Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Narcissus & Echo

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 27, 2017 12:47:21

"In the future, everyone will be world-famous for 15 minutes." Andy Warhol zei dat, negenveertig jaar geleden, bij de opening van een tentoonstelling van zijn werk in het Moderna Museet in Stockholm. Wikipedia leert mij nu dat het eigenlijk fotograaf Nat Finkelstein was, die aan de oorsprong lag van het gezegde dat het langer dan een kwartier heeft volgehouden, zelfs langer dan een kwarteeuw. Toen voorbijgangers zich eens samen met Warhol op een foto wilden wurmen, merkte de pop art-tycoon op dat ze allemaal beroemd wilden zijn, waarop Finkelstein repliceerde: "Yeah, for about fifteen minutes, Andy."

Wist Warhol veel dat je dankzij de moderne media recht hebt op meer dan een kwartier beroemdheid. Wie zich tegenwoordig mee op de figuurlijke foto wurmt, wordt prompt uitgenodigd in radio- en tv-studio's, krijgt een eigen tv-show, mag een vuistdikke biografie schrijven: iedereen beroemd is niet zómaar de titel van een fijn, klein tv-programma.

***

Je fotoshopt wat scènes bij elkaar en je krijgt aandacht, zo ondervond ene Dylan V., ondervoorzitter van een jongerenpartij. Een verkrachtingsscène, waarin een extreemlinkse militante de rol van slachtoffer mocht spelen: láchen! Hij werd dan wel ontslagen, maar hij mocht het toch maar mooi komen uitleggen in de media. Dylan V. is een held in zijn vriendenkring, dat pakken ze hem niet meer af.

Was jaloersheid een drijfveer voor ene Jonas S. van antiracismevereniging KifKif om de koppen van Gwendolyn Rutten en Theo Francken in een beruchte onthoofdingsscène met Jihadi John te fotoshoppen? Hé, ik wil ook aandacht, zoiets? Naar het schijnt wilden Jonas S. en dus ook KifKif aanklagen dat de kwetsende prent van Dylan V. geen enkele ministeriële reactie had losgeweekt en dat onze politici hypocrieten zijn. "Gesubsidieerd links haatclubje," tweette Francken vrij snel, want die heeft geen boodschap aan 'de andere wang tonen' en nog veel minder aan het negeren van stoute opmerkingen. De straatvechtende staatssecretaris heeft zo te zien tijd zat om de sociale media onveilig te maken.

Iemand tweette: "Indien KifKif punt hypocriete reacties wou maken, hadden ze hoofd Rutten en Francken in cartoon Vandersnickt moeten plakken." Zeer juist, maar nog beter ware geweest dit soort flauwe grappen niet te maken. De strijd tegen racisme is ernstig en tijdrovend genoeg om dáár alle energie in te steken.

***

Vijftien seconden: meer aandacht was de premier van Montenegro donderdag niet gegund. Toen kreeg hij een ruk aan zijn rechterschouder, keek verbijsterd om en zag dat The Donald hem wilde passeren. Het oranje gevaarte dat zich vier jaar president van de US of A mag noemen, trok ostentatief zijn jasje goed en keek zelfgenoegzaam naar een onbestemd punt in de verte. Hier ben ik! Narcistische idioten zouden hooguit vijftien minuten aandacht mogen opeisen en dan weer verdwijnen. Andy Warhol zou het met me eens geweest zijn.

***

Drie Mechelse studenten hebben de crowdfundingactie "Help! Wij willen zuipen!" bedacht. Oké, kan gebeuren. Maar het gebeurde na de aanslag in Manchester, werd zelfs geïnspireerd door de geldinzameling die georganiseerd werd voor de slachtoffers daar. Hoe verziekt kan een geest zijn? En waarom lees ik in mijn krant waar ik geld kan storten voor dat 'goede doel'?

***

De wereld is aan de narcisten. Zelfingenomen zonnekoninkjes die zich vooraan op de foto wurmen krijgen alle aandacht. Narcissus, zoon van een riviergod en een nimf, werd aanbeden door de nimf Echo, die echter gestraft was voor een eerder voorval en niet meer zelf het woord kon nemen, alleen nog anderen kon napraten. Dus riep ze na wat Narcissus net gezegd had. En die keek naar zijn eigen spiegelbeeld in de rivier en werd er verliefd op. Dat moet wat geweest zijn, in de Griekse mythologie: die ene die alleen naar zichzelf keek, die andere die zijn woorden herhaalde. En zo belanden we naadloos weer in het heden en bij de vraag: waarom echoën we de zielloze woorden van narcisten telkens opnieuw na? Het ergste wat je narcisten kunt aandoen is hen straal negeren. Of in de weg blijven staan: een tip voor de premier van Montenegro. Waarom doen we dat dan niet?

***

Zo, mijn kwartier zit erop voor deze week. Dank voor uw aandacht. Tegen volgende zaterdag leer ik fotoshoppen, beloofd.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post773

Woord en wederwoord

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 06, 2017 13:20:00

Stel: ik kom vannacht thuis na een glorieuze overwinning op de jaarlijkse #twitterquiz (hou het resultaat van ploeg-De Onbezoldigde Mandaten in het oog!), het regent oude wijven en ik merk bij het oprijden van mijn oprit het silhouet van een bekend figuur. Ik herken hem aan het ultrakorte haar, de rijzige gestalte en de doffe blik in de wat ingezakte ogen. Eerst denk ik nog: een inbreker, een getuige van Jehova, de nachtburgemeester van het ingeslapen dorp T.? Maar nee, het is wie ik denk dat het is: een verzopen staatssecretaris, met smekende blik. Wat doet díe aan mijn voordeur? Hij is tachtig kilometer van huis, kon hij dan niet aankloppen bij de buren of in een gemeente vlakbij? Ik geef toe: die gedachte doemt in mijn hoofd op. Ik stap uit, schud hem beleefd de hand en zeg alsnog: kom binnen. Staat u hier al lang? Ga zitten. Hier, een kopje warme thee, zal u goed doen. Wat is er gebeurd? Pas dan, na een half uur ontdooiend gesprek, zou ik durven te vragen: vindt u het niet vreemd dat u in een afgelegen dorp moet aankloppen om onderdak te krijgen? En... (maar dan moet ik het over politiek hebben met u, en daar heb ik even geen zin in).

