Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Le nouveau Standard est arrivé

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 14, 2018 11:52:11

(Deze bijdrage verscheen maandag 12 november in de reeks 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Royal Antwerp Football Club is 138 jaar oud, maar springlevend. De club met stamnummer 1 staat na de helft van de reguliere competitie op een gedeelde tweede plaats met Club Brugge. Dat is zonder meer knap. Dankzij een gulle geldschieter, een stevig netwerk en een realistische sportieve aanpak.

Met 'alsen' en 'indiens' mag je een voetbalwedstrijd niet analyseren. Toch zat Antwerp-KV Oostende van vrijdagavond vol met voorwaardelijke matchfasen (zie DS 10 november). Als scheidsrechter Bram Van Driessche en videoref Christophe Delacour in de vijfde minuut bewust handspel van Rodrigues juist hadden beoordeeld, kreeg Oostende een vroege strafschop en werd het misschien wel 0-1. En als er geen cascade van vreemde beslissingen was geweest tussen minuut 37 en 40, zou de tweede helft er anders hebben uitgezien. Dan had Mbokani op het eind niet de 2-0 kunnen scoren, omdat hij rood zou hebben gekregen wegens natrappen. Scheids noch VAR zagen er graten in. Nkaka werd uitgesloten voor een overtreding die zeer vergelijkbaar was met die van Bolingi twee minuten eerder. Meer nog: als Bolingi rood had gekregen, zou Nkaka wellicht zijn overtreding niet hebben gemaakt.

Nu werd de tweede helft met elf tegen tien gespeeld, maar het had negen tegen elf kunnen zijn. De woede van KVO-trainer Gert Verheyen was begrijpelijk. Zeker als hij gisteren naar Anderlecht-AA Gent heeft gekeken: Birger Verstraete kreeg voor krek dezelfde overtreding als Bolingi wel rood na tussenkomst van de VAR. De ene 'clear error' is de andere niet.

Beste verdediging

Die ene fortuinlijke avond met volle medewerking van de wedstrijdleiding mag de goede prestaties van Antwerp niet ondersneeuwen. Vorig seizoen liep de Great Old maar net Play-off 1 mis, al zat er toen heel wat negativisme in de ploeg: consequente mandekking over het hele veld, veel geniepige fouten, een karrevracht gele kaarten, puur reactievoetbal. Met de inbreng van aanwinst Lior Refaelov is er nu ook frivoliteit in het spel geslopen en speelt Antwerp vooral op eigen veld heel dominant. Alleen KRC Genk kwam winnen op de Bosuil.

Discipline blijft nochtans het ordewoord van de Roemeen Laszlo Bölöni, 65, oudste trainer in de eerste klasse. Wie niet hard werkt, komt er bij hem niet in. Realisme boven romantiek. Dat Antwerp de beste verdediging heeft (amper 13 tegendoelpunten), is dan ook geen toeval.

Het is eenendertig jaar geleden dat Antwerp nog zo hoog geklasseerd stond. In het seizoen 1987-1988 stond het na de heenronde (17 speeldagen) op de eerste plaats. In een tweepuntensysteem telde het toen drie punten meer dan Club Brugge, dat uiteindelijk wel kampioen zou worden. Antwerp eindigde derde. Halfweg de jaren 70 was het ook twee keer na elkaar tweede geworden, met Guy Thys als trainer. De huidige hausse is dus behoorlijk uitzonderlijk voor een club die in 1957 voor het laatst landskampioen werd en die nog wel een paar opmerkelijke Europese campagnes beleefde (Vitosja! Wembley!).

Bekend volk

Dertien seizoenen vertoefde Antwerp in tweede klasse, tussen 2004 en 2017. Twaalf plus één, zeggen de roodwitte supporters zelf, want 13 is het oude stamnummer van stadsrivaal Beerschot en dat nemen ze niet in de mond. Een periode waarin de club geregeld ten dode leek opgeschreven. Wanbeleid, schuldenlast, sportieve wanprestaties, wegblijvende fans. De hashtag #thisisouryear verdween elk jaar even snel als dat ie was opgedoken. De club kwam in handen van ex-Germinalvoorzitter Jos Verhaegen, die was weggepest op het Kiel en die op zijn beurt Eddy Wauters, 42 jaar voorzitter, buiten werkte. Daarna kwam Saïf Rubie, een spelersmakelaar. Officieel mogen makelaars geen club bezitten, maar soms wordt er de andere kant op gekeken in dit land. Begin 2015 verwierf Patrick Decuyper, voormalig ceo bij Zulte Waregem, de meerderheid van de aandelen, met centen van bouwpromotor Paul Gheysens (Ghelamco) weten we intussen. De eerste twee jaar knoeide Decuyper even erg als zijn voorgangers: denk aan de kortstondige aanstelling van de gecontesteerde ex-makelaar John Bico als sportief manager. Toch slaagde Antwerp er ondanks dat bestuurlijk geknoei in om te promoveren.

In de zomer van 2017 werd Luciano D'Onofrio aangesteld tot sportief directeur. Een man met een hele dikke Rolodex, maar ook drie keer veroordeeld voor frauduleuze praktijken als... spelersmakelaar. In het Belgisch voetbal kan dat zomaar, met zulk verleden sportieve baas bij een club worden. D'Onofrio stelde oude bekende Bölöni aan als nieuwe trainer, hij had eerder succesvol met hem samengewerkt. En hij haalde ook spelers met een verleden uit zijn Standardtijd: Sinan Bolat, Jelle Van Damme, Daniel Opare, Dieumerci Mbokani. D'Onofrio gaat niet vreemd, hij kiest voor bekend volk. Le nouveau Standard est arrivé.

Successupporters

Dat Antwerp nog leeft, heeft het in niet geringe mate te danken aan zijn aanhang. Gemiddeld komen er 12.651 toeschouwers naar de Bosuil, dat zijn er ruim vierhonderd meer dan vorig seizoen. Een ticket voor de haast mythische Tribune 2, een 95 jaar oude archeologische site met lange houten banken, is een begeerd kleinood, al vertekent het ook de realiteit. In de duistere jaren in tweede klasse speelde Antwerp voor minder dan vijfduizend fans. Pas in het kampioenenjaar 2016/2017 zaten er weer meer dan 11.000 fanatieke aanhangers. Zelfs in dat net-nietseizoen van dertig jaar geleden bleef het toeschouwersaantal hangen op 14.088 en toen had de Bosuil nog een capaciteit van 60.000.

