Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Mokerslag onder de gordel

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:25:37

(Deze bijdrage verscheen maandag 3 juni in De Standaard.)

Delfine Persoon is haar wereldtitel bij de lichtgewichten kwijt, maar zowat de hele internationale bokswereld is het erover eens dat haar nederlaag op punten tegen de Ierse Katie Taylor onterecht is. De reacties liegen er niet om. 'Dit is een gitzwarte dag voor het boksen.'

Absolute bullshit. Diefstal bij klaarlichte dag. Omgekocht. Een grap. Schande. Reacties die op Twitter binnenstroomden op een triomfantelijke, door hoofdletters en uitroeptekens ondersteunde tweet ('SHE'S DONE IT!!!') van Matchroom Boxing, een van de belangrijkste bokspromotoren ter wereld en tevens het managementbureau van de Ierse Katie Taylor, die zaterdagnacht in Madison Square Garden, New York, net voordien op punten had gewonnen van onze landgenote Delfine Persoon. Twee van de drie juryleden gaven Taylor licht voordeel (96-94), het derde hield het op een draw (95-95), ook al had Persoon naarmate de kamp vorderde duidelijk overwicht en stond Taylor in de slotronde te wankelen.

Nu is Twitter zelden een toonbeeld van genuanceerde reacties, maar ook elders regende het veroordelingen van de jurybeslissing. De BBC-televisie hield het nog voorzichtig bij een 'controversiële overwinning' voor Taylor, op de Britse radio viel daarentegen het adjectief 'schandalig' te horen. Zelfs The Irish Times, krant uit het thuisland van Taylor, gaf toe dat Persoon de betere was. Sportzender ESPN pakte uit met een eigen scorekaart, die Persoon het voordeel gaf.

Maffioos

Voormalig bokser en boksmanager Freddy De Kerpel aarzelt niet. 'Ik ben er honderd procent zeker van: Delfine is de winnaar. Vooraf was ik er al van overtuigd dat Delfine de betere van de twee is, ik vind Katie Taylor overroepen. Ze had nog niemand met naam en faam geklopt. Maar ze is wel een ster in Ierland en ze is ook populair in Amerika. Voor Delfine is dit een regelrecht drama. Dit is geen spelletje petanque om de hoek, hé.'

'Maffioos', luidt de gebalde reactie van Jef Van Driessche, bokskenner en co-commentator voor Sporza. 'Ik heb de scorekaarten met elkaar vergeleken. Een van de juryleden gaf de eerste vijf ronden aan Taylor: zelfs een blinde zou gezien hebben dat dit kant noch wal raakte. Een ander gaf de negende ronde aan Taylor, ook dat hield geen steek. Slechts in vijf ronden kwamen ze onderling overeen. Natuurlijk heeft dat met de grote financiële belangen te maken. Voor die juryleden is boksen een soort Club Med: vijf dagen in een vijfsterrenhotel en ze worden er nog eens goed voor betaald ook. Ze riskeren liever niet om dat voordeel kwijt te spelen. Ik weet dat het onrealistisch klinkt, maar eigenlijk zou een jurylid na elke ronde zijn score moeten motiveren.'

Ook de Belgische referee Daniel van de Wiele — al 38 jaar scheidsrechter in het boksen, goed voor een kleine 700 gevechten, waaronder twee titelkampen bij de zwaargewichten — keek met groeiend ongeloof toe. 'Taylor heeft daar een groot geschenk gekregen', zegt hij. 'Ik heb de kamp live gezien en daarna nog eens integraal opnieuw: het was nipt, maar Persoon had moeten winnen. Dit is een gitzwarte dag voor het boksen, het Belgisch boksen op kop. Ik raad Delfine trouwens aan om klacht neer te leggen bij haar wereldbond, de WBC. De kans dat ze gelijk krijgt, is bijzonder klein, maar ze kan het proberen. En misschien kan ze zo wel een herkansing afdwingen.'

'Er is een precedent', stelt Van Driessche. 'Twintig jaar geleden eindigde de kamp om de wereldtitel bij de zwaargewichten tussen Evander Holyfield en Lennox Lewis, ook in Madison Square Garden, na jurybeslissing gelijk, hoewel Lewis veruit de beste was. Daar is zodanig veel controverse rond ontstaan, dat er een re-match is gekomen.'

1.000.000 dollar

Hoewel Katie Taylor niet de Amerikaanse nationaliteit heeft, was het duidelijk dat het publiek achter haar stond. De Ierse gemeenschap is in New York manifest aanwezig en haar management, het reeds genoemde Matchroom Boxing, heeft een kantoor in New York. Thuisboksers, dat is geweten in de bokswereld, zijn meestal in het voordeel. Bezoekende boksers worden gepest, ook dat is gebruikelijk. Persoon vormde hierop geen uitzondering. Ze moest bij aankomst van hotel veranderen, onderging een nodeloze extra bloedcontrole, diende aan te tonen waarom ze een puffer mag gebruiken voor haar inspanningsastma, hoewel dat niet op de verboden lijst staat van het Werelddopingagentschap WADA.

Er stond dan ook best wel wat op het spel in New York. Delfine Persoon (34), Sportvrouw van het Jaar 2015, zette haar wereldtitel in de WBC op het spel. Ze had tot eergisteren slechts één nederlaag geleden in 44 kampen. Katie Taylor (32), ex-voetbalster en Olympisch kampioene in 2012, begon aan de kamp met alleen maar zeges op haar erelijst, dertien in totaal. Zij verdedigde haar gordels in de WBA, WIBF en WIBA. Dat de titel in vier (!) bonden op het spel stond, zegt meteen alles over de versnippering binnen de internationale bokswereld, en de ongeloofwaardigheid die eraan vastkleeft. 'Vier wereldtitels die op het spel staan in één kamp, dat is een contradictio in terminis', stelt Jef Van Driessche.

Al was iedereen het er vooraf over eens dat Persoon en Taylor momenteel de besten van de wereld zijn. De kamp zelf was ook hoogstaand. Alleen was er dus die uitslag. Je zag het al toen de ringomroeper aankondigde dat één jurylid het op onbeslist hield. Het nee schudden van Delfine Persoon zei genoeg: hier klopt iets niet. Na het bekendmaken van de scores van de andere juryleden, gevolgd door de mededeling dat Katie Taylor nu de 'onbetwiste kampioene van de wereld' was, kraakte Persoon. Ze schudde het hoofd, dan volgden de tranen. De kamp waar ze zo naar had toegeleefd en die haar had moeten bevestigen als wereldtopper, draaide uit op een onverdiend verlies. De hardste van alle nederlagen. 'Het lag heel dicht bij elkaar', gaf Taylor achteraf toe. 'Maar ik denk dat ik toch genoeg gedaan heb om te winnen.'

'Taylor kreeg een miljoen dollar voor deze kamp, dat is ongezien in het vrouwenboksen', weet Freddy De Kerpel. 'En Delfine ontving 200.000 dollar, voor haar doen een fantastische beurs. Stel dat ze had gewonnen, dan had zij de volgende titelkamp voor minstens een half miljoen mogen vechten, wie weet zelfs een miljoen. Dan zou ze wellicht de bestbetaalde atlete van België zijn geworden. Nu zal ze voor haar volgende kamp misschien 10.000 euro kunnen vragen. Delfine is dus letterlijk bestolen.'

