Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Prioriteiten (2)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, november 11, 2018 13:01:29

Acht dagen geleden had ik het op deze plek over de kleine oorlogjes die op sociale media werden uitgevochten over een kerstmarkt die tot wintermarkt werd omgedoopt en over de kritiek van centrumlinkse partijen op een overheidscampagne pro biefstuk-friet. De discussies gingen niet over zaken die er écht toe doen, zoals armoede, daklozen, de vele doden in Jemen, klimaatopwarming, een begroting die lek blijft. 'Prioriteiten', had ik er als titel boven gezet. Ik doe dat vandaag opnieuw. Want weer ging het een hele week over randfenomenen.

De staatssecretaris die vorige week al de toon zette, deed dat opnieuw. Deze keer hekelde hij een Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter. Was hij even uit het oog verloren dat de Sint die elk jaar in Antwerpen aanmeert bij een bevriende burgemeester-partijvoorzitter, ook geen traditionele mijter draagt en dat al vele jaren lang, zonder dat die burgemeester-partijvoorzitter zich daar tot nog toe openlijk tegen verzette. Uiteraard moest er dan ook weer over zwarte- en roetpieten gejeremieerd worden. #tothierennietverder en #wegmetons kwamen nogmaals voorbij waaien. Wat is er mis met dat goede oude 'kaakslag', vraag ik me dan eventjes cynisch af. Je kan natuurlijk geen boerkini's blíjven verzinnen om de aandacht proberen af te leiden van de essentie.

***

De burgemeester-voorzitter mocht ook zijn zegje doen. Wat hij over armoede, de genocide in Jemen of de kaduke begroting dacht, kwamen we niet te weten. Neen, hij ergerde zich aan het weggommen van Apu uit The Simpsons, zijn lievelingsserie. Een karikaturaal personage dat als racistisch en stereotiep bestempeld wordt. Door de 'politiek correcten', dat spreekt voor zich. Nu valt er heus wel iets kritisch te zeggen over de nogal bange beslissing van opdrachtgevende zender Fox om de Indiër met het lachwekkende accent uit de serie te laten schrijven (The Simpsons steekt vol karikaturen), maar is dit echt een prioriteit voor een leidinggevende politieke figuur in Antwerpen, Vlaanderen en België? Moet hij geen nieuwe bestuursploeg samenstellen? De begroting op orde krijgen? Ervoor zorgen dat er nog een beleid is, de komende zes maanden? Verkiezingen voorbereiden? Of hoort dit al bij de campagne, een opstapje naar een half jaar durende strijd tegen de poco's? Ik vraag het me af.

***

Zelzate, daar gaat het sinds gisterochtend ook over, want daar heeft de lokale sp.a het aangedurfd om een coalitie op te zetten met de PVDA. Nu pater Werenfried van Straaten er niet meer is, moeten er blijkbaar anderen opstaan tegen het goddeloze communisme. Het is zeker waar, dat communisme heeft de landen waarin het de bovenhand kreeg weinig meer dan kommer, kwel, dictatuur, goelags en het systematisch uitmoorden van politieke tegenstanders opgeleverd. Maar je kan ook veel negatiefs zeggen over kapitalisme en nationalisme. De tijd dat Amada, de voorloper van PVDA, hardnekkig de uitwassen van Stalin, Mao en Pol Pot verdedigde, ligt achter ons en je moet al van heel slechte wil zijn om het beleid in Venezuela op dezelfde lijn te plaatsen als die moordzuchtige regimes.

Waar is het 'cordon sanitaire' voor extreemlinks, werd er geroepen, terwijl dat cordon — je kan voor of tegen zijn — werd ingevoerd om racisme en raciale discriminatie aan te pakken, domeinen waarop de PVDA niet actief is. Vlaams Belang heeft nooit het racistische 70-puntenplan afgewezen, terwijl PVDA wel (voorzichtigjes) afstand nam van Pol en andere Potentaten. Beoordeel beide partijen dus op hun programma en de taal die hun leiders spreken, en neem dan een standpunt in. Verschilt Vlaams Belang wezenlijk van het voor racisme veroordeelde Vlaams Blok? Is de PVDA nog altijd de partij die mee heult met verre, verderfelijke regimes?

***

De Vlaamse Jeugdraad, daar werd ook stevig over gebakkeleid. De vier opzijgeschoven leden van Schild & Vrienden werden vervangen door hun opvolgers: stuk voor stuk mensen met een kleurtje. "Zijn dat Vlamingen?" weerklonk uit kelen die zich doorgaans schor roepen om een onafhankelijk Vlaanderen een stapje dichterbij te brengen. En het was niet eens een statement van de Jeugdraad, want die jongelui waren gewoon net niet verkozen in de eerste stemronde. Trouwens, die vraag stelde niemand zich: hoe kan het dat een stel fundamentalistische, tot een racistisch groupuscule behorende kerels destijds de voorkeur kregen op redelijke jongeren met een andere origine? Toch een beetje racisme onder de kiezers-studenten, of mag dat niet meer opgemerkt worden dezer dagen?

***

O ja, ik mag de politieke benoemingen absoluut niet vergeten. De Open Vld claimt de gouverneursstoel in Oost-Vlaanderen, de CD&V een zitje in het directiecomité van de Nationale Bank. Carina Van Cauter trok al haar conclusies, Steven Vanackere niet. Misschien moet je haar wel in de Nationale Bank loodsen en hem tot Oost-Vlaams gouverneur benoemen. (Geef hem een tijdelijk adres in Gent en haar een financiële opleiding en het is opgelost.)

Die Nieuwe Politieke Cultuur, hoe zat het daar ook weer mee? Dood en begraven, zeker?

Jan Mulder zei in Humo dan weer dat hij al vijftig jaar weet heeft van gesjoemel in het voetbal. De vraag die de interviewer niet stelde: waarom zei je dit vijftig jaar geleden dan niet, beste Jan?

Onze nieuwe minister van Defensie, Sander Loones, die morgen Steven Vandeput vervangt, werd dan weer het collaboratieverleden van zijn voorvaderen aangewreven. Suggestie voor de criticasters: beoordeel de 39-jarige Loones — geboren vierendertig jaar na de Tweede Wereldoorlog — op zijn woorden en daden, niet op wat zijn familieleden meer dan zeventig jaar geleden hebben uitgevreten. Dat geldt ook in de andere richting. Beoordeel de kinderen van Syriëstrijders niet op wat hun ouders hebben uitgericht.

***

Jemen.

Armoede.

Daklozen.

Begroting op orde.

Klimaatopwarming.

Er zijn echt wel andere prioriteiten. Welke onzin staat ons de komende week te wachten?





