Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

21 juli

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken zo, juli 21, 2019 13:01:04

Twee argumenten, een opportunistisch en een moreel, weerhielden me er deze week van om een foto van gesticulerende of juichende indianen te gebruiken met als bijschrift 'Ga terug naar jullie eigen land? Wat een geweldig idee, meneer de president!' om de racistische retoriek van de heer D. Trump op bescheiden niveau — een huiskamer in een minuscule Vlaams-Brabantse gemeente — te counteren. Eén, ik ging ervan uit dat iemand anders die — laten we wel en eerlijk wezen: voorspelbare — 'grap' al zou gemaakt hebben. Twee, ik zou de indianen in de hoek van de racisten en andere Trumpaanhangers plaatsen, iets wat je niet eens je ergste vijand toewenst, laat staan mensen die de voorbije eeuwen in reservaten werden samengebracht, een soort concentratiekampen-met-vrije-uitloop voor native Americans. Ze hebben al genoeg afgezien.

Nauwelijks een half jaar na haar overstap van de Franstalige MR naar de Nederlandstalige N-VA vond Assita Kanko, zelf zwart en van Burkinese origine, de 'Go back to your country'-tweet van Trump richting 'The Squad', vier democratische vrouwelijke politici met een niet-blanke huidskleur en wortels in het buitenland, 'niet eens racistisch, hooguit onbeleefd of onaardig'. Probeer te begrijpen: de Amerikaanse president, wiens voorouders in Schotland leefden, wil in de Verenigde Staten geboren politici met de Amerikaanse nationaliteit terugsturen naar landen waar ze nooit gewoond hebben, en dat is níet racistisch?

Je kunt de debatfiches uit het hoofd leren en vlekkeloos oprakelen wanneer daarom gevraagd wordt, maar ergens moet je toch nog een beetje denkvermogen overhouden, of wordt de mantra 'Racisme is relatief' en het calimerogedrag er zodanig vaak ingepompt dat het je natuurlijke habitat wordt? Eigenlijk zegt het kersverse Europese Parlementslid van de N-VA niet meer of niet minder dan dat je haar gerust mag zeggen dat ze naar haar eigen land, Burkina Faso, terug moet. Ze zal dat hooguit onbeleefd of onaardig vinden. Begrijpe wie begrijpen kan. (Ik niet, in elk geval.)

De, bijzonder zwakke, democratische presidentskandidate Hilary Clinton kreeg drie jaar geleden de wind van voren omdat ze een deel van de Trumpfans 'a basket of deplorables' had genoemd. Vertaal gerust vrij als 'een bende idioten'. Of: 'een resem zielenpoten'. Mag ook: 'verzameling achterlijken'. Soms doet de waarheid pijn. Soms verlies je er verkiezingen door. Maar Clintons politieke curriculum moet ook dit zinnetje bevatten: soms had ze gewoon gelijk. Wie nu nog op Trump stemt, wie 'Send her back!' meebrulde op die rally deze week, wie het beleid van de narcistische idioot in het Witte Huis blijft verdedigen, moet ofwel ziekelijk zijn, ofwel achterlijk, ofwel een fascistoïde racist, ofwel een combinatie van de drie. Sta me toe even een pretentieuze uitspraak te doen: geen enkel zinnig mens zal Donald T. nog verdedigen. Kies uw kamp!

Een gerespecteerd politicoloog presteerde het deze week om de racistische tweet van Trump 'strategie' te noemen. Ik geloof daar niet in. Trump heeft geen adviseurs (hij luistert naar niemand) en stelt geen strategie op (heeft hij geen tijd voor). Hij gaat puur af op buikgevoel. Laten we eens iets in de groep gooien en als het niet teruggekaatst wordt, blijven we het herhalen. Veel meer is het niet. Veel minder evenmin. Trump is niet de eerste president die zich door marketingprincipes laat leiden, hij is wel de eerste die elke dag een nieuw principe uitvindt.

***

21 juli/21 juillet/21. Juli.

Weinig reden om te feesten. Behalve in de Duitstalige gemeenschap, een morzel grond groot, en het Brussels Gewest, niet onbelangrijk, is het wachten op het vormen van regeringen. Federaal en in Vlaanderen is het zelfs wachten op de eerste aanzetten tot formatiegesprekken. Vlaams heeft Bart De Wever zich vermeid met gesprekken met 'de winnaars van de verkiezingen'. Federaal is het wachten op initiatief van... ja, van wie eigenlijk?

Dat dit land richting complete blokkade neigt, werd de afgelopen dagen pijnlijk duidelijk door het dispuut binnen Open VLD. Voorzitter Rutten is boos omdat haar Brusselse partijgenoten Gatz en Vanhengel mee een regering hebben gevormd zónder Franstalige zusterpartij MR. De kwalijke invloed van de particratie werd zelden duidelijker. Een visie en een plan voor een land of een regio zijn ondergeschikt aan strategische spelletjes op korte termijn. Angst voor een volgend pak slaag van de kiezer domineren het discours veel meer dan het pogen om nieuwe kiezers te bereiken of twijfelende kiezers opnieuw binnen te halen. Kruimels die van de onderhandelingstafel vallen worden interessanter bevonden dan het realiseren van ideologische doelstellingen. Niet verwonderlijk dat partijen onderling inwisselbaar worden en dat de kiezer steeds meer kiest voor uitschieters.

Sinds de verkiezingen van 26 mei hoor je de voorzitters van de drie traditionele partijen nauwelijks. Ze weten het niet meer. Ze wisten het voordien ook al niet meer. En ze denken dat ze door zich gedeisd te houden het verlies in de toekomst zullen beperken. Lafheid regeert het politieke landschap. Ergens zal er wel een politicoloog te vinden zijn die dat 'strategie' noemt, maar het is volstrekt uitzichtloos. Braafjes wachten ze tot de grootste van de klas zegt welk spel ze zullen spelen op de politieke speelplaats, in de stiekeme hoop dat hij zal struikelen en dat ze dan een stukje van zijn populariteit kunnen inpikken. Meelopers zullen de samenleving niet veranderen.

Bart De Wever zegt: we leggen de Vlaamse formatiegesprekken stil en kijken eerst naar het federale niveau. De andere partijvoorzitters zeggen niets. Dus beamen en berusten ze. Het is nochtans perfect denkbaar dat je de Vlaams-nationalistische logica — snel een Vlaamse regering vormen en kiezen voor een verrottingsstrategie op federaal vlak — op zijn kop zet. Vorm een federale regering, desnoods zonder grootste partij, desnoods met een minderheid in het qua populatie omvangrijkste deel van het land, desnoods met als gevolg een flinke ruzie tussen de Vlaamse partijen, en kijk dan eens wat er op Vlaams niveau gebeurt. Rutten en Beke durven dat niet aan, Crombez heeft nu al te vaak electorale tikken rond de oren gekeken dat hij beseft dat hij niet aan zet is, Almaci moet de 'overwinningsnederlaag' nog verwerken. De Wever krijgt de facto gelijk.

Dit land heeft nood aan moedige politici, vrouwen en mannen van stavast, mensen met een plan voor de toekomst en de bereidheid om te proberen wat goed is voor land en volk te realiseren, ook al vindt het volk dat op het eerste gezicht niet zo oké. We hebben bevlogen en onthechte politici nodig, geen marketeers, korte-termijndenkers, napraters en copypaste-verkozenen. 'Wees immer u zelf, en ongeknecht, / Het woord getrouw dat g' onbevreesd moogt spreken'. Misschien moeten onze politici de tekst van het volkslied toch maar eens nader bestuderen.





  • Reacties(1)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post904

Nultolerantie

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 13, 2019 12:47:37

Nultolerantie. Daar ging het deze week weer eens over. Dat hebben we te danken aan de heer Kris Van Dijck, tijdelijk Vlaams Parlementsvoorzitter, die vorige week iets te diep in meerdere glazen had gekeken. Dat lekte uit en dat is niet prettig en dat zou eigenlijk niet mogen, maar de pers smulde ervan. En het is wel gebeurd, natuurlijk. 1,4 promille, oftewel zeven à acht pilsjes, zo werd berekend. Tot uitkwam dat Van Dijck pas na twee en een half uur had moeten blazen. In realiteit zal hij rond 1,8 promille (negen à tien glazen bier) gezeten hebben. Dat scheelt een slok op een borrel.

Van Dijck was tegen een aanhangwagen aangebotst. In slaap gevallen achter het stuur, las ik ergens. Beetje dronken, beetje moe. Hij moest nochtans maar een kilometertje rijden, van café Plexat tot thuis. (Hij besefte blijkbaar dat hij, wilde hij het nationale nieuws halen met een uitspatting, maar beter op een toepasselijke plek zat.) Ik weet niet wat ú doet als u beschonken achter het stuur kruipt, maar eigenlijk is de regel: 1) doe het niet, doe het nooit, 2) hou je ogen open, 3) hou je stuur recht, behalve in de bochten, 4) hou gas- en rempedaal uit elkaar. Maar dus vooral, overal en altijd: regel 1.

