Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Weg met de opkomstplicht!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 25, 2019 12:54:28

Mijn allereerste bijdrage op deze plek dateert van vlak na de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 2012, straks zeven jaar geleden. Mens, wat worden we oud! En wat vallen we in herhaling, want ik ga die openingsworp nog eens dunnetjes overdoen. Ik pleitte toen voor de afschaffing van de opkomstplicht. En ik durfde het aan om te citeren uit Angst, afgunst en het algemeen belang, een inmiddels een kwarteeuw oud boekje van de nog jonge en zeer bevlogen oppositieleider Guy Verhofstadt. Hij schreef toen: 'Niet de belangrijkste maar in de tijd wel de allereerste hervorming waar we aan toe zijn, is de afschaffing van die plicht en de invoering van het stemrecht. De veel bezongen democratische plicht om in beginsel elke vier jaar naar de stembus te gaan, is absurd. Met even veel logica zou men kunnen voorschrijven dat iedereen op 11 juli de Vlaamse Leeuw hoort te zingen, op straffe van gerechtelijke vervolging.'

Van de week las ik allerlei beschouwingen van heel slimme mensen over de film die we morgen verplicht zullen zien: The return of the son of the Mother of all Elections. Tot mijn verbazing zeiden een aantal tot intellectueel uitgeroepen medeburgers dat ze blanco zouden stemmen. Kyra Gantois, een van de gezichten van de klimaatspijbelaars, riep in Humo blanco stemmen uit tot 'een middenvinger naar de politiek'. Terwijl blanco net het tegenovergestelde resultaat heeft. Het is geen proteststem, het is zeggen: "Doe maar, ik leg me erbij neer." Het is geen middenvinger, het is een opgestoken duim: "Doe maar, het kan me niet schelen wie er regeert." Het is volstrekt zinloos. Tijdverlies.

Blanco zou pas zinvol zijn als die stem zich ook zou vertalen in het parlement. Twintig procent blanco, twintig procent lege zitjes, zoiets. Veertig procent blanco, veertig procent lege zitjes. Het zou niet prettig zijn, want vindt maar eens een twee derde meerderheid dan. Maar alleen dan zou blanco een middenvinger zijn én een vingerwijzing naar deze generatie politici. (Of het een oplossing zou zijn voor een aantal impasses is zeer de vraag, maar da's weer een andere kwestie.)

Thuisblijven is veel consequenter dan blanco stemmen. Ik vind dat mensen het recht hebben om niet te gaan stemmen. Ik zou het jammer vinden, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk, dat tien, twintig, dertig, misschien wel vijftig procent van de potentiële kiezers niet zou gaan stemmen. Je kunt mensen niet verplichten naar een feestje te gaan, ook al is dat het vijf- of zesjaarlijks feest van de democratie, en zou je de uitnodiging in feite moeten koesteren. Zonder al die blanco-, ongeldig- en foertstemmers zou ons politieke landschap veel realistischer ogen. Wie geïnteresseerd is, maakt een keuze. Wie niet geïnteresseerd is, doet dat ook, door geen politiek keuze te maken. Lijkt me volstrekt legitiem.

Mag ik nog heel even de 41-jarige Verhofstadt citeren? "De stemplicht is namelijk een borstwering tussen de politici en de afkeuring die het kiezerskorps gebeurlijk voor ze voelt. De bewindslieden hoeven geen voorafgaande inspanning te doen, om de kiezer ervan te overtuigen aan de democratie deel te nemen. Dit verklaart mee de in ons land gangbare schraalheid van het electorale debat. Geen burger kan zeggen: mij niet gezien."

'Mij niet gezien' zou moeten kunnen.

Mij zullen ze morgen wel zien.

Maak de voor u juiste keuze.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post895

Anderlecht heeft nu ook z'n Verlosser

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 22, 2019 11:54:02

(In de laatste 'Bankzitter' van dit seizoen had ik het eergisteren in De Standaard over de terugkeer van Vincent Kompany.)

Standard finisht dan toch als derde in Play-off 1, AA Gent troefde Anderlecht af voor de vijfde plaats. Maar wie ligt daar nog wakker van? Hét nieuws kwam gisteren uit Manchester en Brussel. The prince is back. Wat mogen we verwachten van de terugkeer van Vincent Kompany op de Belgische velden?

'Als het kasteel belegerd wordt, heb je een echte krijger nodig, met een dapper hart en paars bloed, die achter zijn volk staat.' Zo kondigde Anderlecht zondagochtend de komst van Vincent Kompany aan, maar dan in het Engels. Een grotere stunt was niet denkbaar. Plannen voor sportpagina's werden op alle redacties overboord gesmeten, zelfs deze Bankzitter gaat daardoor nauwelijks over de laatste speeldag in Play-off 1.

Dat zegt alles over wie Kompany nog altijd is. Wereldsportnieuws. Voor de voorbije seizoenen fel geplaagde Anderlechtsupporters klinkt zijn terugkeer als de aankomst van Johan Cruijff in Barcelona, in de zomer van 1973. Cruijff werd 'El Salvador' genoemd, de Verlosser, een koosnaam die alleen maar luider weerklonk nadat FC Barcelona voor het eerst in veertien jaar weer kampioen van Spanje werd. Ook Kompany moet in het Astridpark de Verlosser worden. Hij moet de club verlossen van alle negativisme van de afgelopen jaren: de lelijke laatste titel onder Weiler, de wanprestaties onder de nieuwe grote baas, de onbeantwoorde zucht naar het herbeleven van oude gloriedagen bij de fans.

Zonde

Naar eigen zeggen werd de terugkeer van Kompany ingeleid toen hij maanden geleden eens goedendag kwam zeggen in het trainingscentrum in Neerpede. In gesprekken met Marc Coucke, Michael Verschueren en Frank Arnesen werd gepingpongd over wat er moest gebeuren bij de recordkampioen. Dat Kompany daarbij overtuigend overkwam, hoeft niet te verbazen. De man heeft de gave van het woord, is slim en gevat, heeft de voorbije drie seizoenen getraind onder Pep Guardiola, een coach die niets aan het toeval overlaat. Guardiola is de hoogst aangeschreven professor aan de internationale voetbaluniversiteit, Kompany een vlijtige leerling.

Toch is het onbegrijpelijk dat 'the prince' net nu het druilerige Manchester inruilt voor het druilerige Brussel. De voorbije weken was hij eindelijk blessurevrij en stond hij zonder discussie in de basis bij City, waarmee hij titel en beker won, plus het doelpunt van het jaar scoorde. Deze Kompany leunt in topvorm nog altijd dicht aan bij de wereldtop op zijn positie. Harde tackle, zuivere inspeelpas, rust aan de bal, alleen de snelheid is een beetje minder. De leeftijd, drieëndertig, is een nadeel, maar hoeft voor een centrale verdediger nog lang niet het einde te betekenen. En als City, met zijn drukke programma en dwingende sportieve eisen, te hoog gegrepen lijkt, zou Kompany nog altijd meekunnen bij elke subtopclub uit een grote Europese competitie.

In die zin is het zonde dat het topvoetbal hem kwijt is. Kompany die de Premier League op een persoonlijk hoogtepunt inruilt voor de Jupiler Pro League, dat is alsof Hans Vanaken terug bij Lommel zou gaan voetballen. Sportieve degradatie. Het hart haalde het van het verstand.