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post836

Prioriteiten

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 03, 2018 13:11:00

Vandaag precies zeventig jaar geleden pakte The Chicago Daily Tribune uit met groot voorpaginanieuws: Thomas Dewey was verkozen tot nieuwe president van de Verenigde Staten. Daar kon diens tegenstander, zittend president Harry S. Truman, de échte winnaar van de verkiezingen, wel om lachen, want hij toonde de krant tijdens zijn overwinningstoespraak aan zijn aanhang. Om als krant af te gaan moet je niet eens 'fake news' publiceren. Voorbarig zijn is al genoeg.

Over fake gesproken. De 'voormalige toekomstige burgemeester' van Brugge, zoals Pol Van Den Driessche in een commentaarstuk in De Standaard subtiel genoemd werd, probeerde begin deze week het 'nieuws' te lanceren dat de Brugse kerstmarkt voortaan wintermarkt zou worden genoemd, om andere gelovigen niet te schofferen. Versta: de moslims. Roep luidop: onderdrukking. Soumission! Dat gebeurde dan ook nadat het berichtje van de grijpgrage communicatie-expert van de N-VA werd opgepikt door de nieuwssite van een commercieel tv-station, waarna andere media er #metoo-gewijs op sprongen: wij willen dat ook brengen! Uiteraard zonder bronnencontrole. Eén telefoontje naar de organisator van de kerst-, pardon wintermarkt, had geleerd dat die benaming al twee jaar wordt gehanteerd en dat die wijziging er kwam om commerciële redenen. En vanuit het besef dat het een beetje gek is om een markt die weken vóór Kerstmis wordt geopend, kerstmarkt te noemen. Wintermarkt, dus. Logische beslissing. Niets aan de hand.

Behalve dan dat er weer hevig gestampvoet werd op de sociale media. Dat het een schande was. Dat we onze cultuur nu toch eens dringend moeten gaan beschermen tegen die indringers. Dat we straks niets meer te zeggen hebben in ons eigen land. Het zouden terechte verzuchtingen zijn, mocht het waar geweest zijn, dat de naam 'kerst' had moeten plaatsmaken voor 'winter' om de moslims niet voor het hoofd te stoten. Dat zou inderdaad reden tot kritiek zijn. Quod non. Maar het kwaad is geschied: voor honderden wild om zich heen slaande Vlamingen is dit het zoveelste bewijs dat we op de knieën gaan. Nog versterkt door een staatssecretaris die zich druk maakte over een door Groen en sp.a gehekelde campagne om steak met frieten aan te prijzen. Meteen werd er getoeterd dat links de Vlaming zijn wekelijkse culinaire uitspatting niet meer gunt, terwijl het puur en alleen ging over het promoten van producten die, op z'n zachtst gezegd, niet bovenaan staan in de voedingspiramide. De Vlaming moet maar voor zichzelf uitmaken of hij dat wil eten. Blijkbaar zijn alle problemen met vluchtelingen en transmigranten opgelost, is er voor hen een menswaardige oplossing gevonden, zodat een staatssecretaris zich nu kan vermeien met akkefietjes? (En eerlijk gezegd: ik vind een jongen en een meisje van een jaar of acht, die op 31 oktober 's avonds aanbellen en "Trick or treat" roepen, een significantere aantasting van onze cultuur dan de benaming van een markt.)

Het had op de sociale en andere media uitgebreid over de eerste dode dakloze kunnen gaan, deze week. Of over Jemen, die vergeten genocide. De groeiende armoede, nog zo'n thema dat de aandacht waard is, en de verontwaardiging van politici. Ik wil het niet eens over het gat in de begroting hebben, of over de klimaatopwarming. Dingen die er echt toe doen. Prioriteiten, net wat u zegt, beste lezer. Niet alleen zien sommigen het bos niet meer, ze kijken ook alleen nog maar naar denkbeeldige bomen.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post834

Niet schieten

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 29, 2018 13:19:26

De motor van mijn blogposts is heel vaak verontwaardiging en — u weze gewaarschuwd — dat zal dit keer niet anders zijn. Een van de privileges van mijn job is dat ik soms dingen kan zien, horen of lezen nog voor het grote publiek er kennis van kan maken. Zo mocht ik deze week het nieuwe boek van David Van de Steen, Overlever van de Bende van Nijvel, 'voorproeven' en de nieuwe film van Stijn Coninx, Niet schieten, naar het vorige boek van Van de Steen (Niet schieten, dat is mijn papa!), op een veel te klein scherm bekijken. En het voerde me onmiddellijk terug naar de duistere jaren 80, toen Amerikaanse kruisraketten werden geplaatst ondanks massaal protest van de bevolking, toen de regering met bijzondere machten — zeg maar: volmachten — ging regeren om het parlement helemaal uit te kunnen schakelen, toen hoogwaardigheidsbekleders (what's in a name!) hun seksuele driften konden uitleven op jonge jongetjes en meisjes tijdens zogeheten 'Roze Balletten', toen de linkse rakkers van de CCC veertien aanslagen pleegden op nauwelijks twee jaar tijd (twee doden, de daders werden opgepakt en veroordeeld), toen de extreemrechtse rakkers van de Bende van Nijvel achttien diefstallen, afrekeningen en overvallen pleegden op iets meer dan vier jaar tijd (achtentwintig doden, de daders werden nooit gevat en dus ook niet veroordeeld).

Over de film kan ik kort zijn: die is geweldig. Vier sterren, zeer zeker. Jan Decleir, die de grootvader van David Van de Steen speelt, is in bijna elke scène aanwezig. In extreme close-up dan nog wel. Mocht dit een Amerikaanse film zijn, je hoefde niet meer te pronostikeren wie de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol zal ontvangen. Decleir is majestueus. Elke geste, elke opgetrokken wenkbrauw, elk zorgvuldig geformuleerd woord uit zijn mond zit juist. Er is trouwens geen enkele ondermaatse acteerprestatie in Niet schieten, ze schitteren van heel jong tot heel oud. Enig minpuntje in de film: op het eind houdt Decleir/grootvader een lange toespraak in een volle zaal met slachtoffers, nabestaanden en pers, met vooraan de zoveelste onderzoekequipe die de miljoenen documenten van voren af aan mocht beginnen door te nemen. Het is een van de weinige fictieve scènes uit de film. Voor de rest volgt Coninx nauwgezet het boek van Van de Steen. Pijnlijk accuraat. Die slotscène heeft iets Hollywoodiaans, iets moraliserend, alsof er nog een afronding nodig was na meer dan twee uur prachtige cinema. Jammer, maar u móet hoe dan ook gaan kijken. En misschien móeten we daarna massaal op straat komen, iets 'Witte Mars-achtig' organiseren, om aan te klagen dat er bijna drieëndertig jaar na de laatste bloedige overval nog altijd geen schijn van een oplossing lijkt te zijn voor dit Grote Mysterie.