Rematch

'Boksen is een vreemde sport', geeft Freddy De Kerpel toe. 'Een thuisbokser zal veel makkelijker een ronde toegewezen krijgen, een bezoekende bokser moet er veel meer voor doen. Als een voetbalmatch op 0-1 eindigt, weet je dat ze er geen 1-0 van zullen maken. In het boksen doen ze dat wel.'

Jef Van Driessche bevestigt. 'Kun je je voorstellen dat een wielrenner die op de streep vijf meter achterstand heeft, tot winnaar wordt uitgeroepen? Er zijn honderden voorbeelden van manipulatie. De corruptie krijg je er nooit meer uit. In de jaren 50 waren er acht wereldkampioenen in evenveel gewichtscategorieën. Vandaag zijn er honderden in 18 categorieën. Dat is absurd.'

De vraag is: wat nu? In een korte reactie in Sportweekend liet een geëmotioneerde Persoon weten dat ze bijzonder teleurgesteld is. 'Ik wist dat ik het had moeten afmaken voor de limiet en ik heb het niet gedaan.' Ze staat alleszins open voor een rematch. Onmiddellijk na de kamp sloot Katie Taylor die mogelijkheid evenmin uit. Topreferee Daniel Van de Wiele denkt niet dat het zover zal komen. 'Taylor zal daar niet warm voor lopen, ik denk dat ze liever een straatje om loopt.'

De Kerpel: 'In het contract van Taylor stond dat er in het geval van een nederlaag een rematch móest komen, in het contract van Persoon stond die clausule niet. Katie Taylor heeft er geen enkel belang bij om haar een herkansing te gunnen.'

'Ik denk niet dat ze dat risico gaat nemen', beseft ook Delfine Persoon.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post898

Zure kers op een heerlijke taart

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:22:01

(De laatste 'Bankzitter' van het seizoen, over het Champions League-seizoen, verschenen in De Standaard van 3 juni.)

De eindstrijd tussen Liverpool en Tottenham Hotspur stond haaks op de kwaliteit van het voetbal dat er in de vorige rondes van de Champions League te zien was. Liverpool was zaterdag een verdiende maar magere winnaar in een finale die na een vroeg strafschopdoelpunt nooit op gang kwam.

Wat een sof! Het had de apotheose moeten worden van een wonderbaarlijk verlopen Champions League-campagne, met halve en hele voetbalmirakels, met hartverwarmend offensief voetbal, met hitchcockiaanse wendingen. Maar het tegendeel was waar. Liverpool begon eigenlijk met een voorsprong aan de wedstrijd en speelde daarna met de handrem op. Tottenham was ontiegelijk zwak, een ideeënarm gezelschap.

Alleen in de slotfase waren de Spurs een paar keer gevaarlijk, maar Liverpooldoelman Alisson Becker stond pal. Wat een contrast met vorig jaar toen Beckers voorganger, de Duitser Loris Karius, Real Madrid met twee gigantische blunders aan de zege hielp. Opnieuw keek Simon Mignolet negentig minuten vanaf de bank toe, al zal hij nu wel toegeven dat hij daar op zijn plek zit bij dit Liverpool. Alisson is een van de beste keepers van de wereld.

Doelloos voetbal

Binnen de minuut had de Sloveense scheidsrechter Skomina de finale kapot gefloten. Dat lag niet aan hem, maar aan de nieuwe handsregel. Bal tegen de hand of arm die loshangt van het lichaam is strafschop. Moussa Sissoko was de ongelukkige met de zwaaiarm. Mo Salah trapte niet zo best, maar Lloris lag al plat. Liverpool liet het initiatief aan Tottenham, dat daar geen raad mee wist. Het aanvallende kwartet Kane-Son-Alli-Eriksen was nergens. Opvallend was ook hoe mak de Spurs deze wedstrijd afhaspelden, alsof ze er zelf nooit in geloofden. Er viel geen enkele gele kaart. Je zou het een toonbeeld van sportiviteit kunnen noemen, maar net zo goed van een gebrek aan grinta. Alderweireld en Vertonghen schoven de bal de hele tijd naar elkaar toe, waarna een van beiden het dan maar probeerde met een lange pas. Doelloos voetbal. Het deed terugdenken aan de onzalige, saaie finales uit de jaren 70 en 80.

Op het eind mocht Divock Origi, net voor het uur ingevallen voor de half fitte Firmino, de definitieve doodsteek geven met een schuiver in de hoek. Origi was de laatste maanden een 'supersub' voor Liverpool. Of dat op z'n 24ste een bevredigend statuut is, is nog maar de vraag. Daarmee is Origi de tweede landgenoot die scoorde in een Champions League-finale, na Yannick Carrasco voor Atlético drie jaar geleden. Die stond toen wel in het verliezende kamp.

Juichen voor Ajax

Na de zoals gebruikelijk voorspelbare groepsfase — eind augustus bij de loting weet je al voor 90 procent zeker wie zich zal kwalificeren — waren de rondes met rechtstreekse uitschakeling dit seizoen een rollercoaster. In de achtste finales haalde Juventus een 2-0 op tegen Atlético, Liverpool versloeg Bayern in München, Manchester United verloor thuis tegen PSG en ging daarna winnen in Parijs, en Ajax vernederde Real in Bernabéu. In de kwartfinales ging topfavoriet Manchester City eruit tegen Tottenham na een spektakelmatch en twee cruciale ingrepen van de videoreferee, terwijl Ajax het Juventus van Cristiano Ronaldo wegspeelde. De halve finales verliepen al helemaal volgens een ongekend scenario. Tottenham scoorde in de ultieme seconden van de toegevoegde tijd de beslissende treffer in Amsterdam, Liverpool werkte de 3-0 uit de heenwedstrijd tegen Barcelona weg op Anfield: 4-0. Voetballiefhebbers verzoenden zich opnieuw met deze centencompetitie.

Dat een club met een budgetje van godbetert 90 miljoen euro op een zucht van de finale geraakte, werd op gejuich onthaald. Ajax speelde met veel respect voor de voetbalvoorvaderen: aanvallend, arrogant, agressief. En het deed dat met een stel zelfopgeleide jonkies, aangevuld met slimme aankopen en hongerige routiniers. Zelfs de finale kleurde een klein beetje Amsterdams rood-wit, met drie op Sportpark De Toekomst gevormde spelers: Toby Alderweireld, Jan Vertonghen en Christian Eriksen.

Terwijl de romantische voetballiefhebber zich verkneukelde om zoveel onbezonnen voetbalpret, zullen zij die niet langer stiekem dromen van een Europese topcompetitie zonder al die vervelende ploegjes uit kleine en middelgrote voetballanden luidop gevloekt hebben. In het topvoetbal woedt een hevige strijd tussen zij die een spannende en eerlijke competitie voorstaan, en zij die een zo voorspelbaar eindresultaat wensen. Die laatsten hebben de meeste invloed. Voor hen horen dreumesen als Ajax en ook Tottenham (budget: 360 miljoen) er niet bij. Qua omzet prijkt Tottenham in de rangschikking die zakelijk dienstverlener Deloitte ieder jaar opmaakt ocharme op de tiende plek, Ajax staat niet eens in de top 30 van een lijst die wordt aangevoerd door Real Madrid, Barcelona en Manchester United en die gezamenlijk tien miljard euro omzet genereren. De komende weken zal de Nederlandse kampioen worden leeggekocht door topclubs uit de grote vijf landen.

In de 'Deloitte Football Money League' staan er zes Engelse teams bij de eerste tien. Dat de Europese finales door vier Engelse teams betwist werden is minder verwonderlijk dan dat dat de voorbije jaren niet gebeurde.

