Maandans

Maandans

It's a marvelous night for a moondance!

Meningen over actuele gebeurtenissen. Of oude teksten "revisited". Startend vanuit een persoonlijke nood om gehoord/gelezen te worden. Een beetje pretentieus, misschien, in de hoop zo een discussie aan te zwengelen. Of toch op zijn minst tot nadenken te stemmen. Leuk tijdverdrijf mag ook, natuurlijk. O ja, de naam "Maandans" is de letterlijke vertaling van "Moondance", een management-boekingkantoor voor jonge Belgische rockbands dat ik eind jaren tachtig had, maar vooral: een heerlijk swingend nummer van een toen nog piepjonge Van Morrison, één van mijn favoriete artiesten. Kom ook eens langs op Twitter: @FrankVanLaeken of op mijn website: www.frankvanlaeken.eu

Het wordt nog knokken om play-off 1 te halen voor Anderlecht

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, januari 23, 2019 10:11:33

(Deze bijdrage verscheen maandag 21 januari in De Standaard, als nummer 26 in de reeks 'De Bankzitter').

Na drie weken zonder competitievoetbal, goed voor een korte vakantie en anderhalve week stage, blijken de machtsverhoudingen nog duidelijker dan voorheen. KRC Genk won een moeilijke uitwedstrijd, Club Brugge liet een stevige steek vallen en Anderlecht blijft een gevecht met zichzelf leveren.

We hadden het kunnen weten: als een speler van Club Brugge op woensdag de Gouden Schoen heeft gewonnen, speelt het hele team het daaropvolgende weekend met loden schoenen. Twee jaar geleden leidde dat na de persoonlijke triomf van José Izquierdo tot verlies in Lokeren (1-0), vorig seizoen geraakte Club na het feestje voor Ruud Vormer niet verder dan 1-1 bij Waasland-Beveren, en nu werd de collectieve triomf — beste speler, beste coach, beste jongere, mooiste goal — flink overschaduwd door de thuisnederlaag tegen Charleroi, 0-1. Er zijn nog zekerheden in het voetballeven.

Zoals daar op deze tweeëntwintigste speeldag verder ook waren: een zakelijke uitzege van Antwerp, een overwinning op wilskracht en met wat hulp van de wedstrijdleiding voor Standard, en grote paniek bij rode lantaarn Lokeren, waar nu ook Trond Sollied — amper drie maanden aan de slag — en clubicoon Arnar Vidarsson werden doorgestuurd. Voorzitter Lambrecht rekent de komende maanden op Glen De Boeck, die zelf half november ontslagen was in Kortrijk. De trainerscarrousel blijft onverminderd draaien.

Charleroi nadert intussen op kousenvoeten de Top 6. Felice Mazzu blijft daar met beperkte middelen en met het samenraapsel aan spelers dat voorzitter Bayat hem bij het begin van ieder nieuw seizoen aanreikt, halve wonderen verrichten. Tot grote ergernis van enkele spelers van Club Brugge, die uit pure frustratie zware overtredingen maakten.

Vleugelbacks

En Anderlecht? Dat begon aan de laatste negen speeldagen van de reguliere competitie met een nieuwe trainer, de Nederlander Fred Rutten, en een compleet andere tactische aanpak. Verdwenen zijn de 3-4-3 of de 3-4-1-2 van Hein Vanhaezebrouck. Rutten koos voor een minder avontuurlijke 4-5-1, die in balbezit kantelde naar 4-2-3-1. Eerste opdracht: een moeilijke verplaatsing naar Gent, die andere ex-club van Vanhaezebrouck.

Wat opviel: Rutten speelt met échte vleugelbacks, Najar op rechts en de heropgeviste Obradovic op links. Centraal achterin mocht de teruggekeerde Kara meteen starten, naast de nochtans als een miskoop beschouwde Milic. Kayembe begon door de afwezigheid van Trebel op het middenveld naast Kums. Amuzu behield het vertrouwen links voorin, de wispelturige Bakkali kreeg een nieuwe kans op rechts. Geen echte spelmaker, wel Pieter Gerkens in steun van de enige spits. Dat was opnieuw Ivan Santini, maar dat had alles te maken met de blessure van Dimata.

De jonge flankspelers Alexis Saelemaekers en Elias Cobbaut werden door de strakkere tactische keuzes naar de bank verwezen. Rutten staat dan wel bekend als een uitstekende peoplemanager, hij weet ook dat de komende weken alleen de resultaten zullen tellen. Dat zou weleens ten koste kunnen gaan van de jonkies bij Anderlecht. Al ligt de sportieve malaise zeker niet aan hen.

Anderlecht startte voorzichtig in de Ghelamco Arena en begon pas na een kwartiertje mee te voetballen. Het deed dat aarzelend, maar niet onverdienstelijk, al waren de beste kansen voor Gent. Na de rust kwam de Japanner Morioka Gerkens vervangen: dan toch een nummer tien op het veld, al raakte die nauwelijks een bal. Gent profiteerde een kwartier voor tijd onmiddellijk van de uitsluiting van Amuzu. Een minuutje later kopte Alexander Sørloth binnen: de Noor wordt gehuurd van Crystal Palace.

Gent duikt zo de Top 6 in, op gelijke hoogte van Anderlecht dat als vijfde nog één schamel punt meer telt dan Charleroi en STVV.

Gouden Handdruk

De nederlaag van Anderlecht voert ons opnieuw naar vorige woensdag. Een paar uur voor de Gouden Schoen volkomen terecht aan Hans Vanaken werd uitgereikt, ontving Luc Devroe van zijn 'goede vriend' Marc Coucke de Gouden Handdruk. Een verrassing was dat niet meer — hij was de grote favoriet voor de trofee. Dat heeft alles te maken met het brokkenparcours dat Devroe in minder dan een jaar aflegde in het Astridpark. Mocht de voetbalcompetitie een seizoen van 'De mol' zijn, we zouden wel weten wie de saboteur is.

Niet dat Devroe op z'n eentje verantwoordelijk was voor de transferrommel bij Anderlecht: iemand heeft hem op die plek gezet en diezelfde iemand had een oneindig vertrouwen in de man. Maar wat Devroe eerder al bij Club Brugge had aangetoond: er is een verschil tussen het managen van een topclub en een sympathieke outsider. Voor dat laatste volstaat veel goede wil en een voluntaristische voorzitter die af en toe diep in zijn zakken tast. Bij een topclub zijn ervaring, knowhow en een goede kennis van de markt nog veel belangrijker. Alles wat je doet, wordt onder een vergrootglas gehouden door journalisten en supporters. Met Abazajs, Adzicen en Musona's word je geen kampioen.

Bij Club en Anderlecht was Devroe zonder meer gebuisd, bij Roeselare en Oostende leverde hij puik werk. Het Peterprincipe bestaat ook in het profvoetbal.

Wintertransfers

Alle heil wordt in Brussel nu verwacht van Peter Zulj, die werd overgenomen van Sturm Graz. De feiten kunnen me de komende maanden tegenspreken, maar een 25-jarige die pas minder dan een jaar geleden debuteerde voor de Oostenrijkse nationale ploeg, die tot nog toe amper vier interlands speelde en die uitkwam voor een club die al zeven jaar wacht op een nieuwe titel in een land dat niet tot de Europese Top 10 behoort, daar zou in het verleden eens meewarig op neergekeken zijn in het Constant Vanden Stockstadion.

De voornaamste aanwinsten heten voorlopig dan ook Fred Rutten en Frank Arnesen, de nieuwe technisch directeur, en die zullen op hun gevorderde leeftijd niet meer de voetbalschoenen aanbinden. Benieuwd of er nog versterkingen op komst zijn. Wintertransfers zijn meestal niet de meest geslaagde, want wie dringend nieuwe spelers zoekt, heeft zijn huiswerk in de zomermaanden niet gemaakt. En een speler die in januari beschikbaar is, daar wil men doorgaans van af.

