Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Wacko

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 09, 2019 13:32:38

Een horrorfilm. Maar dan zonder afgehakte hoofden, zonder gruwelijke wezens die met een hakbijl slingerend dwars door beeld lopen, zonder onschuldige deernes die nietsvermoedend in de spiegel kijken en achter zich een monsterlijke verschijning zien opdoemen, zonder grote plassen bloed en lichaamsdelen-zonder-lichaam centraal in beeld. Dat is Leaving Neverland, de al weken vooraf veelbesproken docu over de pedofiele uitspattingen van een man die bij leven King of Pop genoemd werd en op wiens beats ik menige poging tot breekbaar dansen heb uitgeoefend. Het lukte nooit. Billie Jean was not my lover.

De horror in Leaving Neverland zit 'm niet in wat je letterlijk ziet, maar in wat je je daarbij kan voorstellen. Twee mannen van middelbare leeftijd en hun familieleden worden close in beeld genomen en vertellen honderduit. Over een popster die hen in zijn eigen wereld meesleurde. Dromen die werkelijkheid werden en die achteraf nachtmerries bleken te zijn. Drie uur en drieënvijftig minuten lang. Had dit niet wat korter gekund? Zeer zeker. Een reportage van Pano­-lengte, een halfuurtje, daarin kon je het ook gezegd krijgen. Een langspeelfilm van normale duur, iets tussen anderhalf en twee uur, had ruim volstaan. Door er zo'n lange rit van te maken, maakt regisseur Dan Reed het misbruik alleen maar erger. De twee 'hoofdrolspelers' — ze spelen niet, maar ze staan wel centraal — Wade Robson en James Safechuck vertellen van naaldje tot draadje wat hen is overkomen. Er wordt geen enkel hard bewijs aangedragen en toch geloof je hen. En niet zo'n beetje, maar wel de volle honderd procent. Elk woord. Elke aarzeling in hun stem. Elke spaarzame traan die over hun wangen biggelt. De rustige, voor het grootste deel zonder pathos gebrachte getuigenissen zijn wat Leaving Neverland zo aangrijpend maken.

De details.

De zelfontkenning.

Het negeren.

The horror. The horror.

Ik kan me best voorstellen dat er bij de eerste vertoningen toeschouwers boos de zaal verlieten: deels omdat ze niet langer konden verdragen dat het masker van Hun Held werd afgenomen, deels omdat ze het demasqué te griezelig vonden. Terwijl je Leaving Neverland tot het bittere einde moet aanschouwen. Een horrorfilm eindigt niet halfweg. Je wil weten wie of wat er overblijft. Spoiler alert: een vernield leven.

***

Laatst stond ik hemden te strijken, een bezigheid die ik onder de persoonlijke horror klasseer. Op de achtergrond hoorde ik een lachband joelen. Om de zeven seconden hetzelfde kort aangezette en snel weer uitgestorven geluid van een volle zaal op commando lachende mensen. Ik wilde toch even zien wat er zo grappig aan was. Niets, zo bleek. Geen enkele opmerking of situatie deed mijn mondhoeken ook maar een fractie bewegen. En toch, om de zeven seconden, opnieuw een lachsalvo. Ik begreep er niets van. Opeens vond ik strijken minder erg dan naar dat feuilleton kijken.

Humor, je kunt daar uren over doorbomen. Het is voor iedereen iets anders. Er zijn mensen die niet om Monty Python kunnen lachen. Er zijn mensen die wel om F.C. De Kampioenen kunnen lachen. Ik begrijp dat niet, maar zij mij evenmin, vermoed ik.

Niet alles is even grappig.

Niet alles is even grappig voor iedereen.

Niet alles is even grappig in alle omstandigheden.

De Europese Commissie, Unesco en het Simon Wiesenthal Center konden niet lachen om de joodse karikaturen op het carnaval van Aalst. Ik ook niet. Zij waren ontzettend boos, ik niet. Ik begrijp hen, zij mij misschien minder, omdat ze willen dat iedereen boos wordt om dat soort taferelen. Omdat ze willen dat dergelijke beeldvorming verboden zou moeten worden. Daar ging het dus deze week over in sociale en andere media. Mag dit? Kan dit? Mag er met álles gelachen worden?

U kent het verhaal intussen: de Aalsterse carnavalsgroep Vismooil'n wil volgend jaar groots uitpakken op het jaarlijkse carnavalsgedoe, dit jaar is een overgangsjaar, zo'n beetje zoals de lokale voetbalclub al vele seizoenen lang op het gras verschijnt, in de hoop dat het een overgang is naar betere tijden. Iemand moet op de ledenvergadering gevraagd hebben: 'We nemen een sabbatjaar, dus?' Waarop zijn buurnaam: 'Zo is dat, maar wat gaan we doen?' De overbuur wist het: 'Sabbat, beste vrienden, is dat niet iets van de joden? Als we nu eens een paar typische joden uitbeelden?' Applaus op alle banken, lachband. 'Sjalom, goede man, dat zullen we doen!'

En dus verschenen op zondag 3 maart een paar reusachtige koppen van wat de Vismooil'n typische joodse personages dachten te zijn: vreemde hoed, pijpenkrullen, haakneus, lange baard. Onder het motto: tijdens carnaval mag je, pardon: móet je, met iedereen kunnen lachen, hoe gevoelig het ook ligt. Zo is carnaval ooit ontstaan: één keer per jaar mocht het plebs lachen met zij die hen bestuurden. Het leven omgekeerd, voor een dag of drie, en dan was het gedaan met lachen.

Racisme! Antisemitisme! Verbieden!

De kreten klonken luid en langdurig, zes dagen na de feiten hoor of lees je ze nog altijd. In het recente verleden waren er die ene dag van het jaar in Aalst ook al oprispingen bij het zien van, bijvoorbeeld, SSVA'ers die joodse gevangenen zoenden, IS'ers met kalasjnikovs of Bo Van Spilbeeck. Goede smaak is niet het eerste waar carnavalsgroepen aan denken als ze brainstormen over hun praalwagen. (Goede smaak is trouwens net als humor een onderwerp waar je eindeloos lang kan over soebatten. Sommige mensen vinden Monty Python smakeloos en F.C. De Kampioenen smaakvol, om maar iets te zeggen.)

***

Moet je dit verbieden? Is wat de Vismooil'n hebben gedaan een overtreding van de racismewet of hebben ze aangezet tot haat en geweld? Discutabel, al vermoed ik van niet. Best mogelijk dat ze er geen seconde bij hebben stil gestaan dat dit verder ging dan een karikatuur. En net daarin zit eigenlijk het zorgwekkende: als een jood wordt uitgebeeld, is blijkbaar het eerste wat bij velen in gedachten komt een chassidisch exemplaar: vreemde hoed, pijpenkrullen, haakneus, lange baard. Zij vallen op in het (Antwerpse) straatbeeld, ook al vormen ze een minderheid binnen de joodse gemeenschap. Zij nemen niet deel aan het openbare leven, zijn alleen binnen hun leefwereld actief. Zij leven in dit land, maar willen er niets mee te maken hebben. Zij zijn, mede daardoor, een bijna voor de hand liggend onderwerp van spot, zeker als er net tevoren iemand 'Ja, sabbatjaar, laten we joden uitbeelden!' geroepen heeft.

