugge van morgenavond. Ploeg van 't Stad versus Ploeg van 't Land: 1-0. Het sportieve werd nauwelijks besproken, wel hoeveel politieagenten er worden ingezet, wat het actieplan van de ordediensten is, en hoe de harde clans naar de confrontatie op en naast het veld toeleven. Incidenten worden zo bijna een selffulfilling prophecy. Zie je wel, het zijn herriestokers! "Zij zijn begonnen, meneer!"

Eerlijk, de wedstrijd doet me niet zo veel, ook al heb ik heel veel sympathie voor een van beide betrokken clubs. Ik vind die hele play-off 2 maar niets, bezigheidstherapie voor gebuisde clubs die niet goed genoeg waren om play-off 1 te halen, en een bescheiden schouderklopje voor verdienstelijke tweedeklassers die ook eventjes, tien wedstrijden lang, mogen proeven van semi-eerste-klasse-voetbal. Tijdverlies. Want zelfs al win je je poule, daarna ook het duel tegen de winnaar van de andere poule, en tenslotte de ultieme finale tegen de vierde in de eindstand van play-off 1, dan lijkt het me een vergiftigd geschenk om in de tweede voorronde van de Europa League half juli naar Azerbeidzjan, Armenië of Albanië te moeten. Kost meer dan het opbrengt, maar je kunt wel zeggen dat je Europees hebt gespeeld. Vraag maar aan KV Oostende wat dat voor gevolgen dat heeft voor de voorbereiding op de competitie. Zonde van de inspanning.

Wie morgen wint, mag zich tot de volgende derby - over twee weken - 'Ploeg van 't Stad' noemen, lees ik her en der. Een belachelijke redenering, waarbij een toevalstreffer dus kan bepalen of de ene club historisch beter is dan de andere. Jan Mulder hoopt alleszins op Beerschot (Wilrijk), want hij vond dat best wel sympathiek dat de heetgebakerde fans hem eind jaren zestig verrot scholden voor 'Zeeuwse mossel' of 'kaaskop'. Hij verwacht een thuiszege voor Beerschot, wat nogal moeilijk wordt, op de Bosuil, maar soit.

***

Om de historische titel 'Ploeg van 't Stad' te verdienen, kan het onmogelijk volstaan om één wedstrijdje te winnen. Zeg dat maar eens in Manchester: United won er vorige zaterdag van City, maar City wordt wel kampioen. Wie is dan de ploeg van Manchester? Ha, geschiedkundig interessante vraag. Die een eenvoudig antwoord verdient: United. Niet vanwege die laatste derbyzege, maar vanwege de erelijst. Manchester United: 20 titels. Manchester City: (binnenkort) 5 titels. Dat is duidelijk. (Liverpool was lang de beste club van Engeland, met 18 titels, maar de laatste dateert al van mei 1990, iets wat Unitedfans tijdens 'The Hate Game' gaarne onderstrepen.)

Zo berekenen ze dat in de bakermat van het voetbal, op basis van verdiensten uit het verleden. Zo hoort het ook. Laat dat kortetermijndenken maar aan de politiek over. Als je dan de erelijsten van Antwerp en Beerschot naast elkaar legt - 4 titels tegenover 7, elk 2 bekers - is het duidelijk: Beerschot is de Ploeg van 't Stad. Geen twijfel mogelijk. Zelfs al voer je, terecht, aan dat het oorspronkelijke Beerschot negentien jaar geleden ter ziele is gegaan en tel je de bekerzege van Germinal Beerschot (2005) dus niet meer mee of, godbetert, de bekerwinst van Germinal in 1997, dan nog blijft het statistische gegeven overeind: Beerschot (1899-1999) heeft het beter gedaan dan Antwerp (1880-...). Dat kan alleen veranderen als de club van de liefdevolle kleuren nog minstens drie landstitels behaalt in de toekomst. Of, als KFCO Beerschot Wilrijk in pakweg de volgende honderd jaar acht keer landskampioen wordt in 1A, of hoe de eerste klasse tegen 2118 ook moge heten. Dan is Beerschot Wilrijk de Ploeg van 't Stad, vóór Beerschot en Antwerp. Ik zal het niet meer meemaken, vrees ik.

***

Ik ben niet het soort supporter dat de rivaal niets gunt: van mij had Antwerp gerust play-off 1 mogen spelen - hadden we deze overbodige dubbele confrontatie niet gehad! -, maar laten we wel correct blijven. Je mag naar waarheid zeggen dat de club Beerschot, die met stamnummer 13, niet meer bestaat, maar de identiteit 'Beerschot' bestaat zeer zeker nog. De voorbije jaren zat er bijna evenveel volk op de tribunes van het Olympisch Stadion als in de korte periode van Beerschot AC, ook al speelde Beerschot Wilrijk niet tegen Anderlecht, Club Brugge of Standard, maar tegen clubs met exotisch klinkende namen als FC De Kempen, Esperanza Pelt of Oosterzonen Oosterwijk. Vrolijke jaren in de buik van het Belgisch voetbal waarin de kreet "Antwaarp, Antwaarp, Beerschot komt eroan!" steeds luider weerklonk. Geen identitair nihilisme in de stad van De Wever! Daar kunnen geen tien faillissementen, fusies of reddingsoperaties tegenop (we hebben er nog zeven tegoed). En morgen is het zover: Beerschot komt eroan, zij het voor heel even maar.