Twee randvragen intrigeren mij mateloos:

• Hoe slaag je erin om over een afstand van één (1) kilometer in te dommelen? (Dat is echt een kunst, want tenzij je in de verkeerde richting vertrekt doe je daar naar schatting drie minuten over, in- en uitstappen op wankele benen inbegrepen)

• Waarom wandel je dan niet veilig naar huis en ga je 's anderendaags, in nuchtere toestand, je wagen ophalen aan de Plexat? (Eén kilometer stappen, dat kost zelfs waggelend hooguit een kwartiertje, tenzij je ook hier weer de andere kant op begint te stappen.)

Het verhaal rammelt aan alle kanten, net als dat escortgirl-soapje van een paar dagen later, met dezelfde hoofdrolspeler, waarna Van Dijck net na zijn 11 juli-toespraak naar buiten werd — komt-ie! — geëscorteerd door een ervaringsdeskundige inzake ongewenste vrouwenaffaires. Láchen. Ze zullen hem niet, hik, temmen!

***

Moeten we voor nultolerantie gaan in het verkeer, was de vraag die vervolgens opdook. Van 0,5 naar 0,0 promille. Ja, vond een inderhaast opgetrommeld groepje geënquêteerden, zoals gebruikelijk sprekend in naam van een denkbeeldige meerderheid van de bevolking. Neen, zei een politieke meerderheid abrupt. De tegenstanders van de nultolerantie bedienden zich van nagenoeg hetzelfde discours als diegenen die zich na #metoo afvroegen wat er dan wel nog mocht tussen mannen en vrouwen: misschien gaat het in grote lijnen wel over dezelfde mensen. Lieden die zichzelf en hun eigen vast gewrikte meningen nooit in vraag stellen. Lieden die nog nooit een naaste hebben verloren door een ongeval met een alcoholluchtje aan. Lieden die vinden dat alcohol het leven rijker maakt (moet ook kunnen, want niemand riep om een verbod op de drug 'alcohol', wel om een verbod om te rijden met drank in je bloed).

Ik ben oud genoeg om de jaren 60 en 70 te hebben meegemaakt, het ene decennium al bewuster dan het andere, en dat heeft niets te maken met alcoholverbruik. Ik ging met mijn ouders naar de voetbalclub van het werk van mijn vader en daar werd voor de wedstrijd, tijdens de rust en achteraf flink gezopen: er bestaat geen deftiger woord voor. Achteraf reed iedereen olijk en vrolijk naar huis, tegen veertig per uur. Af en toe reed er zich eentje te pletter en dan mocht je naar een begrafenis, waar er na de obligate traantjes uitvoerig werd geklonken op de aflijvige. De volgende!

Die tijden zijn gelukkig voorbij, al valt het sommigen zwaar om afscheid te nemen van dat valse gevoel van vrijheid, blijheid. Zelf drink ik zelden alcohol, maar ik beken: op een etentje open ik wel eens met een gin-tonic. Daarna water, veel water, niets anders dan water. Na twee en een half à drie uur is de alcohol verdampt, maak ik mezelf wijs. Ik weet uit ervaring dat vermoeidheid doorgaans een groter risico is dan dronkenschap. Maar laten we eindelijk afstappen van de waangedachte dat het jou niet zal overkomen en dat jij ertegen kan, wat dat verder ook moge betekenen.

Nultolerantie voor de combinatie alcohol-autorijden is in wezen een goede zaak. Zoals ook het bannen van rokers uit publieke plekken in alle opzichten een, letterlijke, opluchting is gebleken. Als we graag uitpakken met het gezegde dat onze individuele vrijheid eindigt waar die van een ander begint, dan is de logica dat je gaat voor nul. Want die aanhangwagen had een fietser kunnen zijn, of een escortgirl.

***

Op de politieke grafzerk van Kris Van Dijck staat geschreven: He did it his way.

***

In het Belgisch voetbal bestaat nultolerantie evenmin. Alles moet kunnen. Dat was ook het algemene gevoel na de gedeeltelijke uitspraak van het Belgisch Arbitragehof voor de Sport, BAS, deze week, behalve dan bij de luidruchtig juichende luitjes met een geelrode sjaal, die al maanden 'Wij zijn onschuldig!' roepen naar al wie wil luisteren. En ook naar al wie níet wil luisteren, overigens. Voor wie het heeft gemist: KV Mechelen moet niet degraderen naar 1B, waar het net vandaan kwam. Ondanks de uitspraak van de Geschillencommissie Hoger Beroep van de Belgische voetbalbond in juni.

Het BAS is uitgegaan van de letter van het bondsreglement, niet van de geest. In het reglement staan twee tegenstrijdige artikels. B1711.41 bepaalt dat een uitspraak over daden van omkoping moet gebeuren vóór 15 juni van het 'betrokken seizoen'. B1706.31 heeft het over een verjaringstermijn van acht jaar voor competitievervalsing. Die artikels spreken elkaar tegen. In de argumentatie voor de Geschillencommissie pruttelde de bondsprocureur dat 'betrokken seizoen' slaat op het seizoen waarin de (poging tot) fraude aan het licht komt, niet van het seizoen waarin de vermeende feiten zich hebben afgespeeld. Het BAS heeft dat zinnetje echter letterlijk genomen: 'betrokken seizoen'. 2018/2019, dus, niet 2017/2018. Puur juridisch kan dat zonder meer. Maar het signaal dat het hooggeachte arbitragehof daarmee geeft is tweeledig:

1) Aan al de clubs die de vorige seizoenen vergeten zijn om matchen te fixen, of niet durfden: idioten, het mócht!

2) Aan al de clubs die tot aan de volgende reglementswijziging twijfelen of ze matchen zullen fixen: dóen!

Er blijkt nu wel een werkgroep onder leiding van een Leuvense professor het bondsreglement onder handen te nemen, maar voor je 't goed en wel beseft gaat er weer een jaar overheen alvorens dat vehikel wordt goedgekeurd. Kans is groot dat het komende seizoen aan de durvers is. Lukt het, barbecue op 16 juni 2020!

Nogmaals, in wezen kan je het BAS niets verwijten, maar de geleerde heren juristen hadden ook voor een tussenoplossing kunnen kiezen: KV Mechelen veroordelen voor poging tot matchfixing (waarvan ze blijkbaar overtuigd zijn, anders hadden ze het argument 'onschuldig' of 'onvoldoende bewijzen' wel gebruikt in hun gedeeltelijk vonnis) en tegelijk een sneer geven naar dat gedrocht van een bondsreglement en de bond de opdracht gegeven tegen begin volgend jaar een nieuwe tekst af te leveren, op straffe van het annuleren van toekomstige vonnissen. We zijn nu eenmaal het land van compromissen, het ene al eerbaarder dan het andere.

Het vervelende gevoel dat nu leeft, behalve bij KV Mechelen-supporters, is dat er alweer een dader vrijuit gaat door een procedurekwestie. En het is al zo'n moeilijk jaar voor het Belgisch voetbal. Mogelijk hangen KV Mechelen nog bijkomende sancties boven het hoofd: puntenaftrek, bijvoorbeeld, of het niet toekennen van een licentie voor het seizoen 2020/2021, of een flinke boete. Maar wat met de tv-gelden (minstens een miljoen of drie in 1A, hoogstens 750.000 euro in 1B) die andere clubs nu derven?

Recht en rechtvaardigheid zijn weer eens tegenstrijdige begrippen.

***

Als toemaatje stapte de zich benadeeld voelende partij Beerschot naar een rechter met een eenzijdig verzoekschrift om de start van de competitie tegen te houden zolang er geen definitieve (tweede) uitspraak is van het BAS. De club kreeg gelijk. Ik weet niet of men bij de Antwerpse club écht gelooft dat promotie naar 1A alsnog tot de mogelijkheden behoort — ik vermoed van niet —, maar dit juridisch spelletje illustreert perfect waar het sinds 10 oktober 2018, de start van operatie 'Propere Handen' werkelijk om draait: juridische spitstechnologie. Opeens liepen dezelfde advocaten in beeld die je anders zag paraderen bij mediagenieke rechtszaken met een grote maatschappelijke impact. Voor topadvocaten is voetbal niet langer de belangrijkste bijzaak van het leven: het is een belangrijke bron van inkomsten geworden.

Ik weet niet of we daar blij om moeten zijn.

***

Op de sportieve grafzerk van de Belgische voetbalbobo's van de afgelopen 124 jaar staat geschreven: They did it their way.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post903

Een moment voor MoMeNT

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, juli 06, 2019 12:56:38

Geprivilegieerd ben ik. Ik mag beroepsmatig vragen stellen aan mensen. Over wat hen beroert. Over wat ze gedaan hebben, of net niet gedaan. Over wie ze van binnen en van buiten zijn. Leuke, vervelende, sympathieke, empathische, strontvervelende, arrogante, opdringerige, interessante, betweterige, persoonlijke, onpersoonlijke, veel té persoonlijke, afstandelijke, onpartijdige, partijdige, indringende, pijnlijke, te veel op de bomen en te weinig op het bos gerichte, schone, lelijke, ronduit irritante, dweperige, niets en niemand ontziende, controverse uitlokkende, vriendelijke, onvriendelijke, wijsneuzerige vragen. En het opmerkelijke is: meestal krijg je daar nog een antwoord op ook.