Maar het beeld dat nu werd opgehangen van 'de jood' is dus krek hetzelfde als de manier waarop joden onder de nazi's werden uitgebeeld. Met haakneuzen. Op úw geld beluste, onbetrouwbare, zich snel voortplantende ratten (zoals te zien is op vele spotprenten en in de propagandafilm Der ewige Jude uit 1940). Niet de Vismooil'n zijn het probleem, maar het feit dat heel veel mensen bij het begrip 'jood' meteen denken aan een haakneus. In die zin is deze discussie sterk vergelijkbaar met de jaarlijkse terugkerende Zwarte Piet-heisa. Velen zien daar geen kwaad in: het is toch een kindervriend, niet? Maar we zijn het in tijden van polarisatie blijkbaar afgeleerd wat een karikatuur doet met mensen die aan die karikatuur beantwoorden of ermee vereenzelvigd worden. Ik vind het dan ook zeer wijs dat Unia nu de betrokken partijen wil samenbrengen. Dialoog is veel krachtiger dan verbieden of zonder meer toelaten, als er tenminste bereidheid is tót.

***

Ik hoop volgend jaar op Aalst Carnaval een praalwagen te zien met een herkenbare pop die Michael Freilich moet voorstellen, vendelzwaaiend met een Vlaamse leeuw en een hakenkruis op het voorhoofd getatoeëerd. Alles moet kunnen, toch?

***

'I want to speak the truth as loud as I spoke the lie for so long', zegt choreograaf en slachtoffer Wade Robson bij wijze van samenvatting op het einde van bijna vier uur ondraaglijke horror in Leaving Neverland. Equivalent van ons gezegde: al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

Moeten we Jacksons muziek nu nog draaien? BBC vindt van niet, VRT vindt van wel, zij het spaarzaam en 'omzichtig', met telkens een vermelding van wat de zanger van al die — laten we wel wezen — onvergetelijke en prachtige songs heeft aangericht in het leven van onschuldige jongetjes. Er werd wat meewarig om gedaan, dat 'omzichtige' van onze openbare omroep, maar ik vind het al bij al een slim standpunt. Don't stop 'til you get enough, Wanna be startin' somethin', Billie Jean, Man in the mirror en Smooth criminal blijven pareltjes, ondanks het stilaan onweerlegbare feit dat de bedenker ervan een onverbeterlijke viezentist was. Kinderverkrachter. Maar je weet maar nooit welke kunstwerken we allemaal al eeuwenlang bewonderen, zonder goed te weten wat de kunstenaar in zijn vrije tijd uitrichtte. Wees dan maar eens consequent. Dus, blijf die Jackson maar draaien, zo lang elke keer opnieuw wordt benadrukt hoe bad hij naast het podium wel was.

***

Michael Jackson had geen haakneus. Bij nader inzien had hij op het eind zelfs helemaal geen neus meer.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post869

Neuf euros nonante-cinq

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 23, 2019 11:15:09

'Neuf euros nonante-cinq.'

Een paar weken geleden ontstond er op sociale media discussie over een tweet van CD&V-volksvertegenwoordiger Hendrik Bogaert. Hij schreef: "Vorige week kon ik in Brussel geen koffie krijgen want niet in het Frans besteld. Van het één komt het ander, toegeving vandaag en binnen 20 jaar geen woord Nederlands meer. Niet plooien."

Rechts riep: zie je wel, Brussel verfranst, dat mogen we niet aanvaarden.

Links riep: onzin, alsof de man geen koffie zou gehad hebben, hij wil zich gewoon profileren als échte Vlaming.

Vreemd dat alles hier dadelijk in links-rechtstegenstellingen wordt gezien. Alsof Nederlandstalige linkse mensen het niet erg vinden dat ze in de hoofdstad hun taal op een aantal plekken niet kunnen bezigen en rechtse types altijd onveranderlijk moord, brand en Vlaamse Leeuw schreeuwen wanneer dat gebeurt. Ik vond die reactie van Bogaert een beetje overdreven, maar misschien vond ik dat wel omdat wat Bogaert de voorbije jaren heeft geponeerd altijd een beetje overdreven wás. Dat er over twintig jaar geen woord Nederlands meer zal worden gesproken in Brussel: nonsens.

Donderdag stond ik — ik beken — aan te schuiven in een fastfoodzaak in het Brusselse Noordstation. 'Goeiendag, bonjour,' zei de jonge vrouw achter de balie, Nederlands voorop. En ik bestelde, gerustgesteld dat ik er welkom was, in mijn moedertaal. Waarop ze de rekening maakte en zonder mij aan te kijken zei: 'Neuf euros nonante-cinq.'

Daar stond ik, met mijn mond vol tanden. Had ik een beschonken volksvertegenwoordiger van Vlaams Belang geweest, ik zou wel geweten hebben wat ik moest roepen.

Trut!

Maar ik ben een beleefde jongen. Zoals ik een paar keer eerder al heel beleefd mijn voorzichtig Nederlands omzette in verstaanbaarder Frans om in datzelfde station van die heerlijke macarons te bestellen. Er bleek namelijk een immens verschil te zijn tussen 'chocolat' en 'chocolade', echt waar. Ik maak er mij wellicht niet populair mee in sommige kringen, maar voor een keer zit ik op de lijn-Bogaert: Brussel heeft opnieuw een probleem. Veertig jaar geleden — toen ik nog elke weekdag pendelde om in die mij totaal onbekende, vieze, vuile, uitgeleefde stad van de jaren zeventig te komen studeren — was Nederlands een bedreigde en nauwelijks getolereerde taal in de hoofdstad. Dat is in de loop van de jaren gebeterd. Handelaars hadden ook wel door dat de franken en de euro's van Nederlandstaligen evenveel waard waren als die van Frans- of anderstaligen, en bovendien waren de Vlamingen met meer. Kassa kassa! Basisnederlands leren was commercieel goed gezien. Plus: hoffelijk, correct en eigenlijk doodnormaal. Blijkbaar is dat nu zelfs in fastfood- en andere ketens niet meer nodig. Dat de Vlaming zich maar moet aanpassen, zo lijkt het wel. Dat is koren op de molen van de nationalisten, die uiteindelijk niet liever hebben dan dat het land splitst (al weten ze nog altijd niet goed wat ze met die enclave die Brussel heet, moeten aanvangen). Ik behoor niet tot die separatistische kliek, integendeel, maar ik wens wel gerespecteerd te worden om wie ik ben en om welke landstaal ik spreek, zéker in de twee- en liefst zelfs nog meertalige hoofdstad.

Fijn dat ik dit nu allemaal kan neerpennen, minder fijn dat ik donderdagavond minder alert en ad rem was toen ik die 'Neuf euros nonante-cinq' kreeg toegesnauwd. Ik voelde me achteraf een beetje als een Europees opperhoofd-met-iets-te-veel-promille-in-zijn-lijf die op een bijzonder onhandige manier omging met een meisje van zestien dat de politici even op hun klimaatnummer kwam zetten. Kortom, een...

Lul!



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post866

Blanke mannen van middelbare leeftijd weten het best

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 02, 2019 13:08:03

Mensen die jarenlang de klimaatproblematiek links (of rechts) hebben laten liggen, komen opeens vanonder hun steen gekropen. Met een mening, uiteraard. Die haaks staat op wat de anderen daarover zeggen: dat moet nu eenmaal zo, anders wordt er niet geluisterd. Het is de verdienste van de klimaatmarcheerders en de klimaatspijbelaars dat klimaatopwarming een hot issue is geworden. Eindelijk! De tsunami aan opinies moeten we er maar bij nemen. Nu is er tenminste een debat, ook al wordt dat doorgaans gevoerd door de verkeerde mensen (politici) en op de verkeerde manier (dovemansgesprekken).