Ik bedoel maar: een mens in nood laat je niet in de kou staan. Of in de regen. Ook al geeft ie zelf zelden blijk van mededogen. Is ie stoer op sociale media. Schoffeert ie al eens een internationale hulporganisatie. Zo'n man laat ik toch in mijn huis. Dat heet: menselijk zijn. Empathisch vermogen tonen. Moreel overwicht hebben.

***

Ik weet niet of hij dinsdag ook in de regen stond te wachten voor een gesloten deur. Als ik de berichten mag geloven, niet. Werd hij vooraf al verwittigd dat er studentenprotest was en dat extreemlinkse jongens en meisjes hem wilden beletten de zaal te betreden. Op de foto te zien, waren ze met een stuk of dertig, maar ja: als er maar één ingang is, hoef je geen massa te mobiliseren om iemand tegen te houden. Tien man had al volstaan. Dan blijf je beter weg, staatssecretaris zijnde. Maar ik weet niet of ik de berichten wel mág geloven: de ene site had het over 'debat geannuleerd', de andere over 'lezing geannuleerd'. Er is nochtans een grondig verschil: bij een debat kan de spreker al op het podium tegengesproken worden, bij een lezing niet. Debat of lezing, dat is niet hetzelfde als 'potato'/'potatoe'. Het verschil is visueel merkbaar: je ziet het aan het aantal figuren dat op een verhoogje staat. Eén = lezing. Meer = debat.

De rector was boos. 'Ik betreur dat het debat met @FranckenTheo geannuleerd werd', tweette ze. 'Vub staat voor vrij onderzoek. Voor woord en wederwoord. Onaanvaardbaar'. Ha, toch een 'debat', dus, al werd die tweet dan weer gepubliceerd op een site die het over een 'lezing' had. Verwarrende tijden in de Vlaamse media.

***

Vrijheid van meningsuiting, daar ging het in de nasleep over. De staatssecretaris hekelde de oproerkraaiers, waarop dan weer reacties opdoken van journalisten die vertelden dat ze tijdens een van zijn vorige lezingen nog vóór aanvang uit de zaal verwijderd waren. Anderen (velen!) hadden het over zijn gedrag op Twitter, waar de staatssecretaris zowat iedereen met een ander gedacht afblokt. Nogal vreemd om het dan zelf over vrijheid van meningsuiting te hebben, maar soit.

Ik ben het fundamenteel oneens met de actie van die Brusselse studenten. Hoffelijkheid betekent: luisteren naar wat ie te zeggen heeft en dan kritische vragen stellen of bedenkingen maken. Of wegblijven, als je écht niet wil horen wat ie te zeggen heeft. U kent dat aapje wel dat zijn twee oren bedekt houdt. Niet willen luisteren is één ding. Een ander niet laten spreken is nog van een andere orde. Het is erger, bedoel ik.

Een man monddood maken omdat hij volgens jou anderen het spreken belet of niet naar je wil luisteren, is oliedom en kortzichtig. Als je de staatssecretaris verwijt dat hij niet luistert naar andere meningen en hem vervolgens belemmert om zijn eigen mening te geven, dan ben je niet beter dan hij. Dan wórd je hem. Dan zit je op het niveau van "Hij is begonnen, meester!" In een beschaving als de onze laat je ook andere meningen dan die van jezelf aan bod komen. Waarna je kan riposteren. Dat heet debat. Of: lezing, gevolgd door de mogelijkheid om vragen te stellen.

***

Mocht de staatssecretaris mij niet preventief geblokkeerd hebben op Twitter, dan had ik zijn reactie kunnen lezen op de studenten die hém geblokkeerd hadden. Helaas. Maar als hij vannacht voor de deur staat, laat ik hem toch binnen. Ik ben niet zoals hij.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post770

Over echte lijven en echte wijven

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 29, 2017 13:40:02

Om mijn geheel en al uit gebeiteld marmer opgetrokken lichaam te reinigen gebruik ik Dove. Ik doe dat al jaren. Heeft met zachtheid te maken, een zachte geur die niet meteen je neus inpalmt en intellectuele luiheid om alternatieven uit te proberen, niet met de campagne van dat merk waarin vrouwen in allerlei vormen en huidskleuren je lachend aankijken. Ik gebruikte al Dove nog voor die breeddenkende advertentie op de wereld werd losgelaten. (Ben ik dan toch een hipster?) Maar die reclame maakt wel dat ik Dove nóg sympathieker ben gaan vinden. Dove is van iedereen, zo'n beetje zoals de grootste stad van Vlaanderen dat nog niet zo lang geleden was.