Voorspelbaarheid

Typisch voor wat er misloopt met het concept 'Champions League' is dat geen van beide finalisten vorig seizoen kampioen van Engeland was geworden. Ze waren slechts derde en vierde. In de vroegere formule van de Europabeker voor Landskampioenen hadden Liverpool en Tottenham niet eens mogen deelnemen. Sterker nog: bij de tien laatste winnaars van de Champions League zaten welgeteld drie landskampioenen.

Voorspelbaarheid is de doodsteek van de sport en toch volharden de grote competities en de internationale voetbalbonden in die boosheid: de kampioenen van Engeland, Spanje, Duitsland, Italië en Frankrijk verlengden, zoals voorspeld, hun titel. Bayern en Juventus voor de zevende keer op een rij, PSG voor de zesde keer in zeven jaar, Man. City zit aan een gemiddelde van een op twee in de laatste acht seizoenen, Barcelona aan acht op elf.

Tenzij de regels van de Financial Fair Play eindelijk worden toegepast en kunstmatige topclubs als Man. City en PSG tijdelijk worden uitgesloten, zal de beker met de grote oren een van de komende jaren in een vitrinekast in de Verenigde Arabische Emiraten of Qatar belanden, als pronkstuk voor de plaatselijke mecenas. De UEFA lonkt steeds openlijker naar het Verre Oosten, waar ook veel voetballiefhebbers-mét-geld wonen. De Europa League-finale werd gespeeld in Bakoe, Azerbeidzjan, veel oostelijker kan je niet gaan. Volgend jaar wordt dat Gdansk. Voor de Champions League-finale was het Wanda Metropolitano in Madrid uitverkoren, genoemd naar een Chinese projectontwikkelaar. Volgend jaar trekt het circus naar Istanboel, daarna mogelijk naar Sint-Petersburg. De wereldbeker 2022 wordt in de voetbalwoestijn Qatar georganiseerd. 'Money makes the football world go around', zou Liza Minnelli zingen.

('De Bankzitter' is er even tussenuit. Rust, vakantie, batterijen opladen, trainingskamp, oefenartikels schrijven: terug op maandag 29 juli bij de start van het nieuwe voetbalseizoen. Benieuwd welke clubs dan in 1A zullen uitkomen.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post897

Meer! Meer! Meer!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 01, 2019 11:42:08

"Verbondenheid heeft mijn leven gered. We mogen ons niet opsluiten in ons eigen denken. We moeten onze geesten openen en verdeeldheid wegduwen. De tijd dringt."

Geen introspectieve woorden van een verliezende politicus, die na 26 mei opeens de filosofische toer opgaat. Geen goedkope woorden van een dure goeroe, die mensen geld aftroggelt in ruil voor Geluk met een hoofdletter. Geen bevlogen woorden van een geestelijke leider, die eindelijk tot inzicht is gekomen. Neen, heldere woorden van een rockzanger op leeftijd. Nick Cave. Woensdagavond uitgesproken in De Roma, een grote, plechtstatige zaal die gevoelsmatig werd omgetoverd tot huiskamerformaat. Een unieke ervaring.

De woorden van Cave zinderen nog na, want ze zeggen veel over zijn eigen wedervaren, troost zoekend na de dood van zijn zoon Arthur, vier jaar geleden. Ze waren ook veelbetekenend voor de gelukkige bezitters van een ticket voor die magische avond, die inzicht kregen in het wezen van een geliefde artiest en die tegelijk ook kennismaakten met lotgenoten die hun eigen verhalen vertelden of lastige vragen stelden. Maar ze zeggen ook alles over wat we na 26 mei met dit land moeten aanvangen. Met als sleutelbegrippen 'verbondenheid', 'geesten openen' en 'de tijd dringt'.

***

Waarschuwing: de volgende frasen zouden kunnen klinken als waren ze afkomstig van iemand die zich wijzer acht dan alle anderen, die het beter denkt te weten, die een analyse maakt van de analyses, die politieke ambities koestert. In dat geval: excuus.

***

We moeten niet minder met elkaar verbonden zijn, maar meer. (Wie niet mee wil, tant pis.)

We moeten niet minder open staan voor andere gedachten dan de onze, maar meer. (Wat niet wil zeggen dat we ons denken opzij moeten schuiven of onderdanig maken.)

We moeten niet minder nadenken, maar meer. (Misschien vergissen we ons wel.)

We moeten niet zoeken naar wat ons scheidt, maar naar wat ons bindt. (Al is dat vaak weinig.)

***

Tegenover de boodschap van haat die een flink deel van de 18 procent Vlaams Belangkiezers wil verspreiden, moeten we meer empathie zetten.

Als vier op de tien Vlamingen zegt dat mensen in nood hun plan moeten trekken, moeten die andere zes zich niet uit hun lood laten slaan en net méér energie steken in hulp, hier en ginder.

Eigen volk is belangrijk, maar meer universele menselijkheid is dat nog veel meer.

Wanneer het woord confederalisme valt in combinatie met 'oplossing' en op de achtergrond de slogan 'There Is No Alternative' zoemt, is het des te meer noodzaak om aan te geven dat er altijd wel ergens een alternatief te vinden is: TINA woont niet in onze straat. Mensen van goede wil kunnen dat.

De uitslag is wat hij is, dat kan en mag je niet negeren, maar zelfs déze uitslag is multi-interpretabel. Er is meer mogelijk dan we tussen onze tranen van vreugde, verdriet of verbijstering inzien.

We moeten niet in dialoog proberen te gaan met de fascistoïde racisten en de racistische fascisten, zij zijn reddeloos verloren. Maar we moeten wel beginnen te praten met de weifelaars, de twijfelaars en zij die — laten we dat grootmoedig toegeven — aan hun lot overgelaten zijn: willen zij niet luisteren, jammer, maar we moeten het tenminste proberen. Anders plegen we schuldig verzuim. We moeten minder woorden gebruiken en meer zeggen.

Misschien moeten we de term 'Zwarte zondag' wel definitief opdoeken, hem terug flitsen naar 1991, waar hij thuishoort. Je kan die ene partij dan wel zwart (of bruin) noemen, net als een deel van haar clientèle, maar je mag geen 800.000 Vlamingen stigmatiseren, ook al kan je in vele gevallen objectief aantonen dat kiezers die zonder kennis van een partijprogramma een bolletje rood maken, even kortzichtig en, ja, toch wel, dom zijn geweest dan diegenen die voor Trump stemden omdat die zogezegd anti-establishment was. Dan gaan die alleen maar meer blijven steken in dat eigen (on)gelijk. Per slot van rekening zijn zij ook politieke vluchtelingen.

Politici moeten uitkomen voor hún waarden en normen, hún ideologie, hún ideeën, niet ageren tégen die van de anderen. Deze verkiezingen draaiden uit op een één tegen allen-gebeuren. Allen tegen Groen, terwijl Groen in zijn bubbel bleef hangen. Als het negativisme overheerst, plukt een negativistische partij daar de vruchten van, dat is electorale logica. Partijen moeten niet minder maar veel meer zeggen waar zij voor staan.
In mijn eigen vakgebied, de journalistiek, moet er veel minder aandacht gaan naar de makkelijke clickbait, de scorende koppen, de mediagenieke bokskampen en het braken van breekpunten, en oneindig veel meer naar waar het écht om draait. De inhoud. De verklaring. Het nieuws achter het nieuws.