Voorzitter Coucke weet echter: met deze onevenwichtig samengestelde kern loop je zelfs het risico om play-off 1 te rateren. En dat zou de verwende aanhang van de recordkampioen niet accepteren.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post856

Emma, Greta, Rahaf, Anuna et les autres

SamenlevingGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 19, 2019 13:10:09

Ik eindig deze week vrolijker dan dat ze begonnen is en dat heeft heus niets te maken met de moeilijke situatie waarin gewezen staatssecretaris Theo Francken beland is. Ach, over een paar weken staat die toch weer bovenaan de lijst van populaire politici, zoveel fiducie heb ik niet in mijn Vlaamse medeburgers. Populair en populistisch gaan al een tijdje hand in hand.

Neen, mijn vrolijke, optimistische bui heeft alles te maken met de meer dan twaalfduizend betogende scholieren die donderdag naar Brussel togen om voor de tweede opeenvolgende week de schoolbanken te laten voor wat ze zijn — te hard, te oncomfortabel, te ver van de dagelijkse realiteit — en te doen wat verantwoordelijke ministers (alle vier!) en zogeheten volwassenen verzuimden: de klimaatbedreiging ernstig nemen en er iets aan doen. Aan dit tempo zijn de spijbelende betogers volgende donderdag met vijftigduizend, wat ik hen overigens niet toewens: dan wordt de spontane beweging te groot, onoverzichtelijk, gaan er zich vreemde snuiters mee bemoeien, zoals bij de gele hesjes.

Noem hen gerust naïef, op die leeftijd is naïviteit eerder een zegen dan een vloek. Noem hen voor mijn part 'klimaatspijbelaars': het is een zelfstandig naamwoord dat cynisch dedain uitstraalt, dat wel, maar het zij zo. Maak er dan maar een geuzennaam van. Iemand moet het doen, opkomen voor wat belangrijker is voor de verdere toekomst dan de volgende twee verkiezingsdata. Noem hen linkse, groene activisten, dat kan er nog maar bij. Liever een activist dan een aanhanger van het 'après nous, le déluge'-principe of een klimaatnegationist, zoals de brulboei van Middelkerke, denk ik dan maar. Als je dan toch aan een kant van de geschiedenis moet gaan staan, laat het dan de juiste zijn. Die van de mensen die nadenken, die al eens een betrouwbaar rapport lezen, die verder denken dat hun neus lang is, die niet alleen oog hebben voor de zon die morgen opkomt.

"Wat vinden we moreel het laakbaarst?" vroeg columnist Jan Devriese zich gisteren af op de speeltuin die Twitter is. "Tieners die met instemming van hun ouders spijbelen om hun bezorgdheid over het klimaat te etaleren, of tieners die met instemming van hun ouders spijbelen om te gaan skiën?" Ik vermoed dat heel wat oudere meningenspuiers het eerste erger vinden, omdat het zo zichtbaar is. En omdat ze zo voor het status quo zijn, ook (en misschien vooral) diegenen die in het stemhokje voor 'de kracht van verandering' kiezen.

***

Ik vind het bijzonder hoopgevend dat scholieren massaal het signaal uitsturen dat er 'no time to waste' is, vrij naar de witte T-shirts met zwarte opdruk uit de jaren 80. Alleen jammer dat de spontaniteit geaccapareerd wordt door sommige politici, die per se mee op de foto willen met de jonge helden van de dag. Doe dat toch niet. (Ja, ik kijk naar u, Kristof Calvo!) Gun die jongeren hún moment. Draag hun boodschap elders mee uit, waar jullie thuis zijn en waar jullie geacht worden het volk te vertegenwoordigen. #YouthForClimate is ook een heldere en luide boodschap voor onze klimaatministers, zelf onbestrafte spijbelaars, want met vier afwezig op een recente internationale bijeenkomst: doe er, eindelijk, iets mee en aan!

***

"We call B.S.", riep Emma González. Bullshit. Zij overleefde in februari vorig jaar als achttienjarige de schietpartij op de Stoneman Douglas High School in Parkland, Florida, waarbij zeventien leerlingen en leraren werden doodgeschoten. Meer nog dan haar bijtende woorden bleven de zes minuten en twintig seconden pijnlijke stilte bij, exact de tijd dat de schietpartij op haar campus had geduurd. Of er al iets veranderd is? Nope. Ja, Emma is intussen negentien geworden. "Change? In my country? It's more likely than you think", klinkt ze hoopvol op Twitter, waar ze bijna 1,7 miljoen volgers heeft. Het is wachten op de volgende Emma die protesteert tegen de vrije wapenhandel in haar land.

"Jullie zijn niet volwassen genoeg om de waarheid te zeggen zoals ze is", beet de vijftienjarige Greta Thunberg de wereld van de volwassenen toe op de recente klimaatconferentie in Katowice. "Zelfs die last laten jullie aan ons, kinderen, over." Of er al iets veranderd is? Nope. Ja, Greta is intussen zestien geworden. "16 year old climate activist with Asperger's" zegt haar biootje op Twitter. Ze telt meer dan 89.000 volgers. De volgende Greta Thunberg mag zich al in de coulissen klaar houden op de volgende conferentie.

"Ik wil onafhankelijk zijn, reizen, zelf kunnen beslissen over mijn opleiding, een baan kiezen, of met wie en wanneer ik zal trouwen", schreef Rahaf al-Qunun, achttien, nadat ze in Canada was gearriveerd. In haar thuisland, Saudi-Arabië, riskeerde ze in het beste geval een leven van fysieke en psychische foltering. Of er iets zal veranderen in dat vrouwonvriendelijke koninkrijk? Nope. Gaat niet gebeuren. "Don't let anyone break your wings, you're free, fight and get your RIGHTS!" laat Rahaf weten aan haar meer dan tweehonderdduizend volgers op Twitter.

Zit Anuna De Wever (17) op Twitter? Ik heb haar in elk geval niet teruggevonden en als ze slim is, blijft ze er ook een tijdje weg. De zure regen van haatdragende opmerkingen van zieke mensen zou haar engagement alleen maar kunnen aantasten. Ze heeft nog geen Wikipedia-pagina, goed zo. Maar haar boodschap wordt gehoord: "We blijven betogen tot er een klimaatplan voor 2050 ligt."

De cynicus in mij denkt dan: je kunt blijven betogen tot 31 december 2049, meisje. De activist in mij zegt: goed zo, vooral doen. Zoals die vervelende cynicus blijft roepen dat er weinig zal veranderen aan de wapenwet in de Verenigde Staten, dat de klimaatmaatregelen niet overal zullen worden toegepast en dat de vrouwen in Saudi-Arabië tweederangsburgers zullen blijven. Daarom moeten we dat niet aanvaarden. Dit zijn geen rebels without a cause.

***

De verzuurden verwijzen dezer dagen niet zelden naar Mei '68 en hoe erg de gevolgen van dat protest wel niet geweest zijn voor de samenleving. Ach ja, misschien hadden sommigen liever ex cathedra les blijven krijgen van zeer wijze, grijze mannen, die geen inspraak duldden. Het hoopvolle van de beweging die aan die ene maand in dat ene jaar gelinkt is, was voor mij trouwens niet zozeer het studentenprotest, maar het feit dat in het hele land scholieren op straat kwamen. Dat was nieuw, ongezien, hoopgevend. Er zijn wel degelijk dingen ten goede veranderd toen, we zijn geneigd om dat te vergeten of te onderschatten.