De verklaring? De Antwerpenaar is een successupporter. Dat ondervonden Antwerp én Beerschot in de loop van de jaren. Bij een reeks goede resultaten komt er veel volk kijken, valt het een tijdje tegen dan blijft de helft thuis. Al zal er in het Olympisch Stadion aan de andere kant van de stad wel tandengeknars te horen zijn, want noch het oorspronkelijke Beerschot, noch Germinal Beerschot, noch Beerschot AC, noch Beerschot Wilrijk kwamen ooit in de buurt van die 12.651 gemiddeld. Eén keer in de laatste veertig jaar werd daar de kaap van de tienduizend nipt gerond, in het seizoen 2008/2009. Antwerp neemt momenteel commercieel een flinke voorsprong op de aartsrivaal. Als het ook sportief blijft scoren, zou die afstand weleens onoverbrugbaar kunnen worden.

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post837

Prioriteiten (2)

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken zo, november 11, 2018 13:01:29

Acht dagen geleden had ik het op deze plek over de kleine oorlogjes die op sociale media werden uitgevochten over een kerstmarkt die tot wintermarkt werd omgedoopt en over de kritiek van centrumlinkse partijen op een overheidscampagne pro biefstuk-friet. De discussies gingen niet over zaken die er écht toe doen, zoals armoede, daklozen, de vele doden in Jemen, klimaatopwarming, een begroting die lek blijft. 'Prioriteiten', had ik er als titel boven gezet. Ik doe dat vandaag opnieuw. Want weer ging het een hele week over randfenomenen.

De staatssecretaris die vorige week al de toon zette, deed dat opnieuw. Deze keer hekelde hij een Sinterklaas zonder kruis op zijn mijter. Was hij even uit het oog verloren dat de Sint die elk jaar in Antwerpen aanmeert bij een bevriende burgemeester-partijvoorzitter, ook geen traditionele mijter draagt en dat al vele jaren lang, zonder dat die burgemeester-partijvoorzitter zich daar tot nog toe openlijk tegen verzette. Uiteraard moest er dan ook weer over zwarte- en roetpieten gejeremieerd worden. #tothierennietverder en #wegmetons kwamen nogmaals voorbij waaien. Wat is er mis met dat goede oude 'kaakslag', vraag ik me dan eventjes cynisch af. Je kan natuurlijk geen boerkini's blíjven verzinnen om de aandacht proberen af te leiden van de essentie.

***

De burgemeester-voorzitter mocht ook zijn zegje doen. Wat hij over armoede, de genocide in Jemen of de kaduke begroting dacht, kwamen we niet te weten. Neen, hij ergerde zich aan het weggommen van Apu uit The Simpsons, zijn lievelingsserie. Een karikaturaal personage dat als racistisch en stereotiep bestempeld wordt. Door de 'politiek correcten', dat spreekt voor zich. Nu valt er heus wel iets kritisch te zeggen over de nogal bange beslissing van opdrachtgevende zender Fox om de Indiër met het lachwekkende accent uit de serie te laten schrijven (The Simpsons steekt vol karikaturen), maar is dit echt een prioriteit voor een leidinggevende politieke figuur in Antwerpen, Vlaanderen en België? Moet hij geen nieuwe bestuursploeg samenstellen? De begroting op orde krijgen? Ervoor zorgen dat er nog een beleid is, de komende zes maanden? Verkiezingen voorbereiden? Of hoort dit al bij de campagne, een opstapje naar een half jaar durende strijd tegen de poco's? Ik vraag het me af.

***

Zelzate, daar gaat het sinds gisterochtend ook over, want daar heeft de lokale sp.a het aangedurfd om een coalitie op te zetten met de PVDA. Nu pater Werenfried van Straaten er niet meer is, moeten er blijkbaar anderen opstaan tegen het goddeloze communisme. Het is zeker waar, dat communisme heeft de landen waarin het de bovenhand kreeg weinig meer dan kommer, kwel, dictatuur, goelags en het systematisch uitmoorden van politieke tegenstanders opgeleverd. Maar je kan ook veel negatiefs zeggen over kapitalisme en nationalisme. De tijd dat Amada, de voorloper van PVDA, hardnekkig de uitwassen van Stalin, Mao en Pol Pot verdedigde, ligt achter ons en je moet al van heel slechte wil zijn om het beleid in Venezuela op dezelfde lijn te plaatsen als die moordzuchtige regimes.

Waar is het 'cordon sanitaire' voor extreemlinks, werd er geroepen, terwijl dat cordon — je kan voor of tegen zijn — werd ingevoerd om racisme en raciale discriminatie aan te pakken, domeinen waarop de PVDA niet actief is. Vlaams Belang heeft nooit het racistische 70-puntenplan afgewezen, terwijl PVDA wel (voorzichtigjes) afstand nam van Pol en andere Potentaten. Beoordeel beide partijen dus op hun programma en de taal die hun leiders spreken, en neem dan een standpunt in. Verschilt Vlaams Belang wezenlijk van het voor racisme veroordeelde Vlaams Blok? Is de PVDA nog altijd de partij die mee heult met verre, verderfelijke regimes?

***

De Vlaamse Jeugdraad, daar werd ook stevig over gebakkeleid. De vier opzijgeschoven leden van Schild & Vrienden werden vervangen door hun opvolgers: stuk voor stuk mensen met een kleurtje. "Zijn dat Vlamingen?" weerklonk uit kelen die zich doorgaans schor roepen om een onafhankelijk Vlaanderen een stapje dichterbij te brengen. En het was niet eens een statement van de Jeugdraad, want die jongelui waren gewoon net niet verkozen in de eerste stemronde. Trouwens, die vraag stelde niemand zich: hoe kan het dat een stel fundamentalistische, tot een racistisch groupuscule behorende kerels destijds de voorkeur kregen op redelijke jongeren met een andere origine? Toch een beetje racisme onder de kiezers-studenten, of mag dat niet meer opgemerkt worden dezer dagen?

***

O ja, ik mag de politieke benoemingen absoluut niet vergeten. De Open Vld claimt de gouverneursstoel in Oost-Vlaanderen, de CD&V een zitje in het directiecomité van de Nationale Bank. Carina Van Cauter trok al haar conclusies, Steven Vanackere niet. Misschien moet je haar wel in de Nationale Bank loodsen en hem tot Oost-Vlaams gouverneur benoemen. (Geef hem een tijdelijk adres in Gent en haar een financiële opleiding en het is opgelost.)

Die Nieuwe Politieke Cultuur, hoe zat het daar ook weer mee? Dood en begraven, zeker?

Jan Mulder zei in Humo dan weer dat hij al vijftig jaar weet heeft van gesjoemel in het voetbal. De vraag die de interviewer niet stelde: waarom zei je dit vijftig jaar geleden dan niet, beste Jan?