Maar de reclamewereld, u en ik weten dat, heeft geen boodschap aan de doorsnee wereldburger. Ze creëert ideaalbeelden. Dunne, jonge lijven, van blitze gasten en hete wijven. De ideale wereld, zeg maar. Tenminste: volgens verkopers van gebakken lucht. In de reclamesector, durf ik wedden, word weleens gedacht dat ze weten hoe een superieure wereld er moet uitzien. Niemand nog een BMI dat hoger ligt dan 25. Niemand die ouder is dan veertig. Niemand die getekend is door het leven. Reclame is nep. Reclame ging fake news decennia vooraf. Hoe onechter, hoe liever, want dat zien de mensen graag. Die laten zich graag bedotten. Ja, er wordt wat afgelachen in de knusse vergaderzaaltjes van grote reclamebureaus. Dáár, nog een moedervlek om weg te fotoshoppen.

Sinds deze week is er die campagne van de Brusselse staatssecretaris Bianca Debaets (CD&V) om tegen het opgedrongen schoonheidsideaal in te gaan: Echte Lijven/Vrai Corps. Zeven op tien meisjes en vrouwen hebben een te laag zelfbeeld, zo blijkt uit studies, omdat ze niet voldoen aan het beeld van de ideale vrouw, zoals de reclame ons dat voorspiegelt. Eén op zes denkt zelfs dat die topmodellen er in het dagelijkse leven hetzelfde uitzien als op foto. Perfectie bestaat en ik beantwoord daar allesbehalve aan, help! Diverse media sprongen mee op de kar, van De Standaard tot Charlie Mag. Weg met make-up, filters, Photoshop.

Ik vind het goed dat die valse perfectie wordt aangevallen. Het doorprikken van reclameboodschappen zou dagelijkse kost moeten zijn. Maar ik vraag me ook af: ga je zo niet van een terechte kritiek op bodyshaming een nieuwe vorm van bodyshaming maken? Ga je de vrouwen die op natuurlijke wijze een zogeheten perfecte maat hebben, niet in de hoek zetten waar met hen gelachen mag worden? Ga je, met andere woorden, het probleem niet gewoon omdraaien en vrouwen met dat maatje minder honen en hén nawijzen in plaats van de dikkerds? Dat risico loop je altijd met dit soort goedbedoelde campagnes.

Waar het om draait is: voel je goed in je lijf. Bepaal zelf of dat dik of dun of iets tussenin is. Laat je alleen leiden door de mening van jezelf en van de mensen die je graag zien, en niet door overbetaalde imagoconsultants of reclamebonzen. Als #echtelijven daarom draait, dan ben ik helemaal mee. Als het een omgekeerde vorm van bodyshaming wordt, tégen al wie er nu uitziet als 'de ideale vrouw', dan ben ik tegen. Zodra iemand gaat roepen "Dit is het superieure lichaam", loop ik weg. Baas in eigen lijf, daar ben ik voor. En blijf van mijn lijf, dat ook.

***

Zouden ze dat in Saudi-Arabië kennen, echte lijven? Je weet het niet, want je ziet het niet. Vrouwen zijn er quantité négligeable, weggestopt achter vier muren of in een ondoorzichtig gewaad dat de rol van die vier muren moet overnemen. Net goed genoeg om het huishouden te doen en kinderen te werpen, zolang mannen dat niet zelf kunnen en je ze niet uit olie kunt boetseren (die kinderen, bedoel ik). Saudi-Arabië is sinds vorige week lid van de Vrouwenrechtencommissie van de Verenigde Naties. En ons land heeft 'Ja' gestemd. Dat hoeft niet te verwonderen, het past perfect bij ons surrealistische imago. Onze minister van Buitenlandse Zaken blijft gewoon op post. Het is de schuld van de diplomaten, meneer, mevrouw. Ik heb nog de tijd gekend dat ministers hun verantwoordelijkheid namen en hun ontslag gaven vanwege hun eigen daden of die van hun diensten. Ik ben dan ook al héél oud. Tobback. Vande Lanotte. De Clerck. Niet, Eyskens junior, nee, die vond dit maar een apenland.

Op de Global Gender Gap Index 2016 van het World Economic Forum staat Saudi-Arabië op de 141ste plaats. Die jaarlijks upgedate index geeft 144 landen een score tussen 0 en 1 op basis van de rol van de vrouw in de samenleving. Krijgen vrouwen evenveel kansen als mannen op de arbeidsmarkt, verdienen ze evenveel, mogen ze zich vrij bewegen in de maatschappij, dat soort dingen. De eerste vier zijn, het hoeft niet te verwonderen, Scandinavische landen. In volgorde: IJsland, Finland, Noorwegen, Zweden. Op vijf staat heel verrassend Rwanda. Alvorens u roept: dat is dankzij onze invloed, toen het nog een mandaatgebied was van België, voeg ik er even aan toe dat België pas op de vierentwintigste plaats staat, met een score van 0,745. Jemen staat allerlaatste (0,516), Pakistan prijkt daar net boven, dan Syrië en vervolgens dus Saudi-Arabië (0,583). Iran staat 139ste, Marokko 137ste, Turkije 130ste.

Saudi-Arabië is een vrouwonvriendelijke natie, tevens sponsor van het internationale terrorisme. Het soort land waarmee je niets wil te maken hebben. Een soort Noord-Korea (ter informatie: 116de op de Global Gender Gap Index, met een score van 0,649), eigenlijk. Maar ze hebben er olie. En ze kopen onze wapens. Dus zijn het onze vrienden.

What's next? Marc Dutroux afvaardigen naar het bestuur van Unicef?

***

Woensdag wordt de allerlaatste aflevering van Girls uitgezonden. Aflevering tien van seizoen zes. Een reeks over vier vrouwen, twintigers, eigenaressen van niet-perfecte lijven, die zich staande proberen te houden in het kolkende New York. Een reeks die uit de koker van Lena Dunham ontsproot: vóór 15 april 2012 een nobele onbekende, die zich met haar aan geen enkel schoonheidsideaal beantwoordend lijf middels twaalf mediastielen en dertien ongelukken een weg probeerde te banen en die dankzij de bijval voor de semi-autobiografische kortfilm Tiny Furniture plots de kans kreeg een serie te mogen schrijven voor HBO, hét keurmerk van de Amerikaanse tv.