Wij, oudere jongeren, hebben al te lang neergekeken op de jeugd van tegenwoordig: passieve generaties die alleen maar met zichzelf bezig waren. Daar wordt nu komaf mee gemaakt. Alleen dat al valt toe te juichen. En natuurlijk is spijbelen op zich niet oké, maar hoe maak je duidelijk dat er iets moet veranderen? Met een tweet op woensdagnamiddag? Met een betoging op een feest- of zondag? Noodzakelijke maatschappelijke veranderingen zijn er nooit gekomen door braafjes binnen de lijnen te blijven kleuren.

***

Intermezzo. Je kunt er niet naast kijken. Het zijn meisjes, die het gezicht zijn van de contestatie. Emma, Greta, Rahaf, Anuna: waar zijn de jongens? Wat ik vermoed en vrees (en wat ik nu schrijf wordt niet wetenschappelijk gestut): de jongens zijn opportunistischer, kortzichtiger, meer met de korte termijn bezig. Ze lopen letterlijk mee, maar zelden voorop. Ze worden nog altijd geconditioneerd om braafjes carrière te maken, bínnen het bestaand maatschappelijk model. Zijn jongens comformistischer dan meisjes? Het zou zomaar eens kunnen. Dat was in vorige protestgolven nog helemaal anders: toen liepen de jongens en mannen vooraan in de stoet. Ook dat geeft hoop.

Nu nog stemrecht-zonder-opkomstplicht op 16, want die generatie heeft echt wel een eigen mening en toekomstvisie.

***

De wereld heeft meer Emma's, Greta's, Rahafs en Anuna's nodig. Niet alleen op straat, maar ook op die plekken waar ze de wereld werkelijk kunnen proberen te veranderen. Hopelijk blijft hun stem en die van hun opvolgers luid weerklinken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post855

Rode Duivels op een zijspoor bij de Red Devils

SportGeplaatst door Frank Van Laeken wo, januari 16, 2019 10:15:46

(Deze bijdrage verscheen eergisteren in De Standaard in de maandagse reeks 'De Bankzitter').

Zes Belgen hadden aan de aftrap kunnen staan van de Engelse topper tussen Tottenham Hotspur en Manchester United. Het werden er twee: het centrale verdedigersduo Alderweireld en Vertonghen bij de thuisploeg. Lukaku begon alweer op de bank, Fellaini zat niet eens in de kern. Dat stemt tot nadenken.

Enkel in het bekerduel tegen tweedeklasser Reading verscheen Romelu Lukaku tot nog toe aan de aftrap. In de vorige vier duels onder de nieuwe, in principe tijdelijke, Noorse coach Ole Gunnar Solskjaer begon hij als invaller aan de wedstrijd. Marcus Rashford geniet de voorkeur van Solskjaer, die Manchester United een boost heeft gegeven, na twee en een half seizoen afbraakvoetbal onder José Mourinho.

De Portugees drong anderhalf jaar geleden aan op de komst van de Belgische spits en het mocht iets kosten: 85 miljoen euro. Lukaku werd uitgespeeld als targetman. Met de rug naar doel, achter verloren ballen aanlopen, kaatsen, veel fysieke duels aangaan, meer mocht Lukaku niet doen. Voetballen in een dwangbuis. Solskjaer laat zijn ploeg van achteruit opbouwen, wil een spits die meevoetbalt en een actie kan maken.

Mirakelman De Gea

Ook op Wembley, al anderhalf jaar de voorlopige thuishaven van Tottenham in afwachting dat het nieuwe stadion wordt opgeleverd, zat de nog altijd maar 25-jarige Rode Duivel - 45 goals in 79 interlands - zijn ergernis te verbijten naast andere dure bankzitters. Lang mag deze situatie niet aanslepen. Maar waarom zou Solskjaer hem er ook inzetten? Rashford scoorde alwéér, na een sublieme pass over veertig meter van Paul Pogba, de Franse wereldkampioen die onder Mourinho op een zijspoor was beland. (Terloops opgemerkt: met door Mourinho afgeserveerde voetballers kan je stilaan een wereldelftal samenstellen. De Bruyne, Salah, Mata en Lukaku in hun periode bij Chelsea, Bonucci, Filipe Luis, Pogba...)

Lukaku mocht gisteren toch nog twintig minuten komen bikkelen, raakte nauwelijks een bal en zag aan de overkant zijn doelman uitblinken. David De Gea redde met handen en voeten, onder meer een poging van dichtbij van Alderweireld, waardoor het bij een zeer gevleide 0-1 bleef. Misschien moet die Solskjaer gewoon bij de Red Devils in Manchester blijven, hij wint alles. Het zou wel slechts nieuws zijn voor Lukaku.

Op de bank bij United zat ook nog Andreas Pereira, de net 23 geworden Belg die ook Braziliaans bloed door de aderen voelt stromen en al één keer mocht opdraven in een oefeninterland van de Seleçao. Hij kan voorlopig nog altijd kiezen tussen Rode Duivels of Goddelijke Kanaries.

Habbekrats

Hoe onmisbaar Jan Vertonghen is voor de Spurs, werd al voor aanvang van de wedstrijd bewezen. Nadat hij een maand aan de kant had gestaan met een dijblessure werd hij meteen weer in de basis gedropt. Voor de manier waarop Vertonghen (31) verdedigt is het adjectief 'soeverein' uitgevonden. Al had hij geen verhaal tegen de aalvlugge Rashford bij die ene scherpe counter. En moet hij zijn tekort aan snelheid steeds meer goedmaken met uitmuntend positiespel. Vertonghen speelt nog tot minstens juni 2020 voor Tottenham.

Ondertussen werd de optie in het contract van Toby Alderweireld gelicht, waardoor ook hij in principe tot na het seizoen 2019/2020 in Londen blijft, al lijkt die kans eerder klein. De voetbalwereld weet nu immers dat de 29-jarige Belg voor een vastgelegde afkoopsom van 25 miljoen pond weg mag. Aan de huidige koers is dat 28 miljoen euro. Een habbekrats, voor een van de beste centrale verdedigers ter wereld: kopbalsterk, groot voetballend vermogen, heeft nauwelijks overtredingen nodig, kan nog een jaar of vier, vijf op topniveau mee. Tenzij de als zeer zuinig bekend staande Spurs-directie alsnog de onderhandelingen over een lucratiever contract heropstart, is het Alderweireld komende zomer allicht kwijt.

Zocht Manchester United geen versterking achterin?

Op weg naar China?

Van Mousa Dembélé en Marouane Fellaini geen sprake in Spurs-United. Geen van beiden zat zelfs maar op de bank. Dembélé mist matchritme, hij speelde niet meer sinds 3 november. En Fellaini kreeg onder de nieuwe coach van United amper drie minuten speeltijd. Was hij onder Mourinho nog een soort joker — basisspeler in wedstrijden waarin moest geknokt worden, supersub als er dringend moest gescoord worden in andere matchen —, in het systeem-Solskjaer past de hoekige, boomlange middenvelder niet. Fellaini moet het hebben van lijf-aan-lijfgevechten, niet van subtiliteiten. In de geruchtenmolen werd de 31-jarige international de afgelopen weken gelinkt aan Fenerbahçe, Milan en Guangzhou Evergrande, dat na zeven opeenvolgende titels vorig seizoen tweede eindigde in de Chinese Super League.

Ook Dembélé wil naar China, al blijft een definitieve bevestiging nu al weken uit. Beijing Guoan, vierde in de eindstand van 2018, zou 10 miljoen euro veil hebben voor de eveneens 31-jarige Antwerpenaar, die over vijf en een halve maand transfervrij is en niet geneigd om zijn contract te verlengen. De blessuregevoelige Dembélé wil weg uit de Premier League. Een salaris van negen miljoen euro per jaar is daarbij natuurlijk een stevig lokmiddel.