Rolmodel

Het nieuws moet voor Anderlechtfans hebben geklonken als een droom die je niet durft na te vertellen omdat ie zo onrealistisch is. De Vincent Kompany van de voorbije weken steekt er over een paar maanden met kop en schouders bovenuit in België. Als hij gespaard blijft van blessures, komen er nog twee of drie Gouden Schoenen in zijn vitrinekast te staan, naast die ene uit 2004. Wie van de vandaag in de Belgische competitie actieve spelers zit op zijn niveau?

Marc Coucke wrijft zich ongetwijfeld in de handen, voor één keer mag hij dat. Sponsors aantrekken wordt weer net iets makkelijker met zo'n ambassadeur. Plots lijkt het instituut Anderlecht weer geloofwaardig. Mocht de club beursgenoteerd zijn, dan zou de waarde van de aandelen tegen deze avond een recordhoogte bereiken. En niet alleen paars-wit zal hiervan profiteren. Ook de uitstraling van de Jupiler Pro League krijgt een serieuze boost. Buitenlandse voetbalanalisten zullen weer weten waar België ligt. Misschien zorgt zijn komst er wel voor dat de tv-rechten toch nog kunnen stijgen. Wees maar zeker dat ze glunderen binnen de Pro League. Dit rolmodel zal je nooit kunnen betrappen op het roepen van dommigheden als 'Alle boeren zijn homo's'.

Voor de jonge spelers van Anderlecht moet de naam van de nieuwe sportieve baas dan weer als muziek in de oren klinken. Hij was ooit een van hen, een ketje, heeft het helemaal gemaakt, straalt onoverwinnelijkheid uit. Hij weet dat je jonge talenten moet koesteren. Hij heeft vanop afstand gezien dat zijn maatje Anthony Vanden Borre niet de juiste omkadering kreeg, met alle gevolgen van dien. Een man met zoveel empathisch vermogen zal die fout niet maken.

Kwetsbaar

Toch is succes niet gegarandeerd. Het kan ook mislukken. Eén Kompany maakt de lente niet voor dit Anderlecht. En elf Kompany's kan de club zich niet permitteren. Sportieve garanties zal hij ongetwijfeld wel geëist hebben, maar zijn de zakken van Coucke zó diep dat hij spelers van internationaal niveau kan halen? Die complete make-over moet er hoe dan ook komen, met een prestigieuze naam als nieuw boegbeeld zal het kostenplaatje alleen maar groter worden. Geld moet rollen, weet Coucke, als hij opnieuw wat krediet wil opbouwen bij de strenge aanhang.

Nog een nadeel: Kompany heeft geen enkele ervaring als trainer. Er is ook de vraag hoe hij spelen én trainen zal combineren. Hoe ouder hij wordt, hoe meer de geteisterde spieren zullen opspelen bij de man die de bijnaam 'de man van glas' al kreeg in zijn HSV-periode, meer dan een decennium geleden. Hij zal topfit moeten zijn, terwijl hij zich ook moet bekommeren om de tactiek en de wedstrijdvoorbereiding. Kompany, de intelligente en zeer aanwezige aanvoerder, moet straks ook psycholoog zijn, én strenge huisvader, én kritisch voor zichzelf.

Voorbeelden van speler-trainers zijn er veel op lager niveau, maar nauwelijks aan de top. Ruud Gullit deed het bijna twee seizoenen bij Chelsea, Ryan Giggs anderhalve maand bij Manchester United, maar in Engeland is een 'player-manager' toch vooral iemand die het trainen uitbesteed aan een collega. Bij ons deden onder anderen Johan Boskamp, Pier Janssen en Gunter Jacob het, maar dat waren, in tegenstelling tot de fitte Kompany van deze lente, toch vooral voetballers op hun retour.

En wat met de Rode Duivels? Eerder had Kompany aangegeven dat hij nog Euro 2020 wilde meemaken, als bekroning van zijn internationale loopbaan, maar kan dat wel in deze context, waarin Anderlecht alle aandacht zal opeisen met alweer een volledig vertimmerde kern? In theorie is het mogelijk wanneer er sterke veldtrainers worden aangetrokken, die zijn rol kunnen overnemen. Dan nog is de vraag hoe Kompany-de-trainer zich moet gedragen onder de spelers. Vreemd trouwens dat bondscoach Roberto Martínez helemaal uit de lucht kwam vallen toen iemand hem met het nieuws over Kompany confronteerde.

'Orgelpunt'

Vincent Kompany verdrong de rest van het sportnieuws naar de binnenpagina's. Zelfs in Gent, waar Anderlecht moest winnen om vijfde te kunnen worden in de eindstand, wat mogelijk nog resulteert in Europees voetbal, werd nauwelijks over voetbal gepraat. Anderlecht toonde zich defensief weer bijzonder kwetsbaar in die wedstrijd, Gent profiteerde: 2-1. Kompany hoeft zich geen zorgen te maken, hij heeft dadelijk een basisplaats in deze wankele verdediging. AA Gent moet nu hopen dat KV Mechelen veroordeeld wordt.

Een zesde plaats is het slechtste eindresultaat sinds het seizoen 1972/1973 voor Anderlecht. Voor het eerst in 55 jaar ook geen Europees voetbal in het Astridpark. Een passend 'orgelpunt' na een verschrikkelijk seizoen. Maar misschien is dat wel goed nieuws voor Kompany: slechter dan dit is haast onmogelijk, hij kan beginnen te bouwen, zal deze zomer ook nog steviger op tafel kunnen kloppen. En bovendien: een nieuwe coach wil automatismen kweken, zijn visie overdragen, een team kneden. Dat lukt veel minder als je al in juli verre Europese verplaatsingen moet maken.

Aartsrivaal Standard mag als derde wel de Europa League in, na een 0-0 bij kampioen Genk. Antwerp — 3-2 onderuit bij Club — moet het volgend weekend nog opnemen tegen Kortrijk of Charleroi, poulewinnaars in Play-off 2. Ach ja, er zijn belangrijkere dingen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post894

Op alle vlakken de beste

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, mei 19, 2019 12:16:58

(Ik mocht voor De Standaard een analyse schrijven waarom Genk de terechte kampioen is. De tekst verscheen vrijdag 17 mei in de krant.)

KRC Genk is dan toch de nieuwe landskampioen. Na de nederlaag in Brugge leek de spanning weer helemaal terug, maar op de voorlaatste speeldag van Play-off 1 zetten de Limburgers orde op zaken. Vijf objectieve en vijf subjectieve redenen waarom de vierde titel uit de clubgeschiedenis verdiend is.

Volgens de eigen clublogica had KRC Genk al in 2014 of 2015 kampioen moeten worden, een of twee jaar nadat het de beker van België had gewonnen. Zo gebeurde het eerder in 1999 (bekerwinst in 1998), 2002 (beker 2000) en 2011 (2009), maar na de vierde bekerzege, in 2013, was het zes jaar wachten op de ultieme bekroning. De laatste landstitel dateert al uit 2011, toen nog met de jonkies Thibaut Courtois (19) en Kevin De Bruyne (bijna 20) in de rangen, toekomstige wereldsterren. Vraag is of die er nu ook rondlopen in een blauw shirt. Sander Berge, misschien? Of toch de relatieve laatbloeier Leandro Trossard (24)?