Dat de supporters zich morgen mogen gedragen, dat het een spectaculaire wedstrijd moge worden en dat de beste moge winnen. Maar één ding staat nu al vast: Beerschot is de Ploeg van 't Stad.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post789

Damso

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 11, 2018 13:26:06

Eerlijk? Ik had nog nooit van Damso gehoord, toen die in november werd aangekondigd als de man die het WK-lied mocht componeren. Mijn kennis van hiphop is beperkt. Ooit, een half mensenleven geleden, danste ik me de ziel uit het lijf op Rapper's Delight van The Sugarhill Gang, in 1979 een fris geluid in de tijd van platte disco, halfslachtige soul en overjaarse punk. Public Enemy, dat kon ik ook wel smaken. Don't believe the hype, weet je wel. Wu-Tang Clan, prima stuff: hun dubbel-cd Wu-Tang Forever was een tijdje een grofgebekte reisgezel tijdens lange autoritten. Maar Damso, neen, connais pas.

Op een week tijd is dat nu veranderd. Damso is chaud en niet alleen meer in de Matonge-wijk en Franstalig België. Ook de Vlamingen mochten uitvoerig kennismaken met zijn subtiele liedekijns. Achterwaarts in de poes naaien, dat kenden we van de boeken van Herman B., maar in het Frans klinkt het nog ietwat agressiever. Enfin, die Damso bracht de gemoederen meer in beweging dan de heupen. Er werd commerciële onthoofding geëist, de Vrouwenraad en enkele excellenties schreeuwden dat hij weg moest van dat federale podium, zelfs een barones bemoeide er zich mee. En de voetbalbond, die riep eerst: laat ons gerust, en gaf daarna - onder druk van belangrijke sponsors - alsnog toe. Waarop de vermelde barones schreef: "Effect in zaak Damso kwam niet alleen van de sociale media. Vergeet niet mijn column op de volle achterpagina van De Standaard, de ruime aandacht van de klassieke media voor het standpunt van de Vrouwenraad, mijn interview door Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten op radio 1 enz." Kortom, na de achtereenvolgende persoonlijke triomfen in de Eerste en de Tweede Golfoorlog, en het kielhalen van het socialisme in Frankrijk mag La Doornaert nu ook deze pluim op haar kamerbrede hoed steken. De barones stond pal. Voor ons, het volk, uiteraard. Noblesse oblige.

***

De keuze van Damso was controversieel: op zich moet dat kunnen. Maar het is al voor de derde opeenvolgende keer een volkomen fout uitgangspunt om het WK-lied te laten componeren door hippe vogels die vooral de twintigers en dertigers begeesteren. Na Stromae en Dimitri Vegas & Like Mike nu dus die Damso. Dat komt omdat de voetbalbond, zoals steeds meer andere bedrijven, al een paar jaar gedomineerd wordt door hippe marketingboys, die geen voeling hebben met het Brede Publiek. Een WK-lied, dat moet meegebruld worden door iedereen. Of je moet erom kunnen lachen, omdat de meezingende Rode Duivels de hoge tonen niet halen, remember Danny Boffin. Een WK-lied, dat moet per definitie een simpele, meezingbare tekst en een aanstekelijk refrein hebben. De Rode Duivels gaan naar Spanje. Mondiale, pintje hale. Go West. Geen hoogtepunten in de vaderlandse muziekgeschiedenis, maar het (Vlaamse) volk kon ze wel meezingen. Verdomde oorwurmen waren het. Een WK-lied moet vooral geen culturele referentie zijn.

***

Heeft u al een flard gehoord van Human, de song die Damso al had opgenomen en die in april zou gelanceerd worden? Ik wel, daarstraks in De Zevende Dag. Nul ritme, nul aanstekelijkheid en het gaat niet eens over voetbal. Het gaat over Damso zelf. Ik. Ik. Ik. De tekst had door Mia Doornaert geschreven kunnen zijn!

Afvoeren die handel. Weggegooid geld, binnen een organisatie waar al wel meer met sponsorcenten gesmeten werd de voorbije jaren. Nu wacht nog een flinke boete, terwijl Damso er alleen maar rijker van zal worden. Het onbenullige Human wordt een geheide hit. Hij was dan ook zeer vriendelijk, gisteren, de vrolijke bard. "Dames en heren, mannenhaters en feministen, ik vergeef jullie en bedank jullie voor deze verwarring over mij. Deze promo is precies wat ik nodig had voor mijn album LITHOPÉDION dat dit jaar op 15 juni gelanceerd wordt. Ik weet niet wat zeggen, ik vind geen woorden... dit is ongelooflijk sympathiek. Ik omhels u innig daar waar het deugd doet. Uw geliefde Damso."

***

Maar wat mij nog meer stoort dan Damso, is de hypocrisie die door bond en sponsors tentoon werd gespreid. Want het, terechte, afvoeren van een misogyne rijmelaar had best gekoppeld mogen worden aan het openlijk bekritiseren van het beleid van de president van het land waar over drie maanden het WK begint. Een land dat al bijna vijf jaar een wet kent die "propaganda van niet-traditionele seksuele relaties" verbiedt, zeg maar: de 'anti-homowet', verdient het om internationaal teruggefloten te worden. Wat denk je, Dominique Leroy, zet je je ook daarachter? Dient AB InBev ook een hoger doel dan alleen maar de verkoop van bier aan de Russen? Of moet het weer alleen van Mia komen?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post784

Rebel Radja

SportGeplaatst door Frank Van Laeken vr, april 14, 2017 12:46:01

George Best. Ilie Nastase. John McEnroe. Eric Cantona. Mario Balotelli.