Onze nieuwe minister van Defensie, Sander Loones, die morgen Steven Vandeput vervangt, werd dan weer het collaboratieverleden van zijn voorvaderen aangewreven. Suggestie voor de criticasters: beoordeel de 39-jarige Loones — geboren vierendertig jaar na de Tweede Wereldoorlog — op zijn woorden en daden, niet op wat zijn familieleden meer dan zeventig jaar geleden hebben uitgevreten. Dat geldt ook in de andere richting. Beoordeel de kinderen van Syriëstrijders niet op wat hun ouders hebben uitgericht.

***

Jemen.

Armoede.

Daklozen.

Begroting op orde.

Klimaatopwarming.

Er zijn echt wel andere prioriteiten. Welke onzin staat ons de komende week te wachten?





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post836

Supporters willen niet weten waarom

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, november 07, 2018 16:21:23

('De Bankzitter', aflevering 15, eerder verschenen in De Standaard op maandag 5 november.)

De topper tussen KRC Genk en Club Brugge eindigde op een billijk gelijkspel, 1-1. Maar een nieuwe oprisping van de 'Football Leaks' overschaduwde de sportieve gebeurtenissen in het voetbal. De Fifa-baas blijkt even corrupt als zijn voorganger en de grootste clubs in Europa plannen een coup.

Er was geen ontkomen aan dit weekend. Een halve voorpagina, gevolgd door negen pagina's binnenin. De lezer van deze krant zal geweten hebben dat de redactie deel uitmaakt van het internationaal journalistenconsortium EIC, wat staat voor European Investigative Collaborations. Een netwerk van onderzoeksjournalisten dat zich sinds najaar 2017 ook toespitst op het topvoetbal, dankzij de 'Football Leaks': miljoenen documenten die werden gelekt door ene 'John', een mysterieuze man (of een groep mensen?) die duidelijk thuis is in de wereld van het Grote Geld, corrupte cenakels en machtige makelaars.

Lag de nadruk vorig jaar op dure contracten (de salarissen van Cristiano Ronaldo en Zlatan Ibrahimovic, de makelaarsvergoedingen van Mino Raiola en Jorge Mendes) dan ging het de voorbije weken over de door Ronaldo afgekochte verkrachtingszaak en nu over de rol die Fifa-baas Infantino in zijn vorig bestuurdersleven speelde bij het beschermen van clubs die de regels van Financial Fairplay met voeten traden, Paris Saint-Germain voorop.

Parvenus Sans Gêne

Gianni Infantino was van 2009 tot 2016 secretaris-generaal van de Uefa, en in die hoedanigheid rechterhand van Michel Platini. Nadat het zoveelste schandaal eindelijk de kop had gekost van de tot op het bot gecorrumpeerde Fifa-baas Sepp Blatter stelde de ambitieuze Infantino zich kandidaat voor het allerhoogste voetbalambt en zo werd in het Zwitserse Genève een Zwitser opgevolgd door een Zwitser, iemand die zich profileerde als 'zuiver' en die stemmen ronselde met de belofte dat het WK Voetbal zou worden uitgebreid van 32 naar 48 landen.

Uit de gelekte documenten moet nu blijken dat Infantino is tussenbeide gekomen om PSG ter wille te zijn. De Parijse club - in mijn drie jaar geleden verschenen boek £X€£$$ UNITED. Het geld van het voetbal verwerkte ik het acroniem tot 'Parvenus Sans Gêne' - is al acht jaar in handen van de emir van Qatar. Aan die deal gingen persoonlijke gesprekken met toenmalig Frans president Sarkozy en Uefa-voorzitter Platini vooraf. In ruil ondersteunde die laatste de kandidatuur van Qatar om het WK van 2022 te mogen organiseren. Het lukte in beide richtingen: PSG werd financieel gered en Qatar kreeg de organisatie toegewezen.

Onder de nieuwe eigenaars probeerde PSG de wereldtop naar de Franse hoofdstad te halen: Ibrahimovic, Cavani, Di María, Neymar, Mbappé. Het mocht wat kosten, ook al bestond er intussen zoiets als Financial Fairplay, FFP, in 2010 in het leven geroepen door... Platini en Infantino om de 'financiële doping' (hun woorden) in het voetbal aan banden te leggen. In een eerste fase mochten clubs nog 45 miljoen euro verlies draaien, tegenwoordig zitten we in fase 4: het verlies moet nu beperkt worden tot 5 miljoen euro over drie seizoenen. PSG negeerde zelfs die aanvankelijk nog heel soepele regels en kon rekenen op Infantino om te vermijden dat het zou uitgesloten worden van Europees voetbal, de ultieme straf voor wie FFP niet naleeft. Eerst was er wel een monsterboete van 60 miljoen, die na protest van PSG werd teruggebracht tot 20 miljoen, een som die ook Manchester City, die andere artificiële topclub, had betaald. Een habbekrats voor een emir of een sjeik. Clubs uit pakweg Roemenië en Turkije werden wel uitgesloten. Niet iedereen is gelijk voor de Europese voetbalwet.

In de zomer van 2017 was er de ruchtmakende transfer van Neymar, kostprijs: 222 miljoen euro. Een commissie onder leiding van de Belgische ex-premier Yves Leterme onderzocht de zaak, leek eerst openlijk tot de conclusie te komen dat PSG de FFP-regels met voeten had getreden, maar zette de officiële procedure alsnog stil. Wie gelooft die mensen nog? Terwijl vijf minuten sportieve moed hadden volstaan. Er zal nog eerder een vrouw in het toekomstige directiecomité van de Nationale Bank zetelen, dan dat het internationale topvoetbal zal worden gesaneerd.

Benieuwd of Gianni Infantino zijn conclusies zal trekken. In een eerste reactie noemde de Fifa de publicaties van 'Football Leaks' een lastercampagne. Dat zegt alles.

'Bedrieg ons!'

Nog opzienbarend in 'Football Leaks' zijn de concrete plannen van zestien profclubs om een eigen competitie op te richten, los van de nationale liga's en de Champions League. Een 'Super League' met de rijkere clubs uit Engeland (5 stuks), Italië (4), Spanje (3), Duitsland (2) en Frankrijk (2), alleen deelnemers uit de vijf grootste Europese competities. Bedoeling is om in 2021 van start te gaan met deze gesloten competitie.

De Super League zou de ultieme middelvinger richting Uefa zijn, terwijl de Europese voetbalbond de voorbije decennia al plat op de buik ging voor die topclubs. Eerst door de Europabeker voor Landskampioenen in 1992 om te vormen tot de veel lucratievere Champions League, daarna door meerdere clubs uit de toplanden toe te laten tot een competitie die cynisch genoeg wel 'kampioenenliga' bleef heten. Europese middenmoters als België mogen nog een rondje meedraaien, kampioenen uit kleinere voetballanden zijn enkel welkom in de opwarmfase in juli en augustus.