Als Racing Genk de juiste dingen doet, heeft het alles in zich om een stabiele topclub in België te worden. Dat lukte vreemd genoeg niet na die vorige titels. Er werd toen flink veel geld verdiend op de transfermarkt, dat wel, maar de vervangers van de vertrokken sterren-in-spe rendeerden niet altijd. Bestuurlijk lijkt de club nu beter gewapend om voor continuïteit te zorgen. Al zullen er opnieuw sterkhouders vertrekken: wellicht Berge en Trossard. Tijdens de wintertransferperiode werd daarop geanticipeerd door de kern in de breedte te versterken. Slim gezien.

Waarom verdient Genk de titel in het seizoen 2018/2019?

Vijf objectieve redenen

• Meeste punten

De meest logische maatstaf van allemaal. Genk behaalde het hoogste aantal punten, domineerde de reguliere competitie en was ook in Play-off 1 in staat om de tegenstand van zich af te schudden. Alleen Club Brugge kwam nog enigszins in de buurt, maar dat had vooral te maken met de halvering van de punten na dertig speeldagen. Opmerkelijk detail: Genk is voorstander van de huidige play-off-formule, Club is ertegen. Net die veelbesproken en — laten we wel wezen — fundamenteel oneerlijke formule zorgde ervoor dat Genk de titel nog had kunnen mislopen.

Nog opmerkelijk: de poging om de competitie kunstmatig spannend te maken via Play-off 1 heeft in tien seizoenen nog maar drie keer een kampioen opgeleverd die niet op kop stond na dertig speeldagen: AA Gent in 2015 (ten koste van Club), Anderlecht in 2014 (Standard) en... Genk in 2011 (Anderlecht).

• Beste aanval

82 keer scoorde Genk dit seizoen. Topschutter Aly Samatta maakte 23 doelpunten. Genk schiet per wedstrijd gemiddeld 7 keer tussen de palen, dat is maar net iets minder dan Manchester City (7,1) en Barcelona (7,3), maar beter dan Club (6,7). Gemiddeld worden er door spelers in Limburgse loondienst 140,4 passen diep op de helft van de tegenstander gegeven, 8 meer dan Club, 18 meer dan Gent.

• Beste verdediging

39 doelpunten incasseerde Genk tot nog toe, gemiddeld één tegendoelpunt per wedstrijd. Goed voor een doelsaldo van +43.

• Hele competitie op kop

Op speeldag 5 claimde Genk voor het eerst de koppositie, sinds speeldag 10 (1-5 winst in de Ghelamco Arena) gaf het de leidersplaats niet meer weg. 31 speeldagen lang, dat is een hele competitie, zeg maar.

Sportiefste ploeg

49 gele kaarten en 2 rode incasseerde Genk. Daarmee is het veruit de sportiefste ploeg uit de Jupiler Pro League. Ter vergelijking: Club Brugge (69 geel-4 rood), Antwerp (107-4), Standard (81-4), Anderlecht (76-5), Gent (70-8). Hoe minder gele kaarten je krijgt, hoe minder je moet afrekenen met geschorste spelers. Maar lees voor alle zekerheid toch ook even 'Niet geschorst' iets verderop.

Vijf subjectieve redenen

• Beste trainer

Als speler was Philippe Clement (45) een nuttige werkkracht: intelligente jongen die zich ten dienste stelde van de sterren van het team, bij Beerschot (in tweede klasse), Genk, Coventry, Club Brugge en Germinal Beerschot. Assistent-trainer leek dan ook het hoogst haalbare voor een man die tot z'n 37ste actief bleef voetballen. Hij begon als beloftentrainer bij 'zijn' Club, waar hij voordien tien seizoenen had gespeeld, mocht er twee keer proeven als interimtrainer, en was vijf seizoenen assistent: eerst van Juan Carlos Garrido, daarna van Michel Preud'homme. Tot hij in de zomer van 2017 de sprong waagde. Als hoofdtrainer van Waasland-Beveren liet Clement zijn bescheiden elftal vrank en vrij voetballen, wat al na een half jaar een lucratieve transfer opleverde naar een G5-club. In Genk zorgde de Antwerpenaar tegelijk voor stabiliteit én een complete ommezwaai.

• Positiefste voetbal

Wie had ooit gedacht dat een verdedigende middenvelder, die later afzakte naar een centrale plek in de verdediging, zoveel aanvalslust op het tactisch bord zou durven te tekenen? Op een paar wedstrijden na liet Philippe Clement zijn elftal positief, aanvallend voetballen. Mét Pozuelo was balbezit cruciaal (gemiddeld 59,4% tot eind januari), zónder de Spanjaard werd er directer gevoetbald (56,6% balbezit nu).

• Mentaal top

Vijf weken lang hield Alejandro Pozuelo Genk en zijn aanhang gegijzeld. In januari liet de Spanjaard weten dat hij pas na afloop van het seizoen zou vertrekken, tot plots Toronto FC met dollars begon te zwaaien. 'Pozo' was de draaischijf, begrijpelijk dat het bestuur hem niet wilde laten gaan. Al had dit achteraf bekeken de beste oplossing geweest. Geen gedoe, de vervanger (Bryan Heynen) bleek toch al klaar te staan. Staf en spelers bewezen mentaal top te zijn in die bewogen periode.

• Niet geschorst

Zeven speeldagen werden er geëist tegen Roeslan Malinovski, na zijn al dan niet bewuste trapbeweging naar het hoofd van Birger Verstraete (AA Gent). Zelfs als het er nog maar twee zouden zijn geweest, had Genk hem moeten missen in de cruciale duels tegen Club en op Standard. Nu miste de Oekraïner geen enkele wedstrijd. Zonder Pozuelo én Malinovski, dat zou wellicht van het goede te veel geweest zijn. Soms moet het meezitten.

• Beste omkadering

Voorzitter Peter Croonen straalt rust uit, is geen tafelspringer zoals sommige van zijn collega's. Algemeen directeur Erik Gerits is een trouwe clubman met een visie. Technisch directeur Dimitri De Condé heeft het sportieve plaatje uitstekend gemanaged. En dan is er nog Philippe Clement met zijn staf. Mannen met verstand van voetbal en een hart voor de club, een ideale combinatie.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post893

De spanning is zowaar helemaal terug

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 15, 2019 10:29:40

(Deze bijdrage verscheen maandag 13 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Waren de zenuwen de eerste helft nog te strak gespannen, dan bood de topper tussen Club Brugge en KRC Genk vooral na de rust spanning en sensatie. Club haalde een vroege achterstand op en deed wat het moest doen: winnen. De 3-2 was verdiend. Het wordt een bijzonder intense week in Play-off 1.


Op de 26ste speeldag van de reguliere competitie koos Philippe Clement voor een tactisch plannetje dat volledig in functie stond van de tegenstander die dag, Club Brugge. Het brak KRC Genk, tot dan toe zeer soeverein, zuur op. Zondag 17 februari was een les voor de coach van de Limburgers: wees niet te nederig, als je zelf goed genoeg of beter bent. Ga altijd uit van eigen kracht.

De 3-1 toen was voor veel zogeheten kenners het signaal om rond te bazuinen dat Club Brugge favoriet was voor de titel, ook al stond Genk na die speeldag nog altijd acht punten voor. Die halvering vóór de play-offs, weet je wel, die zou het 'm doen. Daar kwam nog de affaire-Pozuelo bovenop: het nakende vertrek van de Spanjaard zorgde voor meer commotie dan gewenst tussen het bronsgroen eikenhout.