We hebben grosso modo vijf jaar min één week om dit te bewerkstelligen. Dat is minder lang dan je zou denken, maar meer dan voldoende tijd om de boodschap over te dragen. We zullen met z'n allen iets meer ons best moeten doen.

Het subjectieve aanvoelen is nu dat de democratie ons de das omdoet, dat we het misschien met wat minder moeten stellen. Dan roepen we toch gewoon 'Meer! Meer! Meer!'?









  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post896

Weg met de opkomstplicht!

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 25, 2019 12:54:28

Mijn allereerste bijdrage op deze plek dateert van vlak na de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 2012, straks zeven jaar geleden. Mens, wat worden we oud! En wat vallen we in herhaling, want ik ga die openingsworp nog eens dunnetjes overdoen. Ik pleitte toen voor de afschaffing van de opkomstplicht. En ik durfde het aan om te citeren uit Angst, afgunst en het algemeen belang, een inmiddels een kwarteeuw oud boekje van de nog jonge en zeer bevlogen oppositieleider Guy Verhofstadt. Hij schreef toen: 'Niet de belangrijkste maar in de tijd wel de allereerste hervorming waar we aan toe zijn, is de afschaffing van die plicht en de invoering van het stemrecht. De veel bezongen democratische plicht om in beginsel elke vier jaar naar de stembus te gaan, is absurd. Met even veel logica zou men kunnen voorschrijven dat iedereen op 11 juli de Vlaamse Leeuw hoort te zingen, op straffe van gerechtelijke vervolging.'

Van de week las ik allerlei beschouwingen van heel slimme mensen over de film die we morgen verplicht zullen zien: The return of the son of the Mother of all Elections. Tot mijn verbazing zeiden een aantal tot intellectueel uitgeroepen medeburgers dat ze blanco zouden stemmen. Kyra Gantois, een van de gezichten van de klimaatspijbelaars, riep in Humo blanco stemmen uit tot 'een middenvinger naar de politiek'. Terwijl blanco net het tegenovergestelde resultaat heeft. Het is geen proteststem, het is zeggen: "Doe maar, ik leg me erbij neer." Het is geen middenvinger, het is een opgestoken duim: "Doe maar, het kan me niet schelen wie er regeert." Het is volstrekt zinloos. Tijdverlies.

Blanco zou pas zinvol zijn als die stem zich ook zou vertalen in het parlement. Twintig procent blanco, twintig procent lege zitjes, zoiets. Veertig procent blanco, veertig procent lege zitjes. Het zou niet prettig zijn, want vindt maar eens een twee derde meerderheid dan. Maar alleen dan zou blanco een middenvinger zijn én een vingerwijzing naar deze generatie politici. (Of het een oplossing zou zijn voor een aantal impasses is zeer de vraag, maar da's weer een andere kwestie.)

Thuisblijven is veel consequenter dan blanco stemmen. Ik vind dat mensen het recht hebben om niet te gaan stemmen. Ik zou het jammer vinden, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk, dat tien, twintig, dertig, misschien wel vijftig procent van de potentiële kiezers niet zou gaan stemmen. Je kunt mensen niet verplichten naar een feestje te gaan, ook al is dat het vijf- of zesjaarlijks feest van de democratie, en zou je de uitnodiging in feite moeten koesteren. Zonder al die blanco-, ongeldig- en foertstemmers zou ons politieke landschap veel realistischer ogen. Wie geïnteresseerd is, maakt een keuze. Wie niet geïnteresseerd is, doet dat ook, door geen politiek keuze te maken. Lijkt me volstrekt legitiem.

Mag ik nog heel even de 41-jarige Verhofstadt citeren? "De stemplicht is namelijk een borstwering tussen de politici en de afkeuring die het kiezerskorps gebeurlijk voor ze voelt. De bewindslieden hoeven geen voorafgaande inspanning te doen, om de kiezer ervan te overtuigen aan de democratie deel te nemen. Dit verklaart mee de in ons land gangbare schraalheid van het electorale debat. Geen burger kan zeggen: mij niet gezien."

'Mij niet gezien' zou moeten kunnen.

Mij zullen ze morgen wel zien.

Maak de voor u juiste keuze.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post895

Anderlecht heeft nu ook z'n Verlosser

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 22, 2019 11:54:02

(In de laatste 'Bankzitter' van dit seizoen had ik het eergisteren in De Standaard over de terugkeer van Vincent Kompany.)

Standard finisht dan toch als derde in Play-off 1, AA Gent troefde Anderlecht af voor de vijfde plaats. Maar wie ligt daar nog wakker van? Hét nieuws kwam gisteren uit Manchester en Brussel. The prince is back. Wat mogen we verwachten van de terugkeer van Vincent Kompany op de Belgische velden?

'Als het kasteel belegerd wordt, heb je een echte krijger nodig, met een dapper hart en paars bloed, die achter zijn volk staat.' Zo kondigde Anderlecht zondagochtend de komst van Vincent Kompany aan, maar dan in het Engels. Een grotere stunt was niet denkbaar. Plannen voor sportpagina's werden op alle redacties overboord gesmeten, zelfs deze Bankzitter gaat daardoor nauwelijks over de laatste speeldag in Play-off 1.

Dat zegt alles over wie Kompany nog altijd is. Wereldsportnieuws. Voor de voorbije seizoenen fel geplaagde Anderlechtsupporters klinkt zijn terugkeer als de aankomst van Johan Cruijff in Barcelona, in de zomer van 1973. Cruijff werd 'El Salvador' genoemd, de Verlosser, een koosnaam die alleen maar luider weerklonk nadat FC Barcelona voor het eerst in veertien jaar weer kampioen van Spanje werd. Ook Kompany moet in het Astridpark de Verlosser worden. Hij moet de club verlossen van alle negativisme van de afgelopen jaren: de lelijke laatste titel onder Weiler, de wanprestaties onder de nieuwe grote baas, de onbeantwoorde zucht naar het herbeleven van oude gloriedagen bij de fans.

Zonde

Naar eigen zeggen werd de terugkeer van Kompany ingeleid toen hij maanden geleden eens goedendag kwam zeggen in het trainingscentrum in Neerpede. In gesprekken met Marc Coucke, Michael Verschueren en Frank Arnesen werd gepingpongd over wat er moest gebeuren bij de recordkampioen. Dat Kompany daarbij overtuigend overkwam, hoeft niet te verbazen. De man heeft de gave van het woord, is slim en gevat, heeft de voorbije drie seizoenen getraind onder Pep Guardiola, een coach die niets aan het toeval overlaat. Guardiola is de hoogst aangeschreven professor aan de internationale voetbaluniversiteit, Kompany een vlijtige leerling.

Toch is het onbegrijpelijk dat 'the prince' net nu het druilerige Manchester inruilt voor het druilerige Brussel. De voorbije weken was hij eindelijk blessurevrij en stond hij zonder discussie in de basis bij City, waarmee hij titel en beker won, plus het doelpunt van het jaar scoorde. Deze Kompany leunt in topvorm nog altijd dicht aan bij de wereldtop op zijn positie. Harde tackle, zuivere inspeelpas, rust aan de bal, alleen de snelheid is een beetje minder. De leeftijd, drieëndertig, is een nadeel, maar hoeft voor een centrale verdediger nog lang niet het einde te betekenen. En als City, met zijn drukke programma en dwingende sportieve eisen, te hoog gegrepen lijkt, zou Kompany nog altijd meekunnen bij elke subtopclub uit een grote Europese competitie.