Maar er blijkt een kink in de kabel. De Chinese voetbalbond wil namelijk dat clubs elke yuan boven een transferbedrag van, omgerekend, 6 miljoen euro, doorstorten naar de bond. Als Dembélé 10 miljoen kost, moet er dus 4 miljoen extra worden opgelegd. Totale kostprijs wordt dan 14 miljoen. Komt nog bij dat Dembélé de Braziliaanse international Renato Augusto had moeten vervangen, maar die blijft voorlopig gewoon in Peking.

Vraag is wat voetballers die nog enkele goede jaren te goed hebben, gaan zoeken in de uitbolcompetitie die de Super League is. Op Instagram noemen ze dat dan 'een uitdaging', in werkelijkheid gaat het om snel geldgewin, terwijl ze nog best zouden meekunnen bij een subtopper in een aardige en meer bij hun sportieve waarde passende competitie als de Bundesliga, de Serie A of La Liga. Voor iets minder centen, dat klopt, maar zonder dat ze daarom dadelijk armoezaaiers worden. 't Is nu niet dat ze meteen naar het niveau van de Jupiler Pro League zouden afzakken.

Over België gesproken: hier zou Mousa Dembélé nog een paar seizoenen onbedreigd de Gouden Schoen kunnen winnen. Hans Vanaken, die het nu verdient om hem op zijn schouw te mogen zetten, zou geen schijn van een kans maken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post854

Got to go where the love is!

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 12, 2019 13:13:28

Even recapituleren. Student richt Vlaamsnationalistisch, extreemrechts actiegroepje op. Beperkte bekendheid. Spreekt zich via de sociale media uit over de geslachtsverandering van een journaliste bij de commerciële omroep, dat we dit allemaal niet zomaar normaal moeten vinden. Wordt plots opgevoerd in een duidingsmagazine als iemand met een uitgesproken mening over de transgenderproblematiek. Wakkere journalist op een andere redactie denkt: hé, wie is dat en wie is dat clubje dat hij vertegenwoordigt? Hij gaat op onderzoek. Andere journalist gaat de jongeman interviewen omdat hij 'nieuwsgierig' is. Geeft hem verschillende pagina's in een prestigieus weekendmagazine. Een forum, zeg maar. Een half jaar later heeft de wakkere journalist zijn reportage klaar. Spraakmakend, onthullend, verbijsterend. Journalistiek op topniveau. Relevant. Maar de student weet zijn aanhang nog uit te breiden. En krijgt nog meer persaandacht. En wordt nu lijsttrekker voor een extreemrechtse partij. Noem het gerust: thuiskomen, al wil hij nog altijd dat mensen hem aanspreken met 'onafhankelijke'. Krijgt vervolgens weer uitgebreide persaandacht en gebruikt die om te kappen op de media die hem die aandacht geven.

Vat ik het zo goed samen, wat er de afgelopen week en, bij uitbreiding, het afgelopen jaar is gebeurd? Mijn oordeel: sommige media hebben zich gedragen als Dokter Frankensteins en creëerden een monstertje. Goed dat het fascistoïde clubje ontmaskerd is — niet dat het helpt, de populariteit stijgt alleen maar, maar dat kan je de wakkere journalist niet euvel duiden: hij heeft zijn job gedaan. (Hij wel!) —, maar waarom moest dat jonge heerschap worden opgevoerd omdat hij een mening had over transgenders. Wat is zijn expertise? Wat is zijn maatschappelijke visie hierop? Ik zal het u zeggen: hij heeft er geen, hij uit gewoon een populistische mening, zoals honderden, misschien wel duizenden Vlamingen hebben gedaan nadat die journalist aankondigde dat hij een zij zou worden. Zijn wij, de pers, de media, nu pure dragers van de meest onzinnige boodschappen geworden?

Noem me ouderwets, maar ik vind dat journalisten, eindredacteuren, hoofdredacteuren en uitgevers wat meer ballen moeten tonen. Wij zijn de professionals, wij moeten beoordelen of iets of iemand nieuwswaardig is, iets toevoegt aan een maatschappelijk debat, relevant is. Wij moeten naar eer en geweten, zo onpartijdig en onafhankelijk mogelijk, met de nodige afstand knopen doorhakken: waar besteden we onze — ondanks de komst van talloze nieuwssites — nog altijd beperkte ruimte aan? Dat is onze verdomde job, daarvoor worden we betaald.

Aan een loodgieter wordt toch ook niet gevraagd om de klussende buurman inspraak te geven als hij een lek komt dichten? De bakker laat toch niet toe dat de handige buur mee taartjes komt bakken, omdat die dat zo goed doet als er een familiefeestje is? Staat de notaris toe dat lieden die weleens een juridische tekst in de verte hebben bekeken, zelf een akte komen opstellen?

Blijkbaar zijn politici en journalisten tegenwoordig de enigen die hun taak uit handen hebben gegeven: ze laten zich voeden door populisme. De schreeuwende vox populi zijn meer de norm geworden dan de bedaarde stem van experten. Omdat we zo graag hebben dat het botst, dat er controverse van komt, dat we de dagen nadien nog iets hebben om over te schrijven en praten. Het is zo makkelijk, in de meningenfabriek wordt elk uur van de dag wel iets geroepen. Uitzonderlijk is dat geniaal en bruikbaar voor de samenleving, soms nuttig, meestal overbodig en irrelevant. U vertoeft momenteel in zo'n meningenfabriekje (welkom, trouwens!), oordeel zelf in welke categorie mijn hersenspinsels thuishoren.

***

Journalisten en politici moeten weer ergens voor staan: een visie, een voldragen mening, beroepsethiek, een zekere vorm van verhevenheid in het domein waarin ze gespecialiseerd zijn. Wij zijn volksvertegenwoordigers: de ene legitiem, want verkozen, de andere eveneens legitiem, want professioneel geschoold of door ervaring stielman geworden, en daardoor in staat geacht om het belangrijke te onderscheiden van het belangwekkende (en het futiele). Zijn we perfect? Verre van. Lopen er charlatans rond in de stiel? Wees gerust, knoeiers lopen overal rond, ook onder de loodgieters, bakkers en notarissen. Daarom moet je de stiel nog niet laten bederven of jezelf niet meer ernstig nemen.

Beroepseer, daar gaat het om.

***

Leve de spijbelende scholieren!

In een samenleving waarin de mensen die het voor het zeggen hebben duidelijk niet door hebben of niet willen zien waar de échte prioriteiten voor de toekomst liggen, zouden we met z'n allen wat vaker moeten 'spijbelen'.

***

Gelukkig is er nog de muziek. Ik heb deze week Van Morrison nog eens op repeat gezet. De man wordt tegenwoordig vergeten of verzwegen in de muziekmedia. Toegegeven, zijn platenproductie is de voorbije decennia veel minder opzienbarend dan in het verleden. Af en toe een parel, meestal songs die een doorslagje zijn van dingen uit het verleden (maar aangezien die dingen uit het verleden doorgaans zeer te pruimen waren, blijft ook het nieuwe werk grotendeels overeind, maar het is een beetje makkelijk).

In 2017 bracht 'the Man' twee jazzplaten uit. Gewoon doen, dacht hij wellicht in een liberale bui, hij doet toch al jaren zijn goesting. Najaar 2018 was er alweer een nieuwe plaat, The prophet speaks. Zes van de veertien songs, ongeveer de helft dus, zijn eigen composities, de rest blues- en soulklassiekers van onder anderen John Lee Hooker, Sam Cooke, Solomon Burke en Willie Dixon.

De eigen composities steken erbovenuit. Als Morrison een klassieker covert, doet hij dat nogal werktuiglijk, een beetje zoals je zou hopen dat een loodgieter zijn job doet: zonder al te veel franjes, keurig, netjes. In eigen songs creëert hij een aparte leefwereld op het kruispunt van rock, soul, blues en jazz. Dan wordt Van Morrison the Man.