Girls was vanaf het begin controversieel: sarcastisch, niets en niemand ontziend, feministisch. De vier vrouwen waren geen heldinnen, relaties mislukten keer op keer, de seks werd vrij expliciet in beeld gebracht. Eigenlijk had Girls alles om te mislukken, want het past als een tang op een varken op de hedendaagse tv-wereld. Toch werd het een hit. Misschien wel dankzij die stomende seksscènes. Of door het compromisloze beeld van de grootsteedse vrouwen. Of het slimme scenario, van Dunham zelf, die zich letterlijk en figuurlijk in iedere aflevering blootgeeft. En dus bleef je kijken en ernaar uitkijken (wanneer komt dat volgende seizoen?). Hannah/Lena is nu zwanger, wist u dat trouwens al? Zal ze bevallen of loopt het toch weer helemaal anders af, in die ultieme episode?

Pas nu, tijdens seizoen zes, besef ik hoe ergerlijk ik de hoofdpersonages vind: neurotisch, narcistisch, egoïstisch, wereldvreemd, praatziek, kortzichtig. Ze zijn het tegengestelde van wat ik zelf zou willen zijn. Ik zou niet één avond, op een dronken feestje, in het gezelschap van deze vrouwen willen vertoeven. Als ik in een professionele omgeving met een van hen te maken zou krijgen, zou ik gillend weglopen. Zij ­— en ook de mannelijke personages — symboliseren de zelfgenoegzaamheid van de grootstad. Deze mensen voelen zich superieur aan het klootjesvolk en helpen vervolgens alles zelf naar de kloten. Na elke vlammende dialoog denk je: get a f***ing life, assholes! Losers die zichzelf winnaars achten, de ergste soort is dat. Je weet: de serie loopt af, maar in een denkbeeldig vervolg zou het ongetwijfeld niet goed komen met hen. Ze eindigen in de goot. Of zetten een revolver tegen hun hoofd. Geen enkel — maar dan ook werkelijk: geen énkel! — personage is sympathiek. Er zit zelfs niemand you love to hate bij, zo hatelijk en egocentrisch gedragen ze zich.

Benieuwd hoe het afloopt.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post769

Wie is de mol?

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, april 01, 2017 13:09:35

Eline. Ik wist het. Of, om het met de legendarische en uitzonderlijk geïnspireerde woorden van Rik De Saedeleer te zeggen: 'Ik wist het, ik wist het. IK WIST HET!!!' Om heel eerlijk te zijn: ik wist het pas na het verdwijnen van Hans, want die bleef wel ontzettend koel nadat hij bij de allereerste proef als overbodige elfde kandidaat was uitgevallen. Nee, Eline dus. Een 24-jarige politie-inspectrice met een hartslag in rust van 122, dat vond ik uitermate verdacht. Met zo'n hartslag moet je niet bij de flikken gaan, maar rechtstreeks naar de hartkliniek. En de Oostkantons in West-Vlaanderen situeren was nog zoiets waarvoor je vijftig jaar geleden onmiddellijk gecolloqueerd werd. Nu maak je je er alleen maar verdacht door in een tv-spel.

Ik hou van dat spelletje. Het is de geschiedenis van de mensheid, verzameld en samengebald in een tijdelijke microkosmos. Alle typetjes lopen er rond: leiders en volgers, strebers en ambitielozen, voluntaristen en opportunisten, slechte winnaars en goede verliezers (en omgekeerd), valsspelers, idealisten. En iemand die een rolletje speelt: de mol. Je zou dit spel nooit kunnen spelen met politici, want dan is het na één aflevering gedaan. Geen afvallers, geen winnaar, tien mollen. Die elkaars naam invullen tijdens de vragenronde.

***

Wie is de mol? Is het Alona Lyubayeva, de ontslagen diversiteitsambtenaar van de Vlaamse overheid, of is het Liesbeth Homans? Is het de ingeweken Oekraïense die zo stout was om haar oversten te vergelijken met het totalitaire regime dat ze jaren geleden ontvlucht is? Of is het de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur, Bestuurszaken, Wonen, Steden, Inburgering, Gelijke Kansen, — even ademhalen —, Armoedebestrijding en Sociale Economie, die de diversiteitsmanager een negatieve evaluatie gaf, waarna de publieke vierendeling kon beginnen? Heeft Lyubayeva haar job niet goed gedaan, medewerkers afgeblaft, cavalier seul gespeeld, te weinig rekening gehouden met haar opdracht, of werd ze misschien geofferd omdat ze haar job te goed deed?

***

Wie is de mol? Is het Jan Jambon of Koen Geens? De eerste, minister van Binnenlandse Zaken, zei dat zijn partijvoorzitter in de hoedanigheid van burgemeester van een naar Vlaamse maatstaven grote stad gerust mocht communiceren over de arrestatie van een dronken Fransman, want er bestond geen schriftelijk bewijs van dat het verboden was. De tweede, minister van Justitie, liet fijntjes weten dat het parket die communicatie wel degelijk had verboden. De burgemeester dacht: affirmanti incumbit probatio. (De bewijslast ligt bij hem die iets beweert.) Of: necessitas frangit legem. (Nood breekt wet.) Hij is nog niet aan het eind van zijn Latijn, die burgemeester.

***

Wie is de mol? Zuhal Demir of Els Keytsman (of toch weer Liesbeth Homans)? Iemand van de Moslimexecutieve (of moeten we het in deze context de Molslimexecutieve noemen?)? Alexander De Croo of Paul Magnette? Aan mollen geen gebrek in deze contreien. Aan molshopen evenmin, leert één blik in de tuin me.