Als er ooit zo'n Super League komt, valt het te hopen dat tv-zenders de ballen zullen hebben om niet te bieden op de uitzendrechten. Een naïeve gedachte, maar ooit moet die 'Money makes the world go around'-spiraal toch doorbroken worden? Het zou helpen mochten supporters internationaal in opstand komen tegen deze gang van zaken. Ook dat is naïef, want fans lopen nog net niet met het opschrift 'Bedrieg ons!' op hun voorhoofd rond. En kijken vervolgens naar een wedstrijd van PSG of Manchester City. Om de slogan van de sponsor van onze eigen eerste klasse te parafraseren: supporters willen niet weten waarom.

Het voetbal is ziek, doodziek. Maar de patiënt weigert elke hulp.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post835

Prioriteiten

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, november 03, 2018 13:11:00

Vandaag precies zeventig jaar geleden pakte The Chicago Daily Tribune uit met groot voorpaginanieuws: Thomas Dewey was verkozen tot nieuwe president van de Verenigde Staten. Daar kon diens tegenstander, zittend president Harry S. Truman, de échte winnaar van de verkiezingen, wel om lachen, want hij toonde de krant tijdens zijn overwinningstoespraak aan zijn aanhang. Om als krant af te gaan moet je niet eens 'fake news' publiceren. Voorbarig zijn is al genoeg.

Over fake gesproken. De 'voormalige toekomstige burgemeester' van Brugge, zoals Pol Van Den Driessche in een commentaarstuk in De Standaard subtiel genoemd werd, probeerde begin deze week het 'nieuws' te lanceren dat de Brugse kerstmarkt voortaan wintermarkt zou worden genoemd, om andere gelovigen niet te schofferen. Versta: de moslims. Roep luidop: onderdrukking. Soumission! Dat gebeurde dan ook nadat het berichtje van de grijpgrage communicatie-expert van de N-VA werd opgepikt door de nieuwssite van een commercieel tv-station, waarna andere media er #metoo-gewijs op sprongen: wij willen dat ook brengen! Uiteraard zonder bronnencontrole. Eén telefoontje naar de organisator van de kerst-, pardon wintermarkt, had geleerd dat die benaming al twee jaar wordt gehanteerd en dat die wijziging er kwam om commerciële redenen. En vanuit het besef dat het een beetje gek is om een markt die weken vóór Kerstmis wordt geopend, kerstmarkt te noemen. Wintermarkt, dus. Logische beslissing. Niets aan de hand.

Behalve dan dat er weer hevig gestampvoet werd op de sociale media. Dat het een schande was. Dat we onze cultuur nu toch eens dringend moeten gaan beschermen tegen die indringers. Dat we straks niets meer te zeggen hebben in ons eigen land. Het zouden terechte verzuchtingen zijn, mocht het waar geweest zijn, dat de naam 'kerst' had moeten plaatsmaken voor 'winter' om de moslims niet voor het hoofd te stoten. Dat zou inderdaad reden tot kritiek zijn. Quod non. Maar het kwaad is geschied: voor honderden wild om zich heen slaande Vlamingen is dit het zoveelste bewijs dat we op de knieën gaan. Nog versterkt door een staatssecretaris die zich druk maakte over een door Groen en sp.a gehekelde campagne om steak met frieten aan te prijzen. Meteen werd er getoeterd dat links de Vlaming zijn wekelijkse culinaire uitspatting niet meer gunt, terwijl het puur en alleen ging over het promoten van producten die, op z'n zachtst gezegd, niet bovenaan staan in de voedingspiramide. De Vlaming moet maar voor zichzelf uitmaken of hij dat wil eten. Blijkbaar zijn alle problemen met vluchtelingen en transmigranten opgelost, is er voor hen een menswaardige oplossing gevonden, zodat een staatssecretaris zich nu kan vermeien met akkefietjes? (En eerlijk gezegd: ik vind een jongen en een meisje van een jaar of acht, die op 31 oktober 's avonds aanbellen en "Trick or treat" roepen, een significantere aantasting van onze cultuur dan de benaming van een markt.)

Het had op de sociale en andere media uitgebreid over de eerste dode dakloze kunnen gaan, deze week. Of over Jemen, die vergeten genocide. De groeiende armoede, nog zo'n thema dat de aandacht waard is, en de verontwaardiging van politici. Ik wil het niet eens over het gat in de begroting hebben, of over de klimaatopwarming. Dingen die er echt toe doen. Prioriteiten, net wat u zegt, beste lezer. Niet alleen zien sommigen het bos niet meer, ze kijken ook alleen nog maar naar denkbeeldige bomen.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post834

Monotoon getrommel in de kelder

SportGeplaatst door Frank Van Laeken do, november 01, 2018 19:16:10

(Deze bijdrage verscheen maandag 29 oktober in De Standaard in de reeks 'De Bankzitter')

2-2. De uitslag doet vermoeden dat het bodemduel tussen Zulte Waregem en Excel Moeskroen een lekkere wedstrijd was. Het spel ging aardig op en neer, maar gescoord werd er alleen na individuele flaters. Dit zijn degradatiekandidaten.

Een eenzame trommelaar en een stuk of zeventien olé-roepende supporters, het illustreerde pijnlijk hoe voetballen voor halflege tribunes in België klinkt. Gelukkig hebben ze in het Regenboogstadion een overenthousiaste omroeper, die de sfeer van een halve finale in de Champions League probeerde op te roepen. Nu nog de spelers vinden die zijn enthousiasme oppikken.

Trainer Francky Dury probeerde het na de 0 op 24 met een 3-4-1-2. 'Dan zouden we dit soort van patroon op het veld moeten zien', zei Play Sports-commentator Philippe Crols voor aanvang bij het tonen van de tactische pancarte. In de uitspraak zaten al enige reserves ingebouwd. Best wel een gedurfde tactiek van een geplaagde coach, trouwens, want op de flanken stonden Bongonda en De Pauw, twee aanvallende spelers. En dat voor een elftal dat na speeldag 11 de slechtste verdediging had, met al dertig tegendoelpunten.

Daartegenover stond Excel Moeskroen: slechtste aanval, met nauwelijks vier doelpunten uit elf wedstrijden, waarvan slechts één goal die er niet kwam na een stilliggende fase. Magere statistieken.

Alibi-verdedigen

Terwijl we bloednerveus werden van het monotone getrommel, vijfennegentig minuten lang, illustreerde Bruno Godeau waarom Moeskroen samen met Lokeren en Zulte Waregem onderin staat. De linksvoetige centrale verdediger trapte de bal met rechts domweg in eigen doel. Iets wat je elk weekend wel ziet gebeuren in het amateurvoetbal, maar niet zou mogen verwachten van doorgewinterde profs in de Jupiler Pro League. Deed Godeau dat op de laatste speeldag, dan zouden de verdachtmakingen niet van de lucht zijn. Nu was het gewoon een lachwekkend doelpunt van een speler die werd opgeleid bij Anderlecht, omgeleid bij Zulte Waregem, afgeleid bij Oostende en weggeleid bij Moeskroen. Typisch voorbeeld van een hedendaagse doorschuifvoetballer.