Achttien feiten, achtentwintig doden, veertig zwaargewonden (onder wie David Van de Steen, die het ternauwernood overleefde, in tegenstelling tot zijn vader, moeder en zus, die voor zijn negenjarige ogen werden afgeknald door kerels met carnavalsmaskers voor hun kop), een zeer beperkte buit. Alles bij elkaar een kleine zeven miljoen frank (175.000 euro). Het ging dan ook niet om die centen, dat was maar om de aandacht af te leiden. We zouden er trouwens beter mee ophouden om te spreken over overvallen op supermarkten, het ging om koelbloedige slachtpartijen op plekken waar veel onschuldige mensen waren samengekomen. Met als doel chaos te zaaien, want dat paste in het maatschappijbeeld van de mensen achter de schermen, dat was hun Ideale Wereld, een wereld waarin een schrikbewind heerste. De Bende van Nijvel — zo genoemd naar een van de plekken waar een supermarkt het doelwit werd van een slachtpartij, met drie doden tot gevolg — was geen zootje ongeregeld, geen chaotisch schurkengezelschap. Dit waren getrainde paramilitairen, die een nauwgezet plan volgden: de samenleving aan het wankelen brengen. Dat lukte, overigens. Mensen gingen op vrijdag- of zaterdagavond met een bang hartje naar de Colruyt of de Delhaize. De bendeleden gingen ook steeds driester te werk, alsof hen gevraagd werd om hun actieradius op te voeren en alle scrupules overboord te gooien. Op 27 september 1985 vielen ze aansluitend binnen in de Delhaizes van Eigenbrakel en Overijse, samen acht doden. Op 9 november 1985 was er de slachtpartij op de Delhaize in Aalst, recht tegenover het appartement van de grootouders van David Van de Steen. Acht doden. Het laatste wapenfeit van de Bende.

De daaropvolgende jaren bleef de schrik er goed inzitten bij de bevolking. Het doel van de Bende was bereikt: België kreeg meer blauw op straat (toen nog vooral rijkswacht, terwijl leden van die snorrenbrigade ongetwijfeld betrokken waren bij de Bende, het was alsof moordenaars een extra wapen kregen aangereikt). De daders mochten niet gevonden worden, zoveel was duidelijk, want dat had kunnen leiden naar de opdrachtgevers. Veelbelovende onderzoekpistes werden even gauw weer begraven, onderzoeksrechters van het onderzoek gehaald, het lijvige dossier verhuisde vaker dan de doorsnee landgenoot tijdens zijn lange leven. En de politiek liet betijen. De hoogste juridische kringen lieten betijen, of werkten zelfs gretig en deskundig mee aan het begraven van het onderzoek. De daders lopen of liepen vrij rond, onbekommerd. Dat extreemrechtse krachten (politici, zakenlieden, rijkswachters, beroepscriminelen, een fascistisch clubje) achter de Bende van Nijvel zitten, mag nog altijd niet officieel geweten zijn, en eigenlijk hoor ik dit niet te schrijven, want het is nog niet bewezen, de daders zijn niet opgepakt en veroordeeld. En zullen dat wellicht ook nooit worden. Als zelfs David Van de Steen er niet meer in gelooft, hoe moet het dan zijn met mensen die de zaak slechts vanop afstand hebben gevolgd, die misschien zelfs jaren na de feiten geboren zijn?

De Bende van Nijvel blijft een schandvlek op de Belgische samenleving. Na drieëndertig jaar mag de waarheid nog altijd niet geweten zijn. Achtentwintig doden, honderden nabestaanden, zoveel mensen die één simpel ding vragen van onze overheden: gerechtigheid. Zolang dit onderzoek niets oplevert, kan ik de beleidsmakers in dit land niet ernstig nemen. Verontwaardiging is gepast, boosheid mag, neen, móet! Maar ga eerst naar de bioscoop.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post815

Zwaanst na ni!

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 08, 2018 13:21:02

Ik heb deze week drie dingen geleerd: wat whataboutism is, hoe je meme correct uitspreekt en dat er geen verschil is tussen 1988 en 2018.

Whataboutism, weet ik nu, is de — bij sommigen onverbeterlijke — neiging om een vervelende vaststelling te counteren met een andere vervelende vaststelling. Ja, er lopen racisten rond bij Schild & Vrienden, maar hebben jullie al onderzocht hoe dat zit met het extremisme bij de moslims? Dat soort observaties. Op zich niet verkeerd, trouwens: er loopt best wat vreemd volk rond bij andere extremistische groeperingen en die verdienen ook nader onderzoek, misschien zelfs een volledige uitzending van Pano, maar daar gaat het nu even niet over. Wel over de 67.000 haatdragende berichten in een besloten Facebook-groep en op een forum dat ik niet eens kende, Discord.

Daar worden massaal fascistische en racistische memes gedeeld, uit te spreken als 'miems' en niet als 'mémés', zoals ik dat tot voor kort — laten we zeggen: tot woensdagavond rond halftien — deed. Een foto van een wenend zwart kindje, met daarop de tekst "I don't care - I love it", ondersteund door een flard uit de gelijknamige song van Icona Pop featuring Charlie XVX (waar ik ooit nog nooit van gehoord had, het was een bijzonder leerrijke week!). Láchen, maar dan op het niveau van lieden die al eens '88' op hun voorarm laten tatoeëren en een vlag voor verdraagzaamheid van een kasteelmuur sleuren. Dolfjes in spe. Voorlopig nog ettertjes met een beperkt IQ, nul empathie en een groteske neiging om achter een uiteraard onaantastbare leider aan te marcheren. Iemand als Dries Van Langenhove. Volgens sommigen welbespraakt, volgens mij een clichés spuwend stuk onbenul met een uit de kluiten gewassen hang naar denkbeeldige perfectie. Het perfecte lichaam, de perfecte ideologie, de perfecte wereld: wit is altijd schoon, om een boektitel van Leo Pleysier te citeren.