***

Een Vlaamse volksvertegenwoordiger uit West-Vlaanderen wiens naam verwijst naar een Oost-Vlaamse stad had het vorige zondag op tv over zelfregulering. Netjes in het pak gestoken orakelde de backbencher dat die mystery calls die men wilde invoeren, een slecht idee zijn. Als er al sprake is van discriminatie op de werkvloer of bij het aanwerven van personeel — lieden met een vreemd klinkende naam die nooit uitgenodigd worden op een sollicitatiegesprek, bijvoorbeeld —, dan moet dat binnen het bedrijf of de sector zelf opgelost worden, zo zei de man. Naast hem zat een vertegenwoordigster van de échte liberale partij te knikken. Want, dat weten we al langer: wat we zelf doen, doen we beter.

Noch de moderator, noch de twee politici aan de overkant van de tafel maakten toen de opmerking die voor de hand lag: als zelfregulering de oplossing zou zijn, dan zou er van discriminatie toch geen sprake meer mogen zijn? Want dan zouden bedrijven dit al lang gereguleerd hebben. Zelf. Dat er nog steeds sprake is van discriminatie, wijst er gewoon op dat zelfregulering ofwel niet werkt, ofwel niet spontaan wordt toegepast. En dus moet de overheid wel ingrijpen.

Zelfregulering bestaat alleen op papier. Zelfregulering is een fata morgana. Gezichtsbedrog. Schijn. Als zelfregulering zou werken, waren er geen wantoestanden, nergens. Als zelfregulering zou werken, konden we de verkeersagenten ander werk laten doen, want iedereen zou de toegelaten snelheid rijden en stoppen als het licht op oranje springt. Als zelfregulering zou werken, konden belastinginspecteurs met vervroegd pensioen, want we zouden allemaal netjes en op tijd het juiste bedrag op de juiste rekening overschrijven. Er lopen heel veel mollen rond, in deze beste der werelden, en dus hebben we ook waakhonden nodig, die een oogje in het zeil houden en ingrijpen waar en wanneer nodig. Zo zijn wij, mensen, nu eenmaal: we spelen al eens vals, liegen onze omgeving iets voor, saboteren de boel als het onszelf beter uitkomt. Zoals Abraham Lincoln nooit gezegd heeft: als je de mol bent, kun je alle andere deelnemers af en toe foppen, en sommige deelnemers zelfs de hele tijd, maar je kunt niet iedereen de hele tijd in het ootje blijven nemen.

Nu ik erover nadenk: wie voorstander is van zelfregulering, zou weleens zelf de mol kunnen zijn.



  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post765

Van polonaise naar polarisatie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, maart 12, 2017 12:57:04

Een gezin dat enkele maanden in het verre buitenland verblijft, verneemt dat hun pas gekochte en ingerichte huis gekraakt werd door elf Roma en een hond. En dat de lokale overheid daar niet kan tegen optreden, want kraken is niet verboden. Inbreken wel — als je op heterdaad betrapt wordt —, als krakers een huis bezetten niet. Kafka lééft, bijna 93 jaar na zijn ten onrechte aangekondigde dood. René Magritte is nog altijd actief, bijna vijftig jaar nadat hij begraven werd. Dit is België, het land van het kafkaiaans surrealisme, een unieke kunstvorm.

Misschien ben ik een (té) simpele ziel, maar in mijn dunne woordenboek is kraken van een bewoond huis inbraak. Strafbaar. Als daklozen een leegstaand pand uitzoeken om tijdelijk te verblijven, dan kan ik dat nog begrijpen. Nood breekt wet. Plus: huisjesmelkers en zo. Die huizen bewust laten verkrotten. Maar in dit geval woonden er mensen in, al maanden. Dus is het te gek voor woorden dat een volledig elftal hier volgens de wet blijkbaar mag wonen.

De radeloze eigenares die dit onbegrijpelijke feit aankaartte op Facebook, riep de dag nadien de politie op om de krakers te beschermen. Zo geschrokken was ze van de haatreacties op haar post, dat ze vreesde voor het welzijn van diegenen die wat van haar was, tijdelijk hebben afgepakt. Dat heet menselijkheid.

'Menselijkheid'. In mijn woordenboek staat het nog, in dat van sommige rechtse reaguurders blijkbaar niet meer. Niet alleen in dat van die mensen die beginnen te tieren op Facebook, maar ook in dat van sommige politici. Neem Annick De Ridder, passionaria van het zevende knoopsgat voor de N-VA, die had uitgevlooid dat de bewoonster van het pand PVDA-sympathieën had. Ze illustreerde dat door een meer dan vijf jaar oude retweet van een opmerking van PVDA-voorzitter Peter Mertens onder de aandacht te brengen. (Wie dat wil, kan nu eender welke tweet opduiken van De Ridder, waarin ze hartstochtelijk een standpunt van de Open VLD verdedigt, de partij waarvan ze tot eind november 2013 deel uitmaakte, maar dit even terzijde.)