We houden van rebellen, in de sport en in de samenleving als geheel. We lezen alles wat er over hen verschijnt, we kijken naar alles wat ze doen, in de hoop dat ze weer eens flink buiten de lijn kleuren. O wat vonden we het met z'n allen prettig dat McEnroe tekeerging tegen de umpire: "You can't be serious man, you cannot be serious!" "That ball was on the line. Chalk flew up! How can you possibly call that out?!" "Answer my question. The question, jerk!" Dat George Best weer eens dronken gespot was in de armen van een of andere Miss World, smullen was dat. "When the seagulls follow the trawler, it is because they think sardines will be thrown into the sea", zei Eric Cantona droog op een persconferentie, kort nadat hij een supporter van de tegenpartij met een karatetrap had aangevallen. De aanwezige perslieden noteerden het gretig en beseften niet dat die uitspraak een verbale karatetrap in hun richting was. Misschien had die goede Eric beter een metafoor met aasgieren gebruikt dan met zeemeeuwen, maar soit. Mario "Ja, ik denk dat ik een genie ben, maar geen rebel" Balotelli vinden we allang niet meer interessant als voetballer. Wel, wat heeft nu weer gedaan? En, wie is die schoonheid naast hem? Já, eindelijk, een rode kaart!

Jeanne d'Arc. Pablo Picasso. Jim Morrison. Serge Gainsbourg. Kurt Cobain.

Enfants terribles noemen we hen. Vreselijke kinderen, in een slechte vertaling. Kinderen die je niet zelf in huis wil hebben, dat zou pas de hel zijn. Maar op een veilige afstand, geen probleem. Laat ze gerust witheet van woede een racket in gruzelementen smijten of lallend een gevecht uitlokken in een exclusieve discotheek of een vervelende tegenstander doormidden proberen te trappen of hun racewagen op de plek van een gehandicapte zetten of... Mag je niet doen, jongen, maar we vergeven het je. Want je bent een rebel. Je doet wat wij zouden willen doen, maar niet durven. We geven het toe: we zijn stikjaloers!

Mae West. James Dean. Marlon Brando. Sean Penn. Charlie Sheen.

We houden van rebellen with of without a cause. We zouden echt niet willen dat ze plots een normaal leven beginnen te leiden en dat ze onder een fleece op de bank naar tv zitten te kijken. Saaie boel. Ruziestokers willen we. Licht ontvlambare types. Kerels die eerst slaan en dan nadenken. Waarom denkt u dat die Trump zo populair is bij extreemrechtse kwieten? Hij zegt wat zij willen maar niet durven zeggen. Dat James Dean verongelukte maakte hem alleen maar populairder. Stel dat die goeie Jimmy twee maanden geleden zijn 86ste verjaardag had gevierd: boring!

***

"When I'm good, I'm very, very good, but when I'm bad, I'm even better" - Mae West

***

Rik Coppens. Johan Anthierens. Robbe de Hert. Jean Pierre Van Rossem. Radja Nainggolan.

We houden van rebellen, tenzij ze van bij ons zijn. Hoe aanraakbaarder een rebel is, hoe minder interessant we hem of haar vinden. We willen natuurlijk niet naast George Best in de kroeg staan, zeker niet als hij óns meisje wel ziet zitten en met haar begint te kletsen. We willen niet in het publiek zitten als John McEnroe weer een uitbarsting krijgt, want we hebben betaald om tennis te zien, geen praatsessie. Laat die Trump maar in het Witte Huis zitten en niet in de Wetstraat 16, want dan vinden we hem een malloot. Een beetje dwarsliggen mag nog, pakweg een coureur die al eens een snuifje coke door zijn neusgaten jaagt. Maar niet elke week, nee, dankuwel.

Radja Nainggolan zat met een te hoog alcoholgehalte in het bloed achter het stuur van een auto. Of hij daar nu alleen in zat, wachtend op pechverhelpers om zijn lekke band te vervangen, dan wel dat hij heel even de plaats van de nuchtere chauffeur had ingenomen omdat er net een politiecombi arriveerde, werd tot petite histoire gereduceerd, al is het cruciaal: dronken rijden doe je niet. Dronken meerijden is vooralsnog niet verboden. Maar het kwaad was geschied: een overijverige agent vergat even dat hij gebonden is aan beroepsgeheim en discretie, wilde eindelijk die vijftien seconden populariteit opeisen, en lekte het naar de pers. En die maakte er een staatszaak van.

Had Nainggolan dit gedaan in Rome, dan hadden we hem een malle, maar sympathieke jongen gevonden, "die gast met die kuif en die tattoos", allee, wat doet hij nu weer? Omdat het in Sint-Niklaas gebeurde, de nacht na een interland, drie dagen voor een volgende, werd het not done. Erger dan de bijtgrage Luis Suárez, want die deed (doet?) zijn vampierentrucjes in het buitenland. Weg met Radja!