Ik heb veel kritiek op hoe journalistiek vandaag bedreven wordt, u heeft dat al eens zien passeren op deze plek als u hier wat vaker komt, en ik had ook al veel kritiek in het verleden. Maar het blijft een fijn beroep, met onwaarschijnlijke privileges. Zoals, dus, vragen stellen. En dat mag ik deze zomer opnieuw doen in de hoedanigheid van 'Tijdgeest' op het zes maanden durende evenement MoMeNT in Tongeren, waar u terecht kunt voor dans-, theater- en filmvoorstellingen, tentoonstellingen, lezingen, debatten, fuiven, wandelingen en een mannetje dat in een huisje vragen stelt (moment.tongeren.be).

Negen dagen lang, van 10 tot en met 18 augustus, ontvang ik elke middag van 12 tot 14 uur telkens drie gasten. Bekende gezichten, minder bekende gezichten, onbekende gezichten. Maar stuk voor stuk mensen met een verhaal, verdiensten voor de samenleving, een opvallende levensloop, een boodschap voor de mensheid, mensen die iets te vertellen hebben. Ik praat met hen over Leven & Werk, maar ook over het centrale thema van MoMeNT, tijd. Hoe gaan ze daarmee om? Hebben ze er genoeg? Geldt 'Time is on my side' voor hen? Kennen ze tijdsdruk? Wat zijn de KantelMoMeNTeN in hun leven geweest?

Ik mag dat dan ook nog eens doen op een historische locatie: Huis Theelen in de Maastrichterstraat, hartje Tongeren. Daar waar Nicolas Theelen in 1879 het Vlaamsgezinde katholieke weekblad Het Algemeen Belang der Provincie Limburg schreef en drukte, de voorloper van Het Belang van Limburg. Het huis is volledig gerestaureerd en wordt vrijdag 12 juli plechtig geopend. En een kleine maand later mag ik daar, met zicht op de oorspronkelijke drukpers, mijn gasten en een dertigtal toeschouwers ontvangen, in een huiskamersfeer, lekker intimistisch. Gratis, maar nooit gratuit.

Zoals wijlen Emiel Goelen placht te zeggen: 'Er is geen safe voorhanden'. Pardon, ik bedoel natuurlijk: 'U komt toch ook?'

***

ZATERDAG 10 AUGUSTUS

TOM HANNES: Leven in het nu heet zijn nieuwe boek, een filosofische zoektocht doorheen het ingewikkelde leven van de moderne mens. Hij leefde zelf een hele poos als zenmonnik en woont vandaag in Antwerpen, waar hij een therapeutische praktijk heeft. Hij is zowel boeddhistisch meditatieleraar als theatermaker. Een gesprek over zen, zijn en kantelmomenten, ver weg van de waan van de dag.

LIEVEN VAN GILS: vier jaar lang ontving hij z'n gasten in de gelijknamige talkshow. Daarvóór presenteerde hij Reyers Laat, werd hij door de sportredactie uitgestuurd naar de Tour en de Olympische Spelen, bracht hij het sportnieuws in Het Journaal en was hij in het namiddagblok te horen op Studio Brussel. Benieuwd wat hij in de nabije toekomst zal doen op radio en tv. Voor een keer is hij zelf gast.

SASKIA VAN NIEUWENHOVE: als journaliste berichtte ze kritisch voor diverse media over jeugdzorg en -beleid. Tot ze twee jaar geleden de stap zette en zelf kwetsbare meisjes in huis begon te nemen, omdat het beleid in haar ogen veel te weinig voor hen deed. Ze richtte een vzw op, Ne(s)t, vroeg en kreeg subsidies, en heeft nu zeven meisjes met een bijzonder pijnlijke voorgeschiedenis in huis, terwijl ze er een dertigtal ambulant hielp.

ZONDAG 11 AUGUSTUS

KHALID EL JAFOUFI: geboren en getogen Antwerpenaar, die mee aan de basis ligt en voorzitter is van een nieuw politiek initiatief: Democratisch-Solidair Appèl, D-SA, dat de nadruk legt op diversiteit en sociale thema's. Als student rechten aan de UAntwerpen richtte hij de islamitisch geïnspireerde studentenvereniging Mahara op. 'Ambitieus in bescheidenheid', omschrijft hij zichzelf.

SIGRID SPRUYT: journaliste en voormalige nieuwsanker, die in 2007, na 16 jaar Het Journaal gepresenteerd te hebben, de VRT plots verliet. Officieel vanwege een schminkallergie. In werkelijkheid was ze ook allergisch aan de manier waarop het nieuws gebracht werd, konden we lezen in haar eind vorig jaar verschenen Dagboek van een anker. 'De toestand in medialand is er niet op verbeterd', constateert ze daarin.

LOUIS DE VRIES: onmogelijk om zijn leven samen te vatten in enkele zinnen. Trefwoorden: manager in de muziekwereld (The Pebbles, Ferre Grignard), concert- en festivalorganisator, sportief directeur in het voetbal (Antwerp, Germinal Beerschot), spelersmakelaar (Marc Degryse...) bokspromotor (Sugar Jackson) en sinds kort ook voorzitter-eigenaar van een voetbalclub, Sporting Lokeren. Dit najaar ligt zijn autobiografie in de winkel, u krijgt een voorproefje.

MAANDAG 12 AUGUSTUS

STIJN DE PAEPE: een moderne rederijker wordt hij genoemd, de man die elke dag de actualiteit op rijm becommentarieert op pagina 2 van De Morgen. Scherp, af en toe vilein, maar altijd zeer alert. Van hem verschenen al de boekjes Vers gezocht en Belgische ballades. Is als docent Nederlands verbonden aan de Arteveldehogeschool in Gent. Dat wordt een gesprekje fijn, met De Paepe Stijn.

WOUTER TORFS: grootvader Torfs richtte in 1948 vier schoenenwinkels op. In 1986 nam kleinzoon Wouter de zaak over. Sindsdien is Schoenen Torfs een begrip in heel Vlaanderen, met intussen meer dan 70 vestigingen. Combineert klantvriendelijkheid met een prettige omgeving voor het personeel om in te werken. Torfs werd al meerdere keren uitgeroepen tot Beste Werkgever. Zijn zelfkennis en meditatie zijn geheimen?

MATHIAS VAN DE WINKEL: was al MoMeNTmaker tijdens de eerste twee edities en zit zodanig vol ideeën dat hij dat dit jaar nog eens overdoet met interactief werk. Iedereen kent de nageltapijtjes waar je je hand of gezicht in drukt, die je een afdruk aan de andere kant opleveren. Mathias laat ons ons hele lichaam pinnen. Wie de man achter al die creatieve invallen wil leren kennen, moet in Huis Theelen zijn.

DINSDAG 13 AUGUSTUS

IMKE COURTOIS: de eerste vrouw die werd uitgenodigd om voetbalanalyses te geven in een tv-studio en die ondertussen niet meer weg te denken valt op grote voetbalmomenten op Sporza en Play Sports. Speelde zelf voor Rapide Wezemaal, Eva's Tienen, Standard en de nationale vrouwenploeg. Werd begin dit jaar ook aangesteld als experte in sport en gezondheid bij de VRT.

KYOKO SCHOLIERS: ze is tussen 9 en 18 augustus alomtegenwoordig in Tongeren. Voor Misconnected (Vrijthof) heeft ze zelf een telefoonhokje gebouwd. De toeschouwer luistert naar gesprekken die Kyoko heeft gevoerd met allerhande 'gedisconnecteerde' mensen. In Tussen hond en wolf neemt ze een veertigtal toeschouwers mee op een rijdende tribune. De actrice was ook al te zien in een tiental tv-reeksen en films.

LUC VAN GORP: de grote baas van de Landsbond van Christelijke Mutualiteiten was vorig jaar onze trouwste toeschouwer. Hij studeerde achtereenvolgens verpleegkunde, filosofie en godgeleerdheid. In een tijd dat steeds meer mensen met gezondheidsproblemen kampen, is hij de uitgelezen gast om te praten over verleden, heden en toekomst van onze gezondheidszorg. En over tijd, uiteraard.

WOENSDAG 14 AUGUSTUS

STEVEN DEGRYSE (LECTRR): al acht jaar huiscartoonist van De Standaard, waarin hij in één vakje, aan de hand van twee of drie figuurtjes en met een paar welgemikte quotes de waan van de dag fileert. Haarscherp. Elk jaar maakt hij een Jaaroverzicht in cartoons, waarin die pareltjes uit de krant en nog vele niet eerder gepubliceerde worden gebundeld. Was twee jaar geleden scenarist van een remake van De Rode Ridder, Red Rider.

STIJN MEURIS: rockjournalist wint in 1990 Humo's Rock Rally en de rest is geschiedenis, maar toch vertellen we ze u. Eerst was er Gruppenbild, dan het imposante Noordkaap en daarna kwam Monza. Tussendoor waren er ook soloprojecten. Zijn passie, naast muziek, is sterrenkunde, een domein waarop hij méér dan een amateur is. Zijn Ik hou van u werd opgenomen in het EU Songbook. We houden van u, Stijn. En volgend jaar komt Noordkaap terug.

MOHAMED OUAAMARI: digital creative die als Antwerpenaar van Marokkaanse origine constant in twee werelden vertoeft. Over zijn leven in Borgerhout schreef hij Groetjes uit Vlaanderen, brieven aan zijn (overleden) grootouders. Afwisselend hilarisch en schrijnend. 'Mijn identiteit is een kakofonie', schrijft hij. De Morgen noemde hem spontaan 'de Marokkaanse David Van Reybrouck'.