In die zin is het zonde dat het topvoetbal hem kwijt is. Kompany die de Premier League op een persoonlijk hoogtepunt inruilt voor de Jupiler Pro League, dat is alsof Hans Vanaken terug bij Lommel zou gaan voetballen. Sportieve degradatie. Het hart haalde het van het verstand.

Rolmodel

Het nieuws moet voor Anderlechtfans hebben geklonken als een droom die je niet durft na te vertellen omdat ie zo onrealistisch is. De Vincent Kompany van de voorbije weken steekt er over een paar maanden met kop en schouders bovenuit in België. Als hij gespaard blijft van blessures, komen er nog twee of drie Gouden Schoenen in zijn vitrinekast te staan, naast die ene uit 2004. Wie van de vandaag in de Belgische competitie actieve spelers zit op zijn niveau?

Marc Coucke wrijft zich ongetwijfeld in de handen, voor één keer mag hij dat. Sponsors aantrekken wordt weer net iets makkelijker met zo'n ambassadeur. Plots lijkt het instituut Anderlecht weer geloofwaardig. Mocht de club beursgenoteerd zijn, dan zou de waarde van de aandelen tegen deze avond een recordhoogte bereiken. En niet alleen paars-wit zal hiervan profiteren. Ook de uitstraling van de Jupiler Pro League krijgt een serieuze boost. Buitenlandse voetbalanalisten zullen weer weten waar België ligt. Misschien zorgt zijn komst er wel voor dat de tv-rechten toch nog kunnen stijgen. Wees maar zeker dat ze glunderen binnen de Pro League. Dit rolmodel zal je nooit kunnen betrappen op het roepen van dommigheden als 'Alle boeren zijn homo's'.

Voor de jonge spelers van Anderlecht moet de naam van de nieuwe sportieve baas dan weer als muziek in de oren klinken. Hij was ooit een van hen, een ketje, heeft het helemaal gemaakt, straalt onoverwinnelijkheid uit. Hij weet dat je jonge talenten moet koesteren. Hij heeft vanop afstand gezien dat zijn maatje Anthony Vanden Borre niet de juiste omkadering kreeg, met alle gevolgen van dien. Een man met zoveel empathisch vermogen zal die fout niet maken.

Kwetsbaar

Toch is succes niet gegarandeerd. Het kan ook mislukken. Eén Kompany maakt de lente niet voor dit Anderlecht. En elf Kompany's kan de club zich niet permitteren. Sportieve garanties zal hij ongetwijfeld wel geëist hebben, maar zijn de zakken van Coucke zó diep dat hij spelers van internationaal niveau kan halen? Die complete make-over moet er hoe dan ook komen, met een prestigieuze naam als nieuw boegbeeld zal het kostenplaatje alleen maar groter worden. Geld moet rollen, weet Coucke, als hij opnieuw wat krediet wil opbouwen bij de strenge aanhang.

Nog een nadeel: Kompany heeft geen enkele ervaring als trainer. Er is ook de vraag hoe hij spelen én trainen zal combineren. Hoe ouder hij wordt, hoe meer de geteisterde spieren zullen opspelen bij de man die de bijnaam 'de man van glas' al kreeg in zijn HSV-periode, meer dan een decennium geleden. Hij zal topfit moeten zijn, terwijl hij zich ook moet bekommeren om de tactiek en de wedstrijdvoorbereiding. Kompany, de intelligente en zeer aanwezige aanvoerder, moet straks ook psycholoog zijn, én strenge huisvader, én kritisch voor zichzelf.

Voorbeelden van speler-trainers zijn er veel op lager niveau, maar nauwelijks aan de top. Ruud Gullit deed het bijna twee seizoenen bij Chelsea, Ryan Giggs anderhalve maand bij Manchester United, maar in Engeland is een 'player-manager' toch vooral iemand die het trainen uitbesteed aan een collega. Bij ons deden onder anderen Johan Boskamp, Pier Janssen en Gunter Jacob het, maar dat waren, in tegenstelling tot de fitte Kompany van deze lente, toch vooral voetballers op hun retour.

En wat met de Rode Duivels? Eerder had Kompany aangegeven dat hij nog Euro 2020 wilde meemaken, als bekroning van zijn internationale loopbaan, maar kan dat wel in deze context, waarin Anderlecht alle aandacht zal opeisen met alweer een volledig vertimmerde kern? In theorie is het mogelijk wanneer er sterke veldtrainers worden aangetrokken, die zijn rol kunnen overnemen. Dan nog is de vraag hoe Kompany-de-trainer zich moet gedragen onder de spelers. Vreemd trouwens dat bondscoach Roberto Martínez helemaal uit de lucht kwam vallen toen iemand hem met het nieuws over Kompany confronteerde.

'Orgelpunt'

Vincent Kompany verdrong de rest van het sportnieuws naar de binnenpagina's. Zelfs in Gent, waar Anderlecht moest winnen om vijfde te kunnen worden in de eindstand, wat mogelijk nog resulteert in Europees voetbal, werd nauwelijks over voetbal gepraat. Anderlecht toonde zich defensief weer bijzonder kwetsbaar in die wedstrijd, Gent profiteerde: 2-1. Kompany hoeft zich geen zorgen te maken, hij heeft dadelijk een basisplaats in deze wankele verdediging. AA Gent moet nu hopen dat KV Mechelen veroordeeld wordt.

Een zesde plaats is het slechtste eindresultaat sinds het seizoen 1972/1973 voor Anderlecht. Voor het eerst in 55 jaar ook geen Europees voetbal in het Astridpark. Een passend 'orgelpunt' na een verschrikkelijk seizoen. Maar misschien is dat wel goed nieuws voor Kompany: slechter dan dit is haast onmogelijk, hij kan beginnen te bouwen, zal deze zomer ook nog steviger op tafel kunnen kloppen. En bovendien: een nieuwe coach wil automatismen kweken, zijn visie overdragen, een team kneden. Dat lukt veel minder als je al in juli verre Europese verplaatsingen moet maken.

Aartsrivaal Standard mag als derde wel de Europa League in, na een 0-0 bij kampioen Genk. Antwerp — 3-2 onderuit bij Club — moet het volgend weekend nog opnemen tegen Kortrijk of Charleroi, poulewinnaars in Play-off 2. Ach ja, er zijn belangrijkere dingen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post894

Op alle vlakken de beste

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, mei 19, 2019 12:16:58

(Ik mocht voor De Standaard een analyse schrijven waarom Genk de terechte kampioen is. De tekst verscheen vrijdag 17 mei in de krant.)

KRC Genk is dan toch de nieuwe landskampioen. Na de nederlaag in Brugge leek de spanning weer helemaal terug, maar op de voorlaatste speeldag van Play-off 1 zetten de Limburgers orde op zaken. Vijf objectieve en vijf subjectieve redenen waarom de vierde titel uit de clubgeschiedenis verdiend is.

Volgens de eigen clublogica had KRC Genk al in 2014 of 2015 kampioen moeten worden, een of twee jaar nadat het de beker van België had gewonnen. Zo gebeurde het eerder in 1999 (bekerwinst in 1998), 2002 (beker 2000) en 2011 (2009), maar na de vierde bekerzege, in 2013, was het zes jaar wachten op de ultieme bekroning. De laatste landstitel dateert al uit 2011, toen nog met de jonkies Thibaut Courtois (19) en Kevin De Bruyne (bijna 20) in de rangen, toekomstige wereldsterren. Vraag is of die er nu ook rondlopen in een blauw shirt. Sander Berge, misschien? Of toch de relatieve laatbloeier Leandro Trossard (24)?