'When the prophet speaks, mostly no one listens / When the prophet speaks and no one hears / Only those who have ears to listen / Only those that are trained to hear', zingt hij in het titelnummer. Denk voor de muzikale achtergrond aan een regenachtige maar zwoele avond in Manhattan. Die sfeer.

'Spirit will provide beyond the light / Spirit will provide beyond the white', klinkt het in een ander eigen nummer. Dit is de Van Morrison van de good old days: mystiek, zweverig, ver weg van de aardse waan van de dag.

Maar als ik één nummer blijf draaien is het Got to go where the love is. Sublieme zachte soul, vrij rechttoe rechtaan, met blazers die altijd weer de juiste impulsen geven. Muziek om bij weg te dromen. Muziek om afstand te nemen van het alledaagse. Muziek om van te genieten. Bovendien: wat een mooi motto.

Got to go where the love is!

***

Daarom is Van Morrison 'Van the Man' en zal die student van hierboven altijd 'Van het fascistoïde ettertje' blijven.





  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post853

Het jaar van de VAR

SportGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 12, 2019 12:19:49

(Deze bijdrage verscheen afgelopen maandag in De Standaard, als onderdeel van de wekelijkse reeks 'De Bankzitter'.)

In 2018 waren er uitzonderlijk knappe prestaties van Belgische teams en atleten. Red Lions, Rode Duivels, Belgian Cats, Nina Derwael, Nafi Thiam, Koen Naert... het kon niet op. Maar de figuur waarover het vaakst gepraat werd, was een official in een busje: de video assistant referee, kortweg: VAR.

Noem me ouderwets, maar een jaaroverzicht hoort niet te gebeuren in het lopende jaar, maar in de eerste dagen van het nieuwe jaar. Dan heb je alle feiten gehad, kan je rustig overschouwen en de hoogte- en dieptepunten nog eens opdiepen. Denk aan de farce rond de verkiezing van Sportploeg van het Jaar, waar de Red Lions eerst niet, dan weer wel in aanmerking kwamen voor de trofee, en uiteindelijk zelfs wonnen.

Het argument van de organisatoren, onder wie collega's van de sportpers, was niet: op 5 december is het sportjaar afgelopen (op die datum moesten de stemformulieren oorspronkelijk binnen zijn). Het was evenmin: op 22 december is het jaar voorbij (op die dag werd het sportgala georganiseerd). Neen, het had te maken met zo veel mogelijk bekende gezichten kunnen verzamelen op het feest, altijd aardig voor de rode loperfoto's. In januari zijn sporttoppers minder beschikbaar dan vlak voor Kerstmis. Aanwezig zijn is belangrijker dan winnen.

De tijden dat het gala in een prestigieus casino werd georganiseerd, met kreeft, langoestines en kaviaar à volonté, zijn voorbij. Nu wordt er al uitgeweken naar een evenementenhal bij een groot winkelcentrum, de Docks Home Event Hall. Al wie naam en faam heeft in de gesloten sportwereld, of al wie iemand kent die naam en faam heeft vergaard, diept zijn chicste smoking of haar diepst gedecolleteerde lange jurk op, maar videorefs zullen daar niet bij geweest zijn. Hun busje staat anoniem achter een tribune geparkeerd.

Tooggesprekken

Al van bij het begin van de proefperiode van het nieuwe systeem, in de zomer van 2017, was het raak: het voetbal had een nieuwe schietschijf. En daar hoorde een acroniem bij: de 'video assistant referee' werd niet 'videoref' genoemd, maar 'VAR'. Bekt makkelijker en - als het moet - agressiever. In tegenstelling tot de scheidsrechter, die zeer zichtbaar aanwezig is in dat fluo-shirt, gaat het om een onzichtbare die in een, soms nogal aftands, busje in oncomfortabele omstandigheden naar een paar beeldschermen zit te turen en in een paar seconden moet beslissen of een spelfase wel of niet juist beoordeeld werd. Een extra paar ogen, dus, maar die waren vorig seizoen nog niet in elk stadion voorzien. Ze hadden bijvoorbeeld van pas gekomen bij de fameuze strafschopfase in Antwerp-Eupen.

De kritiek barstte pas goed los tijdens de play-offs. 'Dat ze hem maar afschaffen' riep Yves Vanderhaeghe, op dat ogenblik trainer van AA Gent. Ook Hein Vanhaezebrouck, toen nog bij Anderlecht in de dug-out, zwaaide geregeld ostentatief met beide armen tot Christus-aan-het-kruishouding om beslissingen aan te vechten. Clubvoorzitter Bart Verhaeghe insinueerde in volle titelstrijd zelfs manipulatie door de wedstrijdleiding: als de ondervoorzitter van de voetbalbond dat doet, is dat een verregaande vorm van beïnvloeding. Het passeerde alsof het doodnormaal is.

Voor de horeca, daarentegen, was de introductie van de videoref een zegen. Tooggesprekken gaan weer ergens over, en ze duren langer dan ooit. Als de uitbaters van café Sportvriend & co elke keer dat er over de VAR wordt gediscussieerd, tien euro in de pot zouden gooien en dat bedrag doorstorten naar de Scheidsrechterscommissie, dan hadden we de bestbetaalde refs ter wereld.

Matchvervalsing

Scheidsrechtersbaas Johan Verbist gaf vorige week cijfers vrij. In de eerste negentien speeldagen van de Jupiler Pro League moest de videoref zeventig 'key decisions' nemen. Daarvan waren er, volgens Verbist, 52 juist, goed voor 74 procent. Drie op vier, dus, net iets minder dan in Duitsland (vier op vijf). Maar ook dat is interpretatie, want het zijn mensen die andere mensen beoordelen. Sommige spelfasen blijven hangen in een grijze zone en worden alleen aan de toog opgelost.

Dat de aanwezigheid van een videoref een absolute noodzaak is in het moderne voetbal, werd vorig seizoen bewezen in de terugwedstrijd van de halve finales van de Champions League. Een doelpunt van Manchester City werd kort voor de rust afgekeurd vanwege vermeend buitenspel, terwijl de aanvaller scoorde nadat ie de bal had ontvangen van een Liverpoolspeler. De beelden maakten dat duidelijk, maar noch de lijnrechter, noch de assistent achter de achterlijn, noch de scheids hadden dat opgemerkt. Hoe je het ook draait of keert: dat is matchvervalsing.

In diezelfde onderlinge confrontatie, maar dan in de Engelse competitie, was er afgelopen week een perfect bewijs dat technologie superieur is aan het menselijk oog. Een bal die visueel over de lijn leek, was dat niet. Een kwestie van millimeters. Doellijntechnologie is bijzonder duur en hoeft niet in elke wedstrijd toegepast te worden, maar het systeem wérkt en zorgt voor eerlijkere resultaten.

Ooit werd een wereldbekerfinale beslist door een bal die voor de lijn stuitte, maar door de grensrechter als doelpunt werd beoordeeld. 1966, Geoff Hurst, Engeland-West Duitsland, de prehistorie. In de WK-finale van dit jaar was het de videoref die een hoofdrol opeiste.

Audioref

Hoe meer geld er omgaat in het voetbal, hoe gevoeliger negatieve beslissingen en slechte uitslagen liggen bij clubbesturen, trainers en spelers. Ze reageren niet meer, ze overreageren. En hoe ongenuanceerder de ene wordt, hoe meer de andere geneigd is om nog een beledigende uitroep toe te voegen.