Het tweede doelpunt van de thuisploeg kwam er na een knappe demonstratie eentijdsvoetbal, waarna Théo Bongonda - na twee en een half behoorlijke seizoenen in de Spaanse eerste klasse begin van het jaar weer nedergedaald in eigen land - hard binnentrapte. De bal ging zo ongeveer door de Moeskroense doelman Jean Butez heen. Die wisselt al weken geweldige saves af met amechtig gegrabbel naar een schijnbaar met bruine zeep ingesmeerde bal.

Nog voor het halfuur scoorde Frantzdy Pierrot, de Haïtiaanse spits van Moeskroen, met het hoofd tegen, tussen de ingedutte verdedigers Heylen en Baudry in. Michaël Heylen stak nog even de hand op om buitenspel te signaleren, wat het bijlange niet was. Net voor het uur leidde een slechte pass van Nill De Pauw de gelijkmaker in. Pierrot kreeg aan de overzijde veel ruimte en trapte overhoeks binnen, de eerste keer dit seizoen dat Moeskroen twee keer scoorde. Davy De fauw en Damien Marcq hadden nog zonder veel overtuiging een zuinig voetje uitgestoken om Pierrot af te stoppen: alibi-verdedigen. Niet verwonderlijk dat Zulte Waregem veruit de slechtste defensie heeft.

Vrij zonder voorwaarden

'Aangename wedstrijd om volgen, ik denk niet dat veel toeschouwers zich aan het vervelen zijn', zei de wedstrijdcommentator. Hij had gelijk, maar was gelukkig niet blind voor de afval in het spel. Positief: vier doelpunten, een resem kansen. Negatief: veel slechte inspeelpasses, technische fouten en klungelachtig verdedigen. Zo speel je dus nog achttien wedstrijden met de bibber. Na het laatste fluitsignaal viel de trommelaar eindelijk stil: boeroepers in de hoofdtribune namen het van hem over.

De 1 op 27 is geen stap voorwaarts voor Dury en zijn manschappen. Donderdag 1 november moet het proberen kerkhofvoetbal te vermijden tegen het sterke, maar in uitmatchen labiele Standard. Het is moeilijk om in Zulte Waregem, in 2013 nog vice-kampioen, anderhalf jaar geleden derde, een potentiële degradant te zien, maar dat werd vorig seizoen ook gedacht van KV Mechelen. Moeskroen mag dinsdagavond al iets proberen te rapen tegen AA Gent, dat gelanceerd lijkt onder de nieuwe Deense trainer Jess Thorup.

Bij de derde club met 6 punten, Lokeren, werd trainer Peter Maes een paar uur na de inspiratieloze 0-0 tegen KV Oostende zonder pardon ontslagen. Wat een week voor de Limburger: dinsdag vrij onder voorwaarden na een nacht in de cel op verdenking van witwaspraktijken, zaterdagnacht vrij zónder voorwaarden.

Makelaarsgedrocht

Vraag is of clubs als Moeskroen, Zulte Waregem en het eveneens nabije KV Kortrijk wel kunnen overleven als profclub. Afstand Moeskroen-Kortrijk: 13 km. Afstand Kortrijk-Waregem: 19 km. Afstand Moeskroen-Waregem: 27,5 km. Met ook nog Club en Cercle Brugge en KV Oostende binnen een straal van 70 kilometer weet je: dit valt economisch niet vol te houden. Zulte Waregem speelde tot nog toe voor gemiddeld 6.606 toeschouwers, KV Kortrijk voor 5.295 en Moeskroen 2.845. Opgeteld (14.746) zou dat allicht voldoende zijn om een volwaardige eersteklasseclub uit te bouwen. De logica der dingen is dat minstens een van de drie snel zou degraderen.

Laat dat dan in eerste instantie Moeskroen zijn. Officieel eigendom van een Thaise zakenman, Pairoj Piempongsant, die al na een half jaar af zou willen van de Henegouwse club: andere hobbyclub gevonden in Griekenland, Panathinaikos. De eigenlijke grote baas van Royal Excel is Pini Zahavi, een van de belangrijkste spelersmakelaars in het internationale voetbal. Omdat een makelaar geen eigenaar mag zijn van een club, werd een scherm opgetrokken, eerst via een Maltees fonds, nu via een omwegje naar Thailand. Vier seizoenen eerste klasse, vier jaar degradatievoetbal met enkele wonderbaarlijke ontsnappingen en een paar verdachte uitslagen, vier keer ternauwernood een licentie bemachtigd, een va-et-vient van middelmatige buitenlandse spelers, nauwelijks aanhang: wie wordt er warm van dit makelaarsgedrocht?



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post833

Goed herbegonnen is half gewonnen

SportGeplaatst door Frank Van Laeken zo, oktober 28, 2018 13:02:24

(Deze bijdrage verscheen afgelopen maandag, 22 oktober, in mijn wekelijkse rubriek 'De Bankzitter' in De Standaard.)

Na het uitbreken van Het Schandaal en de welgekomen interlandbreak werd er dit weekend weer gevoetbald in 1A en 1B. 'Respecteer de spelleiding' was de boodschap. Supporters hielden zich daaraan, maar wie respecteert de fans?

Anderhalve week nadat het naïeve deel van de voetbalwereld het dak op zijn hoofd had gekregen en enkele dagen nadat werd bekendgemaakt dat negen verdachten in het kader van operatie 'Propere Handen' een maand langer in de cel moeten blijven, liet de profliga niets aan het toeval over. Alle clubs ontvingen een brief met de dringende en dwingende oproep om de scheidsrechters te respecteren.

'In de huidige context is het van het allergrootste belang om zorgzaam om te gaan met de geloofwaardigheid van onze sport en vooral het scheidsrechterskorps, dat instaat voor het vlotte verloop van onze wedstrijden, alle steun te geven die het verdient', zo stond er te lezen. 'Daarom vraagt de Pro League aan alle clubs om dit weekend en volgend weekend ostentatieve en duidelijke steunbetuigingen, zoals applaus en erehagen, te leveren aan de scheidsrechters van de wedstrijden waaraan zij deelnemen.'

'Union Belge Maffia'

Erehagen waren er bij mijn weten niet, het zou ook wat overdreven geweest zijn. Stadionomroepers vroegen respect voor de spelleiding. Zelfs Hein Vanhaezebrouck had tijdens zijn persbabbel vooraf zijn collega's opgeroepen om de scheidsrechters te ontzien, wellicht geïnspireerd door die brief van de Pro League, waarvan zijn baas ook voorzitter is. Als de vos de passie preekt...