Als Racing Genk de juiste dingen doet, heeft het alles in zich om een stabiele topclub in België te worden. Dat lukte vreemd genoeg niet na die vorige titels. Er werd toen flink veel geld verdiend op de transfermarkt, dat wel, maar de vervangers van de vertrokken sterren-in-spe rendeerden niet altijd. Bestuurlijk lijkt de club nu beter gewapend om voor continuïteit te zorgen. Al zullen er opnieuw sterkhouders vertrekken: wellicht Berge en Trossard. Tijdens de wintertransferperiode werd daarop geanticipeerd door de kern in de breedte te versterken. Slim gezien.

Waarom verdient Genk de titel in het seizoen 2018/2019?

Vijf objectieve redenen

• Meeste punten

De meest logische maatstaf van allemaal. Genk behaalde het hoogste aantal punten, domineerde de reguliere competitie en was ook in Play-off 1 in staat om de tegenstand van zich af te schudden. Alleen Club Brugge kwam nog enigszins in de buurt, maar dat had vooral te maken met de halvering van de punten na dertig speeldagen. Opmerkelijk detail: Genk is voorstander van de huidige play-off-formule, Club is ertegen. Net die veelbesproken en — laten we wel wezen — fundamenteel oneerlijke formule zorgde ervoor dat Genk de titel nog had kunnen mislopen.

Nog opmerkelijk: de poging om de competitie kunstmatig spannend te maken via Play-off 1 heeft in tien seizoenen nog maar drie keer een kampioen opgeleverd die niet op kop stond na dertig speeldagen: AA Gent in 2015 (ten koste van Club), Anderlecht in 2014 (Standard) en... Genk in 2011 (Anderlecht).

• Beste aanval

82 keer scoorde Genk dit seizoen. Topschutter Aly Samatta maakte 23 doelpunten. Genk schiet per wedstrijd gemiddeld 7 keer tussen de palen, dat is maar net iets minder dan Manchester City (7,1) en Barcelona (7,3), maar beter dan Club (6,7). Gemiddeld worden er door spelers in Limburgse loondienst 140,4 passen diep op de helft van de tegenstander gegeven, 8 meer dan Club, 18 meer dan Gent.

• Beste verdediging

39 doelpunten incasseerde Genk tot nog toe, gemiddeld één tegendoelpunt per wedstrijd. Goed voor een doelsaldo van +43.

• Hele competitie op kop

Op speeldag 5 claimde Genk voor het eerst de koppositie, sinds speeldag 10 (1-5 winst in de Ghelamco Arena) gaf het de leidersplaats niet meer weg. 31 speeldagen lang, dat is een hele competitie, zeg maar.

Sportiefste ploeg

49 gele kaarten en 2 rode incasseerde Genk. Daarmee is het veruit de sportiefste ploeg uit de Jupiler Pro League. Ter vergelijking: Club Brugge (69 geel-4 rood), Antwerp (107-4), Standard (81-4), Anderlecht (76-5), Gent (70-8). Hoe minder gele kaarten je krijgt, hoe minder je moet afrekenen met geschorste spelers. Maar lees voor alle zekerheid toch ook even 'Niet geschorst' iets verderop.

Vijf subjectieve redenen

• Beste trainer

Als speler was Philippe Clement (45) een nuttige werkkracht: intelligente jongen die zich ten dienste stelde van de sterren van het team, bij Beerschot (in tweede klasse), Genk, Coventry, Club Brugge en Germinal Beerschot. Assistent-trainer leek dan ook het hoogst haalbare voor een man die tot z'n 37ste actief bleef voetballen. Hij begon als beloftentrainer bij 'zijn' Club, waar hij voordien tien seizoenen had gespeeld, mocht er twee keer proeven als interimtrainer, en was vijf seizoenen assistent: eerst van Juan Carlos Garrido, daarna van Michel Preud'homme. Tot hij in de zomer van 2017 de sprong waagde. Als hoofdtrainer van Waasland-Beveren liet Clement zijn bescheiden elftal vrank en vrij voetballen, wat al na een half jaar een lucratieve transfer opleverde naar een G5-club. In Genk zorgde de Antwerpenaar tegelijk voor stabiliteit én een complete ommezwaai.

• Positiefste voetbal

Wie had ooit gedacht dat een verdedigende middenvelder, die later afzakte naar een centrale plek in de verdediging, zoveel aanvalslust op het tactisch bord zou durven te tekenen? Op een paar wedstrijden na liet Philippe Clement zijn elftal positief, aanvallend voetballen. Mét Pozuelo was balbezit cruciaal (gemiddeld 59,4% tot eind januari), zónder de Spanjaard werd er directer gevoetbald (56,6% balbezit nu).

• Mentaal top

Vijf weken lang hield Alejandro Pozuelo Genk en zijn aanhang gegijzeld. In januari liet de Spanjaard weten dat hij pas na afloop van het seizoen zou vertrekken, tot plots Toronto FC met dollars begon te zwaaien. 'Pozo' was de draaischijf, begrijpelijk dat het bestuur hem niet wilde laten gaan. Al had dit achteraf bekeken de beste oplossing geweest. Geen gedoe, de vervanger (Bryan Heynen) bleek toch al klaar te staan. Staf en spelers bewezen mentaal top te zijn in die bewogen periode.

• Niet geschorst

Zeven speeldagen werden er geëist tegen Roeslan Malinovski, na zijn al dan niet bewuste trapbeweging naar het hoofd van Birger Verstraete (AA Gent). Zelfs als het er nog maar twee zouden zijn geweest, had Genk hem moeten missen in de cruciale duels tegen Club en op Standard. Nu miste de Oekraïner geen enkele wedstrijd. Zonder Pozuelo én Malinovski, dat zou wellicht van het goede te veel geweest zijn. Soms moet het meezitten.

• Beste omkadering

Voorzitter Peter Croonen straalt rust uit, is geen tafelspringer zoals sommige van zijn collega's. Algemeen directeur Erik Gerits is een trouwe clubman met een visie. Technisch directeur Dimitri De Condé heeft het sportieve plaatje uitstekend gemanaged. En dan is er nog Philippe Clement met zijn staf. Mannen met verstand van voetbal en een hart voor de club, een ideale combinatie.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post893

De spanning is zowaar helemaal terug

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, mei 15, 2019 10:29:40

(Deze bijdrage verscheen maandag 13 mei in de reeks ‘De Bankzitter’ in De Standaard.)

Waren de zenuwen de eerste helft nog te strak gespannen, dan bood de topper tussen Club Brugge en KRC Genk vooral na de rust spanning en sensatie. Club haalde een vroege achterstand op en deed wat het moest doen: winnen. De 3-2 was verdiend. Het wordt een bijzonder intense week in Play-off 1.


Op de 26ste speeldag van de reguliere competitie koos Philippe Clement voor een tactisch plannetje dat volledig in functie stond van de tegenstander die dag, Club Brugge. Het brak KRC Genk, tot dan toe zeer soeverein, zuur op. Zondag 17 februari was een les voor de coach van de Limburgers: wees niet te nederig, als je zelf goed genoeg of beter bent. Ga altijd uit van eigen kracht.