DONDERDAG 15 AUGUSTUS

LIESBETH KENNES: sociaal-cultureel pedagoog en projectmedewerker bij het Centrum Algemeen Welzijnswerk, die vooral werkt rond preventie en sensibilisering van seksueel grensoverschrijdend gedrag. Was coauteur van #seksisme; Nee wij overdrijven niet!, een boek dat verscheen nog vóór er sprake was van #metoo. Vorig jaar publiceerde ze Alleen ja telt, over hoe we ons moeten afzetten tegen mythen en stereotypes inzake seksueel geweld.

ELENA PEETERS: 'verbeeldenaar', noemt ze zichzelf op haar website. Toen ze 22 was stapte ze naar Rome, 2200 kilometer ver. In Elena — Voetreis naar Rome vertelt ze die belevenis in één uur tijd. Ook Johnnyboy, een monoloog over haar ontmoetingen met Texaanse terdoodveroordeelden, is een heel persoonlijke voorstelling. Beide te zien op MoMeNT. Maar eerst mag ze er honderduit over komen praten.

NOG EEN DERDE GAST VAST TE LEGGEN

VRIJDAG 16 AUGUSTUS

MATTICE BOETS: de Hasseltse student design mocht eind juni in Italië twee medailles ophalen in de gerenommeerde internationale designwedstrijd 'A'. Hij behaalde goud met zijn 'Reverse Clock', een klok waarop de kleine wijzer aan de buitenkant werd bevestigd en die hij al op z'n zestiende had ontworpen. Volgend jaar hoopt hij in Kortrijk af te studeren als designer, eerst mag hij bij ons over, jawel, de tijd komen praten.

LUC DAELEMANS: vorig jaar stonden zijn manshoge foto's in de hele stad, nu heeft hij zijn lens gericht op twaalf enthousiastelingen die hun lichaam vol tatoeages hebben laten zetten. Die worden van 1 augustus tot 31 oktober letterlijk huizenhoog afgebeeld in 'Old skin, new faces'. Verbeeldingskracht, lagen van identiteit, tijd, daarover komt Luc praten.

ASTRID STOCKMAN: sopraan die de voorbije jaren op podia in binnen- en buitenland furore maakte, zowel solo als in gezelschap. Ze was te zien in Bozar, De Munt, DeSingel, Barcelona, Rotterdam, en zingt met evenveel gemak Bach als Mozart. Met Liesbeth Devos vormt ze het duo Stokman & Vos. In Een zoen van toen brengen ze levensliederen. Hoe gaat iemand met zo'n druk bestaan om met de zeer kostbare tijd?

ZATERDAG 17 AUGUSTUS

VEVA DANIELS: als u een roodharige vrouw in het journaal ziet verschijnen, weet u dat het hommeles is op de weg. Als woordvoerder van het Agentschap Wegen & Verkeer is Veva het eerste aanspreekpunt van de media als er weer eens ergens iets fout loopt. Mobiliteit en verkeersveiligheid zijn ook de thema's die haar nauw aan het hart liggen bij haar politieke engagement voor Groen.

ZUHAL DEMIR: laat niemand onberoerd met haar uitgesproken meningen. Limburgse met Turkse roots die tussendoor ook een tijdje in Antwerpen woonde. Werd in 2010 namens de N-VA verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Een pikante fotoshoot in P-Magazine zorgde voor ophef. Begin 2017 werd ze staatssecretaris voor o.m. Armoedebestrijding, Gelijke Kansen en Wetenschapsbeleid in de regering-Michel I.

WAAS GRAMSER/KRIS VAN TRIER: compagnie Marius voert 16, 17 en 18 augustus Les enfants du paradis op, een theatervoorstelling die is gebaseerd op het scenario dat Jacques Prévert schreef voor het filmmeesterwerk van Marcel Carné uit 1945. Humor en tragiek lopen door elkaar in het verhaal. Waas of Kris (of allebei!) schuift aan om het te hebben over Marius, een theatergezelschap met een reputatie die de landsgrenzen ver overschrijdt.

ZONDAG 18 AUGUSTUS

WILLY CLAES: een minister van Staat om af te ronden, mooier kan niet. Een sociaaldemocraat van 80 die partijvoorzitter was, zes keer minister, vicepremier, 36 jaar volksvertegenwoordiger en secretaris-generaal van de NAVO. De voorbije jaren heeft hij meer tijd om zich met zijn passie voor muziek bezig te houden. Terug- en vooruitblikken met een grote meneer uit onze politiek.

HEDWIG SNOECKX: met een stinkende potvis schrok Zephyr, het Tongers kunstenaarsbedrijf van Dirk Claesen en Hedwig Snoeckx, twee jaar geleden Parijs op. Een jaar later deden ze dat nog eens over in Madrid. Geen potvis in Tongeren, maar een huiselijk tafereel in de vitrine van Huis Theelen. Daar mag hij in geuren en kleuren over komen vertellen op diezelfde locatie.

JORIS VANVINCKENROYE: mensen met een zeldzame of moeilijk te behandelen aandoening, of wie nood heeft aan een second opinion in contact brengen met de juiste arts, waar ook ter wereld: dat is de missie van Royal Doctors. Oprichter Joris Vanvinckenroye begon er 20 jaar geleden mee vanuit een persoonlijke bekommernis. Vandaag telt de organisatie wereldwijd duizenden leden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post902

Het voetbal heeft niets geleerd van 'Schone Handen'

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juli 02, 2019 18:25:41

(Deze bijdrage verscheen vrijdag 28 juni als opiniestuk in De Standaard.)

Beeld u even in dat ik bij het begin van dit stukje een vierkant in de lucht teken, zoals de scheidsrechter dat doet als hij in zijn oortje de vriendelijke maar kordate suggestie krijgt van de videoreferee om even naar het schermpje naast het veld te stappen om een fase te herbekijken. Ik doe dit heel even met u, om twee fases van de afgelopen week nader te bekijken.

We gaan eerst terug naar zaterdag 22 juni. Die namiddag werd Mehdi Bayat met 15 stemmen tegen 7 verkozen tot nieuwe voorzitter van de Koninklijke Belgische Voetbalbond, als opvolger van de onzichtbare compromisfiguur Gérard Linard. Bayat genoot de steun van de vertegenwoordigers van het Franstalige amateurvoetbal en de Pro League. Ik vind dat bedenkelijk. Niet omdat Bayat, net als zijn voorganger, geen woord Nederlands spreekt. Niet omdat Bayat niet de Belgische nationaliteit bezit: hij is een Iraanse Fransman. Niet omdat Bayat onbekwaam zou zijn: hij heeft als CEO van Sporting Charleroi bewezen dat hij een goede zakelijke leider is.

Koninklijke Bayat Voetbalbond

Mehdi Bayat is de broer van Mogi. Ooit waren ze samen actief bij Charleroi, onder de hoede van hun oom Abbas. Mogi onderscheidde zich vooral door alles en iedereen voortdurend op de korrel te nemen. Daar kwam ruzie van. Mogi moest vertrekken en werd voetbalmakelaar, zo kwamen de opgebouwde connecties goed van pas. Abbas Bayat verkocht de club in 2012, waarna Mehdi algemeen directeur werd. Met Mogi als hoofdleverancier om de spelerskern te stofferen.

We weten intussen dat Mogi een van de spilfiguren is in Operatie Schone Handen. Hij wordt verdacht van witwaspraktijken en lidmaatschap van een criminele organisatie. In een rechtstaat is ieder individu onschuldig tot het tegendeel wordt bewezen, maar de aanwijzingen dat Mogi Bayat wel degelijk in een grijze en zwarte zone actief is geweest, zijn heel erg groot. De man was (en is intussen opnieuw) almachtig in het Belgische voetbal. Geen toptransfer of Bayat is erbij betrokken. Als Anderlecht af wil van een speler, volstaat één telefoontje, ook al hadden ze hun huismakelaar de wacht aangezegd. Opportunisme en kortetermijndenken zijn onze voetballeiders niet vreemd, dus week Mogi Bayat uit naar Luik en is hij momenteel incontournable bij Standard. Ons kent ons.

Tien maanden geleden, toen Mogi nog bijzonder actief was op Twitter en elke deal breed uitsmeerde (selfie inbegrepen), tweette hij op de laatste dag van de zomertransferperiode: 'Bon aujourd'hui c'est le tour de mon frère @MehdiBayat79 et @SportCharleroi.' Versta: vandaag help ik mijn jongere broer aan wat spelers. Er bestaat dus een nauwe familiale én zakelijke band tussen de broers.

Dat moet kunnen. En het zegt niets over de eventuele betrokkenheid van Mehdi Bayat in eventuele financiële en sportieve malversaties, laten we vooral voorzichtig blijven formuleren. Vraag is wel of de voetbalbond het zich kan veroorloven om in 'Schone Handen'-tijden iemand aan het roer te krijgen die nauw heeft samengewerkt met iemand die op z'n zachtst gezegd niet onbesproken is en waarvan hij zich nooit gedistantieerd heeft. Bovendien draagt Mehdi Bayat nu drie petjes: voorzitter van de voetbalbond, prominent lid van de Pro League en clubvoorzitter.