Of het een statement was, weten we niet, maar de eerste referee die een wedstrijd mocht fluiten, was Alexandre Boucaut, de man die de voorbije seizoenen tot twee keer toe wekenlangs langs de kant moest staan na een aantal foute beslissingen. Bovendien werd ie anderhalf jaar lang gewraakt door Waasland-Beveren, dat vrijdagavond op bezoek moest bij Club Brugge. Vreemde keuze, maar niemand beklaagde het zich achteraf. Trainer Ivan Leko, toch beschuldigd van witwaspraktijken, werd nog net niet op handen gedragen door de thuisaanhang.

Op Anderlecht werd er door enkelingen gefloten, elders weerklonk voorzichtig applaus. Trainers hielden zich opvallend gedeisd, sprongen niet bij elke betwiste fase uit hun vel. Opdracht volbracht, zullen ze bij de bond denken, maar eigenlijk was die oproep richting supporters behoorlijk misplaatst. Als er iemand in deze hele affaire belazerd werd, dan is het de fan. Die moest het allemaal lijdzaam ondergaan, kreeg geen respect, geen applaus, geen erehaag. Op KV Mechelen, de 1B-club die in opspraak is gekomen voor omkopingspraktijken, hing een toepasselijke spandoek: 'The only loyalty in football is between supporter & club'.

De Storm Ultras 2001 van Sporting Charleroi waren de enigen die balorig reageerden. Uit protest tegen het dreigement met strenge sancties voor sarcastische gezangen of spandoeken klonk voor de wedstrijd een stevig fluitconcert. Na vijf minuten begonnen ze unisono 'Union Belge Maffia' te roepen. Ambiance!

Geen vertrouwen in de ref

Niet dat we overdreven veel medelijden moeten hebben met de modale supporter, want net als de wielerliefhebber in het recente verleden, kan de voetbalfan veel hebben. Een beetje valsspelen moet kunnen, vinden ze, als het maar de eigen club ten goede komt. Eerst ónze mensen. Denk opnieuw aan het eerbetoon voor Ivan Leko, even begrijpelijk als voorbarig.

Dat twee topscheidsrechters, Sébastien Delferière en Bart Vertenten, in opspraak zijn gekomen - de tweede nog in veel grotere mate dan de eerste - doet ons voetbal meer kwaad dan witwaspraktijken. Fraude wordt in dit land nog net niet op een schouderklopje onthaald. Matchfixing vinden we veel erger, zeker als er refs hebben meegewerkt. Reken daar ook maar een chef voetbal van de populairste sportkrant bij, die mogelijk een makelaar zou geholpen hebben in diens relatie met clubs. Wie kan de lezer nog vertrouwen?

We weten dat we voorzichtig moeten zijn met peilingen, zeker als die geïmproviseerd en snel afgenomen zijn, maar toch: uit een poll van Het Nieuwsblad blijkt dat het vertrouwen in de scheidsrechter gekelderd is. Van 63 naar 37 procent. Een op drie fans zou nog fiducie in de wedstrijdleiding hebben. Daar helpt één speeldag zonder noemenswaardige incidenten niet tegen.

Voorbehoud

In 1B speelde Beerschot Wilrijk de uitwedstrijd bij KV Mechelen, een regionale derby, 'onder voorbehoud'. 'De club heeft deze keuze gemaakt, gelet op de onduidelijkheid die door operatie 'propere handen' is ontstaan in het voetbal', stond er in het begeleidende persbericht. Versta: Beerschot Wilrijk gaat ervan uit dat de grote favoriet alsnog zal worden gesanctioneerd voor matchfixing en hoopt natuurlijk dat het zelf daardoor kan promoveren. Vorige week werd er in 1B trouwens al een speeldag geannuleerd vanwege de onduidelijke situatie die ontstaan is.

De wedstrijdleiding werd veiligheidshalve toevertrouwd aan een Nederlands kwartet, met Sander van der Eijk als fluitenier, een 27-jarige die vooral ervaring heeft in de Jupiler League, de Nederlandse tweede klasse, niet te verwarren met onze Jupiler Pro League. Zou hij de reputatie van de Beerschot Wilrijk-fans, vaak balancerend op de grens van ludiek en volstrekt ontoelaatbaar, ingefluisterd hebben gekregen? Die hadden opgeroepen om in de dertiende minuut washandjes op het veld te gooien. Dertien, het stamnummer van het historische Beerschot. Washandjes, om de draak te steken met 'Propere Handen'.

Het bleef bij enkele washandjes, een vervelende rookbom en een spandoek met het opschrift 'KV M€CH€L€N'. Drie eurotekens die allicht de aangehouden huismakelaar Dejan Veljkovic en twee bestuursleden moesten voorstellen. Al bij al beschaafd, en gelukkig maar. Het leek wel of de spelers van Beerschot Wilrijk iets te veel onder voorbehoud speelden en dat die van Mechelen zichzelf hadden opgepept om negentig minuten lang de extrasportieve zaken te vergeten, want het werd makkelijk 3-0 voor KV, meer dan ooit titelkandidaat in 1B. Onder voorbehoud, dat spreekt voor zich.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post832

Te Gek!?

PolitiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, oktober 27, 2018 13:40:54

De nieuwe campagne van Te Gek!?, een initiatief dat al veertien jaar aandacht opeist voor psychische problemen, draait rond hoogsensitiviteit. Vijftien procent van de bevolking is hoogsensitief, lees ik op www.tegek.be. "Wist je dat... een hoogsensitief persoon sneller dingen opmerkt, maar tegelijk intense prikkels eerder als lastig of als pijnlijk ervaart, wat kan leiden tot een verhoogde psychische kwetsbaarheid?" Euh, ja, ik wist dat al.

Hoe moeten we dit onder de aandacht brengen, klonk het op een van de brainstormnamiddagen van Te Gek!?. Toen kwam iemand op een briljant idee: laten we een aantal ongevoelige mensen in te schakelen, om het verschil duidelijk te maken. En zo geschiedde, al maakten ze zich er wel snel van af: er werden alleen anti-ambassadeurs van hoogsensitiviteit ingeschakeld uit de federale regering. Zo kan ik het ook: één vergadering en klaar was Kees. Gek, hé?

***

"Sanity is not statistical"

(George Orwell, 1984)

***

"Ik heb de vliegtuigen zien vliegtuigen en ze vliegen goed", zei Paul Vanden Boeynants ooit laconiek over een vorige zwaar gecontesteerde aankoop van gevechtsvliegtuigen. De acroniem geworden Brusselse beenhouwer-politicus was bijna acht jaar minister van Landsverdediging in zeven opeenvolgende regeringen, dan heb je wel wat connecties in de oorlogsindustrie en kun je al eens eigenhandig dingetjes regelen, zonder dat er al te veel parlementaire heisa over ontstaat.