Ook na de tweede speeldag in Play-off 1, nadat Genk was uitgegleden op de Bosuil, klonk het dat de ineenstorting nabij was. Diezelfde kenners riepen dat. En Club-trainer Ivan Leko, maar die had er alle belang bij om de opponent zenuwachtig te maken.

Geen sprake van aanpassing aan de tegenstander in de topper van gisteren. Clement koos voor de elf van de voorbije weken. Leko gaf op de flanken de voorkeur aan Dennis en Diatta, Danjuma zat op de bank. Daar zat ook Amrabat, vorige week nog titularis en aan de aftrap verwacht om het middenveld steviger te stofferen, maar de Kroatische coach koos voor aanvallende kracht. Alles op alles, zoals het hoorde in deze omstandigheden.

De zon scheen over Jan Breydel. Het blauw-zwarte publiek produceerde decibels.


Vreemd spelletje

Na precies drie minuten werd het plots heel stil. Sébastien Dewaest devieerde vrijstaand een vrije trap van Trossard keurig in de bovenhoek. Beter/slechter (schrappen wat niet past) kan je een beslissend duel niet beginnen. Het was de enige kans voor de bezoekers in die eerste helft. Club creëerde weinig doelgevaar tijdens het eenrichtingsvoetbal dat volgde. Steriel overwicht. De creatieve spelers kwamen niet aan de bal en de snelle flanken werden geneutraliseerd. Het verhaal van de voorbije weken. De zenuwen speelden ook een rol, want de Limburgers konden geen volwaardige counters in elkaar knutselen.

Genk startte beter aan de tweede helft, had controle, maar dan blijkt weer wat voor vreemd spelletje voetbal is. Het duo Vormer-Vanaken zorgde voor de 1-1. De Profvoetballer van het Jaar kopte een hoekschop van de gewezen Gouden Schoen binnen. De decibels waren terug. Invaller Openda maakte kort na het uur de 2-1. De videoreferee was coulant voor Club en zag geen voorafgaande overtreding van Wesley. Mag ook wel na een drietal dubieuze beslissingen tegen ons, zullen ze in Brugge aanvoeren. Diatta maakte er zelfs 3-1 van. En dan zag de VAR een overtreding van Dewaest op Openda: Vanaken knalde tegen de lat, een zeldzame misser vanop elf meter.

Wedstrijd gespeeld, dachten 27.000 mensen in het stadion en vele tienduizenden thuis. Maar — vreemd spelletje, bis — dan scoorde Gano tegen en diep in de toegevoegde tijd kopte Samatta tegen de paal. Het had een passend einde van een knotsgekke voetbalweek geweest. Het bleef bij 3-2. Club nadert tot op drie punten van Genk. Dat werd gevierd met nog meer decibels.


Genadeloos spel

Genk kan het nog gewoon zelf waarmaken. Vier op zes volstaat, uit bij Anderlecht en thuis tegen Standard. Minder halen is risicovol. Als Club twee keer wint — uit bij Standard, thuis tegen Antwerp —, is het dan alsnog kampioen, omdat Genk bij de halvering van de punten een half puntje cadeau heeft gekregen. Voor wat het waard is: in de reguliere competitie behaalden Genk en Club in diezelfde duels beide zes op zes.

Mentaal is dit hoe dan ook een stevige tik voor de Genkenaars. Kopt Aly Samatta op het eind tien centimeter naar links, dan praat er niemand nog over de titelkansen van Club. Grijpt de videoref in bij die tweede goal van Club, waarschijnlijk ook. Voetbal is een genadeloos spel, dat weten ze in Barcelona en Amsterdam.

Het onderlinge duel der trainers verliep gisteren in het voordeel van Ivan Leko. Hij verving vlak voor het uur Schrijvers door Openda, een tweede spits, een gedurfde ingreep die bijna onmiddellijk rendeerde. Philippe Clement greep pas helemaal op het eind in. De trainer van Genk bleef verrassend passief toekijken hoe zijn elftal met zichzelf worstelde en niets voor mekaar kreeg. Paintsil en Gano, die direct de aansluitingstreffer scoorde, werden er pas in de 84ste en 85ste minuut ingegooid. Samatta, Ito en Heynen waren nooit in de wedstrijd, Trossard en Malinovski konden onvoldoende op tegen de Brugse power.

Clement beweerde achteraf, ten onrechte, dat een gelijkspel een betere weergave van het spelbeeld zou geweest zijn. 'Wij blijven de ploeg die alles in handen heeft', zei hij ook. Eindelijk laat ie in z'n kaarten kijken. Wat zouden de kenners zeggen?


Holderdebolder

Wie op de Bosuil bij het begin van beide helften stond aan te schuiven voor een consumptie, heeft de schaarse hoogtepunten gemist: vroege doelpunten van Ivan Santini en Didier Lamkel Zé. Antwerp-Anderlecht was niet bepaald een lust voor het romantische voetbaloog. De bezoekers kunnen dit seizoen niet beter, de thuisploeg moet het veel meer hebben van inzet dan van technisch vernuft. Gevolg: holderdeboldervoetbal. De 1-1 op het scorebord is wat je met een cliché 'billijk' mag noemen. Geen van beide ploegen verdiende meer.

Pal op het laatste fluitsignaal demonstreerde Jelle Van Damme nog eens dat vechtvoetbal een ranzig kantje heeft: hij schoffelde op schofterige wijze Saelemaekers omver. Dat was letterlijk een tegenstander omhoog trappen. Intimidatie. Gelukkig werd dat hooligangedrag gecompenseerd door de respectvolle minuut stilte vooraf voor Julie Van Espen, en de minuut applaus die aanzwol na minuut drieëntwintig, haar leeftijd, een welgemeende 'You'll never walk alone' erbovenop. Tragedie verbindt.

Antwerp schiet nog het meeste op met dit gelijkspel. Het loopt een puntje verder uit op Standard, als we de drie punten uit de stopgezette wedstrijd tegen Anderlecht gemakshalve toevoegen aan het puntentotaal van de Rouches. Donderdag ontvang Antwerp Gent, op de slotspeeldag moet het naar Brugge. Standard speelt eerst thuis tegen Club, daarna uit bij Genk. Antwerp heeft zijn lot in eigen handen.

Anderlecht voelt voor de vijfde plek de adem van AA Gent in de nek. Op de slotspeeldag moeten de Brusselaars naar de Ghelamco Arena. Dat kan een sleutelwedstrijd worden voor de vijfde plaats, die zoals bekend mogelijk een voorrondeticket voor de Europa League kan opleveren, tenminste... als KV Mechelen niet mag promoveren uit 1B. Heel mager toch dat Anderlecht of Gent moet rekenen op een juridische uitspraak.


Bayat is terug

Standard begon met een flinke 9 op 12 aan Play-off 1. Daarna volgde een beschamende 0 op 12. Tegen AA Gent, vóór vrijdagavond nog zonder zege, moest Michel Preud'homme een handvol basisspelers missen. Bij het eerste en het derde tegendoelpunt leken de Rouches inderdaad slechts met zes op het veld te staan. Slapende verdedigers, hun verdedigende taak verwaarlozende middenvelders: Preud'homme is het hartsgrondig beu. Hij trapte na de 2-3, diep in de toegevoegde tijd, woedend tegen zijn stoeltje in de dug-out. Het enige vuurwerk dat er de voorbije weken te zien was op Sclessin, was afkomstig uit het bezoekende supportersvak.