Misschien moeten internationale en nationale bonden overwegen om een audioref te introduceren: iemand die uitspraken achteraf beoordeelt en op basis daarvan schorsingen suggereert. In de Premier League kunnen managers zich niet eender wat permitteren, bij ons wordt er af en toe een trainer naar de tribune gestuurd en dan een paar partijen geschorst, maar uitlatingen ná een wedstrijd bleven tot voor kort onbestraft. Kort voor nieuwjaar heeft de profliga wel beslist om boetes op te leggen aan bestuursleden, stafleden of spelers die de wedstrijdleiding respectloos benaderen.

En zo eindigde het jaar van de VAR toch op een positieve noot. We kijken nu al uit naar dinsdag 5 februari: dan vieren de Chinezen hún nieuwjaar en begint het jaar van het VARken.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post852

Lügenpresse

JournalistiekGeplaatst door Frank Van Laeken za, januari 05, 2019 12:30:28

Herinnert u zich nog wat ik in 2018 schreef op deze plek?

"Journalisten moeten weer meer onderzoeken en blootleggen, media moeten geen megafoons aanreiken aan de luidste roepers en de strafste tafelspringers, maar aan de interessantste stemmen in de samenleving, hoe zoetgevooisd en bedeesd die soms ook klinken."

Zo lang is dat nu ook weer niet geleden, noch 2018 (vier dagen en een aantal uren), noch mijn nieuwjaarswens van toen (gepubliceerd op 22 december), maar het lijkt alweer ver weg na niet eens een volle week in het nieuwe jaar. We zitten onmiddellijk op het niveau 'business as usual'. 'We' (de media) doen gewoon voort.

Twee nieuwsfeiten zorgden ervoor dat ik mezelf niet voor de eerste keer een roepende in de mediawoestijn voelde.

***

Meest recent was er de 'Mars voor Democratie' in Ninove, donderdagavond. Aantal deelnemers: iets tussen de duizend en de vijftienhonderd. Nog ruim vierduizend minder dan op de 'Mars tegen Marrakesh' van half december, dus. Hetzelfde kliekje organiseerde het: Schild & Vrienden, Voorpost, Vlaams Belang-militanten.

Waartegen, pardon: waarvóór, de stoere heren en schaarse dames dan protesteerden? Wel, zij vonden dat de democratie in de stad Ninove geschaad werd, omdat de grootste partij (Forza Ninove, veertig procent van de stemmen, 15 zetels op 33 in de nieuwe gemeenteraad) niet mee in het bestuur zit. Een vreemde redenering, want in de manier waarop de democratie bij ons georganiseerd is, komt het erop neer de helft plus één van de verkozenen te verzamelen — in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Verenigde Staten waar het 'The winner takes it all'-principe gehanteerd wordt. Forza Ninove zat na de verkiezingen op de helft min twee en slaagde er niet in anderen te overtuigen om mee in hun 'project' (Vlaams Belang-light) te stappen.

Dan wordt er ofwel een andere coalitie gevormd, ofwel laat je de stad of gemeente achter in een impasse, iets wat blijkbaar het opzet was van de N-VA, want hoe verklaar je anders dat ze noch met Forza, noch met de andere partijen in zee, in dit geval: de Dender, wilde gaan? Uiteindelijk heeft een 'afvallige' van de N-VA, Joost Arents, die ene zetel geleverd die nodig is voor een meerderheid van 17 op 33.

Je kan dit kortzichtig, volksverlakkerij of ronduit dom noemen, maar het is een perfect legitieme coalitie. Het wordt zes jaar dansen op een heel slappe koord, met het risico dat Forza in 2024 nóg populairder wordt en richting absolute meerderheid dendert, allemaal juist, maar: het kán. De democratie wordt niet alleen niet geschaad, de mogelijkheden ervan worden zelfs optimaal benut. Niet die betogers, aangevoerd door 'posterboy' Dries Van Langenhove, stapten op voor de democratie, de Ninoofse bestuurders deden dat, in een muf ruikend vergaderzaaltje.

***

Een marsje met een onzinnig strijdpunt en een beperkt aantal deelnemers, dan veronderstel je dat dit 'nieuws' ergens halfweg de nieuwsuitzendingen en de krantenpagina's weggemoffeld wordt: het vermelden waard, maar niet meer dan dat.

Niet in Vlaanderen anno tweede decennium van de eenentwintigste eeuw. Belangrijkste nieuwsfeit van de dag! En hopla, laat Driesje zijn zegje maar doen. Niet verwonderd zijn als die jongen binnenkort een column krijgt in een van onze kranten, of een eigen talkshow. En dan maar klagen over een cordon sanitaire en een cordon médiatique, die vervelende MSM (mainstream media), de 'Lügenpresse' in dit land. Van Langenhove & co krijgen veel meer aandacht — zonder al te veel negatief commentaar — in de reguliere pers dan in hún gespecialiseerde pers, ondingen als 't Pallieterke en 't Scheldt. Dit is precies de verdraaiing van de feiten waar de Schild & Vrienden van deze wereld voor waarschuwen, maar dan in de tegenovergestelde richting van wat zij beweren.

***

Na de rellen in Molenbeek in de eerste nacht van 2019 werd Theo Francken als een van de eersten opgevoerd. Mag ik dat nog vreemd vinden? Ik dacht eerst nog: oké, ze laten alle burgemeesters van gemeenten waarvan de naam eindigt op 'beek' aan het woord, en ze beginnen met Lubbeek. Moet kunnen. Maar het was vruchteloos wachten op de mening van Franckens collega's uit Borsbeek, Diepenbeek, Opglabbeek, Lebbeke (we zijn breeddenkend!), Merelbeke, Wachtebeke, Kruibeke, Harelbeke, Jabbeke, Meulebeke, Oostrozebeke, Zonnebeke, Dilbeek, Linkebeek, Wezembeek-Oppem, Bierbeek, Boortmeerbeek, Glabbeek, Holsbeek, en laten we zeker ook Etterbeek en Schaarbeek niet vergeten.

(Terloops opgemerkt en niet onbelangrijk: de relschoppers verdienen een strenge sanctie, in verhouding tot hun wandaden. Natuurlijk loopt er veel mis qua integratie, moet er adequate scholing zijn, preventie, mogelijkheden om zich sportief of cultureel uit te leven, moeten ze gelijkwaardig behandeld worden, maar niets — NIETS — kan deze explosie van geweld goedpraten.)

Terug naar mogelijke interviewees rond het onderwerp 'problemen in Molenbeek'. Pieter De Crem, dat is normaal, die is minister van Binnenlandse (Lopende) Zaken, en bevoegd voor de openbare veiligheid. Jan Jambon, had ook gekund, die had als vorige minister van Binnenlandse Zaken veel te maken met Molenbeek. (Je had hem bijvoorbeeld kunnen vragen of de opkuis gelukt was?) Huidige en voormalige inwoners van Sint-Jans-Molenbeek, waarom niet: dat zijn ervaringsdeskundigen.

Maar Theo Francken, neen, die logica ontgaat mij. Het ís niet zijn bevoegdheid, het wás het ook nooit, en als de redenering is dat je de populairste van Vlaanderen aan het woord laat, dan moet je ook de mening van Nina Derwael en Nafi Thiam vragen.

***

Tenzij... je er als redactie vanuit gaat dat Francken als gewezen staatssecretaris voor Asiel en Migratie nog altijd iets (zinnigs) te zeggen heeft over migranten. Een foute premisse, want die relschoppers hebben negen kansen op tien niets met (recente) migratie te maken. Dat zijn derde- en vierdegeneratie-jongeren, meestal hier geboren, die hebben onze nationaliteit. Dat zijn Belgen. We kunnen dat minder prettig vinden, zeker in deze omstandigheden, maar het is wel zo. Hen blijven linken aan migratie toont aan dat we zélf weinig begrepen hebben van migratie, integratie en de multiculturele samenleving.