Zelfs de voorzitter-burgemeester-kandidaat-minister-president van de grootste partij van Vlaanderen heeft er nu een uitgeschreven mening over. We moeten meer geloven in innovatie en de kracht van de mens om dingen te veranderen. Geloof de doemdenkers niet, luidde zijn boodschap. Oftewel: wir schaffen das!

Veel hypocrieter wordt het niet. Ecomodernisme en ecorealisme zijn de nieuwe buzzwords. Ze klinken zo'n beetje als het eufemistische alt-right als je 't in feite over fascistoïde neonazi's hebt. Er zitten meer chicanes in het ecorealistisch discours dan in alle Formule 1-circuits bij elkaar opgeteld. Maar het kán, want leidende figuren nemen het discours gretig over en krijgen een voorbehouden plekje op de opiniepagina's van onze kranten.

Klimaatopwarming? De gemiddelde Vlaming is een Trump in het klein. "Het heeft gesneeuwd, schat, zet de klimaatopwarming eens wat hoger!" U gelooft me niet? Dit schreef president Tweet dinsdag: "In the beautiful Midwest, windchill temperatures are reaching minus 60 degrees, the coldest ever recorded. In coming days, expected to get even colder. People can't last outside even for minutes. What the hell is going on with Global Warming? Please come back fast, we need you!" De machtigste politicus ter wereld, dames en heren.

Máár, zult u misschien opwerpen: zeventigduizend betogers op een kille, druilerige zondag, dat is toch fantastisch? Zeer zeker, hartverwarmend en al, maar het blijft amper 0,6 procent van de Belgische populatie. Het doet me denken aan de titel van de compilatie-lp van Elvis Presley uit 1959: 50,000,000 Elvis fans can't be wrong. Dat wou ook toen, met de toenmalige wereldbevolking van 2.977.824.686 mensen, zeggen dat hij populair was bij 'slechts' 1,6 procent van de mensen op aarde. Plus: Elvis had dertien miljoen fans minder dan dat Trump in 2016 kiezers telde. Perspectief en zo...

Heb dus respect voor de actievoerders, maar besef ook dat ze niet dé Belg of dé Vlaming vertegenwoordigen.

***

Het riedeltje dat het allemaal wel goed komt zónder dat we ons gedrag veranderen, klinkt — zeker uit de mond van een onverbeterlijke vooruitgangspessimist — als boerenbedrog. Of kiezersbedrog, zo u wil. Die uitspraak is even stompzinnig als oudere luitjes die voortdurend 'Vroeger was het beter!' mompelen. Geloof hen niet, deze farizeeërs van de samenleving. Vroeger was het niet beter, zoals het nu ook niet beter is. Het is altijd een beetje goed en een beetje slecht, en in oorlogstijden iets slechter dan anders. We zijn mensen: we strompelen door het leven. Niets menselijks is ons vreemd, zelfs niet: onmenselijkheid. Kortzichtigheid en regelrechte domheid evenmin.

***

Die foto van Iljo Keisse gezien? In de Ronde van San Juan, Argentinië, werd hij op verzoek van een lokale vrouw samen met enkele ploegmaats op de foto gevraagd. De ene maakte het V-teken boven haar hoofd, niet omdat hij iedereen vrede op aarde wilde gunnen, maar om haar ezelsoren aan te meten. Iemand belachelijk maken zonder dat die persoon het beseft: altijd lachen... als je veertien bent. Keisse, die achter de voruw stond, had zijn bekken in voorwaartse richting gekanteld. In het œuvre van Brusselmans zou dat de aankondiging zijn van een fragment waarbij er zo dadelijk een begeerlijke deerne achterwaarts in de poes zal worden genaaid. Mánnen!

Er kwam heisa van. Keisse verontschuldigde zich nog wel, maar werd prompt uitgesloten, waarop zijn ploeg ermee dreigde uit de koers te stappen, waarna de sponsor de ploegleider terugfloot en hem opdroeg zijn renners op gedragscursus te sturen. Kunt u zich dat voorstellen? Volwassen kerels moeten nu naar de schoolbanken om hen duidelijk te maken dat dit soort gebaren seksistisch en onbetamelijk zijn. (Versta: dit straalt af op ons bedrijf, doe dit niet.) Alsof die renners dit nog niet wisten!

Moet Iljo Keisse nu een maand met pek en veren beladen op alle grote markten van Vlaanderen te kijk worden gezet? Neen. Maar dit gedrag blauwblauw laten is even verkeerd. Al moeten we ons ook hier weinig illusies maken: de doorsnee Vlaming vindt dit een onschuldig grapje. Uit de steunbetuigingen van bekende en minder bekende Vlamingen aan het adres van Iljo Keisse kan je één constante afleiden, verpakt in een oeroud Vlaams gezegde: Zo'ne goeie hebbe wij nog nie gehad!

***

"Mariam Oulare heeft op een indoormeeting in de Franse stad Reims het Belgisch record bij de scholieren op de 60 meter indoor verbeterd. De nieuwe besttijd, 7"43, is drie honderdsten sneller dan de tijd die Kim Gevaert vierentwintig jaar geleden liep. De zestienjarige Oulare, die in Frankrijk traint en leeft, komt uit een sportieve familie. Haar vader, Souleymane, voetbalde o.m. bij KRC Genk en haar broer, Obbi, is momenteel bij Standard actief."

Zo had het er kunnen staan, onder de kop (bijvoorbeeld): 'Mariam Oulare loopt record op de 60 meter indoor'. Of: 'Mariam Oulare verbetert 24 jaar oude record van Kim Gevaert'. Desnoods: 'Mariam Oulare loopt record Gevaert van de tabellen: 7"43'. (Zijdelingse noot vanwege een halftijdse taalpurist: zeg of schrijf nooit 'nieuw' record, want een record is per definitie nieuw, aangezien het nooit voordien werd gepresteerd.)

Wat stond er op zowat álle nieuwssites: '16-jarige zus van Obbi Oulare breekt oud record van Kim Gevaert'.

Proef dit, beste lezer, en bedenk wat er onbewust in het hoofd van de verantwoordelijke redacteuren speelde:

• voetbal > atletiek

• man > vrouw

• volwassene > tiener

• blank > zwart

Deze kop zat op verschillende niveaus fout en het ergste is, wellicht, dat de journalist die dit bericht heeft opgesteld — en anderen die het daarna klakkeloos overnamen — er niet eens meer bij stilgestaan heeft. Er wordt een populairdere sport bijgehaald om een minder populaire sport toch een beetje aandacht te geven. Een vrouwelijke atleet, tiener bovendien, is blijkbaar ondergeschikt aan een volwassen man. Kim Gevaert wordt wel bij naam genoemd, Mariam Oulare niet: kan dat zijn omdat Gevaert een meisje van bij ons is, met een wit gelaat?

En dan zijn sommigen verontwaardigd omdat de feministen boos zijn?

***

Of het nu over ecorealisme, klimaatnegationisme, seksistisch gedrag of masculiene verslaggeving gaat, er is één constante: witte mensen hebben het voor het zeggen. En als de witte mensen zeggen dat het goed is, is het ook goed. Einde discussie. De blanke man van middelbare leeftijd weet het best. Luister nu maar, jongeren of mensen met een andere huidskleur! Een beetje meer bescheidenheid zou blanke dertigers, veertigers en vijftigers sieren. Niemand heeft dé waarheid in pacht, ook zij niet. Maar ze zeggen wat ze zeggen met zóveel aplomb, dat het wel teksten op stenen tafelen lijken.