Radja Nainggolan had te veel gedronken en dat hoort niet voor een voetballer met een voorbeeldfunctie. Ook roken behoort voor een sportman tot afwijkend gedrag. Je lichaam vol tattoos zetten en rondlopen met een opzichtige hanenkam, dat vindt de goegemeente ook nogal choquerend. Maar het enige wat ons zou moeten interesseren, is: is die Nainggolan een goede voetballer en hoort hij thuis in de selectie van onze nationale ploeg? Het enige waar de bondscoach zich mee zou moeten bezighouden, is: kan ik die Nainggolan gebruiken in mijn kern richting wereldbeker en hoe zorg ik ervoor dat hij voldoende discipline opbrengt om te kunnen presteren op niveau én aanvaard te worden binnen de groep? Ik denk: we kunnen Nainggolan gebruiken in de volgende interlands en volgend jaar in Rusland. Een aanjager van zijn kaliber is uniek. Of ziet u liever de saaie Witsel of de technisch kreupele Fellaini aan het werk?

Laten we voor één keer doen alsof die Nainggolan een rebel uit een ver, vreemd land is, die heel af en toe het nieuws haalt met een uitspatting. Zouden we hem dan koesteren of vervloeken? Zouden we hem dan interessant of vervelend vinden? Zouden we dan aan de toog "Zo iemand kunnen wij goed gebruiken!" zeggen of niet?

Moeilijke keuze voor Roberto Martínez, want hij heeft altijd gelijk én ongelijk: ofwel sluit hij een speler in de armen die een nuttige rol kan spelen, ofwel verzwakt hij zijn elftal. Ofwel neemt hij het risico dat een niet al te streng optreden anderen op ideeën brengt, ofwel stuurt hij een duidelijk signaal uit dat dit gedrag niet getolereerd kan worden. Zegt hij "So what?" of "Dit is een brug te ver!"? Eden Hazard werd voor één wedstrijd gebannen omdat hij na een vroege vervanging demonstratief een hamburger was gaan eten buiten het stadion. Misschien Nainggolan symbolisch de volgende interlandperiode thuislaten en hem in het najaar opnieuw selecteren? Hij kan ons in Rusland nog van dienst zijn. Zorg er dan wel voor dat er geen alcoholische drank zit in de minibar van de kamer en dat er geen nachtwinkel in de buurt van het spelershotel is.

***

"I like a man who's good, but not too good - for the good die young, and I hate a dead one" - Mae West





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post767

Wereldvreemd

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 03, 2016 12:55:28

"Racisme", zo definieert mijn beduimelde exemplaar van Van Dale uit 1992, is "de opvatting dat het ene ras superieur is aan het andere en, daaruit voortvloeiend, dat ten aanzien van het ene ras andere maatstaven kunnen (mogen) worden aangelegd dan ten aanzien van het andere". 'Discriminatie op grond van het ras' en 'uiting van rassewaan', voegt het Groot Woordenboek der Nederlandse Taal dat ik een paar maanden na Zwarte Zondag kocht, er nog aan toe. Superioriteitsgevoel, discriminatie, rassewaan: het is me wat. Als zelfs een taalbijbel in termen van goed en kwaad begint te spreken, is het duidelijk. Dit stinkt. Racisme deugt niet. Je moet ofwel een onverbeterlijke racist zijn, ofwel een wereldvreemde snuiter, wil je dat niet inzien.

Racisme is zo verderfelijk en verwerpelijk dat ik er een flink deel van de zomermaanden voor over heb gehad om, samen met Paul Beloy, het boek Vuile zwarte klaar te stomen, over racisme in het Belgische voetbal, maar ook ver daarbuiten. Ik weet niet of het dankzij ons boek is, dan wel omdat de samenleving er op dit ogenblik gevoeliger voor is, dat het thema de voorbije tijd wel vaker de media haalt. Zo ging KRC Genk-speler Leon Bailey vorig weekend in discussie met z'n eigen fans: volgens z'n vader werd ie bespuwd en racistisch bejegend, de supporters ontkennen dat. Het is niet aan mij om hier partij te kiezen, maar het is goed dat het open en bloot besproken wordt.

Meryame Kitir, fractieleidster voor sp.a in de Kamer en zelf recent nog het mikpunt van een aangebrande opmerking van Open VLD'er Luk Van Biesen, schreef een opiniestuk voor De Morgen, waarin ze opriep om racisme ook in het voetbal krachtdadiger aan te pakken. Zij deed dat nadat uit een internationaal onderzoek was gebleken dat er in België in veertig jaar tijd nauwelijks iets veranderd is: één op vijf profvoetballers krijgt hier te maken met discriminatie op basis van ras, geaardheid of geloofsovertuiging, waarmee we veel slechter scoren dan de ons omringende competities.

En dan was er nog die ene supporter van het modale Racing Westmeerbeek, uit de Antwerpse vierde provinciale, die 'Bananenplukker', 'Zwarte aap' en 'Kruip terug in uw boom' had geroepen naar Kossi Lambrechts, een Belgisch-Togolese voetballer van KFC Hallaar. Een agent in burger had dat opgemerkt en er een proces-verbaal van opgesteld, het parket eist een geldboete van 1.800 euro, de rechter moet op 21 december oordelen. De dader heeft zich intussen verontschuldigd, al beweerde hij dat ie enkel 'Zwarte, doe eens niet zo belachelijk' had geroepen.

Mijn hart maakte een bescheiden vreugdesprongetje, tot ik de repliek van de raadsvrouw van de dader las. Volgens haar was er geen sprake van racisme, kon ik in Het Laatste Nieuws lezen. "Hij woonde de voetbalwedstrijd bij en ging volledig op in het spel. Mijn cliënt wou meneer niet beledigen. Rond een voetbalplein worden wel vaker dingen geroepen tegen spelers van vreemde origine. Gaan we hen dan allemaal voor de rechtbank brengen?"