Het mechanisme hierachter is even onzichtbaar als pervers: wie een vreemd klinkende naam of een andere huidskleur heeft, is en blijft een migrant. Hoort er nadrukkelijk niet bij. Nooit, jamais. Valt voor de rest van zijn leven onder de bevoegdheid 'Asiel en Migratie'.

Je zou voor minder opstandig worden.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post851

Donkere dagen in de Serie A

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, januari 01, 2019 12:12:54

(Deze bijdrage in de reeks 'De Bankzitter' verscheen maandag 31 december in De Standaard.)

Dries Mertens scoorde zaterdag voor Napoli en Radja Nainggolan mocht na een weekje schorsing weer even invallen bij Inter, maar zij kaapten niet de headlines weg de voorbije Serie A-week. Het ging vooral over een dode supporter en een racistisch incident.

Onder zijn vorige trainer, Maurizio Sarri, was Dries Mertens helemaal open gebloeid bij Napoli. Sarri maakte van Mertens een valse nummer negen, iets wat de Italiaan nu ook probeert met Eden Hazard bij Chelsea. Mertens scoorde en bleef scoren, werd twee seizoenen geleden vice-topschutter van de Serie A, schoof bij de Rode Duivels een bank op, en zag zijn contract in Napels verlengd worden tot 2020. Maar nieuwe coach Carlo Ancelotti ziet in de Belg eerder een luxe-invaller dan een basisspeler. Zaterdag mocht hij wel starten tegen Bologna. Hij bedankte met het winnende doelpunt in de 88ste minuut, 3-2.

Radja Nainggolan mocht uit bij Empoli meer dan een halfuur invallen. Het werd een magere 0-1, waardoor Inter derde blijft, weliswaar met 14 punten minder dan Juventus en 5 minder dan Napoli. Nainggolan moest van zijn trainer, Luciano Spalletti, die hem nog kent van bij Roma, een match aan de kant blijven. Een disciplinaire schorsing, omdat hij een paar keer te laat op training was verschenen.

'De regels binnen een ploeg zijn even belangrijk als de bal', gaf Spalletti als verklaring. Maar hij zei ook: 'Radja is een gevoelige jongen'. Kortom, een straf gevolgd door een vaderlijke aai over de bol. Bondscoach Roberto Martínez koos voor een andere aanpak, al blijft die zweren bij zijn nogal doorzichtige 'tactische redenen'.

Tweede Kerstdag

Het had een mooie week moeten worden voor het Italiaanse voetbal. Voor het eerst sinds 1971 werd er op Tweede Kerstdag gevoetbald. Apotheose van een dagje voetbal had de topper Inter-Napoli moeten worden, nummer drie tegen nummer twee.

Vóór de wedstrijd waren er al ongeregeldheden. Met stokken en staven gewapende Interfans wachtten de supportersbussen van hun zuidelijke rivaal op. Er ontstond commotie, de bende stoof uiteen en tijdens de chaos werd een 35-jarige supporter van Inter aangereden. De man, die eerder zelf al een stadionverbod had opgelegd gekregen, overleed in het ziekenhuis. Volgens de politiecommissaris ging het om een spijtig ongeval.

Tijdens de wedstrijd hadden de tifosi van de thuisploeg het gemunt op Kalidou Koulibaly, de centrale verdediger van Napoli, ex-Genk. Tot drie keer toe werd de scheidsrechter attent gemaakt op oerwoudgeluiden, hij liet de stadionomroeper telkens vragen om op te houden met de kwetsende gezangen. Napoli-trainer Ancelotti vroeg vergeefs om de wedstrijd te staken. In de tachtigste minuut werd Koulibaly zelfs uitgesloten: gele kaart na een trekfout, een tweede keer geel voor het sarcastisch applaus dat hij daarop gaf. En in de toegevoegde tijd kon Inter nog scoren.

Driestapsprotocol

Rampdag voor Napoli, maar vooral: rampdag voor de Serie A en, bij uitbreiding, de hele voetbalwereld. Volgens de Uefa hebben Inter en de scheidsrechter het voorziene driestapsprotocol niet toegepast. Stap 1: de wedstrijd even stilleggen en de stadionomroeper laten waarschuwen voor de gevolgen van nieuwe beledigingen. Stap 2: de wedstrijd gedurende langere tijd stilleggen. Stap 3: de wedstrijd beëindigen. Alleen de eerste stap werd, half, toegepast.

De Italiaanse voetbalbond besliste om Inter twee thuiswedstrijden achter gesloten deuren te laten spelen en bij een derde thuismatch moet het gedeelte van het stadion waar de ultras zitten, dicht blijven. Een krachtig signaal, maar diezelfde bond schorste ook slachtoffer Koulibaly voor twee wedstrijden, begrijpe wie begrijpen kan.

De verdediger verontschuldigde zich achteraf voor zijn uitsluiting, maar benadrukte via Twitter een trotse Fransman, Senegalees, Napolitaan en mens te zijn. 'Reageer niet op deze onzin, samen staan we sterk!', tweette Koulibaly's ploegmaat Dries Mertens. Ook Vincent Kompany, Michy Batshuayi en Cristiano Ronaldo spraken hun steun uit.

De christendemocratische burgemeester van Milaan, Giuseppe Sala, kondigde aan bij een volgend racistisch incident de eretribune van het Giuseppe Meazza-stadion te zullen verlaten. Precies het omgekeerde van wat hij zou moeten doen: als de dégoutés opstappen, blijven alleen de dégoûtants over. Willen we het voetbal overlaten aan een stel onverlaten?

Tribaal gedrag

Racisme is niet nieuw in de Serie A. Ronny Rosenthal, de Israëlische ex-speler van onder meer Club Brugge en Standard, kreeg er eind jaren 80 al mee te maken, toen hij voor Udinese speelde. Eind 1992 protesteerden de Nederlanders Ruud Gullit (Milan) en Aron Winter (Lazio) tegen de apenkreten op de tribunes. Daarop volgde toen een uitgebreide sensibiliseringscampagne, 'No al razzismo'.

Op 27 november 2005 stapte de Ivoriaanse speler Marco Zoro van Messina met de bal van het veld, na aanhoudende beledigingen door de bezoekende supporters van... Inter. Twee zwarte spelers van Inter deden hem van gedacht veranderen. Een week later begonnen alle Serie A-wedstrijden vijf minuten later dan gepland.

Zelf meegemaakt: 13 juni 2016 volgde ik de EK-wedstrijd Italië-België in een Britse pub in Padua. Toen een kwartier voor tijd Romelu Lukaku close in beeld werd genomen bij zijn vervanging, joelde een overvol terras als uit één mond: 'Oe-oe-oe'. Idem toen zijn vervanger, Divock Origi, in beeld kwam. Zo moet dat op hetzelfde moment op honderden, misschien wel duizenden Italiaanse terrassen tegelijk geklonken hebben. De scène staat uitvoerig beschreven in 'Vuile zwarte. Racisme in het Belgisch voetbal' dat ik twee jaar geleden samen met Paul Beloy schreef. Tribaal gedrag is typisch voor het voetbal. 'Onze zwarte, goeie zwarte, hún zwarte, vuile neger!'

We stelden een elftal maatregelen voor. De eerste twee daarvan: vraag als getroffen speler of elftal een time-out aan bij wangedrag, en stap desnoods als team op, wanneer de scheidsrechter niet adequaat reageert. Het gebeurt bijna nooit. Scheidsrechters lijken alleen fysiek geweld ernstig te nemen. En het eerste elftal dat ostentatief van het veld stapt, uit solidariteit met een medespeler, mag rekenen op boetes, schorsingen en een forfaitnederlaag.