De 3-1 toen was voor veel zogeheten kenners het signaal om rond te bazuinen dat Club Brugge favoriet was voor de titel, ook al stond Genk na die speeldag nog altijd acht punten voor. Die halvering vóór de play-offs, weet je wel, die zou het 'm doen. Daar kwam nog de affaire-Pozuelo bovenop: het nakende vertrek van de Spanjaard zorgde voor meer commotie dan gewenst tussen het bronsgroen eikenhout.

Ook na de tweede speeldag in Play-off 1, nadat Genk was uitgegleden op de Bosuil, klonk het dat de ineenstorting nabij was. Diezelfde kenners riepen dat. En Club-trainer Ivan Leko, maar die had er alle belang bij om de opponent zenuwachtig te maken.

Geen sprake van aanpassing aan de tegenstander in de topper van gisteren. Clement koos voor de elf van de voorbije weken. Leko gaf op de flanken de voorkeur aan Dennis en Diatta, Danjuma zat op de bank. Daar zat ook Amrabat, vorige week nog titularis en aan de aftrap verwacht om het middenveld steviger te stofferen, maar de Kroatische coach koos voor aanvallende kracht. Alles op alles, zoals het hoorde in deze omstandigheden.

De zon scheen over Jan Breydel. Het blauw-zwarte publiek produceerde decibels.


Vreemd spelletje

Na precies drie minuten werd het plots heel stil. Sébastien Dewaest devieerde vrijstaand een vrije trap van Trossard keurig in de bovenhoek. Beter/slechter (schrappen wat niet past) kan je een beslissend duel niet beginnen. Het was de enige kans voor de bezoekers in die eerste helft. Club creëerde weinig doelgevaar tijdens het eenrichtingsvoetbal dat volgde. Steriel overwicht. De creatieve spelers kwamen niet aan de bal en de snelle flanken werden geneutraliseerd. Het verhaal van de voorbije weken. De zenuwen speelden ook een rol, want de Limburgers konden geen volwaardige counters in elkaar knutselen.

Genk startte beter aan de tweede helft, had controle, maar dan blijkt weer wat voor vreemd spelletje voetbal is. Het duo Vormer-Vanaken zorgde voor de 1-1. De Profvoetballer van het Jaar kopte een hoekschop van de gewezen Gouden Schoen binnen. De decibels waren terug. Invaller Openda maakte kort na het uur de 2-1. De videoreferee was coulant voor Club en zag geen voorafgaande overtreding van Wesley. Mag ook wel na een drietal dubieuze beslissingen tegen ons, zullen ze in Brugge aanvoeren. Diatta maakte er zelfs 3-1 van. En dan zag de VAR een overtreding van Dewaest op Openda: Vanaken knalde tegen de lat, een zeldzame misser vanop elf meter.

Wedstrijd gespeeld, dachten 27.000 mensen in het stadion en vele tienduizenden thuis. Maar — vreemd spelletje, bis — dan scoorde Gano tegen en diep in de toegevoegde tijd kopte Samatta tegen de paal. Het had een passend einde van een knotsgekke voetbalweek geweest. Het bleef bij 3-2. Club nadert tot op drie punten van Genk. Dat werd gevierd met nog meer decibels.


Genadeloos spel

Genk kan het nog gewoon zelf waarmaken. Vier op zes volstaat, uit bij Anderlecht en thuis tegen Standard. Minder halen is risicovol. Als Club twee keer wint — uit bij Standard, thuis tegen Antwerp —, is het dan alsnog kampioen, omdat Genk bij de halvering van de punten een half puntje cadeau heeft gekregen. Voor wat het waard is: in de reguliere competitie behaalden Genk en Club in diezelfde duels beide zes op zes.

Mentaal is dit hoe dan ook een stevige tik voor de Genkenaars. Kopt Aly Samatta op het eind tien centimeter naar links, dan praat er niemand nog over de titelkansen van Club. Grijpt de videoref in bij die tweede goal van Club, waarschijnlijk ook. Voetbal is een genadeloos spel, dat weten ze in Barcelona en Amsterdam.

Het onderlinge duel der trainers verliep gisteren in het voordeel van Ivan Leko. Hij verving vlak voor het uur Schrijvers door Openda, een tweede spits, een gedurfde ingreep die bijna onmiddellijk rendeerde. Philippe Clement greep pas helemaal op het eind in. De trainer van Genk bleef verrassend passief toekijken hoe zijn elftal met zichzelf worstelde en niets voor mekaar kreeg. Paintsil en Gano, die direct de aansluitingstreffer scoorde, werden er pas in de 84ste en 85ste minuut ingegooid. Samatta, Ito en Heynen waren nooit in de wedstrijd, Trossard en Malinovski konden onvoldoende op tegen de Brugse power.

Clement beweerde achteraf, ten onrechte, dat een gelijkspel een betere weergave van het spelbeeld zou geweest zijn. 'Wij blijven de ploeg die alles in handen heeft', zei hij ook. Eindelijk laat ie in z'n kaarten kijken. Wat zouden de kenners zeggen?


Holderdebolder

Wie op de Bosuil bij het begin van beide helften stond aan te schuiven voor een consumptie, heeft de schaarse hoogtepunten gemist: vroege doelpunten van Ivan Santini en Didier Lamkel Zé. Antwerp-Anderlecht was niet bepaald een lust voor het romantische voetbaloog. De bezoekers kunnen dit seizoen niet beter, de thuisploeg moet het veel meer hebben van inzet dan van technisch vernuft. Gevolg: holderdeboldervoetbal. De 1-1 op het scorebord is wat je met een cliché 'billijk' mag noemen. Geen van beide ploegen verdiende meer.

Pal op het laatste fluitsignaal demonstreerde Jelle Van Damme nog eens dat vechtvoetbal een ranzig kantje heeft: hij schoffelde op schofterige wijze Saelemaekers omver. Dat was letterlijk een tegenstander omhoog trappen. Intimidatie. Gelukkig werd dat hooligangedrag gecompenseerd door de respectvolle minuut stilte vooraf voor Julie Van Espen, en de minuut applaus die aanzwol na minuut drieëntwintig, haar leeftijd, een welgemeende 'You'll never walk alone' erbovenop. Tragedie verbindt.

Antwerp schiet nog het meeste op met dit gelijkspel. Het loopt een puntje verder uit op Standard, als we de drie punten uit de stopgezette wedstrijd tegen Anderlecht gemakshalve toevoegen aan het puntentotaal van de Rouches. Donderdag ontvang Antwerp Gent, op de slotspeeldag moet het naar Brugge. Standard speelt eerst thuis tegen Club, daarna uit bij Genk. Antwerp heeft zijn lot in eigen handen.

Anderlecht voelt voor de vijfde plek de adem van AA Gent in de nek. Op de slotspeeldag moeten de Brusselaars naar de Ghelamco Arena. Dat kan een sleutelwedstrijd worden voor de vijfde plaats, die zoals bekend mogelijk een voorrondeticket voor de Europa League kan opleveren, tenminste... als KV Mechelen niet mag promoveren uit 1B. Heel mager toch dat Anderlecht of Gent moet rekenen op een juridische uitspraak.


Bayat is terug

Standard begon met een flinke 9 op 12 aan Play-off 1. Daarna volgde een beschamende 0 op 12. Tegen AA Gent, vóór vrijdagavond nog zonder zege, moest Michel Preud'homme een handvol basisspelers missen. Bij het eerste en het derde tegendoelpunt leken de Rouches inderdaad slechts met zes op het veld te staan. Slapende verdedigers, hun verdedigende taak verwaarlozende middenvelders: Preud'homme is het hartsgrondig beu. Hij trapte na de 2-3, diep in de toegevoegde tijd, woedend tegen zijn stoeltje in de dug-out. Het enige vuurwerk dat er de voorbije weken te zien was op Sclessin, was afkomstig uit het bezoekende supportersvak.