***

Ik liet de woorden even bezinken en dacht: wat zou deze advocate repliceren als haar cliënt een seksueel roofdier was geweest? "In een steegje worden wel vaker vrouwen aangerand door verkrachters. Gaan we hen dan allemaal voor de rechtbank brengen?"

Of een witteboordcrimineel. "In de samenleving worden wel vaker sommen geld verduisterd. Gaan we hen dan allemaal voor de rechtbank brengen?"

Een moordenaar, misschien. "Er worden wel vaker moorden gepleegd, ook bij ons in België. Gaan we dan alle moordenaars voor de rechtbank brengen?"

Doodrijder. "Er gebeuren nogal veel ongevallen met dronken chauffeurs. Gaan we hen dan allemaal voor de rechtbank brengen?"

***

Ja, ja, ja, ja en ja. Zeer graag, ja. In een rechtsstaat moet recht worden toegepast. Racisme is verboden, net als geweld, diefstal en dronken rijden. We moeten wat meer de hakken in het zand durven te zetten, niet te tolerant zijn voor wie zelf intolerant is, streng maar rechtvaardig zijn voor de daders, meeleven met de slachtoffers. Advocaten moeten alle mogelijke rechtsmiddelen uitputten om hun cliënten te verdedigen. De vraag is of wereldvreemdheid een van die middelen hoort te zijn.

Paul Beloy & Frank Van Laeken, Vuile zwarte. Racisme in het Belgische voetbal, Houtekiet, 19,99 euro.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post747

Blaaskaak

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 30, 2016 12:57:59

Stel: je hebt twee voetbaltrainers. De ene heeft altijd wel een bon mot klaar, slaagt er al jaren in om vragen van de media te ontwijken door te antwoorden op niet-gestelde andere vragen, maar komt daarmee weg omdat hij het zo vlot kan uitleggen. Een gladde praatjesmaker, zeggen slechte karakters. Een jobhopper, zo blijkt uit zijn cv. Langer dan drie aansluitende seizoenen was hij nooit aan het werk bij één club. Af en toe mocht hij wel terugkeren bij een vroegere werkgever. Hij is de reden waarom Wikipedia voortdurend financiële steun moet vragen aan zijn gebruikers, zoveel ruimte neemt de lijst van door hem getrainde clubs in. Laten we hem voor de gelegenheid Georges noemen.

De andere is een stillere jongen. Beetje saaie kerel. Áls hij al iets zegt, dan levert dat zelden een oneliner op die je achteraf kunt terugvinden op nieuwssites. Hij blijft in de dugout zitten tot een clubvoorzitter vindt dat het welletjes geweest is. Zelf opstappen? Zo zit hij niet in elkaar. Hondsloyaal, zou je hem kunnen noemen. Ik schreef het al: beetje saai. Hoewel hij drie jaar jonger is dan Georges, oogt hij al twintig jaar als een oude, witgrijze man. Soms zeurt hij, omdat hij vergeten wordt wanneer een club weer eens dringend een nieuwe trainer zoekt. Laten we hem Hugo noemen.

Georges is op z'n 67ste net aan zijn drieëntwintigste avontuur als trainer begonnen. Nog maar eens bondscoach, voor de vijfde keer al, al bleef het beperkt tot drie landen. De laatste keer dat Georges als trainer een prijs heeft gepakt is een kwarteeuw geleden: toen won zijn club de beker. Op zijn erelijst prijken één landstitel en twee bekers, telkens in eigen land. Eén keer werd hij verkozen tot Trainer van het Jaar, in 1990. Lang geleden, toen de oude voetbaldieren nog spraken.

Hugo is 64 en bezig aan zijn elfde opdracht, de eerste als bondscoach, op hetzelfde continent als Georges nog wel. Voor zijn laatste prijs als trainer hoeven we niet zo ver terug te gaan in de tijd: 2004. Hij werd toen landskampioen, iets wat hij voordien al twee keer eerder had gedaan in België. Op z'n schouw staan ook twee replica's van Belgische bekers. Hij werd vier keer verkozen tot Trainer van het Jaar, de laatste keer in 2007, niet eens een vol decennium geleden. Geen enkele collega deed even goed, laat staan beter, sinds die trofee in 1983 geïntroduceerd werd.

Hugo lanceert jonge talenten en geeft hen veel vrijheid en verantwoordelijkheid. Georges kiest altijd voor gevestigde waarden. Hugo laat zijn ploegen als het even kan aanvallend voetballen, Georges opteert meestal voor defensieve zekerheid. Hugo geeft niet graag interviews, hij laat zijn spelers het woord voeren. Georges houdt wel van aandacht en zet zichzelf gaarne op het voorplan.

Waarom Georges wel vooraan op het lijstje staat als er een nieuwe trainer of bondscoach gezocht wordt, en Hugo niet? We houden van babbelaars, ook al houdt wat ze zeggen geen steek. Blaaskaken maken de dienst uit in deze samenleving. Er is geen plaats voor rustige vastheid, wat Herman Van Rompuy u ook probeert wijs te maken. In het voetbal geldt dit nog meer dan elders.