Dat 1988 gelijk is aan 2018 leerde ik dankzij de eerste aflevering van Dank dat u bij ons was, waarin zowel nieuwsanker Martine Tanghe als veertig jaar journalistieke hoogtepunten gefêteerd worden. Krasse knarren komen daarin vertellen over de Tijd van Toen, herinneringen, aan leuke liedjes, melodietjes uit vervlogen tijd (met mijn meest welgemeende excuses voor deze oorwurm van wijlen Jan Theys). Vroeger was het beter. Of op z'n minst anders. Waarna er aan die destijds spraakmakende reportage van precies dertig jaar geleden in de Antwerpse Seefhoek werd gerefereerd. Racistische (achter)klap die krek hetzelfde klonk als die van vandaag. Tsjoektsjoeken, bananenfretters, wandluizen, ze zwermden uit van een verloederde wijk en door de lokale machthebbers aan hun lot overgelaten buurtbewoners in het noorden van 't stad naar de rest van Vlaanderen. Zwaanst na ni hé!, bulderde een man met een brilmontuur dat de helft van z'n gezicht bedekte. Legendarische televisie. Zwaanst na ni! Antwerps voor: wees nu eens even ernstig. (Ik geef toe: dat klinkt veel minder spitant.) De kettingrokende, op het middaguur vlotjes pinten drinkende vijftiger of zestiger of zeventiger (wie zal het zeggen, hijzelf allicht al een tijdje niet meer) spuwde de vremdelinge uit. Allemaal dieven en schoeljes, wat natuurlijk niet van de brave originele bevolking van de Seefhoek gezegd kon worden: stuk voor stuk naarstige luitjes, die alleen nog maar hun sjofele huizen uit durfden omdat er een meneer met een camera hun mening kwam registreren. Lezersfora avant la lettre.

Het racisme, het dedain en het over één kam scheren van álle vreemdelingen zijn gebleven. De leden van Schild & Vrienden roepen iets moderner dan zwaanst na ni!, maar ze bedoelen hetzelfde. Eigen volk eerst. Eigen huidskleur eerst. Eigen vreemdelingenhaat eerst. Daar draait het om. En het draaide vierentwintig uur later op Canvas vrolijk verder, maar dan internationaal, met een undercoverreportage van een Zweedse journalist die onder een schuilnaam was doorgedrongen in de alt-rightbeweging. Alt-right, dat is een eufemistisch synoniem voor ouderwets fascisme, maar dan in een hip jasje. Dat zijn al ietwat grotere Dolfjes in spe. Witte mannen — vrouwen zijn in fascistoïde kringen alleen maar goed om nieuwe pinten klaar te zetten — die een idee hebben hoe de wereld van morgen er moet uitzien. De Ideale Wereld, maar dan zonder Jan-Jaap van der Wal en zonder humor. Iedereen wit en wie de pech heeft er een beetje anders uit te zien, in reservaten of achter Expo '58-achtige omheiningen. Een rariteitenkabinet. En wij, superieure blanken, dan allemaal maar hut, jungle en primitieve volkeren roepen tegen die primitieven. Omdat het kan. En omdat het mag.

Er zijn er die betreuren dat Dries Van Langenhove — een onbeduidende jongen tot ie airplay kreeg in media die hijzelf steevast links blijft noemen en die daardoor zijn narcistische Ik nog meer in de verf mocht zetten — door de mand is gevallen en door de Gentse universiteit geschorst werd. Want wat heeft hij verkeerd gedaan? Ik zal het kort zeggen: hij heeft een fascistoïde bende rond zich verzameld, die in hem een Grote Leider zien en die gedwee zijn marsorders volgen. Op dit ogenblik is Driesje een Dolfje in spe, in gedachten is hij veel meer. Ach, dat overkomt wel meer narcistische persoonlijkheden. Maar soms wordt er zo eentje president van Amerika. Of wordt hij vierkant uitgelachen, schrijft hij een volstrekt onleesbaar dik boek over een virtuele Nieuwe Wereld (laten we 't het Derde Rijk noemen) en krijgt hij vervolgens de macht in de schoot geworpen door politieke leiders die het zelf ook niet meer weten. Van een semi-militaristisch kamp voor gelijkgezinden in Overijse over Mein Kampf naar uitroeiingskampen is een lange weg, maar die weg is er wel. En hij is uitgestippeld. En er worden wegwijzers naartoe opgesteld door salonfähige politici die met hun harde taal een megafoon aanreiken aan de extremisten.

Als je zo iemand ontmaskert — hulde aan Tim Verheyden en de ploeg die heeft meegewerkt aan die knappe Pano! —, laat dat dan een waarschuwing zijn voor gelijkgezinden. Zet die jongen buitenspel. Hij is vijfentwintig, geen naïeve, met nogal vreemde, een klein beetje achterlijke ideologische droomwerelden dwepende puber meer. Iemand die zou moeten beseffen waar hij mee bezig is. Een potentieel gevaarlijk sujet. Onschuldig, zegt u? Volstrekt ongevaarlijk? Wat dan met het feit dat ze infiltreren in organisaties als de Vlaamse Jeugdraad en daar hun mannetjes posteren. Invloed à volonté in gerespecteerde kringen. We moeten intolerant durven te zijn voor intolerantie, anders lopen er straks geen toleranten meer rond. Hitler mocht z'n gangen gaan, onze (groot)ouders hebben gezien wat de gevolgen waren. Anders Breivik mocht een dodelijk privé-feestje organiseren in Noorwegen. Ongetwijfeld ook een onschuldige dweper, neen? Misschien riep er net voordien wel een Noorse whataboutist: zouden we niet beter de islamfundamentalisten op de voet volgen, in plaats van die onschuldige blonde jongen? En nu we toch bezig zijn: what about Fouad Belkacem? Die clown van dat onbeduidend organisatietje, Sharia4Belgium. Vinden we dat nu nog altijd zo'n onschuldig tijdverdrijf? Ik dacht het niet. Dus hou die Van Langenhove en de leden van zijn groupuscule maar goed in het oog. Voor je het weet is er een meeloper die zich plots de Vlaamse Breivik acht en die de leider een plezier denkt te doen met een aanslagje. In naam van een soort Sharia4Flanders.

Je kunt extremisten, van welke zijde ook, niet goed genoeg in het oog houden. Je kunt als samenleving beter in de kiem smoren dan de scherven opvegen. Het is met fascistoïde neigingen zoals met de afzichtelijke foto's op pakjes sigaretten: je houdt de diehards niet tegen. Die willen, zoals het woord het zegt, desnoods 'hard sterven'. En voor wie dat niet gelooft: zwaanst na ni hé!