***

Benieuwd hoe welkom de eerste klimaatvluchtelingen over een jaar of tien zullen zijn.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post858

Emma, Greta, Rahaf, Anuna et les autres

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 19, 2019 13:10:09

Ik eindig deze week vrolijker dan dat ze begonnen is en dat heeft heus niets te maken met de moeilijke situatie waarin gewezen staatssecretaris Theo Francken beland is. Ach, over een paar weken staat die toch weer bovenaan de lijst van populaire politici, zoveel fiducie heb ik niet in mijn Vlaamse medeburgers. Populair en populistisch gaan al een tijdje hand in hand.

Neen, mijn vrolijke, optimistische bui heeft alles te maken met de meer dan twaalfduizend betogende scholieren die donderdag naar Brussel togen om voor de tweede opeenvolgende week de schoolbanken te laten voor wat ze zijn — te hard, te oncomfortabel, te ver van de dagelijkse realiteit — en te doen wat verantwoordelijke ministers (alle vier!) en zogeheten volwassenen verzuimden: de klimaatbedreiging ernstig nemen en er iets aan doen. Aan dit tempo zijn de spijbelende betogers volgende donderdag met vijftigduizend, wat ik hen overigens niet toewens: dan wordt de spontane beweging te groot, onoverzichtelijk, gaan er zich vreemde snuiters mee bemoeien, zoals bij de gele hesjes.

Noem hen gerust naïef, op die leeftijd is naïviteit eerder een zegen dan een vloek. Noem hen voor mijn part 'klimaatspijbelaars': het is een zelfstandig naamwoord dat cynisch dedain uitstraalt, dat wel, maar het zij zo. Maak er dan maar een geuzennaam van. Iemand moet het doen, opkomen voor wat belangrijker is voor de verdere toekomst dan de volgende twee verkiezingsdata. Noem hen linkse, groene activisten, dat kan er nog maar bij. Liever een activist dan een aanhanger van het 'après nous, le déluge'-principe of een klimaatnegationist, zoals de brulboei van Middelkerke, denk ik dan maar. Als je dan toch aan een kant van de geschiedenis moet gaan staan, laat het dan de juiste zijn. Die van de mensen die nadenken, die al eens een betrouwbaar rapport lezen, die verder denken dat hun neus lang is, die niet alleen oog hebben voor de zon die morgen opkomt.

"Wat vinden we moreel het laakbaarst?" vroeg columnist Jan Devriese zich gisteren af op de speeltuin die Twitter is. "Tieners die met instemming van hun ouders spijbelen om hun bezorgdheid over het klimaat te etaleren, of tieners die met instemming van hun ouders spijbelen om te gaan skiën?" Ik vermoed dat heel wat oudere meningenspuiers het eerste erger vinden, omdat het zo zichtbaar is. En omdat ze zo voor het status quo zijn, ook (en misschien vooral) diegenen die in het stemhokje voor 'de kracht van verandering' kiezen.

***

Ik vind het bijzonder hoopgevend dat scholieren massaal het signaal uitsturen dat er 'no time to waste' is, vrij naar de witte T-shirts met zwarte opdruk uit de jaren 80. Alleen jammer dat de spontaniteit geaccapareerd wordt door sommige politici, die per se mee op de foto willen met de jonge helden van de dag. Doe dat toch niet. (Ja, ik kijk naar u, Kristof Calvo!) Gun die jongeren hún moment. Draag hun boodschap elders mee uit, waar jullie thuis zijn en waar jullie geacht worden het volk te vertegenwoordigen. #YouthForClimate is ook een heldere en luide boodschap voor onze klimaatministers, zelf onbestrafte spijbelaars, want met vier afwezig op een recente internationale bijeenkomst: doe er, eindelijk, iets mee en aan!

***

"We call B.S.", riep Emma González. Bullshit. Zij overleefde in februari vorig jaar als achttienjarige de schietpartij op de Stoneman Douglas High School in Parkland, Florida, waarbij zeventien leerlingen en leraren werden doodgeschoten. Meer nog dan haar bijtende woorden bleven de zes minuten en twintig seconden pijnlijke stilte bij, exact de tijd dat de schietpartij op haar campus had geduurd. Of er al iets veranderd is? Nope. Ja, Emma is intussen negentien geworden. "Change? In my country? It's more likely than you think", klinkt ze hoopvol op Twitter, waar ze bijna 1,7 miljoen volgers heeft. Het is wachten op de volgende Emma die protesteert tegen de vrije wapenhandel in haar land.

"Jullie zijn niet volwassen genoeg om de waarheid te zeggen zoals ze is", beet de vijftienjarige Greta Thunberg de wereld van de volwassenen toe op de recente klimaatconferentie in Katowice. "Zelfs die last laten jullie aan ons, kinderen, over." Of er al iets veranderd is? Nope. Ja, Greta is intussen zestien geworden. "16 year old climate activist with Asperger's" zegt haar biootje op Twitter. Ze telt meer dan 89.000 volgers. De volgende Greta Thunberg mag zich al in de coulissen klaar houden op de volgende conferentie.

"Ik wil onafhankelijk zijn, reizen, zelf kunnen beslissen over mijn opleiding, een baan kiezen, of met wie en wanneer ik zal trouwen", schreef Rahaf al-Qunun, achttien, nadat ze in Canada was gearriveerd. In haar thuisland, Saudi-Arabië, riskeerde ze in het beste geval een leven van fysieke en psychische foltering. Of er iets zal veranderen in dat vrouwonvriendelijke koninkrijk? Nope. Gaat niet gebeuren. "Don't let anyone break your wings, you're free, fight and get your RIGHTS!" laat Rahaf weten aan haar meer dan tweehonderdduizend volgers op Twitter.

Zit Anuna De Wever (17) op Twitter? Ik heb haar in elk geval niet teruggevonden en als ze slim is, blijft ze er ook een tijdje weg. De zure regen van haatdragende opmerkingen van zieke mensen zou haar engagement alleen maar kunnen aantasten. Ze heeft nog geen Wikipedia-pagina, goed zo. Maar haar boodschap wordt gehoord: "We blijven betogen tot er een klimaatplan voor 2050 ligt."

De cynicus in mij denkt dan: je kunt blijven betogen tot 31 december 2049, meisje. De activist in mij zegt: goed zo, vooral doen. Zoals die vervelende cynicus blijft roepen dat er weinig zal veranderen aan de wapenwet in de Verenigde Staten, dat de klimaatmaatregelen niet overal zullen worden toegepast en dat de vrouwen in Saudi-Arabië tweederangsburgers zullen blijven. Daarom moeten we dat niet aanvaarden. Dit zijn geen rebels without a cause.

***

De verzuurden verwijzen dezer dagen niet zelden naar Mei '68 en hoe erg de gevolgen van dat protest wel niet geweest zijn voor de samenleving. Ach ja, misschien hadden sommigen liever ex cathedra les blijven krijgen van zeer wijze, grijze mannen, die geen inspraak duldden. Het hoopvolle van de beweging die aan die ene maand in dat ene jaar gelinkt is, was voor mij trouwens niet zozeer het studentenprotest, maar het feit dat in het hele land scholieren op straat kwamen. Dat was nieuw, ongezien, hoopgevend. Er zijn wel degelijk dingen ten goede veranderd toen, we zijn geneigd om dat te vergeten of te onderschatten.