Voorzitters en supporters laten zich graag inpalmen door iemand die wat holle clichés uitbraakt en hen zo een voorspoedige toekomst voorspiegelt. Ze houden van positivo's, want realisten zijn een tikkeltje saai. Spelers zijn in den beginne ook helemaal mee, maar zij hebben die blaaskaken als eerste door. Vandaar dat je in álle bedrijfssectoren ziet dat blaaskaken voortdurend van werkomgeving veranderen. Ze hebben nood aan zelfbevestiging en ze weten perfect wanneer "de mayonaise niet meer pakt". Laten we zeggen: na twee, maximaal drie jaar. Dan zijn ze weg en laten ze doorgaans een puinhoop achter. Après nous le déluge...

Als je 't mij vraagt: ik werk liever onder een Hugo, dan onder een Georges. Maar ik heb het gevoel dat ik een dinosauriër aan het worden ben: de wereld kiest bijna altijd voor een Georges. En als het een beetje tegenzit kiest de wereld binnenkort ook voor Donald, Marine en Nigel. Dat wat ze zeggen nergens op slaat, hoeft geen hinder te vormen: het klinkt zo geloofwaardig, meneer, mevrouw. En we willen verandering, ja, toch?

***

Ik las een interview met Erik Van Looy, waarin de regisseur-presentator vertelde dat hij zich tijdens de rust van een thuiswedstrijd van zijn geliefde Royal Antwerp Football Club altijd laat aftroeven aan het hotdogkraam. Hij komt als een van de eersten toe en wordt altijd als bijna-laatste bediend, omdat er naast en achter hem luidroepers zijn die hun bestelling beginnen te schreeuwen lang voor het hun beurt is en die vaak ook nog eens eerder dan hij met hun portie vettigheid-tussen-een-broodje weglopen.

Ik herken dat. Ik ben ook zo'n welopgevoede jongen die altijd netjes zijn beurt afwacht en elke keer moet vaststellen dat er in de rij achter hem al iemand "Twee pintjes en een bolleke" heeft geroepen. Noem me naïef, maar als ik naast mij aan de toog iemand opmerk die daar al stond vóór ik arriveerde en de barman vraagt eerst aan mij wat ik moet hebben, dan wijs ik naar mijn buurman en zeg "Hij was eerst". Zelfs op het vlak van voorkruipen ben ik gewetensbezwaarde.

Blaaskaken worden eerst bediend, komen het vaakst aan het woord, krijgen meer kansen dan mensen die zich minder of nooit opdringen. Dat komt omdat wij dat met z'n allen wel oké vinden. Misschien moeten we daar eens over nadenken, als samenleving. Want op lange termijn heb je meer aan een Hugo dan aan een Georges.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post741

De voetbalwereld blijft maar doordraaien

SportGeplaatst door Frank Van Laeken vr, september 02, 2016 11:52:16

Vier zomers geleden liet Manchester United de rijzige Franse middenvelder Paul Pogba haast voor niets vertrekken. Toenmalig manager Sir Alex Ferguson zag geen toekomst in de speler. Eén miljoen euro volstond voor Juventus om het negentienjarige talent over te nemen.

Twee zomers geleden verkocht Chelsea de Braziliaanse centrale verdediger David Luiz voor 62 miljoen euro aan les nouveaux riches van PSG, een club die sinds een jaar of vijf in handen is van een schatrijke Qatarees en die ik vorige herfst in mijn boek £X€£$$ UNITED. Het geld van het voetbal 'Parvenus Sans Gêne' heb genoemd. Toenmalig manager José Mourinho was de wispelturige krullenbol liever kwijt dan rijk. Drieënhalf jaar eerder had Chelsea Luiz nog voor 25 miljoen euro gehaald bij Benfica.

Zomer 2016: Man. United koopt Paul Pogba terug voor naar verluidt 89 miljoen pond (107 miljoen euro). Andere bronnen gewagen van 120 miljoen euro. Wat de definitieve som ook is: Pogba is plots de duurste voetballer aller tijden. Trek de verkoopsom van 2012 af van de aankoopsom nu en tel het verlies uit: iets tussen de 106 en de 119 miljoen euro, dus.

Zomer 2016: Chelsea koopt David Luiz terug voor naar verluidt 34 miljoen pond (40 miljoen euro). Dat is minder dan de 62 miljoen waarvoor het diezelfde, toen blijkbaar overbodige, speler twee jaar geleden verkocht, maar als je de twee transfersommen bij elkaar telt (25 + 40 miljoen), maakt Chelsea alsnog 'verlies' op de speler.

Van op een afstand zeg ik: wanbeleid. Ofwel waren de managers van toen onbekwaam, wat vreemd klinkt aangezien het over Ferguson en Mourinho gaat. Ofwel zijn de managers van nu onbekwaam, wat we nog niet kunnen beoordelen, aangezien de spelers én de managers zich nog moeten bewijzen (of falen). (Eén van hen is overigens... Mourinho, nu bij United.) Ofwel — en dat lijkt me de meest plausibele uitleg — voeren internationaal gerenommeerde clubs een hapsnapbeleid, zonder visie, zonder gêne, zonder oog voor financiële en sportieve consequenties. Als dit in eigen land zou gebeuren, zou de pers het onmiddellijk geknoei noemen. Laten we die term dan ook aanhouden: geknoei. Het bestuur van Man. United en Chelsea bestaat uit knoeiers. Of beter: de twee grote bazen, Ed Woodward en Roman Abramovitsj, zijn knoeiers. In de normale economie zouden ze worden weggehoond. In het voetbal niet.