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post812

War on Drags

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, september 01, 2018 13:26:42

Goed, wat is er deze week in het nieuws geweest? Ha, kijk eens, vorige zondag al, een staatssecretaris die zich weer eens ontpopte tot straatsecretaris en die op Facebook wat verzuchtingen neerpende over echte en fake mannen. Mannen in tirolerkostuum en mannen in lingerie, laten we zeggen. De staatssecretaris schreef en herschreef en herschreef nogmaals en deed dat nog een keer of zeven over. Even dacht ik: de tot mislukken gedoemde war on drugs wordt opgevolgd door een war on drags. Tot hij weerwerk kreeg, niet iedereen in zijn partij op dezelfde lijn bleek te zitten en hij de tekst dan maar verwijderde. Mis begrepen, of zo. De commotie niet waard. ("Waarom post je dan op je openbare Facebook-account deze bedenkingen?", inderdaad, u stelt terecht die vraag.)

***

Wat was er nog? Ah voilà, een zwarte jongen van vijftien die in Aarschot op de sporen werd geduwd. Net zoals mosselen niet alleen meer op tafel komen in maanden met een r, zo ook kom je racisme tegen in maanden zonder r. Augustus, bijvoorbeeld. Al is een deel van het Vlaamse publiek niet dadelijk mee als het r-woord valt. Relatief, weet u wel. Razend, word ik ervan. Dan kruipen allerlei brulboeien in de pen om zwaar te relativeren en als een hoofdredacteur van een weekblad het dan heeft over racisme in het Vlaamse DNA, is het kot meerdere malen te klein. Hang hem hoog! Ontsla die hufter!! Niet met ons, Vlamingen!!! #tothierennietverder. Uitroeptekens ad infinitum. "Vond iedereen racisme maar even erg als beschuldigd worden van racisme," reageerde @FlorVDE vrijdagavond op Twitter. Tweet van de week. Want hier draait het allemaal om: al die kaakslagvlamingen die nu héél boos zijn omdat ze zich in de hoek van de racisten gedreven voelen (begrijpend lezen is niet hun sterkste kant, want wat die hoofdredacteur schreef klonk een pak genuanceerder) doen ook uitermate hun best om racistische gedragingen van andere bange blanke mannen (en vrouwen) af te zwakken, alsof ze dat helemaal niet zo erg vinden. Waarmee ze de editorialist van dat weekblad impliciet gelijk geven.

***

Nog iets? Gucken sie mal hier. In Chemnitz betoogden neonazi's. Open en bloot. Niets meer te verbergen. Hoeft ook niet meer, ook al is het in Duitsland verboten. Populistische leiders hebben het steeds meer voor het zeggen in Centraal-Europa (en in de wereld) en dus voelen lieden die zich lang verborgen hebben gehouden geroepen om te, euh, roepen. Je merkt dat in de sociale media en nu dus ook op straat.

Rechtse en flinkse politici zouden er eens bij moeten stilstaan of hun agressieve taalgebruik — 'kordaat', zullen ze het zelf liever noemen — er niet toe bijdraagt dat allerlei groupuscules nu denken dat ze niet alleen staan met hun afkeer. En natuurlijk roepen die politici niet op tot daden, maar sommige toehoorders begrijpen dat wel zo: wat niet expliciet wordt afgekeurd, is goedgekeurd. Punt. Als er op de volgende Antwerp Pride weer zo'n homohater een geïsoleerde man in olijke outfit een pak rammel geeft, moeten we nog eens terugdenken aan die verwijderde Facebook-post van de staatssecretaris. Ik denk: er is een link. Politici hebben een voorbeeldfunctie. Persoonlijke meningen inslikken hoort daarbij. De gevolgen van wat je zegt of schrijft, correct proberen in te schatten. Gouverner, c'est prévoir. Het algemeen belang moet altijd vooropstaan. Zóu moeten.

***

Afhandelcentrum. De term werd niet bedacht door de sociaaldemocratische burgemeester van een uit de kluiten gewassen kuststad, maar wel gretig gebezigd. Hij bedoelt: een plek waar transitmigranten worden opgevangen, tot er over hun lot wordt beslist (asiel, ja of neen). Anderen bedoelen: waar ze worden opgesloten, in afwachting van hun verwijdering van het grondgebied. Hoe kan je met gebalde, omhooggestoken linkervuist opstappen in de 1 mei-stoet, in theorie opkomen voor solidariteit van alle volkeren op aarde en mensen op de vlucht 'afhandelen'? Voor er weer iemand "Hé, gij zijt een fan van de opengrenzenlobby, zeker?" roept: neen, we kunnen niet iedereen opvangen. We kunnen wel solidair zijn met mensen die het moeilijk hebben. We kunnen een oplossing zoeken, over de partij- en landsgrenzen heen. En, vooral, we kunnen hen in de eerste plaats als mensen proberen te zien, niet als statistische gegevens. Afhandelcentrum. Klinkt een beetje als 'afwerkplek', een term uit de prostitutie. In Nederland bestaan er zelfs gelegaliseerde afwerkplekken. Geen idee of ernaast een afhandelcentrum ligt en aan de andere zijde een afhaalchinees.

Ga ondertussen uw mond spoelen, meneer de burgemeester!

***

O ja, ik zou het haast vergeten: een man met nazi-tattoos op zijn linkerarm (foutje!) is ontslagen als chauffeur bij de MIVB. De man had nochtans een vlekkeloos parcours afgelegd, zesentwintig jaar trouwe dienst, zonder aanmerkingen, noch van zijn oversten, noch van zijn passagiers. Er zijn er anderen. Zijn stommiteit: hij was naar een bedrijfsfeestje gegaan in een marcelleke, véél erger dan een tirolerkostuum of sexy mannenlingerie. Daardoor waren de tattoos zichtbaar: 88 (de achtste letter van het alfabet is de H, een dubbele acht staat voor 'HH', in neonazistisch vakjargon: Heil Hitler), een adelaar (typisch voor het Derde Rijk) en 'SS' (verklaring onnodig). Enfin, in sommige kringen zal hij daarmee heel populair zijn. Kringen die je ook in Chemnitz op straat zag marcheren, hun op een na favoriete bezigheid, na het in elkaar timmeren van andersdenkenden.

Ik worstel ermee. Niet met die man: daar ben ik te oud, te plomp en te laf voor. In gedachten neem ik ze een voor een in een houdgreep, de neonazi's, het fascistoïde crapuul, tot ze afkloppen, zich overgeven. Tot in het diepst van mijn vezels heb ik een afkeer van alles wat swastika-gerelateerd is. Als ik op een feestje zou zijn en die man zou daar staan, in zijn afzichtelijke marcelleke, dan is de kans heel reëel dat ik er stiekem een foto zou van maken, om de man te signaleren bij bedrijfsleiding, politie of Unia. Ik walg van dat soort figuren. Sympathisanten van een onmenselijke ideologie. Kampbewakers in spe.