De eerste Luikse gelijkmaker kwam er dan weer omdat AA Gent met z'n tienen stond te voetballen. Invaller Plastoen moest namelijk zijn veters nog strikken. Profvoetballers: de cijfertjes op hun contract en de stand van hun bankrekening kunnen niet verdoezelen dat het soms net kleine kinderen zijn.

Hoe moedelozer Michel Preud'homme oogt, hoe meer je ervan op aan kunt dat Standard, net als aartsrivaal Anderlecht, deze zomer een complete make-over te wachten staat. Daarvoor zal het wellicht een beroep doen op Mogi Bayat, naar het schijnt een goede copain van voorzitter Venanzi. Voor Bayat zou het de rehabilitatie betekenen. Voor Standard afhankelijkheid van een makelaar die eigenbelang vooropstelt. Une liaison dangereuse.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post892

Julie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 11, 2019 13:00:07

Rood aangelopen, schuim op de lippen, wijd opengesperde mond, priemende ogen, een vuist die door de lucht klieft: zo moet volkswoede er ongeveer uitzien mocht je die vertalen in het gedrag van één mens (m/v/x). O, wat waren we kwaad toen maandag het onvermijdelijke nieuws doorsijpelde dat de vermiste Julie Van Espen niet langer vermist was.

De onmacht, het verdriet, het medeleven, hoe ver of kortbij we ook staan en stonden bij die ene jonge vrouw en al wie haar dierbaar is, zijn begrijpelijk en goed. Het toont dat we empathisch zijn. (Of kunnen zijn, want we zijn het niet altijd. Maar dat is weer een ander verhaal, het gaat niet over 'vreemde' mensen in nood, deze keer.)

Het onbegrip en de vele vraagtekens die we collectief stellen bij de beslissing om een recidive verkrachter op vrije voeten te laten, zijn eveneens begrijpelijk. Voor één keer was ook ik geneigd om een rechter wereldvreemd te noemen. Passionele moordenaars slaan doorgaans slechts één keer in hun leven toe. Wie in paniek is, kan eenmalig voor een grote ravage zorgen. Maar een seksueel roofdier is een gevaar voor altijd. Of kán dat zijn, laten we de hoop op genezing niet helemaal negeren. Steve B. had nooit op die plaats mogen zijn: híj was de verkeerde persoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment, niet Julie. Nooit het slachtoffer, altijd de dader. Een rechter had dit moeten kunnen inschatten, denk ik dan. En al zeker als je de achtergrond van B. bekijkt: zelf misbruikt door zijn stiefopa. Slachtoffer die dader wordt, er zit een flinke graad van voorspelbaarheid in. Dat moet zo'n rechter ook al weleens ergens gelezen hebben in een betrouwbaar rapport.

Het spelletje zwartepieten achteraf was zielig. Adding insult to injury. Het is niet míjn schuld. Het is niet ónze schuld. Vingerwijzen is zo makkelijk. Eén beweging volstaat. Mensen die je normaal als zeer verstandig zou beschouwen, riepen zonder nadenken dat de minister moest opstappen. Alsof die zelf Steve B. op de wereld had losgelaten. Stel je het omgekeerde voor: dat de minister zich destijds zou bemoeid hebben met die vrijlating, het juridisch kot zou te klein geweest zijn. Diezelfde mensen die nu vinden dat de minister zijn 'verantwoordelijkheid moet nemen', zouden op dat ogenblik met de scheiding der machten geschermd hebben. En terecht. Ook Koen Geens zal Justitie, die eigengereide Titanic die hardnekkig tegen ijsbergen blijft aanbotsen, niet snel en drastisch genoeg hervormd hebben, dát mag je hem aanwrijven, maar niet deze ene, achteraf bekeken dramatische beslissing van een rechter. Soyons sérieux!

***

Zo begrijpelijk onmacht, medeleven en onbegrip waren, zo onbegrijpelijk vind ik de manier waarop de volkswoede zich via de open riolen van deze maatschappij, de sociale media en de fora op de nieuwssites, verspreidde. Zelfs na zo'n diepmenselijke tragedie en na foute inschattingen allerhande passen sereniteit en stilte. De doodstraf is hier al een tijdje afgeschaft, zoals het een beschaafde, volwassen samenleving betaamt. Lynchpartijen zijn out. En oud.

***

Julie Van Espen was een vrouw die nog alles voor zich had liggen, zo dacht ze, zo dachten haar dierbaren, zo had het moeten zijn. Haar naam en foto werden massaal gedeeld. Dat is de bekommerde medeburger in ons. Dat is goed. Zij mag bij naam genoemd worden. Bij Steve B. was dat beter niet gebeurd. Ik blijf voorstander van anonimisering van daders, zeker als het om dit soort feiten gaat. Wie zich onmenselijk gedraagt mag een stukje ontmenselijkt worden. B. is het niet waard om een familienaam te krijgen, dat zou het signaal geweest zijn mochten we hem met z'n allen 'Steve B.' zijn blijven noemen. Een dader van de ergst denkbare feiten zou die familienaam alleen maar kunnen terugverdienen, door zich te rehabiliteren. Dat moet het doel van gevangenisstraf of internering zijn. Voor B. is het nu te laat: hij moet tot zijn laatste ademstoot Steve B. blijven. Verkrachter. Moordenaar. Gevangene. Uitgestotene.

***

Morgen is er die stille mars in Antwerpen. Vele tienduizenden hebben zich daarvoor al aangemeld. Ik hoop dat ze er zullen zijn. Van mij mogen ook politici mee opstappen, maar doe het dan een beetje discreet. Dit mag geen campagnemoment worden. Loop niet op de eerste rij, maar schuif ergens middenin aan, als bezorgde ouder of bekommerde burger. Speld geen partijslogan op. Probeer geen zieltjes te winnen.

Ik hoop dat de stilte oorverdovend zal zijn. Maar ik hoop vooral dat het geluid achteraf dat ook zal zijn.

Hoe justitie dit in de toekomst moet vermijden, moeten veel slimmere mensen dan ik maar bedisselen, maar ze moeten het wel dóen. Nú. Waar we als modale burgers wel voor kunnen zorgen, is het creëren van een klimaat waarin figuren als Steve B. uitzonderingen blijven. Las ik dat goed, honderd verkrachtingen per dág? Ouders, voed uw zonen op (Ik mag dat zo pertinent neerpennen, want 97 procent van de aanrandingen gebeurt door een man. Of door mannén, want in groep zijn we stoer). Leraars, help hen daarin. 'Hoe moet ik mij gedragen?' als eindterm, zou dat geen idee zijn? Opvoeding, preventie, bijsturing waar het kan, repressie waar het moet. En vooral: laten we naar een samenleving gaan waarin het aantal aangiften van aanrandingen en verkrachtingen de honderd procent benadert, waarin slachtoffers geen angst of schaamte voelen om te rapporteren wat hen overkomen is, waarin daders weten dat de pakkans bijzonder groot is, waarin we met een veilig gevoel wandelen, fietsen of lopen. Het is een utopie, dat besef ik, maar we kunnen er op z'n minst naar streven. Voor Julie.





  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post891

Alleen werkkracht houdt Club Brugge nog in de titelrace

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 08, 2019 10:31:54

(Deze bijdrage verscheen maandag 6 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Club won wel maar imponeerde niet in Gent: 0-1. Het contrast met Genk is groot. De Limburgers hadden vrijdagavond al een uitroepteken geplaatst achter de term 'titelkandidaat'. Anderlecht won voor het eerst in Play-off 1, met 10 tegen 11 van een zwak Standard, en met de hulp van de hand van Yari.