***

De clubs uit de Premier League hebben voor een nieuw triest record gezorgd: tijdens de voorbije zomertransferperiode werden er voor meer dan een miljard pond (1,2 miljard euro) transfers gedaan. Ter vergelijking: bij ons wordt 49 miljoen euro al als immens veel beschouwd. Maar laten we appelen met appelen vergelijken en peren met peren. Het Engelse voetbalcontract draait alleen al voor de 'domestic rights' rond de 2,5 miljard euro per jaar, voor twintig clubs. Het Belgische rond de 63 miljoen euro, voor twaalf clubs. De verhouding tussen beschikbaar tv-geld en transferuitgaven ligt dus in Engeland op 2,1, bij ons op 1,3.

Zo bekeken besteedden onze clubs deze zomer meer boven hun stand dan de Engelse. De slechtst verdienende Premier League-club zal eind dit seizoen 136,5 miljoen euro uit de rechtenpot ontvangen. Dat is meer dan het dubbele van alle Belgische clubs sámen.

***

Juventus gaf 90 miljoen euro uit aan de Argentijnse spits Gonzalo Higuaín, vorige seizoenen uitblinker bij Napoli. Juve wist op dat moment al dat het een grote slag ging slaan met de nakende verkoop van Pogba én het verzwakte een potentiële tegenstander uit de Serie A. Goeie deal, denk je dan, want: één klap, twee vliegen. Maar Higuaín wordt binnenkort 29, wat in spitsentaal zoveel wil zeggen als: op z'n hoogtepunt, beter wordt ie heus niet meer, over drie, vier jaar is hij passé. Bovendien stond die Higuaín niet eens op de longlist met 23 genomineerden voor de Gouden Bal, de bekroning voor de beste voetballer ter wereld. Anders gezegd: stel twee topelftallen van 2015 samen en een man van 90 miljoen staat er niet eens in. Conclusie: de voetbalwereld blijft doordraaien. Het wordt gekker met het jaar. Zieke economische sector.

***

Over excessen gesproken. Het Laatste Nieuws rekende voor dat 90 procent van de transfers in de Belgische eerste klasse deze zomer gedaan werden door één makelaar: Mogi Bayat. In mijn boek klaagde ik aan dat we niet ver meer verwijderd zijn van het moment dat makelaars zullen bepalen wat de uitslag van een voetbalwedstrijd is. Ik schreef dat vorig jaar omdat er toen tijdens de Champions League-play-offwedstrijd tussen Valencia en AS Monaco zestien spelers op het wedstrijdblad stonden die verbonden waren of in het verleden hadden samengewerkt met topmakelaar Jorge Mendes. Volgende stap is dat zo'n machtige man in functie van toekomstige deals zal vragen aan 'zijn' spelers om hun voetje terug te trekken, in ruil voor een zakcentje extra. Bij ons is Bayat dé man achter de schermen. Straks gaat die nog elk weekend moeten rondrijden langs acht stadions om er de ploegen samen te stellen. Deze toestand is bijzonder ongezond.

***

Ja, de Rode Duivels hadden best een paar transfers kunnen gebruiken. Een linksback, een rechtsbuiten (Carrasco en Mertens spelen beter vanaf links) en een spits. Helaas, dat kan dus niet. Het was zeer slecht tegen Spanje. Op de eerste twintig minuten na geen druk op de tegenstander. Geen bal, geen geloof, geen beleving, geen passie, geen individuele bevliegingen. Maar laten we Roberto Martínez pas beoordelen op zondag 13 november iets voor elf uur. Na de wedstrijd van die avond tegen Estland moeten we met dominant voetbal twaalf op twaalf gehaald hebben in de WK-voorronde. Moet lukken, uit tegen Cyprus, thuis tegen Bosnië-Herzegovina, uit tegen Gibraltar en thuis tegen Estland, met tussenin nog een oefeninterland in Nederland. Lukt het niet, dan is er stront aan de knikker. Zullen we dat afspreken?



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post733

4 x 140 tekens schuimbekken

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, augustus 13, 2016 13:04:32

Hét beeld van deze Olympische Spelen, zo probeerden opiniemakers mij te doen geloven. Links een Egyptische vrouw in hidjab, rechts een Duitse vrouw in bikini. Tussen hen in, heel symbolisch, een net. Daarboven: een veelkleurige bal. Onder hun voeten: zand. Hun activiteit: beachvolleybal, een tot Olympische sport gebombardeerd strandspelletje.

Typisch voor de onderdrukking van de vrouw door de islam met daartegenover de vrijheid die een vrouw in het westen geniet, riep de ene. Een voorbeeld van emancipatie dat nu ook moslimvrouwen op topniveau aan sport mogen doen, schreeuwde de andere.

Ik dacht na over beide standpunten, maar bleef een trieste foto zien, genomen op een evenement dat ik in geen lichtjaren als topsport zal aanvaarden. Links: een vrouw die door haar godsdienst letterlijk in een keurslijf werd gepropt. Rechts: een vrouw die door de commercie en de door 'oude snoepers' - u mag hen ook rustig male chauvinist pigs noemen - bedachte spelregels zachtjes gepusht werd om in een sexy outfit te verschijnen. Ik zie geen vrijheid. Ik zie religieus fundamentalisme en seksisme. Ik zie twee vrouwen die door honderden miljoenen mensen met oogkleppen zullen bekeken en beoordeeld worden. Als dit het beeld van de Spelen moet voorstellen, dan is het maar een triestige bedoening.