Begrijp me dus vooral niet verkeerd (ik beloof overigens dat ik deze tekst niet tien keer zal aanpassen), maar ik worstel met zijn ontslag. Als iemand zesentwintig jaar, meer dan een kwarteeuw, keurig z'n werk heeft gedaan — als er al eens een opmerking in zijn dossier stond, was het een positieve —, nooit eerder openlijk is uitgekomen voor een ziekelijke sympathie, vraag ik me af of je die man wel aan de deur kúnt zetten. Vrijheid van meningsuiting en zo. Zelfs voor iemand die een laakbare mening heeft, maar die mening blijkbaar nog nooit heeft proberen op te dringen en de neutraliteit — die je van een buschauffeur mag verwachten — nooit heeft geschonden.

In die zin is er een grondig verschil met die andere buschauffeur, tevens voorzitter van een minuscuul partijtje, die een half jaar geleden werd ontslagen omdat hij vond dat vrouwen en mannen apart moeten zitten in de bus. Ook die man had dat niet geventileerd tijdens de diensturen, noch had hij zich daarnaar gedragen bij de uitoefening van zijn functie, maar hij had het wél gezegd en dus kun je als bedrijf ingrijpen.

***

Voorts vind ik dat het dragen van marcellekes in het openbaar moet verboden worden. Misschien in het kader van de war on drags?





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post811

Dubbel racisme

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, augustus 25, 2018 13:04:26

Moeten we 't nu weer over racisme hebben?

Ja, we moeten het alweer over racisme hebben.

Diepe zucht.

Na het 'Handjes kappen, de Congo is van ons'-incident op Pukkelpop reageerde iemand op een boze tweet van mij dat racisme een complex gegeven is. Neen, dus, racisme is hoegenaamd niet complex. Het is zelfs zeer makkelijk te herkennen. "Mijn ras is superieur aan alle anderen." Dat is racisme. En dat is fout. Altijd. Overal. De lightversie daarvan is xenofobie: angst voor het vreemde. Of voor de vreemde. Xenofobie zit diep in ons, is onze voorvaderen zelfs vaak van pas gekomen, toen we nog jagers-verzamelaar waren en onze buur, een paar kilometer verderop, niet konden vertrouwen. Xenofobie is een soort beschermende reflex. In het beste geval nuttig, maar meestal onnodig. En daarom zelden aangewezen. Bij racisme hoef je die twijfel niet te hebben: dat is nóóit aangewezen. Jamais. Never. Nie. En kom niet af met "Er is ook omgekeerd racisme". Dat hoef je niet 'omgekeerd' te noemen, het is racisme, punt. Zoals er onder de hashtag #metoo ook verhalen opduiken van mannen die seksueel misbruik van vrouwen ondervonden. Of van transgenders, wat mij betreft. Elke vorm van raciaal superioriteitsgevoel is misplaatst, maatschappelijk ongezond, verwerpelijk en - gelukkig bij ons - strafbaar, zoals ook elke vorm van grensoverschrijdend gedrag misplaatst, maatschappelijk ongezond en verwerpelijk is. Moeten we vooral iets tegen doen. En blijven doen. En er nooit de rug naar toekeren, zoals de omstanders op Pukkelpop blijkbaar deden.

Als een stel jongeren 'Handjes kappen...' begint te zingen wanneer twee zwarte vrouwen passeren, is dat geen jeugdzonde. Het is geen vergissinkje in de trant van monsterieur Vangheluwes 'relatietje'. Je moet dat niet relativeren. Probeer het niet. Het is racisme. Daarom zijn die lallende jongeren nog geen diehard racisten, dat weet ik immers niet. Alcohol en kuddegedrag brengen het laagste in de mens naar boven. Misschien schamen ze zich oprecht, achteraf. Maar wat ze op dat ogenblik doen, is het platst denkbare racisme. Ja, maar, we moeten dat toch niet overroepen, hoor je dan. Wat is dat, 'overroepen'? Er overdreven veel aandacht aan schenken? Hadden we er dan geen aandacht aan moeten besteden, misschien? Het als een bagatelletje bestempelen? Was het uitlokking, zegt u, omdat de jongeman die de zwarte vrouwen begeleidde, vroeg om opnieuw te beginnen zingen, zodat hij het kon registreren met zijn smartphone? Ach, heeft er iemand die kerels werkelijk verplicht om in herhaling te vallen? Neen, hoor, ze deden dat met alle plezier en uit volle borst. Met heel veel overtuiging. Ja, maar, die jongens werden brutaal opzij geduwd door die Kendrick Lamarfans. Kan best zijn. Hoogst irritant is dat, van die zogeheten fans die op het allerlaatste moment tot op de eerste rij proberen te dringen. Ik zet me dan schrap - 'zette', eigenlijk, want het is al een poos geleden dat ik naar grote festivals ging. ¡No pasarán! Die jongens hebben het recht om daar te staan en die vrouwen hoeven niet te duwen. Roep dan "Ik sta hier, ik blijf hier staan". Of: "Je had maar op tijd moeten zijn". Desnoods: "Wat denken jullie wel, stomme trutten?" Er zijn nog wat varianten denkbaar. Maar niet, nooit, iets racistisch roepen.

'Handjes kappen, de Congo is van ons' is racistisch. Het getuigt van een superieur gevoel ten aanzien van mensen die eruitzien alsof ze afkomstig zijn van de vroegere Belgische kolonie. Het beste idee dat ik deze week las, was afkomstig van staatssecretaris voor Gelijke Kansen Zuhal Demir. Je hoeft die jongeren niet op te sluiten of een hoge boete te laten betalen: neem hen mee naar het Afrikamuseum in Tervuren, vond ze. Daar zit iets in. Laat hen begeleiden door een deskundige gids die hen de ware geschiedenis van de Belgische aanwezigheid in Congo uit de doeken doet ('Handjes kappen...', inderdaad), confronteer hen met de rauwe realiteit en praat er daarna uitgebreid met hen over. Als dát niet helpt, zijn het 'pure' racisten. Educatie helpt meer dan repressie, want dat is een zwaktebod, maar soms wel nodig en onvermijdelijk.