Toen de ontslagnemende regering die zijn naam droeg in 1968 en stoemelings Mirage-gevechtsvliegtuigen aankocht (toen waren de Fransen nog onze vrienden), waagde een journalist het om te vragen of het wel verantwoord was om zulke dure tuigen te kopen in een regering van lopende zaken. VDB repliceerde: "Dat zijn geen lopende zaken, vriend, dat zijn vliegende zaken!"

Met VDB kon je nog lachen, ook al was hij dan zo corrupt als alle andere regeringsleden uit die tijd samen. Steven Vandeput is minder humorist dan zijn illustere voorganger, wellicht ook minder corrupt, maar hij mocht deze week wel een discutabele aankoop aankondigen: de F-35 zal het worden. Dat wisten we al een dik jaar, maar eerst mochten die vervelende lieden van de oppositie nog wat lelijks roepen en toen dat vervelend gedoe achter de rug lag, werd de beslissing in ijltempo door het parlement gejast. De herfstvakantie stond voor de deur, no time to waste.

Die F-35 is uiteraard het van het, of moet dat worden, want nu vertoont de vliegende blikkendoos nog wat mankementen. Och ja, de eerste toestellen moeten pas begin 2025 vliegensklaar staan. Dan denk ik, simpele ziel: waarom wordt dat meerderheid tegen minderheid beslist, zonder volwaardig debat, als je weet dat we in 2025 twee regeringen verder staan en dat die toekomstige bewindsploeg dat ding misschien helemaal niet wil?

Eric Donckier, gewezen politiek commentator van Het Belang van Limburg, zei het eergisteren nog op het TIJDcongres van MoMeNT in Tongeren (waar ik ook een paar woorden mocht zeggen): langetermijnbeslissingen moet je lostrekken van kortetermijndeadlines. En, voeg ik eraan toe: ze moeten breed gedragen worden en niet alleen door de toevallige leden van een tijdelijke meerderheid. Gouverner, c'est prévoir, neen? (Te gek!)

***

"War is peace.

Freedom is slavery.

Ignorance is strength."

(George Orwell, 1984)

***

Vingerafdrukken op de nieuwe identiteitskaart. Ik heb er net een nieuwe moeten afhalen, dus heb ik er negen jaar en tien maanden geen hinder van, maar de commissie Binnenlandse Zaken heeft woensdag het licht op groen gezet. Een ideetje uit de koker van minister Jambon, om onze veiligheid te kunnen garanderen, dat spreekt voor zich. Zo kunnen we misdadigers sneller opsporen, tenminste: als die zo vriendelijk zijn om hun vingerafdruk ergens achter te laten.

Geef toe dat het knap bedacht is: diegenen die ons al een paar jaar een onveiligheidsgevoel proberen aan te praten, komen nu af met een verplichte vingerafdruk op onze eID-kaart. "Bij ons zijt ge veilig, beste burger, ziet ge wel!" Genialiteit voor simpele zielen.

Wel vervelend dat er al een tijdje geen noemenswaardige aanslag meer geweest is in dit land, de mensen zouden op den duur nog denken dat het hier veilig is op straat en dat draconische maatregelen niet meer zo hoeven. Kijk daar, een boerkini: straks vormen die een leger en komen ze ons veroveren! Ginder, drie moslims die staan te konkelfoezen, over tien jaar zullen ze de macht hier overnemen! Onveilig zult gij zijn, beste landgenoot.

We hebben onze privacy toch al te grabbel gegooid, dan is dit toch een goed idee, zo voerden de voorstanders aan. Op sociale media werd die mening ook geventileerd door anonieme accounts, dat was best grappig. Niets te verbergen, hahaha. En dat we toch ook op Facebook zitten of naar Amerika reizen, waar je verplicht je vingers in de inkt moet dopen wil je het land binnen mogen? Tja, daar kies je dus wel zelf voor. Hier zou het domweg verplicht worden. België, Big Brotherland. Daar kwam dus protest van. #ikweiger. Ik ook.

De dag nadien was er een geval van zware verkeersagressie in Sint-Niklaas. Iemand beet het oor van een trucker af. Misschien best ook tandafdrukken op de eID-kaart zetten? Of is dat al te gek?

***

"Who controls the past controls the future.

Who controls the present controls the past."

(George Orwell, 1984)

***

Geen twee zonder drie, dacht de minister van Volksgezondheid. Woensdag, vingerafdrukkendag, donderdag, gevechtsvliegtuigendag, vrijdag, ziekemensenpestdag, een ware hattrick. Als het aan Maggie De Block ligt, komen er richtlijnen voor huisartsen waarin zal staan hoe lang uw ziekteverlof voortaan mag duren. Hartinfarct? Afhankelijk van hoe zwaar uw beroep is, wordt u geacht na achtentwintig of zestig dagen weer op de werkvloer te staan. Lichte angst of depressie? Twee weken. Lage rugpijn en u heeft een zittend beroep? Eén dag. In remissie na borstkanker? U krijgt binnenkort te horen wanneer u genezen wordt geacht. 't Is een beetje zoals die indicatieve tabel die de voetbalbond heeft opgesteld om schorsingen van spelers een beetje te harmoniseren. Daar is dat logisch — liefst geen twee maten en twee gewichten —, voor de individuele patiënt is het pure idiotie.

De Block haalde haar inspiratie uit Frankrijk (dat ons dus geen vliegtuigen, maar wel te gekke ideeën mag leveren), waar zo'n tabel al bestaat. En natuurlijk is het geen besparingsmaatregel, hoe durven we dat nog maar te insinueren! Een huisarts die collega-huisartsen aan de leiband wil houden, dat is nieuw in onze politiek. "Trop is te veel", zou VDB zeggen.

Tiens, is niet iedere patiënt een individu, dan? Zijn onze lichamen en onze geesten dan allemaal hetzelfde? Liberalisme, bestaat dat nog? Iedereen apart, zo veel mogelijk vrijheid voor het individu, iemand? Hoe noemt men dat systeem ook weer waarin alles en iedereen gelijkgeschakeld wordt? O ja, communisme. Rode Maggie.

***

"Orthodoxy means not thinking — not needing to think.

Orthodoxy is unconsciousness."

(George Orwell, 1984)

***

Ik zit hier ondanks alles met een redelijk brede glimlach dit stukje te tikken: mijn favoriete clubje heeft gisteravond namelijk gewonnen. Beerschot Wilrijk 3 - OH Leuven 1. De bekendste supporter van Leuven, ene Theo F., een flinke man die in tegenstelling tot zijn partijvoorzitter de oorlog met links duidelijk nog niet beu is, heeft een dubbele reden om triest te zijn: z'n ploegje heeft verloren en alle tegendoelpunten kwamen via de linkerflank. Linkse zever, te gek!