Niet elke tactische ingreep is geslaagd. Na de verloren bekerfinale had Gent-trainer Jess Thorup Sigurd Rosted rechts achteraan geposteerd. De Noor werd veertig minuten lang voorbijgelopen door de aalvlugge Diatta en kon de Senegalees alleen met overtredingen afstoppen. Thorup haalde hem nog voor de pauze naar de kant, uit vrees voor een tweede gele kaart en een mannetje minder, maar gaf daarmee ook zijn foute keuze toe.

Ivan Leko had dan weer Siebe Schrijvers opgeofferd voor een verdedigende middenvelder, Sofyan Amrabat, die al heel snel tegen geel aanliep en een hele eerste helft flirtte met de uitsluiting. Vroeg rood had gekund. Ook dat was niet de meest geniale ingeving.

Portie pech

'Fight for us like we fight for you', hadden de thuissupporters op een spandoek geschreven. De ontevredenheid spatte ervan af. Ternauwernood in Play-off 1 geraakt, daarin tot gisteren 1 op 18 behaald, de bekerfinale verloren van een tweedeklasser: er wordt tegenwoordig weinig gelachen in de Ghelamco Arena. Er zijn twijfels rond Jess Thorup, een man die charmeert door zijn kalmte en ongedwongenheid, maar die de voorbije weken geen blijk gaf van tactisch vernuft. De Deen moet het doen met het spelersmateriaal dat voorhanden is: resultaat van een eenzijdig transferbeleid. Goed voor de clubkas, want er kwam veel transfergeld binnen. Minder goed voor de uitbouw van een competitieve spelerskern, want het kwaliteitsverlies werd niet opgevangen.

Vechten deden de Buffalo's wel, in de goede zin van dat woord. Aan inzet ontbrak het niet, aan inspiratie des te meer. Ook Club Brugge moest het hebben van werkkracht. Het doelpunt van Mats Rits kort voorbij het halfuur was een zeldzaam hoogtepunt in een matige eerste helft.

En dan had AA Gent nog een portie pech. Een doelpunt van Odjidja werd afgekeurd vanwege hinderlijk buitenspel van Dejaegere, die het zicht van een grabbelende Horvath zou hebben belemmerd. Verstraete knalde op de lat, op de tegenaanval scoorde Vanaken, maar ook dat doelpunt werd geannuleerd omdat Wesley een dikke teen offside stond voor de neus van Kaminski. Clear errors? Wie durft het nog te zeggen? Dat videorefs zo vaak en zo hard opvallen kan ook niet de bedoeling zijn.

Titelkandidaat!

KRC Genk had vrijdagavond al vlotjes de maat genomen van de revelatie van Play-off 1, Antwerp. Vier-nul zijn duidelijke cijfers, al had het helemaal anders kunnen lopen mocht Dieumerci Mbokani vroeg in de match een wenkende kopkans niet de nek hebben omgewrongen. In de eerste helft was Mbokani een voortdurende gesel voor de Genkse defensie, maar hij liep ook domweg tegen een gele kaart aan, waardoor hij het prestigieuze treffen tegen Anderlecht mist.

Genk scoorde twee keer op strafschop (Malinovski, Heynen), één keer na een flater van Simao (Samatta profiteerde) en één keer via Ito, assist van Trossard. Vooral na de rust speelde de thuisploeg als een titelkandidaat, mét uitroepteken. Tegelijk maakten we kennis met de keerzijde van de krijgersmedaille bij Antwerp. Op het eind van de eerste helft probeerden ze door intimidatie de match kapot te knijpen. Ergerlijk. En na de 3-0 net voor het uur werden er nog vier gele kaarten geïncasseerd voor overtredingen uit pure frustratie. Niet zo slim, met nog drie belangrijke wedstrijden voor de boeg. Deze wedstrijd was toch al verloren. Dat Dino Arslanagic de 90 minuten mocht volmaken, heeft hij louter te danken aan de laksheid van scheidsrechter Boucaut, die hem wel terecht met geel bestrafte voor een stevige overtreding aan de middenlijn, maar verzuimde hem een kartonnetje onder de neus te schuiven voor twee strafschopovertredingen: de eerste was zelfs een volleerde volleybalsmash.

Het contrast tussen Club Brugge en KRC Genk is heel groot momenteel. Genk voetbalt fris en geïnspireerd, Club heeft wel heel veel 'sweat' nodig om nog te mogen hopen op 'glory'. Als Genk zondag in Brugge wint is, het voor de vierde keer in de korte clubgeschiedenis landskampioen. Voor Club is het de wedstrijd van de laatste kans.

Dure vogels met kapsones

Anderlecht moest het tegen Standard meer dan 80 minuten met een mannetje minder stellen. Sebastiaan Bornauw werd in de elfde minuut uitgesloten na een foute inspeelbal van Adrien Trebel. De symboliek van dat moment was groot voor wat er dit seizoen allemaal fout loopt bij paars-wit: de bestbetaalde voetballer van het land — met dank aan zijn stevig onderhandelende zaakwaarnemer Mogi Bayat — bracht een jonge ploeggenoot met een nonchalante pas in de problemen.

Ook videoscheidsrechter Tim Pots demonstreerde zijn belabberde vorm in Play-off 1. Hij zag handsspel van Yari Verschaeren over het hoofd, waardoor de jongeling een doelpunt kon vieren. Niet de eerste keer de voorbije weken dat Pots een situatie verkeerd inschatte. Een weekend niet in een claustrofobisch busje vertoeven, zou de brave man wellicht goed doen.

Zelfs de verguisde Santini scoorde zowaar nog eens, zijn vijftiende van het seizoen, wel pas zijn eerste in de play-offs. 2-1: het was geleden van 17 maart dat Anderlecht nog eens had gewonnen. De thuiszege werd gevierd alsof de landstitel nabij is, luid toegejuichte ereronde erbovenop. De spelers hadden tijd, ze mochten toch geen interviews geven aan rechtenhouder Play Sports vanwege een kritische studio-opmerking een paar weken geleden. Dan viel er al eens iets positiefs te zeggen, mocht het niet.

Het tegendoelpunt van Carcela was een schaarse opflakkering van een lusteloos Standard. Weer eens gaven de halftijdse voetballers niet thuis. De lichaamstaal van Michel Preud'homme sprak boekdelen. Hij ergerde zich openlijk aan Mehdi Carcela — nog zo'n naar Belgische normen dure vogel met kapsones — toen die een vrije trap slapjes in de handen van Didillon deponeerde. Hoe meer de wedstrijd vorderde, hoe opvallender de gelatenheid van de Luikse hoofdcoach-ondervoorzitter-technisch directeur. Hij probeerde al alles dit seizoen. Maakte zich boos, legde een vaderlijke hand op een schouder, stuurde bij, gesticuleerde, vloekte luidop, stuurde nog eens bij, smeet flesjes water op de grond, zette zogeheten sterkhouders op de bank, maar niets hielp: voor een controlefreak als Preud'homme moeten dit barre tijden zijn.