En dan nog iets. Eigenlijk was er op Pukkelpop sprake van dubbel racisme. Een van die belaagde zwarte vrouwen was van Rwandese origine. Tegen haar 'De Congo is van ons' roepen, getuigt van een afschuwelijk dedain voor de identiteit van die vrouw. Het komt erop neer dat je alle zwarten gelijkschakelt: allemaal Congolezen, allemaal gepeupel, allemaal de handjes eraf. Als een Congolees ons een Pool, een Roemeen of een Hongaar zou noemen, zouden we dat ook niet appreciëren. Dubbel racisme, dat is: twee keer een geleid bezoek aan het Afrikamuseum.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post810

De 'Ik ben geen puntje puntje puntje, maar...'-samenleving

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 23, 2018 11:57:28

Dinsdag, heel vroeg, op weg naar het stationnetje, pardon: treinhalte, van het lieflijke dorp T. (Zijn lintbebouwing! Zijn zoemende grasmachines! Zijn weelderig cultuurleven!). Honderd meter van mij vandaan parkeert een auto zich pardoes op het trottoir, zoals wel meer auto's dat in T. doen. Werkman stapt met gereedschapskist uit en steekt zonder blikken of blozen de straat op. Voetganger (ik) is verplicht de rijweg op te gaan. De kans dat ik mijn leven riskeer is heel klein, er passeert hier één auto per kwartier, maar het principe is toch weer: ga maar de straat op, naïeve wandelaar, hier regeert Koning Auto. Ik onderga en stap verder. Misschien dacht die man wel "Ik heb niets tegen voetgangers, maar het is veiliger voor mijn auto om op het trottoir te staan". Ik weet het niet, ik ben geen psycholoog, ik kan niet in iemands hoofd kijken.

Dinsdag, twee uur later, aan een kruispunt in de wereldstad A. Een auto denkt nog net mee te kunnen glippen door het oranje en rechts af te slaan, maar wordt dan opgehouden door het verkeer voor hem. Fietsers komen op hem afgereden. Zij hebben groen en het recht om door te rijden. Iemand foetert op de automobilist. Gebalde vuist en al. Even later opnieuw, wanneer die vijftig meter verderop alweer wordt opgehouden door stilstaande auto's voor hem. Ik beeld me in dat de chauffeur denkt: "Ik ben geen verkeershooligan, maar ik dacht nog snel even mee te glippen." En de fietser: "Ik ben geen klootzak, maar ik heb ook mijn rechten." In A. wordt weleens een fietser doodgereden. De bevoegde schepen van Mobiliteit, in A. is dat eerder: Stilstand, riep dat dit dramatisch stijgend cijfer óók aan de fietsers zelf ligt. (Of zei hij dat ook de ouders verantwoordelijkheid dragen voor de fietsdoden, je weet het op de duur niet meer met al die uitroepen.) "Ik ben niet tegen fietsers, maar ze moeten niet in de weg rijden als er auto's in de buurt zijn."

"Ik ben geen racist, maar...": die kenden we natuurlijk al langer. Het gepaste/ongepaste (schrappen wat niet past) excuus als je iets stouts zegt over een anders gekleurde medemens. "Ik heb niets tegen die mensen, maar hier is geen plaats", is een dooddoener die in meerdere varianten wordt gebruikt tegen de komst van (nog meer) vluchtelingen. Altijd weer die bijzin, die begint met het dodelijke 'maar'.

***

Ik krijg weleens het verwijt dat ik een 'gutmensch' ben, 'politiek correct', dat ik mij beroep op morele superioriteit (dat ik denk dat ik mij op 'moral high ground' bevind, heet dat dan in ietwat chiquere termen). Dat is niet zo, vind ik zelf, maar elke keer dat iemand dit schrijft of roept, denk ik: oké, het zij zo. Liever een goedbedoelende, struikelende mens dan een bullebak. Liever een twijfelaar die een zo rechtvaardig mogelijke samenleving wil dan een egoïst. Liever iemand die ethische principes hanteert dan een opportunist. Ik ben geen politiek correcte, uiterst naïeve gutmensch die zich op moreel hogere grond waant, maar als u dat vindt, noem me dan gerust zo. Ik zal het als een geuzennaam omarmen. Als een compliment, zelfs.

***

We zijn een "Ik ben geen puntje puntje puntje, maar..."-samenleving geworden. Dat hangt samen met de tijdsgeest: groepsegoïsme, identitair nationalisme, populisme. Eigen volk eerst, net wat u zegt. Al wat we goed doen, blazen we buiten elke proportie op. Al wat we slecht doen, relativeren we tot het niets meer voorstelt. 'Maar...' Of we leiden de aandacht af ("Kijk daar, een boerkini!") Wij zijn het superieure volk en al wie het daar niet mee eens is, verwijten we dat hij of zij zich superieur voordoet. Poepsimpel concept, eigenlijk. Als iemand het niet met 'ons', de sprekende en zwijgende veronderstelde meerderheid, eens is, zeggen we dat hij denkt dat hij gelijk heeft. Dat is tegenwoordig de ultieme belediging. (Want een beetje slimme burger weet natuurlijk dat het erop aankomt gelijk te 'halen', niet te 'hebben'.)

***

Ik ben geen zeurpiet, maar dit moest ik even kwijt.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post797

Mawda

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 26, 2018 13:25:22

"Mag er nog op de ouderlijke verantwoordelijkheid worden gewezen?"

Tenzij hij op z'n 47ste lijdt aan jongdementie kan de voorzitter van de N-VA niet beweren dat zijn woorden uit de context werden gerukt of dat hij verkeerd geciteerd werd, want hij stelde die vraag donderdag om 21u08 op zijn eigen Twitteraccount, waar hij doorgaans spaarzaam berichten laat neerdwarrelen over zijn meer dan 124.000 volgers. Eerder had hij in het VTM Nieuws heel precies het traject van de ouders van een tijdens een vlucht met een bestelwagen doodgeschoten meisje uiteengezet, alsof hij net voordien had mogen meelezen in het gerechtelijk dossier. Asiel aangevraagd in Duitsland, niet gekregen, naar Engeland vertrokken, uitgewezen, terug naar Duitsland en weer asiel aangevraagd, verzoek afgewezen, en dan tot drie keer toe opgepakt in ons land, onder meer in een koelwagen, opnieuw op weg naar Engeland. De heer De Wever is zowaar alwetend, een eigenschap die tot voor kort alleen aan het denkbeeldige opperwezen werd toegeschreven. "Dan moet je - hoe tragisch de dood van een kind ook is en een kind is per definitie onschuldig - de verantwoordelijkheid van die ouders in beeld durven brengen," zei hij nog. "Spreken over die mensen als loutere slachtoffers, dat vind ik niet correct."