Tegelijk rechter en partij zijn, vinden ze in het Belgisch voetbal perfect kunnen. Terwijl ons profvoetbal vooral nood heeft aan onafhankelijke bestuurders die in de gaten worden gehouden door onpartijdige toezichthouders. Een VAR, zo u wil.

Amorele sector

Woensdag pakte Club Brugge trots uit met de naam van de nieuwe hoofdsponsor: Unibet, 'de professionele marktleider in Sports Betting, die zich differentieert op vlak van verantwoord spelen.' Je moet het meerder keren lezen om het te geloven. Het staat er echt: 'verantwoord spelen'. Gokken met de handrem op, als het ware.

Getuigenissen van gokverslaafden leren ons dat de werkelijkheid anders is. 302.000 Belgen waagden vorige voetbalzomer, met een WK in Rusland, een gokje, zo staat in een rapport van de kansspelcommissie (De Standaard, 27 juni 2019). Ze gaven gemiddeld (!) 673 euro uit. Een half leefloon, zeg maar. Of iets meer dan de prijs van een abonnement op de hoofdtribune van Club Brugge.

Vijftien van de zestien eersteklassers liepen vorig seizoen al met de naam van een gokbedrijf op mouw of rug rond. De enige uitzondering was Eupen, maar dat is in Qatarese handen, waar ze eerder gokken op prestige en de titel van 'sportnatie'. Zes miljoen euro zou de Unibet-deal bedragen. Dat is bijzonder veel, naar Belgische normen, zeker als je weet dat alles en iedereen hier te koop is. Clubiconen Ruud Vormer en Raoul Lambert gingen gewillig op de foto met het nieuwe shirt. Unibet komt niet op de shirts van de jeugdspelers, probeerde men bij Club te vergoelijken. Alsof die jongetjes niet zullen paraderen met een shirt waarop de naam van hun favoriete A-speler staat, mét borstreclame.

Het profvoetbal profileert zich eens te meer als een amorele en asociale bedrijfssector, die geen enkele vorm van inmenging of externe controle duldt. Wie het voor het zeggen heeft, heeft blijkbaar niets geleerd van 'Schone Handen'. Het lijkt de bankwereld in de aanloop naar september 2008 wel. We weten hoe dát is afgelopen.

Een reclamejongen tweette gisteren: 'Club Brugge heeft na Dexia opnieuw een gokbedrijf als shirtsponsor'. Die zat.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post901

Stilstand regeert het land

EconomieGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 29, 2019 13:17:11

Heisa, begin van de week: als gevolg van de verkiezingsuitslag zou Vlaams Belang een zitje in het bestuur van Unia verdienen, en dat zorgde dan weer voor uitslag op ambetante plekken bij al wie zich democraat noemt. Terwijl wat er staat te gebeuren net dankzij die democratie gebeurt. Vlaams Belang doet het goed? Vlaams Belang wordt beloond met een plekje in een organisatie die het zo snel mogelijk zou willen afschaffen of monddood maken! Dat is de tol van de democratie.

Het perverse is niet dat Vlaams Belang straks aanwezig zal zijn in Unia, maar dat we het normaal zijn gaan vinden dat raden van bestuur van door de overheid opgerichte of gesteunde organisaties worden volgestouwd met partijvazallen, bij wie de bekwaamheid ondergeschikt is aan 'de juiste kleur', versta: de juiste partijkaart. De kaart van de winnaar van het moment. De postjes moeten evenredig verdeeld worden, dat zit ingebakken in onze middelmatige cultuur.

Ik vind dat een onwerkbaar systeem. Ik zou veel liever onafhankelijke en bij voorkeur onpartijdige experts de grote lijnen zien uitzetten in maatschappelijke bewegingen, maar blijkbaar ben ik een uilskuiken, als ik Mark Elchardus, 'huisideoloog' van de sp.a, die tegenwoordig eerder lijkt te rijden voor centrumrechts, moet geloven. Die vindt het niet meer dan normaal dat de postjes over de partijen verdeeld worden, zo las ik daarnet in De Morgen. Want die slimmeriken die zich expert durven te noemen, zijn niet democratisch verkozen. Ach ja, het zal wel een generatiekloofje zijn: Elchardus is 72 en gepokt en gemazeld in de oude politieke cultuur. Ik ben 60 en sta langs de zijlijn te roepen.

Ik heb gelijk, dat spreekt voor zich.

***

Dit voorbeeldje illustreert perfect de stilstand van het land. Daarover wilde ik het al een tijdje geleden met u hebben, maar er kwam altijd weer iets tussen. U weet het: vijf jaar geleden verhoogde de geel-oranje-blauwe-bleue coalitie de pensioenleeftijd naar 67 jaar, ook al stond dat niet in het regeerakkoord. Middenvelders op hun achterste poten. Kan niet! Mag niet! Zal niet! Zal wel, dus. In 2025 wordt de pensioenleeftijd opgetrokken naar 66, vijf jaar later naar 67. In realiteit zal het al een succes zijn als de gemiddelde uitstapleeftijd tegen dan 63 jaar zal zijn. We moeten met z'n allen vijfenveertig jaar actief zijn, vonden ze bij wijlen de 'Zweedse' regering-Michel I. De omgekeerde bevolkingspiramide wijst daarop: wie zal al die pensioenen blijven betalen, als al die ouwe luitjes het verdommen om zoals stilzwijgend afgesproken te sterven voor hun vijfenzeventigste?

Tijdens de voorbije verkiezingscampagne werd Bart De Wever geconfronteerd met een slimmigheidje van John Crombez. 67 is niet de limiet, zo staat ergens weggemoffeld in het partijprogramma van de N-VA en dat had Crombez ontdekt. De Wever, zelden van z'n stuk te brengen in debatten, was van z'n melk en stommelde dat de levensverwachting blijft stijgen en dat we dus in een verdere toekomst nog langer dan tot ons 67ste zullen moeten werken. Daar kwam zowaar een mini-maatschappelijk debat van. Punt voor Crombez, al leverde dat uiteindelijk weinig extra stemmen op voor sp.a. Misschien wel omdat Vlaams Belang ook op dit thema was gesprongen en uitpakte met pensioen na 42 jaar werken. Op 60, dus, als je op je achttiende in de fabriek bent gedoken. Of op 67, als je per se voor dokter wilde studeren. Populisme mikt niet op de intelligentste medeburgers.

De Wever heeft een punt: we zullen allemaal langer moeten werken. Meer jaren, tot hogere leeftijd. Maar hij ging uit van dezelfde foute premisse die nu al decennialang gehanteerd wordt en die er simpelweg en samengevat op neerkomt dat we geboren worden, leren tot ons 18de, eventueel studeren tot ons 22ste, werken tot ons 67ste en dan met pensioen zijn tot we doodvallen. We zien leven nog altijd als een opeenvolging van opgroeien, geld verdienen en rusten. Of: leren stappen, lopen, wandelen, vallen. Of nog: van pamper tot pamper, waarbij we er tussendoor voor moeten zorgen dat we die pamper op het eind nog kunnen betalen.

***

Onze visie op werk is verouderd. Passé. Die dateert nog uit de tijd dat de officiële pensioenleeftijd ongeveer overeenkwam met de gemiddelde leeftijd: vijfenzestig. De realiteit waarmee we lang leefden was: geboren worden, opgroeien, werken, stoppen met werken, doodvallen. Dat was makkelijk zat: pensioenfeestje en 's anderendaags een fatale hartaanval van het gedacht aan al die vrije, nog niet voor ons ingevulde dagen die ons te wachten stonden.

Omdat we langer leven is die laatste, behoorlijk finale en fatale, fase, doodvallen, tijdelijk vervangen door 'genieten'. Ik las het deze week nog in een vakblad voor journalisten: 'X wordt 65 en mag eindelijk van zijn pensioen genieten'. 'Na een lange en verdienstelijke carrière mag Y verdiend met rust'. Alsof werken een onoverkomelijke, maar allesbehalve prettige bezigheid is, waartoe we verplicht worden om in leven te kunnen blijven, want we moeten nu eenmaal eten, drinken en af en toe een stapje in de wereld zetten. (Wat het, helaas, vaak ook is, trouwens, daar niet van.)

In onze samenleving is 'werken' bijna per definitie een zinledige bezigheid. Een verplichting, zoals de opkomstplicht bij verkiezingen. Je moet het doen, anders zwaait er wat. Een boete, of een leven in miserie. Als je in dit land 52 wordt, dan tel je af naar je pensioen. Dat is ons zo geleerd, een generatie of twee, drie geleden. Aftellen naar 'rust' en 'genot'. Nog een opleiding volgen, ben je gek? Bol toch rustig uit, man (m/v)! Die mentaliteit. Zo zielig zijn wij. Werkgevers doen nauwelijks iets aan het prettiger maken van de werkomstandigheden, werknemers eisen dit amper op, want straks wacht hen toch het walhalla, vakbonden gaan ervan uit dat ze de boel kunnen blijven verlammen, politici weten niet beter en willen vooral de sociale vrede proberen te bewaren. Dat werken zinvol kan zijn, ja, een leven zelfs zin kan géven, dringt bij deze actoren niet door.

Wel, ik zal het u zeggen, goed beseffende dat ik wellicht geprivilegieerd ben: ik werk graag, werken geeft mijn leven mee zin. Ik tel niet af naar mijn vijfenzestigste, begin 2024.