Make-over

Zoals deze krant vrijdag al schreef is Anderlecht koploper in het betalen van makelaarsfees. 12,8 miljoen euro spendeerde de club alleen al in het Marc Coucke-tijdperk, vorige lente begonnen, aan interventies bij transfers. Het resultaat is niet te merken op het veld. In totaal hebben onze clubs de voorbije vier jaar 152,4 miljoen betaald aan spelersmakelaars, dat is gemiddeld 38 miljoen per seizoen. Onze professionele voetbalwereld is een bijzonder cynische omgeving: terwijl de rechterhand in dank sociale en fiscale cadeaus van Vadertje Staat aanvaardt, geeft de linkerhand de centen uit aan makelaars die met middelmatige spelers komen aandraven.

Om ons tot Anderlecht te beperken: is Wout Faes, vorige zomer voor 300.000 euro verkocht aan KV Oostende, minder goed dan Antonio Milic, James Lawrence, Ognjen Vranjes of 'de man van 8 miljoen', Boubacar Sanneh? Is Aaron Leya Iseka, vertrokken naar Toulouse, de mindere van Knowledge Musona? Had men niet meer geduld moeten hebben met de wispelturige en weinig gedisciplineerde Dodi Lukebakio, als je ziet dat de 21-jarige aanvaller het dit seizoen goed doet bij Fortuna Düsseldorf in de Bundesliga, toch een iets hoger aangeslagen competitie dan de Jupiler Pro League? Past Zakaria Bakkali dan beter in deze kern? Waarom kreeg de Zweed Isaac Kiese Thelin, vorig seizoen als huurling goed voor 19 goals bij Waasland-Beveren, geen volwaardige kans en werd de hoekige Ivan Santini gehaald? Is Thomas Didillon zoveel beter dan Davy Roef? Loopt er in de jeugd niemand rond die evenwaardig is aan Peter Zulj of Yevhen Makarenko?

Technisch directeur Frank Arnesen sprak in een krant dit weekend over misschien wel 25 nieuwe namen komende zomer. Dat zou betekenen dat de toekomstige nieuwe trainer weer van nul mag beginnen. Hoeveel make-overs kan een club verdragen?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post890

Greta

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 04, 2019 12:48:30

Weer eens iets over wat er fout loopt in de journalistiek?

Ja, wéér eens iets over wat er fout loopt in de journalistiek!

Omdat het moet. Steeds opnieuw. En helaas.

Tweede helft van de week: een site brengt het nieuws dat de moeder van Greta Thunberg zou gezegd hebben dat haar Greta CO2 kan zien. Een andere site neemt dat klakkeloos over. Niet van de minste, want het gaat om de twee meest gelezen nieuwssites van Vlaanderen. Een informatieprogramma op de radio laat, heel ernstig, een toxicoloog aan het woord op de vraag 'Kan je CO2 zien?' (Het antwoord, dat verder onbelangrijk is, luidt: neen. Maar dat wist de moeder van Greta heus wel. En Greta zelf ook.)

Greta Thunberg, dat schattige meisje met de vlechtjes dat de halve wereld rondtrekt met haar plakkaat 'Skolstrejk för klimatet', heeft het syndroom van Asperger. Dat weten we onderhand. De meeste media vinden dat haast belangrijker dan haar initiële boodschap. De meeste media zijn klimaatmoe. De meeste media vinden afwisseling belangrijker dan diepgang en herhaling. De meeste media denken dat het publiek er ook zo over denkt. Ik denk dat de meeste media daarin gelijk hebben, maar dat zou hen er niet van mogen weerhouden om relevante informatie te blijven brengen, ook al is dat al eens eerder gezegd of geschreven.

Normaal is autisme iets waar je niet mee lacht. En je lacht autisten zeker niet uit. In het geval van Thunberg, nog altijd maar zestien, geldt die stilzwijgende afspraak blijkbaar niet. Ze wordt volop uitgelachen, weggehoond, als freak weggezet door de zogeheten klimaatrealisten. Dat is makkelijker dan met argumenten schermen, ook al omdat die er niet zijn. Klimaatopwarming is een wetenschappelijk feit en is niet ontsproten uit het jonge brein van een Zweedse scholier. Maar wat doen feiten er nog toe? Wat doet de wetenschap er nog toe? Als de populisten op tafel springen, zijn wetenschappelijke bevindingen als de muggen die zoemend rond hun hoofd zweven. Hinderlijk. Wegslaan maar!

Neen, Greta Thunberg kan geen CO2 zien. Dat heeft haar moeder ook nooit beweerd. Zij had het over herkennen, waarnemen, 'zien' in een metaforische context, maar niet letterlijk. Het kwaad was geschied. Fake news werd als waarheid rondgestrooid. 'Nobelprijs voor de Vrede. Minstens', tweette een voormalige staatssecretaris die geen andere meningen dan de zijne tolereert. Verlichting, ongetwijfeld. Of identiteit, wie zal het zeggen?

Een gewezen rector had het over 'de Mariaverschijningen van onze tijd'. De man lijdt al een poos aan intellectuele constipatie: het zit er mogelijk wel in, maar het komt er al een tijdje niet meer uit. Dus braakt ie maar wat leeghoofdige aforismen. Intellectuele neergang is erg, héél erg, vooral als de patiënt het zelf niet doorheeft. Hij die door zijn volgelingen als een meester van de ironie wordt bestempeld, is in feite niet meer dan een ordinaire en onverbeterlijke cynicus. Een has-been die nooit meer zal zijn.

Na de foute interpretaties volgden de halfslachtige rechtzettingen. Te weinig, te laat. Het ergst van al was dat het fake news ontmaskerd werd door een anonieme Twitteraccount, @ArbiterOfTweets, die al eerder foute uitspraken van de ex-rector, door een barones verspreide hoaxes of leugenachtige uitlatingen van de ex-staatssecretaris rechtzette.

Ik ben blij dat zo iemand de moeite doet om berichtgeving te corrigeren.

Ik zou nog veel blijer zijn mocht die foute berichtgeving er nooit geweest zijn.

Check-double check-triple check-factcheck. Kortom, journalistiek.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post889

'Alles draait om geduld. Véél geduld'

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, mei 02, 2019 09:14:02

(Deze bijdrage verscheen dinsdag 30 april in De Standaard.)

Blijft Ajax de voetbalwereld verbazen? De Amsterdammers overbluften Real en Juventus, en spelen vanavond uit bij Tottenham Hotspur hun heenwedstrijd in de halve finales van de Champions League. Basisingrediënten van dat succes: performante jeugdopleiding, gerichte aankopen, aangevuld met routiniers.

Vierentwintig jaar geleden won Ajax voor het laatst de Champions League, de vierde keer in de clubgeschiedenis dat de 'beker met de grote oren' naar Amsterdam verhuisde. Tiener Patrick Kluivert, net geen 19, maakte het enige doelpunt tegen Milan, in een elftal vol prille twintigers. Een jaar later werd opnieuw de finale bereikt: tegen Juventus werd verloren na strafschoppen. Daarna zwermden de talenten in de nasleep van het Bosman-arrest uit naar de topclubs van Europa.

Ajax moest weer vanaf nul beginnen te bouwen. Dat ging met horten en stoten. Niet elk jaar stootten er beloften door naar het eerste elftal. Het transferbeleid was niet altijd even geslaagd. De filosofie van de club werd af en toe verloochend, tot Johan Cruijff er zich mee ging bemoeien. Vandaag ligt de nadruk opnieuw op een performante jeugdopleiding, die voor een regelmatige doorstroming van jong talent zorgt, gerichte aankopen van jonge spelers, aangevuld met routiniers mét honger.