Wij, oudere jongeren, hebben al te lang neergekeken op de jeugd van tegenwoordig: passieve generaties die alleen maar met zichzelf bezig waren. Daar wordt nu komaf mee gemaakt. Alleen dat al valt toe te juichen. En natuurlijk is spijbelen op zich niet oké, maar hoe maak je duidelijk dat er iets moet veranderen? Met een tweet op woensdagnamiddag? Met een betoging op een feest- of zondag? Noodzakelijke maatschappelijke veranderingen zijn er nooit gekomen door braafjes binnen de lijnen te blijven kleuren.

***

Intermezzo. Je kunt er niet naast kijken. Het zijn meisjes, die het gezicht zijn van de contestatie. Emma, Greta, Rahaf, Anuna: waar zijn de jongens? Wat ik vermoed en vrees (en wat ik nu schrijf wordt niet wetenschappelijk gestut): de jongens zijn opportunistischer, kortzichtiger, meer met de korte termijn bezig. Ze lopen letterlijk mee, maar zelden voorop. Ze worden nog altijd geconditioneerd om braafjes carrière te maken, bínnen het bestaand maatschappelijk model. Zijn jongens comformistischer dan meisjes? Het zou zomaar eens kunnen. Dat was in vorige protestgolven nog helemaal anders: toen liepen de jongens en mannen vooraan in de stoet. Ook dat geeft hoop.

Nu nog stemrecht-zonder-opkomstplicht op 16, want die generatie heeft echt wel een eigen mening en toekomstvisie.

***

De wereld heeft meer Emma's, Greta's, Rahafs en Anuna's nodig. Niet alleen op straat, maar ook op die plekken waar ze de wereld werkelijk kunnen proberen te veranderen. Hopelijk blijft hun stem en die van hun opvolgers luid weerklinken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post855

Marracrèche

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, december 01, 2018 13:39:56

Toen ik een pak jonger en onvervaarder was, was ik heel rechtlijnig. Goed is goed en fout is fout. Twintigers hebben nu eenmaal meer waarheid in pacht dan vijftigers. Denken ze. (Ten onrechte.) Ik was bestuurder bij een linkse vrije radio, zo eentje zonder centen, die blijkbaar nog meer ergernis wekte dan zo'n rotcommercieel station met Hollands wauwelende dj's. Lang verhaal kort: inval van de rijkswacht, zendmateriaal in beslag genomen, geen fondsen om opnieuw op te starten, te kritisch voor partij en vakbond om genoeg sympathie op te wekken. Veel vergaderd, nooit meer herbegonnen. Omdat die eerste vergaderingen zeer chaotisch verliepen, werd na heel veel tijdverlies beslist dat er niet alleen met een agenda zou worden gewerkt, maar dat discussies ook moesten worden voorbereid en dat alle deelnemers vooraf over uitgewerkte voorstellen moesten beschikken. Ik was daar nogal rigide in, kan je zeggen. Geen voorstel aan de collega's bezorgd? Geen bespreking van dat agendapunt! Waarna er ruzie van kwam en de vergadering nog langer duurde als al die vorige samen. Maar ik vond dat wel consequent: het is niet meer dan correct en hoffelijk dat je de dingen voorbereidt en anderen de kans geeft om kennis te nemen met ideeën om er vooraf al over na te denken. Zo krijg je goed gestoffeerde debatten.

Ik moest weer aan die jongere versie van mezelf denken bij de nu al weken durende discussie rond het VN-Migratiepact, officieel: Global Compact for Safe, Orderly and Regular Migration. Moet over tien dagen ondertekend worden in de Marokkaanse stad Marrakech (of Marrakesh, want de schrijfwijze durft weleens te verschillen van krant tot krant). Wat N-VA bij monde van Theo Francken en Peter De Roover doet, lijkt verdacht veel op die vervelende etters die vijfendertig jaar geleden voorbereide meetings verstoorden met hun gedacht van het moment. Ik vond dat toen niet kunnen en nu evenmin. Twee jaar lang is er over de tekst gesoebat, nooit is er fundamentele kritiek naar buiten gekomen, tot de vervelende uitslagen van de verkiezingen van 14 oktober bekend waren en er enkele Europese regeringen — anders samengesteld dan twee jaar geleden — dwars gingen liggen. Dat heet opportunisme. Of: populisme. En ook wel lafheid.

Nu mogen er dus zes experts, aangesteld door de in het parlement vertegenwoordigde partijen, hun zegje doen. Alsof die op één lijn zullen zitten. En alsof dit iets zal veranderen aan de oorspronkelijke doelstelling van het pact: wereldwijd proberen principes over migratie af te spreken. Een bijzonder nobel idee, zonder meer, al kan je je afvragen waarom dat pact al meteen niet-bindend wordt genoemd. (Stel je een keukengesprek ten huize van een zeer jonge Frank Van Laeken voor. "Jongen, we verwachten dat je volgende keer negen op tien haalt voor Nederlands!" "Ja maar, het is..." "Tut tut, negen op tien. Maar allee, deze afspraak is niet bindend hé.") En natuurlijk had een maatschappelijk of politiek debat interessant en zelfs noodzakelijk geweest, maar wel twee jaar geleden, niet nu.

Ik denk: goed dat die Universele Verklaring van de Rechten van de Mens al op 10 december 1948 werd ondertekend, kort na de oorlog, toen de gutmenschen het voor het zeggen hadden en de schlechtmenschen in het verliezende kamp (of in de cel) zaten, want in deze opportunistisch-populistische tijden zou het niet waar geweest zijn. (Overigens: die bijeenkomst in Marrakesh/kech begint dus exact zeventig jaar na de plechtige ondertekening van het mensenrechtenverdrag, qua symboliek kan dat tellen. Als je dat pact weigert te ondertekenen is die symboliek al even treffend, trouwens.)

Het huidige verzet is de politieke vorm van extreme kinderachtigheid. Marracrèche.

***

Maandag mocht ik voor televisie een onderwerp voorbereiden over de gele hesjes, naar aanleiding van een Vlaamse Facebook-groep die elk uur meer leden aantrok: 9.000 bij het begin van de dag, 12.000 een paar uur later. Dat ging vlug. Al daagden er amper enkele tientallen op bij een eerste actie in Genk. Roepen is makkelijker dan doen. Ik maakte me lid van 'Leg Vlaanderen Plat' en zag de discussie veranderen van oprechte boosheid over prijsstijgingen naar ranzige opmerkingen over migratie en vluchtelingen. Gekaapt door extreemrechts. Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken uitte zich in een snelsnel opgenomen filmpje als aanhanger van de gele hesjes. Al was er ook recuperatie bij andere oppositiepartijen. De gele hesjes waren opeens ook bruin, rood en groen.

Gisteren liep een betoging van — laten we wel wezen — amper vijfhonderd mensen in Brussel nogal uit de hand. Een combinatie van extreemrechts tuig en anarchisten die de kans zag om herrie te schoppen, ten koste van de authentieke bekommernissen van vreedzame 'gele hesjes' die het zagen gebeuren en niet konden verhinderen.

Ik geloof niet in de 'gele hesjes'. Een organisatie zonder structuur en een duidelijke visie, komt nergens. Gedoemd om te falen, bij gebrek aan plan. Je kunt dan wel 'J'en ai marre!' roepen, je eindigt voor het grote publiek onherroepelijk in Marre-à-hesjes.