***

Anderhalf jaar geleden schreef Dirk Schyvinck Wat als we straks 100 worden, met als ondertitel De uitdagingen van een langer leven. Een boek waarvan ik u lezing warm kan aanbevelen, en niet zozeer omdat ik wat punten en komma's heb mogen veranderen in het manuscript. Langer leven, vat ik heel kort samen, komt erop neer dat we ons leven anders zullen moeten indelen. Die eerste fase — geboren worden, opgroeien en leren — moet blijven. Kan moeilijk anders. Vanaf dan moeten we flexibeler worden. Móeten, anders loopt het in het honderd.

Studeren of dadelijk beginnen te werken. Kan allebei. Verscheidene sabbatjaren inbouwen, op je veertigste naar de universiteit gaan, tot je tachtigste (deeltijds) werken: moet allemaal kunnen. Op voorwaarde dat we daar maatschappelijk toe bereid zijn. Vandaag kan dat niet. Morgen en overmorgen ook nog niet. Maar het steriele, o zo voorspelbare en eigenlijk bijzonder cynische levensverloop vanaf je 18de of 22ste — 'studeren-werken-pensioen-doodgaan' — moet dringend op de schop. Tijdelijk met pensioen gaan op je veertigste. Zou moeten kunnen. Deeltijds hoger onderwijs in combinatie met tijdelijk halftijds werk op je vijftigste, waarom niet? Na je zeventigste nog wat deeltijds actief zijn in een omgeving waar werkbaar werk niet beperkt is gebleven tot een sloganeske belofte, het zou fantastisch zijn. Maar neen, we blijven ons liever vermeien in zinloze discussies over minuten, uren, dagen, maanden of jaren meer of minder.

Stilstand regeert het land. Van links tot rechts, van progressief tot conservatief, van stad tot platteland. Dat lees je niet af in een mobiscore. Het is de Belgische helaasheid der dingen. Welke politicus schiet als eerste wakker? Ik ben benieuwd.

En de eerste die me zegt dat ik over vier en een half jaar verdiend met pensioen mag en van het leven kan gaan genieten, krijgt een klap voor zijn kanis.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post900

Dat gekke land bij de Noordzee

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, juni 22, 2019 13:11:57

Vlaanderen boven.

Waar men de heer nog kan loven.

Waar de mensen belangrijk zijn.

En de buiken omvangrijk zijn.

U herinnert zich die vlijmscherpe tekstflarden vast nog wel. Raymond van het Groenewoud, 1978. Waar is de tijd. De heer die geloofd wordt, heeft concurrentie gekregen. Buiken zijn nóg omvangrijker geworden. Mensen vinden we nog altijd belangrijk, als ze tenminste de juiste huidskleur hebben en niet van te ver komen.

We wisten al dat de Vlaming racistische gedragingen niet zo erg vindt. Sta-ti-tis-tieken. Of dat nu op straat is, op school, in het stadion of het station. We vinden dat steeds normaler. Nergens wordt er in de beschaafde wereld meer gepest op school (of leraren geïntimideerd) dan op deze kluit bij de Noordzee. Knack-hoofdredacteur Bert Bultinck schreef een tijdje geleden een kritische beschouwing over dat xenofobische landsgedeelte en kreeg de rechtse wind van voren. De feiten geven hem steeds meer gelijk. De verkiezingsuitslag ook. Tweede-, derde- of vierdegeneratiekinderen, migranten, asielzoekers, vluchtelingen, we smijten ze op één hoop en noemen ze vreemdelingen. Dat zegt alles: ze blijven 'vreemd'. Ze zien er anders uit, ze hebben een andere cultuur, ze belijden een andere godsdienst, ze zijn hier dan wel, maar we doen alsof ze niet bestaan en hebben liever dat ze zo snel mogelijk weer verdwijnen.

Waar de Chiro paraat staat.

En de vrouw aan de vaat staat.

Oké, Raymond, we zijn er op sommige vlakken iets op vooruit gegaan. Íets. Er zaten nooit zoveel vrouwen in het Vlaams Parlement als nu, zo blijkt. Hoeveel vrouwelijke fractieleiders we dan tellen? Euh, nul. We hebben al een homoseksuele premier gehad, maar een vrouw aan het hoofd van een regering: euh, neen. Stelt de Chiro nog iets voor, trouwens?

Waar het volk goedlachs is.

En een vuist zonder kracht is.

Het volk lacht niet meer, Raymond. Het volk is chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd, onverdraagzaam. In het Vlaanderen van Van het Groenewoud, eenenveertig jaar geleden, was het Vlaams Blok pas opgericht. Dertien jaar later was er de vuist, die in een bokshandschoen stak, en die de vastgeroeste politieke meute een flinke tik uitdeelde. Zwarte zondag. Tegenwoordig ben je geneigd om te zeggen: lichtzwarte zondag. Wat is er fout gelopen? We hebben niet geluisterd naar de zure Vlamingen van toen en die zijn nu met veel meer. We hebben gedaan alsof er niets aan de hand was en nu zien we gevolgen: ruimtelijke wanorde, (kans)armoede, de verloedering van het begrip 'goede huisvader' zodat de generaties na ons vooral schulden mogen afbetalen, na ons de zondvloed — le déluge pour les francophones.

Waar men faalt en aan de toog expliceert.

Dat is gebleven. Al blijven we minder lang hangen en laten we veel vroeger op de avond de rolluiken naar beneden, zodat we De Grote Boze Buitenwereld niet meer hoeven te zien. Binnenskamers zijn we chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam, en als we — eens om de zoveel jaar — mogen laten merken wat we denken van de politieke klasse doen we dat chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam. Zo zijn we geworden. 'We'. Niet ik, maar u. Oké, misschien niet ú, maar die meneer of mevrouw naast u.

Ik woon graag in Vlaanderen, maar ik hou er steeds minder van. Te chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam. Te weinig menselijk. Te veel egoïsme. Te weinig mededogen. Te veel navelstaarderij. Te weinig oplossingsgericht. Te veel té.

***

Voor u, trotse Vlaming, helfie, confederalist en nationalist, me afschiet, voeg ik er snel aan toe dat de rest van dit land het niet veel beter doet. Het schrijnendste, pijnlijkste interview dat u dit weekend kunt lezen staat in De Standaard. Aan het woord is Johan Leman, voorzitter van het integratiecentrum Foyer in Molenbeek, voormalig directeur van het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding, toen dat nog niet Unia heette. Critici noemden hem in die tijd smalend 'pater Leman', vanwege zijn wat omzwachtelde, maar goed bedoelde standpunten.

'Ik heb liever dat bepaalde progressieve Vlamingen niet naar Molenbeek komen', klinkt het in de titel. Da's een binnenkomer. Je moet het normaal vinden dat Molenbeek wat vuiler is dan andere plekken, zegt Leman.

Wacht even voor u chagrijnig en verontwaardigd reageert, het wordt nog erger. Homo's moeten zich aanpassen aan de heersende mentaliteit, vindt Leman. 'Die weten dat je hier als homokoppel misschien niet hand in hand over straat kan lopen.' En: 'Er zijn plaatsen waar je dat kunt en plaatsen waar het moeilijk is. (...) Tracht Molenbeek te begrijpen en aan te voelen wat mogelijk is.'

Wacht nog heel even om uw boosheid te etaleren, want Johan Leman zegt ook iets over vrouwen in korte rok. 'Mijn realiteitszin zegt dat als vrouwen dat doen in sommige buurten, ze schunnige opmerkingen zullen krijgen. Je moet daar niet naïef in zijn. Ik zou het niet uitlokken.'

Ik denk dat Leman de werkelijkheid beschrijft, maar de werkelijkheid zoals die is, is daarom niet aanvaardbaar en als die niet aanvaardbaar is, móet je die als samenleving bijsturen. Anders capituleer je voor de onverdraagzaamheid. Leman zegt: loop niet hand in hand als homokoppel, draag geen korte rok als jonge vrouw. Leman had moeten zeggen: het moet hier maar eens gedaan zijn met homohaat en seksisme.

Hier zoekt een vent een meid.

Hier zoekt een bok een geit.

Hier zoekt een bok een bok.

Hier zoekt een geit een geit.

Weer Raymond, 1981, Brussels by night, drie jaar na Vlaanderen boven. Een deel van de stad wordt geterroriseerd door religieuze fundamentalisten en onverbeterlijke seksisten, een ander door rodeorijders. Schaarbeek, waar slachtoffer op slachtoffer wordt omver gemaaid door zo'n grofgebekt kereltje in een patserbak.

Een doodrijder werd deze week veroordeeld tot 250 uur werkstraf en vier jaar rijverbod. Terwijl zo'n man in de cel hoort en nooit meer achter het stuur zou mogen plaatsnemen. Schuld- en normbesef is de hardrijders onbekend. Ze denken dat Racing in the streets van Springsteen een opdracht is, al is de kans dan weer gering dat ze Springsteen kénnen.

De joyriders pochen met hun nieuwe aanwinst, een moordmachine op vier wielen. Dat hebben ze van ons geleerd: dertig jaar geleden wilden we ook allemaal een nieuwe auto wanneer er op de oprit bij de buren opeens een Duitse klasbak verscheen. Alleen: bij mijn weten werd daar niet mee geracet.