'Meisjes die hier knokken voor het recht om een hoofddoek te dragen, moeten de eerste bondgenoot zijn van de meisjes die ginds vechten voor het recht om afstand te doen van de plicht om gesluierd te lopen,' zegt de slimme jonge moslimvrouw Yasmien Naciri vandaag in De Morgen. 'Het gaat om dezelfde strijd voor dezelfde soort vrijheid.' Ik versta: die linkse vrouw is onvrij, letterlijk gedwongen om zo gekleed te lopen, óók op het sportveld. Ik denk: die rechtse vrouw is eveneens onvrij, figuurlijk gedwongen om zo gekleed te lopen, om de sport populairder te maken. Insert: mannelijke knipoog.

Weet je wat hét beeld van deze Spelen zou moeten zijn? Dat die twee vrouwen van plunje wisselen: dat zou pas een statement zijn. En dat ze dan allebei naar huis zouden gaan en daar gewaardeerd worden vanwege hun sportieve prestaties, en dat ze niet te horen krijgen dat ze in een ongepast sportpak hun ding deden. Ook al is het dan maar beachvolley, een verzetje op het strand.

***

Die 4 x 200 meter vrije slag, is daar nog niet alles over gezegd? Wat een zootje, zeg! Eerst twijfelen of de ploeg wel in actie zou komen, al van een tijdje vóór het vertrek naar Rio, dan op de vooravond van de wedstrijd de knoop doorhakken: we doen niet mee, om de ochtend van de reeksen alsnog van gedacht te veranderen. Persiflage op topsport. De reacties op het thuisfront waren zo hevig, dat ik even dacht dat de 'daders' best in boerka terug naar België konden afreizen, uit veiligheidsoverwegingen.

Sportcommentatoren buitelden over elkaar heen in hun verontwaardiging. Hoe kan dit nou? Timmers, wat een egoïst! Croenen, wat een egoïst! Een enkeling vroeg zich af waarom de zwembond of het BOIC niet eerder de knoop hadden doorgehakt, maar dat bekte minder lekker, dus ging het algauw weer van 'egoïst' hier en 'spelbreker' daar. There's no I in team, u kent dat wel. En er zit wel een 'i' in zowel 'Timmers' als in 'Louis', (en in 'BOIC'). ('Like I always say, there's no "I" in team. There's a "me" though, if you jumble it up,' zei Dr. House ooit, maar dat was dan ook een, fictieve, cynicus.)

Het is niet omdat Pieter Timmers onverwacht zilver behaalde in de 100 meter vrije slag, het koninginnenummer in het Olympisch bad, dat hij nu recht van spreken heeft. Wel omdat hij en zijn coach lang vóór Rio hadden gezegd dat hij de reeksen van de 4 x 200 niet zou zwemmen. Dat wist iedereen: de andere teamgenoten, de bond, de pers, heel België als ze het een beetje gevolgd hadden. En Croenen had nooit echt de knoop doorgehakt, bleef de beslissing maar voor zich uitschuiven, tot hij in een individuele finale belandde en het plots niet meer opportuun achtte om die te combineren met de reeksen van de 4 x 200.

Croenen de pineut dan maar (er zit overigens ook een 'i' in 'pineut')? Nee, dit is de schuld van de Vlaamse zwembond en het BOIC. Zij hadden vooraf een deadline moeten stellen. Pakweg een maand voor Rio: jongens, wat wordt het, doen we mee of niet? Ja? We doen mee. Nee? We doen niet mee. Er had geen tussenin mogen zijn. 'Ja, maar ik zwem straks een finale,' had geen excuus mogen zijn voor een van de zwemmers. Waar dienen al die pipo's voor die drie weken rondlopen in Rio en er alleen maar te zien én luid te horen zijn op feestjes, recepties en dat soort fijne activiteiten? Als je naar de Spelen vertrekt, ligt de beslissing vast. Zo had het moeten zijn.

Als je twee dingen moet uitsluiten in topsport, zijn het willekeur en besluiteloosheid. Er is al genoeg risico op toeval tijdens de wedstrijden zelf.

***

Wij, Belgen, zijn niet goed in ploegsporten. We zijn plantrekkers, je m'en foutisten, eenzaten. We denken eerst aan onszelf. Après nous le déluge. Dáárom zijn we zelden goed in ploegsporten als het erop aankomt. Het is van 1936 geleden dat we nog eens een medaille behaalden in een Olympische ploegsport.

Vreemd genoeg maken we nu kans op een medaille in het hockey, een sport die nog altijd met het imago van Franstalig en bourgeoisie is opgezadeld, zogezegde rijkeluiskindjes die nooit hebben moeten delen en altijd hun zinnetje kregen. Iets om over na te denken.

***

RIP Komkommertijd. Dood en begraven, met dank aan terroristen, overijverige politici die van de relatieve zomerse rust gebruik willen maken om hun ideologisch punt te maken en hyperactieve topsporters. Dat voetbalt en fietst en springt en loopt en zwemt en werpt en schiet maar door. En dus zwijgen ook de anonieme stemmen in het grote Bozemensenbos niet meer. Als schuimbekken ooit een Olympische sport zou worden, halen we goud, zilver en brons in alle disciplines. Oók in de estafette: de 4 x 140 tekens.



  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post730
Volgende »