***

Iets over Zwarte Piet in de aanloop naar 6 december? Sta me toe in herhaling te vallen. Dit schreef ik op 20 november 2016 op deze plek.

"Van mij moet Zwarte Piet niet verdwijnen. Maar we moeten er wel over durven te praten. We moeten het gesprek met de nieuwe Belgen durven aan te gaan. Dat Piet een restant is van het koloniale, uitgesproken racistische denken wordt niet ontkend. Dat Piet in de loop van de decennia werd bijgestuurd tot een eerder onschuldig lijkend symbool is onmiskenbaar zo. Maar er worden blijkbaar kinderen gepest op school, omdat ze bruin of zwart zijn. Klasgenootjes noemen hen 'Zwarte Piet'.

Iemand schreef gisteren ergens: "Ja maar, dat is niet racistisch bedoeld!" Kan zijn, maar het komt wel zo over. En de vraag bij racisme is in de eerste plaats niet 'Is dat racistisch bedoeld?' (want dan verzeilen we al snel in uitspraken als 'Ik ben geen racist maar...'), maar 'Wordt dit als racistisch gepercipieerd?'

Bij racisme moet je niet uitgaan van de dader, maar van het slachtoffer. Hoe voelt hij of zij zich bij de opmerkingen of daden? Hetzelfde geldt trouwens voor andere misdaden: we moeten eerst naar het slachtoffer kijken. Meestal doen we dat ook. Behalve dus bij racisme. Want dan verkrampen we en vinden we dat de ander zich maar moet aanpassen aan onze onderlinge afspraken en gebruiken, inclusief aangebrande moppen, het benadrukken van onze raciale superioriteit en oerwoudgeluiden.

Als we het over Zwarte Piet willen hebben, zullen we dus de moed moeten opbrengen om de discussie los te weken van blanke traditionalisten versus voornamelijk blanke cultuurrelativisten, en gaan luisteren naar die groeiende groep met een andere huidskleur. Hoe voelen zij zich bij dat Sinterklaasfeest? Hoe interpreteren zij die Zwarte Pietmythe? Misschien vinden ze het écht wel niet erg en dan moeten we niets doen. (...) Misschien vinden ze het wél erg en dan moeten we vooral die traditie aanpassen. Maar eerst moeten we gaan luisteren.

Samenlevingen evolueren, tradities ook. Ze krijgen een andere invulling of worden afgeschaft. Dat gebeurt. Dat is niet erg. Daarmee haal je de bodem niet weg vanonder onze samenleving. In Geraardsbergen drinken ze op de laatste zondag van februari een glas wijn met een levend visje in. Ik vind dat een barbaarse traditie en de visjes zullen er geen breed maatschappelijk debat over starten, dus blijft het gewoon bestaan. Jaar na jaar. Als teken van feestvreugde en verbroedering. Wie zijn dan de primitievelingen?"

***

Morgen is het Klimaatmars. Dag van de groene hesjes. Bart Eeckhout, hoofdredacteur van de feestvierende De Morgen (vandaag precies veertig jaar jong), schreef er eergisteren een prikkelend essay over. (Tegenwoordig heet zowat elke tekst die meer dan duizend woorden telt 'essay', 'analyse' ware beter geweest.) Het ging over de decennialang aangehouden alarmerende toon van Greenpeace & co, die volgens hem contraproductief heeft gewerkt, waardoor het o zo belangrijke klimaatdebat nooit écht gevoerd werd. Een standpunt, pardon: essay, waar je het mee eens of oneens kunt zijn, sereen geformuleerd, het debat aanwakkerend. Goed zo. En meteen ook een eyeopener, vind ik: Eeckhouts generatie, die T-shirts droeg met opschriften als 'This body is in danger' en 'No time to waste', heeft ongetwijfeld te weinig gedaan rond de klimaatproblematiek, terwijl klimaatnegationisten intussen vrolijk hun gang konden gaan.

Bijna zestien jaar geleden, op 31 januari 2003, legde de paarsgroene regering-Verhofstadt I de kernuitstap vast in een wet. Maar daar is dus niets van in huis gekomen, omdat de alternatieve energiebronnen nooit een waardige kans hebben gekregen, en kom alstublieft niet af met de subsidies voor de plaatsing van wat zonnepaneeltjes. De kernenergielobby heeft gezegevierd.

Al die tijd hebben de meesten van ons rondgelopen met een denkbeeldig T-shirt met het opschrift 'A lot of time to waste' (met op de achterzijde 'Après nous le déluge'). Trump, Bolsonaro en andere narcistische idioten willen het klimaatdebat liefst zo snel mogelijk begraven, als het kan nog dieper onder de grond dan het migratiepact.

Groene hesjes vind ik veel noodzakelijker dan gele.

***

Schokkend nieuws van het NMBS-front: steeds meer reizigers zijn ontevreden. Ik las de cijfers en was inderdaad geschokt: dat 61 procent van de treingebruikers tevreden is, vind ik hemeltergend. Zo véél nog? Zes op de tien pendelaars die de service aanvaardbaar of zelfs best oké vinden, hebben die mensen alle tijd van de wereld, misschien? Dat 42 procent tevreden is over de stiptheid van de treinen, ook dat is zorgwekkend. Voor die mensen, bedoel ik. Vier op de tien hebben er dus geen probleem mee dat er elke dag vertragingen zijn, dat er treinen worden afgeschaft en dat de treinen die wel rijden er tegen de avond uitzien als vieze stinkholen?

Voorwaar, de Belg is een brave mens. Pikt zowat alles. Zal je zelden in een geel hesje zien rondlopen. Ligt niet wakker van een paar graden meer of minder.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post842

Zwarte dagen

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 24, 2018 13:02:28

Het zijn zwarte dagen. Vandaag is het precies zevenentwintig jaar geleden dat het Vlaams Blok haar grote doorbraak beleefde. Zwarte zondag! Er zouden nog veel donkerdere verkiezingszondagen volgen. Gisteren was het Black Friday, een jonge traditie die vanuit de States is komen overwaaien. Het principe is eenvoudig: u ziet een koopje hangen dat u eigenlijk niet nodig heeft maar dat zo goed geprijsd is dat u het niet kunt laten schieten, u geeft geld aan de winkelier en die zegt 'Dankjewel'. Thanksgiving.

De Vlaming doet daar vrolijk aan mee, ook al gaat het ten koste van de kleinere winkeliers. De ketens profiteren, mogen een dagje solden organiseren zonder dat de koopjesperiode officieel is aangebroken. Valsspelen voor gevorderden. De meerverkoop compenseert de mindere prijzen. Dat de lokale winkels bloeden en de (inter)nationale ketens juichen, ontgaat de meesten. Think globally, act locally? Neen, hoor: think locally (mijn portemonee), act globally (vul de portemonnee van de grote ketens).

We zijn kuddedieren. Werken ons met de ellebogen tot bij het prijskaartje '-20%'. Staan er niet verder bij stil dat ergens in de rij iemand zal boeten. De concurrent of de producent. We staan met z'n allen aan te schuiven als er een Primark opent. Feest! Een T-shirt voor 2 euro! Dat dat hebbedingetje voor een paar cent gemaakt is door een Aziatisch slaafje, ach, dat is zo ver hier vandaan dat we het niet eens merken. Kinderarbeid, een schande, maar alleen maar als we het zien. We hebben toch lekker dat goedkope T-shirt. Après nous le déluge.