Meer dan dertig volgers van De Ridder vonden dat opduiken van oude koeien uit modderige grachten wel grappig, anderen verspreidden de boodschap zelf verder. Een uurtje later stuurde la De Ridder een overduidelijk gephotoshopte 'kraak-handleiding' van een 'PVDA-advocate' de wijde wereld in. Gevolg: nog veel meer bijval. Case closed, voor haar en haar aanhangers: de krakers zijn welkom, want de PVDA zegt dat en die getroffen mevrouw is duidelijk van de PVDA. Kort samengevat: wie linkse sympathieën heeft mag gerust het slachtoffer zijn van inbraak en wellicht ook nog wat ander fraais. Je gelooft niet wat je leest, tegenwoordig. Gemiste kans trouwens, voor De Ridder, om het nieuwsbericht van het gekraakte pand te vergezellen van de tekst 'Yessss!!! Gewonnen!!!', zoals haar partijgenoot Theo Francken eerder deze week deed na een uitspraak van het Europees Hof. Medemenselijkheid, het is uitzonderlijk geworden in sommige kringen.

En zo is een feit dat wijst op een juridisch manco, waarover iedereen het eens kan zijn, alsnog aanleiding voor een rondje polarisatie op de kap van mensen die onmiskenbaar slachtoffers zijn. Of dat nu om een Syrisch gezin (ver van hier, dus niet onze zorg) gaat, dan wel om mensen van hier (dichtbij, maar ze zijn extreemlinks hé), maakt niet meer uit: haal boven die verbale kalasjnikovs en schiet maar wat in het rond.

"De Vlaamse identiteit verenigt niet, ze verdeelt," schreef Joël De Ceulaer gisteren in Zeno, de zaterdagbijlage van De Morgen. Een betere illustratie van wat hij neerpende, kun je niet vinden. De Vlaamse identiteit, wat is dat? Varkensvlees eten, pintelieren, verzuurde reacties plaatsen op sociale media, de polonaise dansen in een volks café? Ik roep maar wat. Zoals ook diegenen die zo de nadruk leggen op die identiteit, zomaar wat roepen.

Van polonaise naar polarisatie. Het is een woordspelletje. Zoals alles vandaag de dag.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post762

Dagen mét

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, maart 04, 2017 13:00:00

Tournée Minérale ging afgelopen week naadloos over in Dagen Zonder Vlees. Telkens lieten meer dan honderdduizend Vlamingen zich overhalen om eerst een hele (korte) maand geen alcohol te drinken en de komende weken geen vlees op hun bord toe te laten. Het idee om veertig Dagen Zonder Liegen in te voeren, heeft het helaas niet gehaald, leid ik af uit de uitspraken van enkele N-VA-excellenties over Unia. Halve waarheden en hele leugens gingen weer hand in hand. Ja, 364 Dagen Zonder Liegen, daar wil ik nog wel voor pleiten, zowel op het publieke forum als in huiselijke kring. (Die ene dag is 1 januari, wanneer we onze goede voornemens voor het nieuwe jaar afratelen.)

Ik word heel moe van al die gemarketeerde acties. Alsof we allemaal kuddedieren zijn gebleven. Wat zeg ik: die honderdduizend inschrijvingen voor een alcohol- en vleesloze periode bewijzen het, een flink deel van de mensheid wil nog altijd tot een kudde behoren. Een kudde van gelijkgezinden, want nee, natuurlijk lopen we niet blind achter elke vlag aan, wat denkt u wel?! Ergens in een schaars verlicht lokaal hebben slimme jongens en meisjes tijdens een hippe brainstormsessie een semi-commerciële actie bedacht ("Ja, en we doen dan net alsof het met bewust leven te maken heeft en zo." / "Geweldig idee, Herman, let's do it!") en een flinke meute — laten we zeggen: een geslaagd aantal deelnemers aan een betoging door de straten van Brussel (al waren er volgens de rijkswacht maar twintigduizend aanwezigen) — huppelt vrolijk mee. Of on­vrolijk, dat maakt verder niet uit. Als ze maar meedoen.

Ik heb niet meegedaan en ik doe niet mee en ik zal niet meedoen. Ik probeer bewust te leven, maar ik drink weleens een glas en ik eet weleens iets saignants en ik voel me daar niet schuldig over. Maar ik heb er alle respect voor dat mensen er bewust voor kiezen geen vlees te eten. Principieel. Ik heb ook mijn vegetarische periodes gekend: best aangenaam en doorgaans zelfs heel lekker. (Ik kan u de hele collectie van Moosewood-kookboeken aanbevelen.) Er zijn dagen met vlees, dagen met vis, dagen zonder. Goesting is daarbij een sleutelwoord.

Ik begrijp dat mensen de alcohol afzweren. Het is gezond, je bent alerter en je doet minder domme dingen. Ik kan het weten, want ik drink zelf nauwelijks, maar in het verleden waren er momenten dat alcohol een, laten we zeggen, trouwe vriend voor het leven leek geworden. Zo iemand die, als het leven even tegen zat, of mee zat, dat kon ook, tegen je aanschurkte en fluisterde: "Wat denk je? Nog eentje? Ach nee, eentje is geentje. One for the road, buddy?" Als ik tegenwoordig drink moet het lekker zijn en mag het iets kosten. Kwaliteit boven kwantiteit. Tenzij dan in het stadion van mijn geliefde club, dan zijn ordinaire pinten best oké. Met mate en met maten.

Waarom hunkeren we zo naar richtlijnen van een ongedefinieerd hogeraf in ons leven? Zijn er echt Dagen Zonder Vlees nodig om ons te doen inzien dat de voedingsindustrie een loopje neemt met dierenwelzijn en dat onze biefstuk stilaan meer water dan vlees bevat? Of hebben we behoefte aan een religieus getinte onthoudingsperiode, zoals de traditionele vasten of de ramadan van de moslims? Kunnen we dat zelf niet verzinnen? Of kunnen we die informatie niet verzamelen en dan een wijs besluit nemen, voor onszelf, niet kaderend in een collectief bewustwordingsspektakel? Heb je een Tournée Minérale nodig om te beseffen dat alcohol een hard drug kan zijn? En dat het je benevelt? Ik vind dat vreemd. Na 125.000 jaar homo sapiens is autonoom denken blijkbaar nog steeds een probleem. We kunnen het niet alleen. We hebben een zetje nodig. Denk aan je lief op Valentijn! Zondag open voor al je kerstcadeaus! Drink geen alcohol! Eet geen vlees!