Deze stad wil men helpen.

Maar dan liefst om zeep.

***

RTL heeft een nieuwe nieuwslezeres: Salima Belabbas. Een Belgische vrouw met Algerijnse roots. 'Waarom het Belgisch nieuws niet door een Belgische voorgelezen?' was een van de nog voorzichtig geformuleerde tegenkantingen die RTL te horen en te lezen kreeg. Vlaanderen heeft geen monopolie op racisme. Daar mag iemand eens een opiniebijdrage over plegen.

***

Goed dat we een paar jaar geleden de lichten van onze snelwegen gedoofd hebben, anders zouden buitenaardse wezens nog beter kunnen zien wat we hier allemaal uitrichten. Ze zouden met een lange vinger wijzen naar dat gekke land bij de Noordzee (of bij de Ardennen, zo u wil). Nu het licht uit is — binnenkort misschien meer dan ooit — blijft ons de schande van de zichtbare domheid bespaard. De aliens ginds kunnen met het blote oog niet meer zien hoe chagrijnig, verontwaardigd, boos, verzuurd en onverdraagzaam de aliens hier zijn geworden. En met aliens bedoel ik niet 'vreemdelingen'. Vanaf morgen kunnen we chagrijnig worden over het weer. Hoe ging dat weer bij Raymond?

Warme dagen, warme dagen.

Een voor mij, een voor jou.

Warme dagen.

Meer zou ik de Heer niet vragen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post899

Mokerslag onder de gordel

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:25:37

(Deze bijdrage verscheen maandag 3 juni in De Standaard.)

Delfine Persoon is haar wereldtitel bij de lichtgewichten kwijt, maar zowat de hele internationale bokswereld is het erover eens dat haar nederlaag op punten tegen de Ierse Katie Taylor onterecht is. De reacties liegen er niet om. 'Dit is een gitzwarte dag voor het boksen.'

Absolute bullshit. Diefstal bij klaarlichte dag. Omgekocht. Een grap. Schande. Reacties die op Twitter binnenstroomden op een triomfantelijke, door hoofdletters en uitroeptekens ondersteunde tweet ('SHE'S DONE IT!!!') van Matchroom Boxing, een van de belangrijkste bokspromotoren ter wereld en tevens het managementbureau van de Ierse Katie Taylor, die zaterdagnacht in Madison Square Garden, New York, net voordien op punten had gewonnen van onze landgenote Delfine Persoon. Twee van de drie juryleden gaven Taylor licht voordeel (96-94), het derde hield het op een draw (95-95), ook al had Persoon naarmate de kamp vorderde duidelijk overwicht en stond Taylor in de slotronde te wankelen.

Nu is Twitter zelden een toonbeeld van genuanceerde reacties, maar ook elders regende het veroordelingen van de jurybeslissing. De BBC-televisie hield het nog voorzichtig bij een 'controversiële overwinning' voor Taylor, op de Britse radio viel daarentegen het adjectief 'schandalig' te horen. Zelfs The Irish Times, krant uit het thuisland van Taylor, gaf toe dat Persoon de betere was. Sportzender ESPN pakte uit met een eigen scorekaart, die Persoon het voordeel gaf.

Maffioos

Voormalig bokser en boksmanager Freddy De Kerpel aarzelt niet. 'Ik ben er honderd procent zeker van: Delfine is de winnaar. Vooraf was ik er al van overtuigd dat Delfine de betere van de twee is, ik vind Katie Taylor overroepen. Ze had nog niemand met naam en faam geklopt. Maar ze is wel een ster in Ierland en ze is ook populair in Amerika. Voor Delfine is dit een regelrecht drama. Dit is geen spelletje petanque om de hoek, hé.'

'Maffioos', luidt de gebalde reactie van Jef Van Driessche, bokskenner en co-commentator voor Sporza. 'Ik heb de scorekaarten met elkaar vergeleken. Een van de juryleden gaf de eerste vijf ronden aan Taylor: zelfs een blinde zou gezien hebben dat dit kant noch wal raakte. Een ander gaf de negende ronde aan Taylor, ook dat hield geen steek. Slechts in vijf ronden kwamen ze onderling overeen. Natuurlijk heeft dat met de grote financiële belangen te maken. Voor die juryleden is boksen een soort Club Med: vijf dagen in een vijfsterrenhotel en ze worden er nog eens goed voor betaald ook. Ze riskeren liever niet om dat voordeel kwijt te spelen. Ik weet dat het onrealistisch klinkt, maar eigenlijk zou een jurylid na elke ronde zijn score moeten motiveren.'

Ook de Belgische referee Daniel van de Wiele — al 38 jaar scheidsrechter in het boksen, goed voor een kleine 700 gevechten, waaronder twee titelkampen bij de zwaargewichten — keek met groeiend ongeloof toe. 'Taylor heeft daar een groot geschenk gekregen', zegt hij. 'Ik heb de kamp live gezien en daarna nog eens integraal opnieuw: het was nipt, maar Persoon had moeten winnen. Dit is een gitzwarte dag voor het boksen, het Belgisch boksen op kop. Ik raad Delfine trouwens aan om klacht neer te leggen bij haar wereldbond, de WBC. De kans dat ze gelijk krijgt, is bijzonder klein, maar ze kan het proberen. En misschien kan ze zo wel een herkansing afdwingen.'

'Er is een precedent', stelt Van Driessche. 'Twintig jaar geleden eindigde de kamp om de wereldtitel bij de zwaargewichten tussen Evander Holyfield en Lennox Lewis, ook in Madison Square Garden, na jurybeslissing gelijk, hoewel Lewis veruit de beste was. Daar is zodanig veel controverse rond ontstaan, dat er een re-match is gekomen.'

1.000.000 dollar

Hoewel Katie Taylor niet de Amerikaanse nationaliteit heeft, was het duidelijk dat het publiek achter haar stond. De Ierse gemeenschap is in New York manifest aanwezig en haar management, het reeds genoemde Matchroom Boxing, heeft een kantoor in New York. Thuisboksers, dat is geweten in de bokswereld, zijn meestal in het voordeel. Bezoekende boksers worden gepest, ook dat is gebruikelijk. Persoon vormde hierop geen uitzondering. Ze moest bij aankomst van hotel veranderen, onderging een nodeloze extra bloedcontrole, diende aan te tonen waarom ze een puffer mag gebruiken voor haar inspanningsastma, hoewel dat niet op de verboden lijst staat van het Werelddopingagentschap WADA.

Er stond dan ook best wel wat op het spel in New York. Delfine Persoon (34), Sportvrouw van het Jaar 2015, zette haar wereldtitel in de WBC op het spel. Ze had tot eergisteren slechts één nederlaag geleden in 44 kampen. Katie Taylor (32), ex-voetbalster en Olympisch kampioene in 2012, begon aan de kamp met alleen maar zeges op haar erelijst, dertien in totaal. Zij verdedigde haar gordels in de WBA, WIBF en WIBA. Dat de titel in vier (!) bonden op het spel stond, zegt meteen alles over de versnippering binnen de internationale bokswereld, en de ongeloofwaardigheid die eraan vastkleeft. 'Vier wereldtitels die op het spel staan in één kamp, dat is een contradictio in terminis', stelt Jef Van Driessche.

Al was iedereen het er vooraf over eens dat Persoon en Taylor momenteel de besten van de wereld zijn. De kamp zelf was ook hoogstaand. Alleen was er dus die uitslag. Je zag het al toen de ringomroeper aankondigde dat één jurylid het op onbeslist hield. Het nee schudden van Delfine Persoon zei genoeg: hier klopt iets niet. Na het bekendmaken van de scores van de andere juryleden, gevolgd door de mededeling dat Katie Taylor nu de 'onbetwiste kampioene van de wereld' was, kraakte Persoon. Ze schudde het hoofd, dan volgden de tranen. De kamp waar ze zo naar had toegeleefd en die haar had moeten bevestigen als wereldtopper, draaide uit op een onverdiend verlies. De hardste van alle nederlagen. 'Het lag heel dicht bij elkaar', gaf Taylor achteraf toe. 'Maar ik denk dat ik toch genoeg gedaan heb om te winnen.'

'Taylor kreeg een miljoen dollar voor deze kamp, dat is ongezien in het vrouwenboksen', weet Freddy De Kerpel. 'En Delfine ontving 200.000 dollar, voor haar doen een fantastische beurs. Stel dat ze had gewonnen, dan had zij de volgende titelkamp voor minstens een half miljoen mogen vechten, wie weet zelfs een miljoen. Dan zou ze wellicht de bestbetaalde atlete van België zijn geworden. Nu zal ze voor haar volgende kamp misschien 10.000 euro kunnen vragen. Delfine is dus letterlijk bestolen.'

Rematch

'Boksen is een vreemde sport', geeft Freddy De Kerpel toe. 'Een thuisbokser zal veel makkelijker een ronde toegewezen krijgen, een bezoekende bokser moet er veel meer voor doen. Als een voetbalmatch op 0-1 eindigt, weet je dat ze er geen 1-0 van zullen maken. In het boksen doen ze dat wel.'

Jef Van Driessche bevestigt. 'Kun je je voorstellen dat een wielrenner die op de streep vijf meter achterstand heeft, tot winnaar wordt uitgeroepen? Er zijn honderden voorbeelden van manipulatie. De corruptie krijg je er nooit meer uit. In de jaren 50 waren er acht wereldkampioenen in evenveel gewichtscategorieën. Vandaag zijn er honderden in 18 categorieën. Dat is absurd.'