We vliegen met Ryanair. Kost een paar tientjes en daar leggen we, mits wat zeuren, nog een paar eurobiljetten bovenop als we ook nog eens het gevoel van comfort aan boord willen hebben, drankje en zakje nootjes erbovenop. Peanuts! Werkomstandigheden van piloten en hostessen? Zal ons worst wezen. We willen naar het zuiden en we willen het nú, bijna voor niets. Ecologische voetafdruk? L'enfer, c'est les autres!

We spreken schande van de bagageafhandelaars van Aviapartner, omdat die onaangekondigd begonnen te staken, dagen aan een stuk. We staan er niet bij stil dat die bandwerkers aan het eind van de lijn staan: wij betalen minder voor onze vlucht, de vliegtuigmaatschappijen hebben minder inkomsten, iedereen die in de sector werkt, verdient minder én moet harder werken, omdat er steeds minder werknemers zijn, anders dalen de winsten nog harder, enzovoort, enzoverder. Zoals ik al op 28 oktober tweette: "In een samenleving waar de mensen (u en ik) een 'race to the bottom' niet alleen toelaten maar ook faciliteren door er zelf aan deel te nemen ('Vlieg bijna gratis!'), hoeven we niet verwonderd te zijn over uitwassen en, uiteindelijk, een reactie tégen die uitwassen. #Aviapartner"

Hetzelfde met bpost, een modieuzere benaming voor good old De Post. Nog zo'n bedrijf dat onder druk staat door talloze snellere pakjesleveranciers en dat dus met minder volk evenveel werk wil doen. Meneer facteur is onzichtbaar geworden, hij moet vliegensvlug de post in de brievenbus deponeren in de hoop dat er niemand een goeie dag komt zeggen, want daar heeft hij in zijn strikt getimede ronde geen tijd voor. Niet dat we terug moeten naar het cliché van meneer facteur die met veel plezier zijn buideltas met enveloppen aflegt om een borreltje te komen drinken, maar het mag heus wat menselijker. Alleen: dat kan niet meer. Want we willen alles nu, meteen, onmiddellijk, zonder pardon. We hebben die snelheid van handelen zelf gewild, met alle gevolgen van dien. Weg menselijkheid. Nog meer files omdat er nog meer vracht- en bestelwagens nog sneller moeten leveren. Gevolg: nog meer luchtvervuiling. In het creëren van vicieuze cirkels zijn we meesters.

We orkestreren onze eigen ondergang. Maar als je middenin de ratrace staat, zie je ze niet meer. Oekraïense loonslaven bouwen mee onze festivaltenten op, las ik vorig weekend in De Standaard Weekblad. Toch zullen er geen festivalgangers afhaken, het bordje 'Uitverkocht' zal weer even snel hangen als vorige jaren. Makelaars en andere sjoemelaars verzieken het voetbal, maar dit weekend zullen de stadions overal even vol (of even leeg) zitten als op andere speeldagen. Praat ons geen schuldgevoel aan! Laat ons vooral gerust!

Het is allemaal onze eigen schuld en we beseffen het niet. Wat zegt dat over de intelligentie van de diersoort Mens?



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post840

Blaffeturen

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 17, 2018 13:05:17

Een persoonlijk weetje. Er zaten deze ochtend slechts twee in plaats van de gebruikelijke drie weekendkranten in de bus. Geen De Morgen-plus-bijlagen. Bovendien een De Standaard-zonder-bijlagen. Ramp! Dat maakt een leesmens ongelukkig, op een bevroren zaterdagochtend. Ik moest de auto in (eerst sporen van de vriesnacht wegkrabben), naar de enige krantenwinkel van het dorp. Die bevindt zich op wandelafstand, maar het was a) te koud om een eindje te stappen, b) ik zit met een stevige verkoudheid en zoals geweten is dat bij mannen het bijna-dood-stadium, en c) ik wilde die krant zo snel mogelijk in handen hebben.

Onderweg passeerde ik een blaffende hond, van het merk ‘wit’, want ik kan geen labrador van een teckel onderscheiden. Hij hing vastgeketend aan een tractor. Wilde mij wegjagen, wat honden bij ons in de buurt wel vaker doen: mij angst proberen aan te jagen, ik, indringer te voet, zij, lafhartig achter een dikke haag of hoge muur. De blaffende bravoure — compleet zinloos, want zo’n scharminkel kan niet op tegen een mannetje in een blikken doos die drijft op paardenkracht — deed mij denken aan de publieke opinie en hoe die vaak tekeergaat op sociale en andere media. Collectief blaffen is een internationale sport geworden. Hoe luider we blaffen, hoe eerder iets weggaat, zo denken de blaffers. Soms werkt het zelfs.

Maandag blafte, pardon: oordeelde, het Antwerpse Hof van Beroep dat de onderzoeksrechter in Operatie Propere Handen gewraakt moest worden, op verzoek van de bekende procedurepleiter Hans Rieder. Joris Raskin werkte bij aanvang van zijn onderzoek naar allerlei gesjoemel in het voze voetbalwereldje nog deeltijds voor de voetbalbond, als lid van de licentiecommissie, die elk jaar moet beoordelen welke clubs professioneel voetbal mogen bedrijven en welke niet. Doorgaans zijn die leden daar veel te lankmoedig in, want niet zelden gaat zo’n club nog geen jaar nadat het een licence to kill football heeft gekregen, financieel onderuit.

Ik begrijp de demarche van meester Rieder wel. Een advocaat heeft niet als hoofdtaak om een sympathieke peer te zijn. Hij moet zijn cliënt zo goed en zo kwaad als dat kan vertegenwoordigen. Een goede kennis van het wetboek helpt daarbij. Dat Rieder Raskin wilde wreken, is volkomen logisch. Dat het Hof van Beroep hem daarin volgde, ook nog. Dat dat Hof zich bediende van het argument “Bij de publieke opinie is een schijn van partijdigheid ontstaan”, vind ik daarentegen dikke stierendrek.

De publieke opinie zou niets in de pap te brokken mogen hebben in juridische zaken. Als rechters de stem van het volk zouden volgen, kunnen we binnenkort de brandstapel herintroduceren. Of gaan we de nonsensikale redenering ‘Perceptie = realiteit’ (de moderne versie van ‘Geen rook zonder vuur’) volgen? We betalen rechters en magistraten juist om onafhankelijk en onpartijdig te oordelen, niet om de publieke opinie (wat dat verder ook moge betekenen) ter wille te zijn. Dat soort bevlogen dingen schreef ik maandag in de vooravond — achtendertig graden koorts, snotterend en niezend, proestend en kuchend — op Twitter. Koortsdronken slimmigheidjes.

’s Anderendaags — zevenendertig en een halve graad koorts, inmiddels — las ik een reactie van een hele slimme mens, zó slim dat ie ooit nog de eenmansjury vormde in de oerversie van De Slimste Mens ter Wereld, en, neen, het is geen kerkjurist. “Waar elders zou die schijn van partijdigheid kunnen ontstaan dan bij ‘een’ publieke opinie?”, vroeg hij zich af. En hij voegde eraan toe: Justice must be seen to be done. Ik denk dan — halfslimme mens en eenmansjury zijnde — dat die uitspraak er vooral op slaat dat wat de rechterlijke macht doet, ook gecontroleerd kan worden door de andere machten en door, o help, de publieke opinie. Maar het betekent voor mij niet dat rechters zich bij elke uitspraak moeten verantwoorden aan ons allemaal. Zij moeten wijze en afstandelijke vonnissen vellen, op basis van bewijsmateriaal en onderbouwde vermoedens. Rechtspraak moet ten dienste staan van de samenleving (als abstract begrip), niet van de mening van de luidste roepers in die samenleving. Dáár worden rechters en magistraten voor betaald, niet om te zeggen wat het volk wil dat ze zeggen, zelfs als het volk vindt dat wat ze uiteindelijk zeggen wereldvreemd is, een verwijt dat tegenwoordig bon ton is in middens die vinden dat rechters naadloos de overheersende politieke, economische en sociale teneur moeten volgen. Er wordt wat afgeblaft richting rechterlijke macht, meestal door witte honden van wie je heel duidelijk kunt zien welk ras ze hebben.