TIPS voor De Toekomst

Techniek, Inzicht, Persoonlijkheid en Snelheid, daarrond draait het allemaal in Sportpark De Toekomst, waar de jeugdopleiding van Ajax haar thuisbasis heeft. Het acroniem TIPS wordt door alle geledingen van de club gedragen. Het 4-3-3-systeem is heilig: aanvallend, mét vleugelspelers, gebaseerd op zuivere baltoetsen, teamwerk waarin individuen kunnen uitblinken.

Elk jaar wordt de beste speler van De Toekomst verkozen. Daartussen staan namen als Rafaël Van der Vaart, Wesley Sneijder, Daley Blind en Christian Eriksen (nu bij Tottenham), maar ook de huidige sterkhouders Donny van de Beek (beste jeugdspeler 2015) en Matthijs de Ligt (2016). De jonkies worden opgeleid door sterkhouders uit het verleden. Edwin van der Sar en Marc Overmars, die op het veld stonden in 1995, zijn respectievelijk algemeen directeur en directeur Voetbalzaken. Onder de trainers vinden we namen als Michael Reiziger, Winston Bogarde en John Heitinga.

Urbain Haesaert werkte begin deze eeuw als directeur opleidingen bij fusieclub Germinal Beerschot een constructie uit om samen te werken met Ajax. Hij zag er Jan Vertonghen, Toby Alderweireld (beiden straks actief tégen Ajax), Thomas Vermaelen, Tom De Mul, Radja Nainggolan en Mousa Dembélé ontluiken. Sinds vorige zomer is hij hoofdscout België voor de Amsterdamse club. Hij gaat in ons land op zoek naar jong talent vanaf de U13. 'Ajax staat model voor haar jeugdopleiding. Een talentenfabriek, met een eigen cultuur en een heldere visie. Iedereen wil dat kopiëren, maar weinig clubs hebben zoveel geduld.'

'Dit is het resultaat van een opleidingstraditie die gestart is bij Johan Cruijff en in de loop van de jaren doorontwikkeld is door onder anderen Louis van Gaal en nu ook Erik ten Hag', stelt Henk Mariman, de kersverse academy manager van OH Leuven, die tussen 2000 en 2010 jeugdtrainer en hoofd Opleidingen was bij Germinal Beerschot. 'De opleiding is geen geïsoleerd onderdeel — wat je vaak ziet met jeugdacademies —, maar is helemaal verankerd in de clubvisie. Ook het achterland is heel erg bepalend. Ajax ligt in een van de meest dichtbevolkte gebieden van Nederland, ze kunnen er spelers rekruteren met verschillende achtergronden. Dat zorgt voor een creatieve mengelmoes van talenten. En dan is er nog de Amsterdamse mentaliteit die helemaal geconnecteerd is met de club en de manier van spelen. Een heel directe en dominante omgeving. Je moet als jeugdvoetballer echt sterk op je benen staan om in die cultuur overeind te blijven.'

Niet-afgewerkte producten

'Als Ajax op zoek gaat naar een speler voor positie 2, maar niemand vindt die een meerwaarde biedt, zal het altijd voor een eigen jeugdproduct kiezen', weet Urbain Haesaert. 'Bij Ajax laat men talenten groeien. Jonge spelers krijgen kansen en mogen fouten maken. Daar leren ze uit. Je hebt dan wel psychologisch sterke trainers nodig, die hen kunnen bijsturen. Kijk rond in Europa: er lopen wel vijftig spelers rond die in Amsterdam zijn opgeleid. Alles draait om geduld. Véél geduld. Men vergeet vaak dat het om niet-afgewerkte producten gaat. In België worden ouders door makelaars goud in de oren geblazen, terwijl zo'n jongen nog een grote weg moet afleggen. Als Yari Verschaeren één slechte pas geeft, is het de schuld van de jeugd.'

Henk Mariman beaamt. 'Geloof in een jeugdopleiding moet ook verderlopen als het even wat minder gaat. De connectie naar het eerste elftal moet duurzaam zijn. Ajax heeft altijd verder geïnvesteerd in de opleidingen, ook op momenten dat er tonnen kritiek waren. Wil je in de Lage landen succesvol zijn met je club, dan is een gedegen jeugdopleiding een van de fundamenten. Dat ziet men hier nog steeds te weinig. De korte termijn heerst.'

'De Ajax-cultuur wordt van boven naar beneden uitgedragen', stelt Haesaert vast. 'Bestuurders gaan in het weekend spontaan kijken naar jeugdwedstrijden, ze kennen al die spelertjes bij naam. Ik heb het meegemaakt dat de financieel directeur op zaterdag vol lof was over een jongen uit de U14. Dat is uniek in het voetbal.'

Mirakel mogelijk?

Is een herhaling van de stunt van 1995 haalbaar met een kern waarin de spelers gemiddeld 23,4 jaar jong zijn? Ter vergelijking: Tottenham zit aan 26,3 jaar. Haesaert: 'Alles is mogelijk nu. Tegen Bayern, Real en Juventus liet trainer Ten Hag de tegenstander hoog opsluiten. Dat zijn die topclubs niet gewend.'

'Het lef en de dominantie vind je in alle geledingen van de club terug in hun manier van spelen', benadrukt Mariman. 'Ze willen de bal en ze willen de bal ook zo snel mogelijk terug. Ze willen bepalen wat er in een wedstrijd gebeurt. Ze durven risico's te nemen en willen creativiteit én initiatief in elke linie. Elke speler wordt gestimuleerd om actie te ondernemen en moet in staat zijn z'n directe tegenstander uit te schakelen, ongeacht zijn positie. Er zijn maar weinig clubs in Europa waar de stijl zo duidelijk is en de connectie met de cultuur zo diepgeworteld zit.'

Komend weekend wordt Urbain Haesaert 78. Aan stoppen denkt hij niet. 'Dit is mijn job, mijn hobby, ik voel me daar zó goed bij, ook al omdat ik in Amsterdam veel respect en waardering voel voor wat ik doe. En ik doe het ook omdat je de jongens waarmee je gewerkt hebt, ziet uitgroeien tot toppers. Als ik Jan en Toby bezig zie, krijg ik kippenvel.'

Urbain Haesaert

• 77 jaar

• Voormalig trainer (o.m. Lokeren, Waregem, Germinal)

• Trainer van het jaar 1986

• Directeur Opleidingen Germinal Beerschot (1998-2004)

• Hoofdscout België Ajax A/U21 t/m U13 (2004-2010)

• Hoofdscout Anderlecht U21 t/m U8 (2010-2018)

• Hoofdscout België Ajax (2018-)

Henk Mariman

• 48 jaar

• Jeugdtrainer Lokeren

• Jeugdtrainer Germinal Beerschot (2000-2004)

• Hoofd opleidingen Germinal Beerschot (2004-2007)

• Hoofd jeugdopleiding Club Brugge (2007-2011)

• Sportmanager Club (2011-2012)

• Auteur voetbalhandboeken

• Academy manager OH Leuven (sinds 17 april)

AFC Ajax

• Amsterdamsche Football Club Ajax

• Genoemd naar twee gelijknamige figuren uit de Griekse mythologie

• Opgericht in 1900

• 33x landskampioen

• 18x bekerwinnaar

• 4x Europacup I/Champions League

• 1x Europacup II

• 1x UEFA Cup

• 2x Wereldbeker voor clubs

• Stadion: Johan Cruijff ArenA (54.990 plaatsen)

• Budget: 90 miljoen euro (Tottenham: 340 miljoen)

ajax.nl



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post888
Volgende »