***

"Winston Smith: 'Does Big Brother exist?'

O'Brien: 'Of course he exists.'

Winston Smith: 'Does he exist like you or me?'

O'Brien: 'You do not exist.'"

(George Orwell, 1984)

  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post831

We moeten de tijd naar onze hand zetten

Memories & mijmeringenGeplaatst door Frank Van Laeken vr, oktober 26, 2018 12:46:03

(Deze tekst heb ik gisteren gebruikt als gastspreker op het TIJDcongres van MoMeNT in Tongeren.)

Dames en heren, ik heb deze zomer tien dagen lang de eer genoten om mij Tijdgeest te mogen noemen. Alleen al die titel verschafte me enig genoegen, het staat zo schoon op een visitekaartje. Uitgebreid kennismaken met de sympathieke stad Tongeren was eveneens bijzonder leuk. Maar het was vooral prettig om dertig interessante gasten te mogen interviewen over Tijd en over het subthema van deze tweede editie van MoMeNT: deadlines. Want wat is er mooier dan heel even heel diep in de ziel van een ander te mogen kijken?

Ik ben, dames en heren, een journalist — een jobnaam die tegenwoordig eerder op fluistertoon wordt uitgesproken, maar ik ben nog altijd trots om me zo te mogen noemen, dus, bij deze: JOURNALIST!

(U merkt het, het dak komt niet spontaan naar beneden.)

Deadlines behoren voor journalisten tot hun natuurlijke habitat. En toch haten we ze. Ze zijn opdringerig, ze zijn altijd te dichtbij, ze zijn nooit geruststellend, ze zijn de stok achter de deur, ze zijn zelden stimulerend, maar vooral: ze zíjn er. Ik ben oud genoeg om me tijden te herinneren dat nieuws nog niet 'breaking' heette en dat het nog niet op gespecialiseerde nieuwssites stond. Ik ben zelfs oud genoeg om me nog gsm- en internetloze dagen te herinneren. Ik ben zó oud, dat ik me herinner dat het nieuws van vanavond pas overmorgen in de krant zou staan. Het leek wel alsof de tijd vroeger aan onze zijde stond. Haalde je de deadline niet, ach, morgen was een nieuwe dag.

Weet u trouwens waar het woord 'deadline' vandaan komt? De term, zo leerde rondsnuisteren op Wikipedia me, werd voor het eerst gebruikt tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, en die liep van 1861 tot 1865, een tijdje geleden. Toen zat er ook al een republikein in het Witte Huis, maar wel een bijzonder intelligente, hij werd dan ook vermoord in een theaterzaal. Daar zal je Donald zelden zien. Op de binnenkoer van een gevangenis in Andersonville, Georgia, werd toen bij gebrek aan beveiliging een krijtlijn getrokken. Donald zou daar een muur hebben gezet, betaald door de Mexicanen, maar soit. De gevangenen die het waagden hun voet over die lijn te zetten, werden zonder pardon doodgeschoten. Vandaar dus: deadline, lijn des doods. Letterlijk. Was die gevangene een journalist of een schrijver, dan zat je bijgevolg met een letter-lijk.

Journalisten worden gelukkig zelden doodgeschoten als ze de tijdlijn die hen werd opgelegd overschrijden. Maar de deadline wordt steeds krapper, dames en heren. Het is niet meer overmorgen, of vanavond, of over een paar uur, het is: nu. Altijd: nú. Als iemand van nieuwssite X een bericht de wereld instuurt, zal de eindredacteur van nieuwssite Y zeggen: hé, dat moeten wij ook hebben. En wel: nú. Verander er een paar woorden aan, zet er een nieuwe titel boven, zoek een pakkende foto en hupsakee, weg ermee. Waarna een collega van nieuwssite Z hetzelfde zal doen. Copy/paste-journalistiek, ik hoor het u denken.

Weet u wat ik destijds, toen de dieren nog spraken en ik begon te studeren, zo aantrekkelijk vond aan journalistiek? Degelijkheid, deugdelijkheid, onafhankelijkheid, onpartijdigheid, check - double check - en als het effe kon ook - triple check. Het moest vooral juíst zijn. Vandaag moet je éérst zijn, en als dat niet lukt op z'n minst kort daarna komen en doen alsóf je een primeur te pakken hebt. Ben ik een ouwe zak aan het worden als ik die deugdelijkheid mis? Neen, beste mensen, ik ben geen adept van Donald, ik roep niet 'fake news' als er iets vreemds verschijnt, maar vaak is het resultaat slordig, onvolledig of gewoon onleesbaar. En, neen, ik roep evenmin dat het vroeger beter was, toen vertoonde de journalistiek andere mankementen. Journalisten moesten een partijkaart hebben, bijvoorbeeld.

Deadlines zijn de peper en zout van de journalistiek, dames en heren, laten we hen koesteren, maar ook af en toe relativeren en hen niet de baas laten worden over ons bestaan. Daar komen alleen maar burn-outs van en we doden er de creativiteit mee. En daarmee kom ik stilaan tot de stelling die ik hier geacht word te formuleren: we zien tijd te vaak als onze vijand, als een gesel, als iets onoverkomelijks — wat het overigens ook is —, maar dat is mede omdat we ons laten domineren door tijd en deadlines en het besef van onze eindigheid en dat we zo dadelijk die trein nog moeten halen en dat onze baas in onze nek staat te hijgen en dat de mensen van MoMeNT vragen waar die tekst blijft, enzovoort, enzovoort. We moeten durven onze voet over die lijn des doods te zetten. We moeten, letterlijk, weer onze tijd durven te nemen, óók in de journalistiek. Liever een langer stuk dat helemaal correct is, dan drie korte stukjes die snel-snel in elkaar geflanst werden. Beter die primeur die straks het nieuws zal domineren nog één keer extra checken, dan hem zomaar op het internet te pleuren. Eerst denken, ná-denken, dan doen. Maar ook: als we weten dat die deadline er is, moeten we ons daarop organiseren, pro-actiever worden, vooruitplannen. Niet alleen journalisten, maar wij met z'n allen. Het eerste moment is evengoed om aan iets te beginnen als het laatste, waarom wachten we dan altijd tot het laatste moment? Procrastinatie, heet dat met een geleerd woord. Uitstelgedrag. Studies tonen aan dat 95 procent van de procrastineerders minder zouden willen procrastineren, maar dit geheel terzijde. Geleerde mensen zeggen dat we dit zouden kunnen oplossen met tussenliggende deadlines. Dus niet die ene deadline helemaal op het eind, maar verschillende momenten tussendoor waarop we iets moeten gepresteerd hebben.

En dus eindig ik met mijn stelling:

WE MOETEN DE TIJD NAAR ONZE HAND ZETTEN.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post830
Volgende »