Wereldvreemd, dat zijn de mensen die bij zonsondergang de rolluiken neerlaten en niets meer met de wereld te maken willen hebben. Die dingen heten in de volksmond niet voor niets blaffeturen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post838

Prioriteiten (2)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, november 11, 2018 13:01:29

Acht dagen geleden had ik het op deze plek over de kleine oorlogjes die op sociale media werden uitgevochten over een kerstmarkt die tot wintermarkt werd omgedoopt en over de kritiek van centrumlinkse partijen op een overheidscampagne pro biefstuk-friet. De discussies gingen niet over zaken die er écht toe doen, zoals armoede, daklozen, de vele doden in Jemen, klimaatopwarming, een begroting die lek blijft. 'Prioriteiten', had ik er als titel boven gezet. Ik doe dat vandaag opnieuw. Want weer ging het een hele week over randfenomenen.

De staatssecretaris die vorige week al de toon zette, deed dat opnieuw. Deze keer hekelde hij een Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter. Was hij even uit het oog verloren dat de Sint die elk jaar in Antwerpen aanmeert bij een bevriende burgemeester-partijvoorzitter, ook geen traditionele mijter draagt en dat al vele jaren lang, zonder dat die burgemeester-partijvoorzitter zich daar tot nog toe openlijk tegen verzette. Uiteraard moest er dan ook weer over zwarte- en roetpieten gejeremieerd worden. #tothierennietverder en #wegmetons kwamen nogmaals voorbij waaien. Wat is er mis met dat goede oude 'kaakslag', vraag ik me dan eventjes cynisch af. Je kan natuurlijk geen boerkini's blíjven verzinnen om de aandacht proberen af te leiden van de essentie.

***

De burgemeester-voorzitter mocht ook zijn zegje doen. Wat hij over armoede, de genocide in Jemen of de kaduke begroting dacht, kwamen we niet te weten. Neen, hij ergerde zich aan het weggommen van Apu uit The Simpsons, zijn lievelingsserie. Een karikaturaal personage dat als racistisch en stereotiep bestempeld wordt. Door de 'politiek correcten', dat spreekt voor zich. Nu valt er heus wel iets kritisch te zeggen over de nogal bange beslissing van opdrachtgevende zender Fox om de Indiër met het lachwekkende accent uit de serie te laten schrijven (The Simpsons steekt vol karikaturen), maar is dit echt een prioriteit voor een leidinggevende politieke figuur in Antwerpen, Vlaanderen en België? Moet hij geen nieuwe bestuursploeg samenstellen? De begroting op orde krijgen? Ervoor zorgen dat er nog een beleid is, de komende zes maanden? Verkiezingen voorbereiden? Of hoort dit al bij de campagne, een opstapje naar een half jaar durende strijd tegen de poco's? Ik vraag het me af.

***

Zelzate, daar gaat het sinds gisterochtend ook over, want daar heeft de lokale sp.a het aangedurfd om een coalitie op te zetten met de PVDA. Nu pater Werenfried van Straaten er niet meer is, moeten er blijkbaar anderen opstaan tegen het goddeloze communisme. Het is zeker waar, dat communisme heeft de landen waarin het de bovenhand kreeg weinig meer dan kommer, kwel, dictatuur, goelags en het systematisch uitmoorden van politieke tegenstanders opgeleverd. Maar je kan ook veel negatiefs zeggen over kapitalisme en nationalisme. De tijd dat Amada, de voorloper van PVDA, hardnekkig de uitwassen van Stalin, Mao en Pol Pot verdedigde, ligt achter ons en je moet al van heel slechte wil zijn om het beleid in Venezuela op dezelfde lijn te plaatsen als die moordzuchtige regimes.

Waar is het 'cordon sanitaire' voor extreemlinks, werd er geroepen, terwijl dat cordon — je kan voor of tegen zijn — werd ingevoerd om racisme en raciale discriminatie aan te pakken, domeinen waarop de PVDA niet actief is. Vlaams Belang heeft nooit het racistische 70-puntenplan afgewezen, terwijl PVDA wel (voorzichtigjes) afstand nam van Pol en andere Potentaten. Beoordeel beide partijen dus op hun programma en de taal die hun leiders spreken, en neem dan een standpunt in. Verschilt Vlaams Belang wezenlijk van het voor racisme veroordeelde Vlaams Blok? Is de PVDA nog altijd de partij die mee heult met verre, verderfelijke regimes?

***

De Vlaamse Jeugdraad, daar werd ook stevig over gebakkeleid. De vier opzijgeschoven leden van Schild & Vrienden werden vervangen door hun opvolgers: stuk voor stuk mensen met een kleurtje. "Zijn dat Vlamingen?" weerklonk uit kelen die zich doorgaans schor roepen om een onafhankelijk Vlaanderen een stapje dichterbij te brengen. En het was niet eens een statement van de Jeugdraad, want die jongelui waren gewoon net niet verkozen in de eerste stemronde. Trouwens, die vraag stelde niemand zich: hoe kan het dat een stel fundamentalistische, tot een racistisch groupuscule behorende kerels destijds de voorkeur kregen op redelijke jongeren met een andere origine? Toch een beetje racisme onder de kiezers-studenten, of mag dat niet meer opgemerkt worden dezer dagen?

***

O ja, ik mag de politieke benoemingen absoluut niet vergeten. De Open Vld claimt de gouverneursstoel in Oost-Vlaanderen, de CD&V een zitje in het directiecomité van de Nationale Bank. Carina Van Cauter trok al haar conclusies, Steven Vanackere niet. Misschien moet je haar wel in de Nationale Bank loodsen en hem tot Oost-Vlaams gouverneur benoemen. (Geef hem een tijdelijk adres in Gent en haar een financiële opleiding en het is opgelost.)

Die Nieuwe Politieke Cultuur, hoe zat het daar ook weer mee? Dood en begraven, zeker?

Jan Mulder zei in Humo dan weer dat hij al vijftig jaar weet heeft van gesjoemel in het voetbal. De vraag die de interviewer niet stelde: waarom zei je dit vijftig jaar geleden dan niet, beste Jan?

Onze nieuwe minister van Defensie, Sander Loones, die morgen Steven Vandeput vervangt, werd dan weer het collaboratieverleden van zijn voorvaderen aangewreven. Suggestie voor de criticasters: beoordeel de 39-jarige Loones — geboren vierendertig jaar na de Tweede Wereldoorlog — op zijn woorden en daden, niet op wat zijn familieleden meer dan zeventig jaar geleden hebben uitgevreten. Dat geldt ook in de andere richting. Beoordeel de kinderen van Syriëstrijders niet op wat hun ouders hebben uitgericht.

***

Jemen.

Armoede.

Daklozen.

Begroting op orde.

Klimaatopwarming.

Er zijn echt wel andere prioriteiten. Welke onzin staat ons de komende week te wachten?





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post836
Volgende »