Laat me gerust! Ik wil Dagen Mét. Dagen met gezond verstand. Dagen met passie. Dagen met normbesef. Dagen met respect voor elkaar.. Dagen met levenslust. Dagen met liefde. Dagen met hoofdletter, kafka en een gouden randje, maar nu laat ik mezelf weer iets influisteren door Google met zijn favoriete zoektermen en dat gingen we dus niet doen. En weet u wat: u hoeft niet mee te doen. Beslis gewoon zelf. U kunt het!

Dagen mét. Zou daar geen concept rond te bedenken zijn?




  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post760

Vreemdelingen

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, februari 11, 2017 12:55:08

Vreemdelingenwet. Ik haat het woord.

Vreemdeling: 1) Buitenlandse man of vrouw. 2) Persoon die ergens niet bekend is — onbekende. 3) Persoon die op enig terrein niet thuis is. (bron: Van Dale)

De 'vreemdelingenwet' die donderdagavond werd goedgekeurd door een parlementaire meerderheid werd door staatssecretaris voor Asiel en Migratie Francken bedacht om een zeventigtal personen die "een gevaar vormen voor de openbare orde of de nationale veiligheid" uit het land te kunnen zetten. Veroordeelde criminelen, maar ook lieden die verdacht worden van terrorisme of zeer zware feiten. Aan de Dienst Vreemdelingenzaken om knopen door te hakken. Duim omhoog: we twijfelen, u mag blijven, voorlopig toch. Duim omlaag: u moet hier weg. Ook al bent u hier geboren of bent u voor uw twaalfde definitief naar hier verhuisd. Ook al staat er bij nationaliteit: 'Belg'. Ook al weten we begot niet wat er met die zware criminelen zal gebeuren eens ze ons grondgebied hebben verlaten. Après nous le déluge?

Vrouwe Justitia huilt bittere tranen. Ze is dan ook een wereldvreemde, al wat ouder wordende mevrouw, die zich nog herinnert dat er heksenverbrandingen waren. Dat er nog een tijd is geweest waarin het traag malende recht de pas werd afgesneden door sheriffs en andere schietgrage individuën. Dat we eerst moesten handelen en dan pas nadenken.

Nu zijn die terroristen geen doetjes, dat weet ik ook wel. Ik zie ze liever achter tralies dan met een bomgordel rond hun lijf op een publieke plek waar veel volk rondloopt. Maar wel na een correcte ingreep van de politie en in afwachting van een eerlijk proces, graag. Daarom heet België vooralsnog een rechtsstaat. Vooralsnog, zoals in: de verandering is op til. De jacht op de rechterlijke macht is ingezet. Wereldvreemd. Inert. Onbetrouwbaar. In naam van onze vrijheden, waarden en normen zijn we bereid een flink stuk van die vrijheden op te offeren en die waarden en normen... ach, het zijn tenslotte maar woorden.

***
Een paar jaar geleden schrapten de stad Gent en de krant De Morgen de term 'allochtoon' uit hun vocabularium. Ze hebben het verkeerde woord geofferd. Veel meer dan 'allochtoon' (Van Dale: "Van elders aangevoerd of afkomstig; niet-inheems; vreemd; niet-oorspronkelijke bewoner") legt 'vreemdeling' de nadruk op iets dat afwijkt van de norm. De doorsnee autochtoon houdt hier niet van vreemd. Vreemd, als in: er anders uitziend, een andere taal sprekend, zich anders gedragend.

Als we mensen die hier geboren zijn of die hier het grootste deel van hun leven hebben doorgebracht, vreemdelingen blijven noemen, dan zeggen we eigenlijk: ze horen hier niet écht thuis. We tolereren hen misschien dan wel (af en toe mogen we op de thee — bah, die kleffe, mierzoete muntthee, maar ach, ze doen wel hun best hé — of doen we een klapke door het gat in de haag), maar echt aanvaarden: neen.

Dit gaat over veel meer dan die buslading met zeventig criminelen. Dit gaat over een algemene attitude. Want wie garandeert ons dat het bij die zeventig blijft? En wie is er zeker van dat de nieuwe wet alleen zal worden toegepast op (would be-)criminelen en niet op mensen met een ander kleurtje die zich een beetje afwijkend gedragen? Dansende moslims, bijvoorbeeld, gesteld dat die ooit worden gevonden? (Gelezen op de officiële Twitteraccount van N-VA, na een reactie van een volger: "Het zou onverantwoordelijk zijn om louter te focussen op criminele illegalen en de grote groep van legale vreemdelingen die zich misdragen ongemoeid te laten.") En dan nog: als dat onze criminelen zijn — hier geboren en/of getogen —, waarom willen we dat probleem dan doorschuiven naar anderen? Ons probleem, onze oplossing.

***

Wahabieten en salafisten, daar werd van de week ook over geschreven en gesproken. Religieuze fanatici die in de zevende eeuw zijn blijven hangen. Fundamentalisme dat uit Saudi-Arabië werd geëxporteerd en laat dat nu net een fijne handelspartner zijn. Die investeren binnenkort wellicht in de haven van Antwerpen: salaam aleikum! Die zorgen ervoor dat de winstcijfers van FN Herstal in het groen blijven: salaam aleikum! (Zei Elio Di Rupo ooit over: "Als wíj hen geen wapens verkopen, dan doen anderen dat wel!", tegen dat soort sociaal-democratisch simplisme kan geen Internationale op!) Die zijn ook nog altijd welkom in Trumpland: salaam aleikum!