***

Foto. Een meisje met een vissershoedje kijkt mij (en u) met grote, donkere ogen aan, hand voor de mond, alsof ze net betrapt is op deugnieterij en ze zich daarvoor wil verontschuldigen, en toch weer niet, want straks steekt ze krek hetzelfde kattenkwaad uit. Een meisje van twee zoals er overal ter wereld heel veel rondlopen, op zoek naar geborgenheid en genegenheid, de wereld om hen heen verkennend, hun plekje zoekend in dit aardse bestaan. Alleen: dit meisje is voor altijd twee jaar. Neergeschoten tijdens een wilde achtervolging, waarbij de bestelwagen waar ze inzat, afgeladen vol met vluchtelingen, de politie achter zich heen kreeg. Een verdwaalde kogel, lees je dan, alsof kogels kunnen verdwalen. Kogels gaan recht vooruit, tenzij het om een magic bullet gaat, die op en neer en heen en weer vliegt door menselijke lichamen en een autozetel, en je daarmee wilt bewijzen dat een Amerikaanse president niet door een complot om het leven is gekomen. Deze kogel was niet verdwaald. Nooit. Hooguit kun je zeggen dat hij niet voor dat meisje bestemd was. Dat ze collateral damage was, in de jacht op mensensmokkelaars en vluchtelingen, al dan niet in die volgorde.

***

Mawda. Laten we haar vooral een naam geven. Haar een mens noemen. Want dat is net wat de Aylans en de Mawda's van deze wereld overkomt: voor heel wat beleidsmakers zijn het nummers. In het beste geval (ja, dit is cynisch!) worden ze 'gelukzoekers' genoemd, wat hen toch heel even het statuut geeft van 'mens op zoek naar een betere wereld', al is de ondertoon onverbiddelijk: neen, je bent niet welkom! Maar even vaak blijft hun status beperkt tot statistisch gegeven, worden ze ontmenselijkt. Ze zijn met zovelen, de vluchtelingen. Té veel, moet je eigenlijk verstaan. Alleen wiskundigen gaan empathisch om met getallen.

In De Morgen en Het Laatste Nieuws wordt vandaag het traject dat Mawda en haar ouders hebben afgelegd in detail geschetst. Gevlucht voor de naderende IS-troepen in Noord-Irak, hoe zou u zelf zijn? Ja, inderdaad, hoe zou ú zélf zijn? Blijft u met uw gezin in oorlogsgebied of probeert u naar veiliger oorden te vluchten? Neemt u daarbij risico's of gaat u ervan uit dat het gevaar wel zal overwaaien? Als ouders er niet alles aan doen om hun kinderen de best mogelijke toekomst te gunnen, dán mag je hen op hun verantwoordelijkheid wijzen. Weet u wat het in werkelijkheid is: wíj kunnen ons dat hier, in ons iets te regenachtige, iets te kille en iets te zeurderige Vlaanderen, niet voorstellen wat dat is, op de vlucht moeten slaan voor dreigend onheil. Ondergelopen kelders, dat is iets wat we kennen, maar opgejaagd worden door een moordzuchtig leger en veiliger oorden moeten opzoeken? Je moet al minstens tachtig zijn om dat beeld voor ogen te kunnen krijgen.

***

Ja, hoewel qua timing volstrekt ongepast, mag die vraag gesteld worden, meneer De Wever. Net zoals de vraag naar de politieke en juridische verantwoordelijkheid gesteld mag worden, liefst zelfs nog een pak luider, maar ook pas nadat het onderzoek helemaal is afgerond. Wie schoot op wiens bevel? Niet dat we de schutter moeten viseren - Befehl ist voor ordehandhavers meestal gewoon Befehl -, vermoedelijk heeft die nu zelf vooral psychologische bijstand nodig, maar wie maakte het mogelijk dat er werd geschoten op een busje waarin de meerderheid van de aanwezigen géén mensensmokkelaar was, kortom: geen misdadiger, kortom: geen direct gevaar voor de Belgische samenleving?

***

Soms denk ik: goed dat er in de zomer van 1996 nog geen sociale media waren. Zouden er toen vragen gesteld zijn bij kinderen die zonder ouderlijke begeleiding mochten spelen in een bos of jongvolwassenen die tot 's nachts naar een fuif mochten, en die de pech hadden een seriemoordenaar tegen te komen? (Een gechargeerde vergelijking, ik besef het zeer goed, maar mag het even, ja?)

***

Bij elke nieuwe stroom vluchtelingen: wij kunnen niet iedereen opvangen. Klopt, maar beweren dat we nu genoeg doen, getuigt van gemakzucht en gebrek aan empathie. Verwijzen naar Europa kan, mág, maar mag geen excuus zijn om zelf even weinig te doen als, pakweg, de Hongaren. Een mens in nood verdient aandacht en bijstand.

Bij elke terreurdaad: die vluchtelingen behoren tot dezelfde godsdienst als de daders, het zijn potentiële terroristen. Je maakt mij niet wijs dat er ooit al een terrorist in een gammel bootje is gestapt voor een levensbedreigende tocht over een woelige, onmetelijke zee.

***

Ik geef toe: soms ben ik jaloers op de mentale wendbaarheid van het trollenleger op sociale media. De ene dag zijn ze gespecialiseerd in oorlogsvliegtuigen, dan weer in begrotingstechnieken, en op dag 3 weten ze alles van de vluchtelingenproblematiek. Om desnoods een week later al hun mening 180 graden bij te stellen, omdat hun Grote Voorbeeld dat ook gedaan heeft.

***

Het duurde lang voor Mawda het nieuws domineerde, héél lang in deze tijden van massahysterie, opportunisme en groepsegoïsme, maar ook van sociale betrokkenheid en hulpvaardigheid. Begin deze week nog ging het eerder over Radja Nainggolan (586.000 Twitterfans, eat your heart out, BDW!) of de kankerverwekkende hespenworst van kettingrookster Maya de Bij. Maar nu heeft één man Mawda toch in het middelpunt van de belangstelling gemaneuvreerd. Dezelfde man die twee weken geleden liet optekenen dat de dash uit de federale regering is en die een week later op z'n eentje het energiepact opblies. De Sinksenfoor is begonnen en bovendien is een periode van twaalf maanden verkiezingskoorts aangebroken: als je in het rond begint te schieten, tref je altijd raak. Dat weten idioten op Amerikaanse scholen ook.

Wat De Wever doet is het equivalent van belletjetrek. Je belt aan vijf verschillende huizen aan, roept iets door de parlofoon en als de bewoners naar buiten komen, loop je hard weg. Vanop een afstand geniet je van hun hoogoplopende discussie. Een week later sta je er weer, met een nieuwe boodschap.

***

Sorry, Mawda, ik kan het even niet meer aanzien. Ik kan je even niet meer aanzien. Die donkere ogen snijden dwars door mijn hart. Ogen, dat rijmt op mededogen. Een menselijke eigenschap die in populistische tijden in de verdrukking is geraakt.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post795
Volgende »