De eerste Luikse gelijkmaker kwam er dan weer omdat AA Gent met z'n tienen stond te voetballen. Invaller Plastoen moest namelijk zijn veters nog strikken. Profvoetballers: de cijfertjes op hun contract en de stand van hun bankrekening kunnen niet verdoezelen dat het soms net kleine kinderen zijn.

Hoe moedelozer Michel Preud'homme oogt, hoe meer je ervan op aan kunt dat Standard, net als aartsrivaal Anderlecht, deze zomer een complete make-over te wachten staat. Daarvoor zal het wellicht een beroep doen op Mogi Bayat, naar het schijnt een goede copain van voorzitter Venanzi. Voor Bayat zou het de rehabilitatie betekenen. Voor Standard afhankelijkheid van een makelaar die eigenbelang vooropstelt. Une liaison dangereuse.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post892

Julie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, mei 11, 2019 13:00:07

Rood aangelopen, schuim op de lippen, wijd opengesperde mond, priemende ogen, een vuist die door de lucht klieft: zo moet volkswoede er ongeveer uitzien mocht je die vertalen in het gedrag van één mens (m/v/x). O, wat waren we kwaad toen maandag het onvermijdelijke nieuws doorsijpelde dat de vermiste Julie Van Espen niet langer vermist was.

De onmacht, het verdriet, het medeleven, hoe ver of kortbij we ook staan en stonden bij die ene jonge vrouw en al wie haar dierbaar is, zijn begrijpelijk en goed. Het toont dat we empathisch zijn. (Of kunnen zijn, want we zijn het niet altijd. Maar dat is weer een ander verhaal, het gaat niet over 'vreemde' mensen in nood, deze keer.)

Het onbegrip en de vele vraagtekens die we collectief stellen bij de beslissing om een recidive verkrachter op vrije voeten te laten, zijn eveneens begrijpelijk. Voor één keer was ook ik geneigd om een rechter wereldvreemd te noemen. Passionele moordenaars slaan doorgaans slechts één keer in hun leven toe. Wie in paniek is, kan eenmalig voor een grote ravage zorgen. Maar een seksueel roofdier is een gevaar voor altijd. Of kán dat zijn, laten we de hoop op genezing niet helemaal negeren. Steve B. had nooit op die plaats mogen zijn: híj was de verkeerde persoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment, niet Julie. Nooit het slachtoffer, altijd de dader. Een rechter had dit moeten kunnen inschatten, denk ik dan. En al zeker als je de achtergrond van B. bekijkt: zelf misbruikt door zijn stiefopa. Slachtoffer die dader wordt, er zit een flinke graad van voorspelbaarheid in. Dat moet zo'n rechter ook al weleens ergens gelezen hebben in een betrouwbaar rapport.

Het spelletje zwartepieten achteraf was zielig. Adding insult to injury. Het is niet míjn schuld. Het is niet ónze schuld. Vingerwijzen is zo makkelijk. Eén beweging volstaat. Mensen die je normaal als zeer verstandig zou beschouwen, riepen zonder nadenken dat de minister moest opstappen. Alsof die zelf Steve B. op de wereld had losgelaten. Stel je het omgekeerde voor: dat de minister zich destijds zou bemoeid hebben met die vrijlating, het juridisch kot zou te klein geweest zijn. Diezelfde mensen die nu vinden dat de minister zijn 'verantwoordelijkheid moet nemen', zouden op dat ogenblik met de scheiding der machten geschermd hebben. En terecht. Ook Koen Geens zal Justitie, die eigengereide Titanic die hardnekkig tegen ijsbergen blijft aanbotsen, niet snel en drastisch genoeg hervormd hebben, dát mag je hem aanwrijven, maar niet deze ene, achteraf bekeken dramatische beslissing van een rechter. Soyons sérieux!

***

Zo begrijpelijk onmacht, medeleven en onbegrip waren, zo onbegrijpelijk vind ik de manier waarop de volkswoede zich via de open riolen van deze maatschappij, de sociale media en de fora op de nieuwssites, verspreidde. Zelfs na zo'n diepmenselijke tragedie en na foute inschattingen allerhande passen sereniteit en stilte. De doodstraf is hier al een tijdje afgeschaft, zoals het een beschaafde, volwassen samenleving betaamt. Lynchpartijen zijn out. En oud.

***

Julie Van Espen was een vrouw die nog alles voor zich had liggen, zo dacht ze, zo dachten haar dierbaren, zo had het moeten zijn. Haar naam en foto werden massaal gedeeld. Dat is de bekommerde medeburger in ons. Dat is goed. Zij mag bij naam genoemd worden. Bij Steve B. was dat beter niet gebeurd. Ik blijf voorstander van anonimisering van daders, zeker als het om dit soort feiten gaat. Wie zich onmenselijk gedraagt mag een stukje ontmenselijkt worden. B. is het niet waard om een familienaam te krijgen, dat zou het signaal geweest zijn mochten we hem met z'n allen 'Steve B.' zijn blijven noemen. Een dader van de ergst denkbare feiten zou die familienaam alleen maar kunnen terugverdienen, door zich te rehabiliteren. Dat moet het doel van gevangenisstraf of internering zijn. Voor B. is het nu te laat: hij moet tot zijn laatste ademstoot Steve B. blijven. Verkrachter. Moordenaar. Gevangene. Uitgestotene.

***

Morgen is er die stille mars in Antwerpen. Vele tienduizenden hebben zich daarvoor al aangemeld. Ik hoop dat ze er zullen zijn. Van mij mogen ook politici mee opstappen, maar doe het dan een beetje discreet. Dit mag geen campagnemoment worden. Loop niet op de eerste rij, maar schuif ergens middenin aan, als bezorgde ouder of bekommerde burger. Speld geen partijslogan op. Probeer geen zieltjes te winnen.

Ik hoop dat de stilte oorverdovend zal zijn. Maar ik hoop vooral dat het geluid achteraf dat ook zal zijn.

Hoe justitie dit in de toekomst moet vermijden, moeten veel slimmere mensen dan ik maar bedisselen, maar ze moeten het wel dóen. Nú. Waar we als modale burgers wel voor kunnen zorgen, is het creëren van een klimaat waarin figuren als Steve B. uitzonderingen blijven. Las ik dat goed, honderd verkrachtingen per dág? Ouders, voed uw zonen op (Ik mag dat zo pertinent neerpennen, want 97 procent van de aanrandingen gebeurt door een man. Of door mannén, want in groep zijn we stoer). Leraars, help hen daarin. 'Hoe moet ik mij gedragen?' als eindterm, zou dat geen idee zijn? Opvoeding, preventie, bijsturing waar het kan, repressie waar het moet. En vooral: laten we naar een samenleving gaan waarin het aantal aangiften van aanrandingen en verkrachtingen de honderd procent benadert, waarin slachtoffers geen angst of schaamte voelen om te rapporteren wat hen overkomen is, waarin daders weten dat de pakkans bijzonder groot is, waarin we met een veilig gevoel wandelen, fietsen of lopen. Het is een utopie, dat besef ik, maar we kunnen er op z'n minst naar streven. Voor Julie.





  • Reacties(2)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post891
Volgende »