De islam is een gevaar, zo wordt ons om de oren geslagen, maar de gevaarlijke islamieten blijven welkom. Het lijkt wel de war on drugs: die viseert ook alleen het middelgrote en kleine grut. Als het gaat om het oprecht bestrijden van Het Kwaad, gedragen onze beleidsmensen zich als vreemdelingen.

***

Zullen we 't straks opnieuw hebben over gastarbeiders? Liggen die bordjes met 'Interdit aux Nord-Africains' nog op zolder? Maken we er best nieuwe met de tekst 'Verboden aan niet-blanken'? Nog even en ze komen weer van pas.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post757

(mm)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 28, 2017 12:53:40

"Wie àlles wil weten over iets, zal niets weten over alles." - (mm)

***

"58 worden is niets, 58 zijn is heel erg," zei niemand ooit. Dus ga ik niet verder zeuren over ouder, grijzer en — ach, bij wijze van petieterige compensatie — wijzer worden. 27 januari is al dertig jaar die dag van het jaar dat mijn geboortedag samenvalt met de sterfdag van Marc Mijlemans. Journalist. Stylist. Professioneel mijmeraar. Humorist. Lees Mijl op Zeven: Nagelaten Werk en proef van die unieke stijl.

(mm), zo leerden we 'm kennen. Hij schreef onvergetelijke dingen als "Acteur zijn is worden wat men wilde worden, om zo een ander te kunnen zijn", "Een cursus naaien: kunnen ook gaten in de ziel als sokken worden gestopt?" of "Het moet vreselijk zijn om door je vader begrepen te worden". Daar konden wij, twintigers van toen, oudere jongeren van nu, een hele week op kauwen, tot er weer een nieuwe Humo in de winkel lag. Het waren die zinnetjes die het troosteloze leven in de jaren 80 de moeite waard maakten. Balsem voor de ziel.

Toen stierf zijn vrouw, nauwelijks 25, aan een hersenbloeding. En niet al te langzaam en des te zekerder ging van dan af ook (mm) dood. Week na week een beetje meer. Tot hij op 27 januari 1987, anderhalf jaar na de dood van zijn geliefde C., door verdriet en een vieze kanker overmand werd. "Ik dood de tijd: het is hij of ik," schreef hij. Het is (mm) geworden. De tijd wint altijd, of je nu 58 of voor altijd 28 bent. "28 zijn is niets, geen 29 worden is heel erg," dachten we dertig jaar geleden, toen we het trieste nieuws vernamen.

***

"De mens is een duister, doodlopend straatje waarin, tegen muren aangeplakt, vele gangsters schuilen." - (mm)

***

De week begon met een Vlaams model dat de interseksualiteit bezong en eindigde met verhalen van seksueel misbruik. Met de (mm) van machtsmisbruik. Daar dook de in deze materie onvermijdelijke Roger Vangheluwe weer op. "Ik ken u niet," las hij voor van een spiekbriefje, toen hij geconfronteerd werd met iemand die zei dat hij een van de slachtoffers was van monseigneur. "Een fabulant," zo noemde de advocaat van het Brugse monster de man. Kan zijn: jezelf in een slachtofferrol fantaseren is niet ondenkbaar. Het vermoeden van onschuld bestaat ook in zaken van seksueel misbruik. Zij het dat het bij Vangheluwe het vermoeden van een druppeltje onschuld in een diepe, gitzwarte oceaan van schuld is. Machtswellustelingen die wit prediken en zwart doen, die puur voor hun eigen lustbeleving jonge onwetenden uitpikken en hen tot zwijgen dwingen, die achteraf spreken van "Ach, dat was zo een relatietje", als ging het om de eerste onhandige tongkus van twee pubers, verdienen de hel op aarde. Punt.

De advocaat van de duivel maakte de tongen los met zijn 'fabulant'. Onbekende tongen die anoniem of open en bloot getuigden. Maar ook bekende tongen: Chris Dusauchoit en Valerie Van Peel, die erover schreven of praatten. Die het hadden over blijvende littekens. Die het ontkennen van het misbruik haast even erg vonden als het bepotelen-en-nog-wat-meer zelf. Die benadrukten dat daders moeten toegeven wat ze gedaan hebben om het slachtoffer te helpen met dat litteken te kunnen leven.

't Is een bekend fenomeen: slachtoffers voelen zich dader. Je hoort dat bij verkrachtingen en seksueel misbruik van jongeren, maar ook bij racisme en seksisme. Slachtoffers schamen zich, zijn bang voor represailles, vragen zich af: is het niet mijn eigen schuld geweest? Wat heb ik verkeerd gedaan? En ze zwijgen. Heel lang. Voor altijd, soms. Of ze stappen eruit, omdat ze niet met die zwarte vlek kunnen leven. Lees vandaag het verhaal van Benjamien in De Morgen en huiver.

En de daders, zij doen voort. Op zoek naar een nieuw slachtoffer, liefst zo onschuldig en gewillig mogelijk. Nu de tongen zijn losgekomen, is het te hopen dat vele slachtoffers zich luid laten horen en dat ze zich kunnen optrekken aan getuigenissen van lotgenoten. De media moeten hen een megafoon aanreiken en er niet van wakker liggen dat steeds hetzelfde wordt gefluisterd, gezegd of geschreeuwd. Herhaling móet soms, is goed. We kunnen niet genoeg blijven herhalen dat de samenleving moet worden afgeschermd van zieke geesten.

***

"Vermijd een houten kop in een bos met spechten!" - (mm)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post755
Volgende »