O ja, het winnende doelpunt van Inter in Empoli werd aangetekend door de Senegalees Keita Baldé. Een jongen met een donkere huidskleur. Hij werd fel toegejuicht.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post850

De teloorgang van het Wase voetbal

SportGeplaatst door Frank Van Laeken di, december 25, 2018 12:54:33

(Deze bijdrage in de reeks 'De Bankzitter' verscheen gisteren in De Standaard.)

Na een 9 op 9 vlucht Waasland-Beveren tijdelijk weg uit de degradatiezone. Zaterdag won het de Wase derby met 2-1. Ook onder Trond Sollied blijft Lokeren vierkant draaien. Het heeft nog precies tien wedstrijden om de degradatie te ontlopen.

Vuurwerk. Een klein brandje. Politieagenten die plastic stoeltjes moeten ontwijken.

De 'Wasico', om die belachelijke bijnaam eventjes te hanteren, leek kortstondig op een mini-versie van een derby in Buenos Aires. Naast het veld dan toch, want binnen de groene rechthoek bleef het bij een beschaafde ontmoeting tussen twee regionale concurrenten die via de E17 op een kleine 28 kilometer afstand van elkaar proberen te overleven in 1A.

Waasland-Beveren begon eraan met een 6 op 6 op zak, na twee sensationele zeges tegen Club Brugge en Antwerp. Lokeren had de week voordien gewonnen van STVV, ook een kandidaat voor play-off 1. Desondanks stonden de Wase clubs voor aanvang van deze twintigste speeldag wel gewoon voorlaatste en laatste.

De dag dat ze niet schieten

Een tijdlang dachten we dat beide clubs een hommage wilden brengen aan een bijtend satirisch lied van Wannes Van de Velde: 'Kerstmis is de dag dat ze niet schieten'. De Ghanees Opoku Ampomah was bepalend voor Waasland-Beveren. Hij scoorde voor de rust en lokte een strafschop uit erna. Forte zette die om. Terki scoorde twintig minuten voor tijd nog wel tegen - en werd zeer tegen zijn zin prompt vervangen -, maar dichter kwamen de bezoekers niet meer. Negen op negen voor de thuisploeg, acuut degradatiegevaar na twee derde competitie voor Lokeren, want ook concurrent Excel Moeskroen won.

Sinds Peter Maes op 28 oktober werd doorgestuurd, behaalde Lokeren 8 op 24. De Noor Trond Sollied doet het dus net iets beter dan zijn ontslagen voorganger, die op 6 op 30 bleef steken. Dan is Adnan Custovic beter begonnen aan zijn moeilijke taak, met 9 op 15. Hij kwam half november Yannick Ferrera vervangen: de eeuwige belofte van het trainersgild kwam niet verder dan 11 op 45, en bij die behaalde punten zat geen enkele thuiszege. Custovic werd zelf eind vorig seizoen nog uitgerangeerd bij KV Oostende.

Het is typerend voor ploegen onderin de stand: ze sturen vrij snel hun trainer door. Degradatie is zoveel als een economische doodsteek, of alleszins een stevige terugslag. Om dat te vermijden compenseren falende voorzitters en onmachtige sportief directeurs hun hapsnapbeleid door een voorspelbare zondebok te zoeken. Nochtans hebben trainers zelden die onevenwichtige kern samengesteld.

Geen kwaliteit

Zeker bij Lokeren weegt de jarenlange alleenheerschappij van voorzitter Roger Lambrecht zwaar op de club. De 87-jarige Lambrecht kreeg de eersteklasser in 1994 in handen. Vierentwintig jaar, dat is een eeuwigheid in het moderne voetbal. De bandenfabrikant begon eraan toen er van het Bosman-arrest nog geen sprake was: spelers die einde contract waren, moesten maar een nieuw, eenzijdig voorstel aanvaarden en nog dankuwel zeggen ook. Het aantal buitenlanders in de kern was beperkt. De Lokerse hoofdtrainer in de zomer van '94 was Chris Van Puyvelde. Om zijn opvolgers - interim of iets langer - te tellen moesten we streepjes op de muur zetten: we zitten aan 25. Al kwamen verschillende namen meerdere keren terug, zoals de onvermijdelijke Georges Leekens (3x) en Peter Maes (2x). Lambrecht heeft geen geduld. In zijn trainerskeuzes gaat hij zelden vreemd, meestal bekend. Vandaar de geregelde terugkeer van 'vriend' Georges of 'copain' Peter. Niet uitgesloten dat een van beiden ooit nog eens opduikt op Daknam. Het kan trouwens nóg erger: bij Beveren zitten we in diezelfde periode aan 35 (interim)trainers.

Wat bij de start van elk seizoen opvalt, is het verloop binnen de spelerskernen. Waasland-Beveren zag afgelopen zomer 22 spelers komen en 19 gaan, huurspelers inbegrepen. Bij Lokeren ging het om telkens 12 namen. Continuïteit? Begin er maar aan als trainer, om van spelers die elkaar van haar noch pluim kennen een coherent geheel te maken. De meeste van die nieuwe spelers komen transfervrij (einde contract) of voor een habbekrats: kwaliteit allesbehalve verzekerd. De eigen jeugd wordt intussen verwaarloosd.

Zowel bij Lokeren als bij Beveren was de term 'mensenhandel' in het recente verleden nooit veraf. Jonge Afrikaantjes werden in bulk geïmporteerd, met de hoop om hen zo snel mogelijk met veel winst te verhandelen. Wie niet meekon, werd aan zijn lot overgelaten. Soms was er een sportieve meevaller: denk aan de Ivoriaanse invasie begin van de eeuw in Beveren, toen technisch directeur Jean-Marc Guillou de vrije hand kreeg en spelers uit zijn eigen academie in Abidjan een kans mocht geven. Daar zaten toekomstige toppers als Yaya Touré, Eboué, Gervinho, Boka en Romaric tussen.

Supporters haken af

De economische realiteit is hard. Geen van beide teams heeft een toekomst in de hoogste klasse. Een flink gevulde Freethiel zaterdagavond ten spijt, dalen de toeschouwersaantallen zienderogen. Op basis van de gegevens van acht thuiswedstrijden zit Waasland-Beveren gemiddeld aan 3.894 toeschouwers, Lokeren aan 3.870. Zeer vergelijkbaar, even teleurstellend. Waasland-Beveren zit zevenhonderd onder het gemiddelde van vorig seizoen, Lokeren zelfs een kleine tweeduizend. Supporters haken af. De regionale concurrentie (Gent, Antwerpen) weegt zwaar, té zwaar. Daarbovenop komen de wanprestaties.

Bijna vergeten zijn de bekerzeges van Lokeren (2012, 2014). Helaas nog niet vergeten in Beveren: de mogelijke betrokkenheid van twee bestuursleden, onder wie voorzitter Huyck, bij matchfixing. 'De keuken is besteld', weet u nog wel. Ze werden in verdenking gesteld van het lidmaatschap van een criminele organisatie. En dat is, voor alle duidelijkheid, niet de club zelf.

Ver weg zijn de twee dubbelslagen - beker in het ene seizoen, titel in het volgende - van Beveren, tussen 1978 en 1984, met Gouden Schoenen voor Jean-Marie Pfaff en Jean Janssens. Een stilist als Heinz Schönberger loopt er niet meer rond op de Freethiel. Ver weg zijn de ereplaatsen van Lokeren tussen 1999 en 2003, nog veel verder weg de titel van vice-kampioen uit 1981. Toen liepen de Poolse tandem Lato-Lubanski en de Deense spits Preben Larsen nog rond op Daknam.

Die tijden komen nooit meer terug. Een flauw afkooksel ervan zou de Wase fans al tevredenstellen.



  • Reacties(0)//maandans.frankvanlaeken.eu/#post849
Volgende »