De vraag is: wat nu? In een korte reactie in Sportweekend liet een geëmotioneerde Persoon weten dat ze bijzonder teleurgesteld is. 'Ik wist dat ik het had moeten afmaken voor de limiet en ik heb het niet gedaan.' Ze staat alleszins open voor een rematch. Onmiddellijk na de kamp sloot Katie Taylor die mogelijkheid evenmin uit. Topreferee Daniel Van de Wiele denkt niet dat het zover zal komen. 'Taylor zal daar niet warm voor lopen, ik denk dat ze liever een straatje om loopt.'

De Kerpel: 'In het contract van Taylor stond dat er in het geval van een nederlaag een rematch móest komen, in het contract van Persoon stond die clausule niet. Katie Taylor heeft er geen enkel belang bij om haar een herkansing te gunnen.'

'Ik denk niet dat ze dat risico gaat nemen', beseft ook Delfine Persoon.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post898

Zure kers op een heerlijke taart

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, juni 04, 2019 08:22:01

(De laatste 'Bankzitter' van het seizoen, over het Champions League-seizoen, verschenen in De Standaard van 3 juni.)

De eindstrijd tussen Liverpool en Tottenham Hotspur stond haaks op de kwaliteit van het voetbal dat er in de vorige rondes van de Champions League te zien was. Liverpool was zaterdag een verdiende maar magere winnaar in een finale die na een vroeg strafschopdoelpunt nooit op gang kwam.

Wat een sof! Het had de apotheose moeten worden van een wonderbaarlijk verlopen Champions League-campagne, met halve en hele voetbalmirakels, met hartverwarmend offensief voetbal, met hitchcockiaanse wendingen. Maar het tegendeel was waar. Liverpool begon eigenlijk met een voorsprong aan de wedstrijd en speelde daarna met de handrem op. Tottenham was ontiegelijk zwak, een ideeënarm gezelschap.

Alleen in de slotfase waren de Spurs een paar keer gevaarlijk, maar Liverpooldoelman Alisson Becker stond pal. Wat een contrast met vorig jaar toen Beckers voorganger, de Duitser Loris Karius, Real Madrid met twee gigantische blunders aan de zege hielp. Opnieuw keek Simon Mignolet negentig minuten vanaf de bank toe, al zal hij nu wel toegeven dat hij daar op zijn plek zit bij dit Liverpool. Alisson is een van de beste keepers van de wereld.

Doelloos voetbal

Binnen de minuut had de Sloveense scheidsrechter Skomina de finale kapot gefloten. Dat lag niet aan hem, maar aan de nieuwe handsregel. Bal tegen de hand of arm die loshangt van het lichaam is strafschop. Moussa Sissoko was de ongelukkige met de zwaaiarm. Mo Salah trapte niet zo best, maar Lloris lag al plat. Liverpool liet het initiatief aan Tottenham, dat daar geen raad mee wist. Het aanvallende kwartet Kane-Son-Alli-Eriksen was nergens. Opvallend was ook hoe mak de Spurs deze wedstrijd afhaspelden, alsof ze er zelf nooit in geloofden. Er viel geen enkele gele kaart. Je zou het een toonbeeld van sportiviteit kunnen noemen, maar net zo goed van een gebrek aan grinta. Alderweireld en Vertonghen schoven de bal de hele tijd naar elkaar toe, waarna een van beiden het dan maar probeerde met een lange pas. Doelloos voetbal. Het deed terugdenken aan de onzalige, saaie finales uit de jaren 70 en 80.

Op het eind mocht Divock Origi, net voor het uur ingevallen voor de half fitte Firmino, de definitieve doodsteek geven met een schuiver in de hoek. Origi was de laatste maanden een 'supersub' voor Liverpool. Of dat op z'n 24ste een bevredigend statuut is, is nog maar de vraag. Daarmee is Origi de tweede landgenoot die scoorde in een Champions League-finale, na Yannick Carrasco voor Atlético drie jaar geleden. Die stond toen wel in het verliezende kamp.

Juichen voor Ajax

Na de zoals gebruikelijk voorspelbare groepsfase — eind augustus bij de loting weet je al voor 90 procent zeker wie zich zal kwalificeren — waren de rondes met rechtstreekse uitschakeling dit seizoen een rollercoaster. In de achtste finales haalde Juventus een 2-0 op tegen Atlético, Liverpool versloeg Bayern in München, Manchester United verloor thuis tegen PSG en ging daarna winnen in Parijs, en Ajax vernederde Real in Bernabéu. In de kwartfinales ging topfavoriet Manchester City eruit tegen Tottenham na een spektakelmatch en twee cruciale ingrepen van de videoreferee, terwijl Ajax het Juventus van Cristiano Ronaldo wegspeelde. De halve finales verliepen al helemaal volgens een ongekend scenario. Tottenham scoorde in de ultieme seconden van de toegevoegde tijd de beslissende treffer in Amsterdam, Liverpool werkte de 3-0 uit de heenwedstrijd tegen Barcelona weg op Anfield: 4-0. Voetballiefhebbers verzoenden zich opnieuw met deze centencompetitie.

Dat een club met een budgetje van godbetert 90 miljoen euro op een zucht van de finale geraakte, werd op gejuich onthaald. Ajax speelde met veel respect voor de voetbalvoorvaderen: aanvallend, arrogant, agressief. En het deed dat met een stel zelfopgeleide jonkies, aangevuld met slimme aankopen en hongerige routiniers. Zelfs de finale kleurde een klein beetje Amsterdams rood-wit, met drie op Sportpark De Toekomst gevormde spelers: Toby Alderweireld, Jan Vertonghen en Christian Eriksen.

Terwijl de romantische voetballiefhebber zich verkneukelde om zoveel onbezonnen voetbalpret, zullen zij die niet langer stiekem dromen van een Europese topcompetitie zonder al die vervelende ploegjes uit kleine en middelgrote voetballanden luidop gevloekt hebben. In het topvoetbal woedt een hevige strijd tussen zij die een spannende en eerlijke competitie voorstaan, en zij die een zo voorspelbaar eindresultaat wensen. Die laatsten hebben de meeste invloed. Voor hen horen dreumesen als Ajax en ook Tottenham (budget: 360 miljoen) er niet bij. Qua omzet prijkt Tottenham in de rangschikking die zakelijk dienstverlener Deloitte ieder jaar opmaakt ocharme op de tiende plek, Ajax staat niet eens in de top 30 van een lijst die wordt aangevoerd door Real Madrid, Barcelona en Manchester United en die gezamenlijk tien miljard euro omzet genereren. De komende weken zal de Nederlandse kampioen worden leeggekocht door topclubs uit de grote vijf landen.

In de 'Deloitte Football Money League' staan er zes Engelse teams bij de eerste tien. Dat de Europese finales door vier Engelse teams betwist werden is minder verwonderlijk dan dat dat de voorbije jaren niet gebeurde.

Voorspelbaarheid

Typisch voor wat er misloopt met het concept 'Champions League' is dat geen van beide finalisten vorig seizoen kampioen van Engeland was geworden. Ze waren slechts derde en vierde. In de vroegere formule van de Europabeker voor Landskampioenen hadden Liverpool en Tottenham niet eens mogen deelnemen. Sterker nog: bij de tien laatste winnaars van de Champions League zaten welgeteld drie landskampioenen.

Voorspelbaarheid is de doodsteek van de sport en toch volharden de grote competities en de internationale voetbalbonden in die boosheid: de kampioenen van Engeland, Spanje, Duitsland, Italië en Frankrijk verlengden, zoals voorspeld, hun titel. Bayern en Juventus voor de zevende keer op een rij, PSG voor de zesde keer in zeven jaar, Man. City zit aan een gemiddelde van een op twee in de laatste acht seizoenen, Barcelona aan acht op elf.

Tenzij de regels van de Financial Fair Play eindelijk worden toegepast en kunstmatige topclubs als Man. City en PSG tijdelijk worden uitgesloten, zal de beker met de grote oren een van de komende jaren in een vitrinekast in de Verenigde Arabische Emiraten of Qatar belanden, als pronkstuk voor de plaatselijke mecenas. De UEFA lonkt steeds openlijker naar het Verre Oosten, waar ook veel voetballiefhebbers-mét-geld wonen. De Europa League-finale werd gespeeld in Bakoe, Azerbeidzjan, veel oostelijker kan je niet gaan. Volgend jaar wordt dat Gdansk. Voor de Champions League-finale was het Wanda Metropolitano in Madrid uitverkoren, genoemd naar een Chinese projectontwikkelaar. Volgend jaar trekt het circus naar Istanboel, daarna mogelijk naar Sint-Petersburg. De wereldbeker 2022 wordt in de voetbalwoestijn Qatar georganiseerd. 'Money makes the football world go around', zou Liza Minnelli zingen.

('De Bankzitter' is er even tussenuit. Rust, vakantie, batterijen opladen, trainingskamp, oefenartikels schrijven: terug op maandag 29 juli bij de start van het nieuwe voetbalseizoen. Benieuwd welke clubs dan in 1A zullen uitkomen.)



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post897
Volgende »